zaterdag 4 juni 2011

Triathlon Westervoort 02-06-2011

Een kleine samenvatting van de wedstrijd, of beter de triathlontoertocht van Westervoort, want ik deed immers relaxed mee.

Waar moet ik eigenlijk beginnen.. Ik kan er 2 uur 26 minuten en 43 seconden lang over vertellen. Elke seconde staat nog vers in mijn geheugen gegrift. Vanaf de zwemstart, de wisselpunten, het parkoers, de oudjes die een ijsje aten op de dijk, de motorclub, de man met de bakfiets, mijn hoge gemiddelde bij het fietsen, hoe ik zwaaide bij de keerpunten van het zwemmen, de kramp in mijn hamstrings op t warmste punt of de minuut wandelpauze die ik mezelf gunde..

Uiteindelijk bleef alleen het gevoel van opluchting over toen ik eenmaal over de finish ging. Alsof er een bevrijdend heilig vuur over mij uitstortte (of is dat pas met pinksteren). Ik was misschien wel te moe om echt te juichen, maar ik lachte wel.. ik vluchtte na de finish naar binnen; de koelte in. Iets te drinken, even zitten. Yes! Ik ben een triatleet..

Mijn voorbereiding was niet optimaal, 2 weken weinig getraind vanwege omstandigheden;
werk, privé, geen zin. Geeft niet, ik was er klaar voor. Niet 'in vorm' maar gewoon klaar. Woensdagavond nog helpen met de opbouw en donderdagochtend ook weer vroeg op om mee te helpen de laatste dingen klaar te zetten. 06:00 ging de wekker. Dat is vroeg als je pas om 11:45 start. De eerste startgroep van de 1/2 was om 09:00 en dus had ik vrij, twee tussenuurtjes.. Rond half 11 kwamen mijn grootste fans aan, Annette en de kinderen. Geen last van spanning, maar ik kreeg wel de drang om me te gaan voorbereiden.

De drukte vooraf in de wisselzone was heerlijk. Veel bekenden gezien, praatje hier praatje daar. Fietsen kijken, toppers bewonderen, heerlijk. Annette ging baantjes tellen voor mij en bleek de enige te zijn in onze baan. Maar voor 6 man baantjes tellen is wat teveel van het goede. Gauw iemand erbij gehaald (Dwayne bedankt..!!) en keurig de heren verdeeld. Annette telde voor mij, Bart (de Bruine) en..eh..nog iemand ;-)

Ik dacht het is druk in onze baan en ik doe gewoon rustig aan, dus na het startschot ging ik als een-na-laatste weg, "gewoon meezwemmen". Het ging makkelijk, maar ja met zo'n slipstream kan dat ook niet anders. Op de keerpunten inhouden af en toe even kijken, lachen of zwaaien en weer verder. Nog wel iemand ingehaald toen ik zag dat er een gat ontstond, maar eigenlijk maakte dat ook niet uit. Bij de finish van t zwemmen wat moeite om eruit te komen, wilde afzetten op de richel die er niet was.. Later bleek 16:37 op de km, waar ik 18 min had verwacht.. super dus..

Rustig aan in de sporthal op weg naar de fiets, ik had 's ochtends al genoeg mensen zien vallen. Zonder sokken in mijn fietsschoenen, helm op, fiets pakken en gaan. Even zoeken naar de route, want het parkoers kende ik niet, maar zoveel keus heb je niet om naar de dijk te gaan. Het was winderig op de dijk maar nooit had ik het gevoel helemaal tegen de wind in te rijden. Vanaf toen was het uitkijken naar het keerpunt, even op de klok kijken en weer terug. Lastig stukje door de straten van Westervoort, daar ging ik (bijna) met 2 wielen in de lucht op de verkeersdrempel, maar nog genoeg tijd om te zwaaien naar mijn fans..
Pas in de derde ronde (van 4) durf ik te kijken naar mijn gemiddelde.. 33,2 Dat is hard, voor mijn doen, gewoon rustig doorgaan. In de laatste ronde moet ik gaan duwen, het wordt zwaarder, logisch want ik ga gewoon nog steeds hard.. gemiddelde blijft rond de 33 km/uur..

Bij terugkomst na t fietsen snel wisselen, lekker gaan lopen nu en hopen op t beste. Het is warm, heet en droog.. Al na een paar 100 meter voel ik dat ik verzuurd ben.. toch te weinig gedronken denk ik, laatste rondje op de fiets dorst gehad en alleen een lege bidon bij me. Als ik bij de dijk aan kom denk ik nog dat het meevalt, maar de helling is zwaar.. "aaaahhh"; roep ik. Ik voel de kramp opkomen, spier aan de binnenkant net boven mijn knie, zowel linker als rechterbeen. Langzamer, langzamer, zeg ik tegen mezelf, zoek dat punt op.. ontspan je. Denk leuke gedachten. Ik hobbel voort over de dijk. de kramp komt en gaat maar lijkt toch langzaam weg te zakken. Dan voel ik hem in mijn hamstring AAAA! Dat is heviger...stop, stop. Ik wandel; "AU"
Ik kan niet stoppen, moet doorgaan, rustig weer tempo opzoeken. Tot het keerpunt worstel ik verder. Nu dit nog 1 keer en dan terug, dat moet lukken. Bij het keerpunt in Westervoort is het druk,mensen roepen dingen, mijn naam.. "wel blijven lachen he" hoor ik Menno roepen. Ik geniet van de ondertoon, heerlijk: "blijven lachen ja..".

Weer terug naar de dijk.. shit die helling komt er weer aan, lopers van de 1/8e vliegen me voorbij. "Dat is oneerlijk"; denk ik nog. Ik voel weer wat meer kramp maar loop net langzaam genoeg dat ik kan blijven lopen. Eenmaal op het lange en warme stuk van de dijk vind ik dat ik mezelf mag belonen met een minuutje wandelen...gewoon omdat de tijd er niet toe doet en ik kapot ben ;-) ja 't mag.. een minuut blijft bij 40 seconden, waarom niet gewoon lekker door hobbelen naar de finish, de koude finish, een koud glaasje water en een stoel, misschien een beetje schaduw. Zodra ik de finish zie moet ik lachen; "YES, we zijn er". Meinte en Jelle willen graag meelopen over de finish, maar dat mag helaas niet. Een ander jurylid springt nog naar voren om te zeggen dat mijn rits dicht moet. Ja natuurlijk, hahaha doen we graag.


De finish.. yeah Niels..goed gedaan..
Ik ben er.. nog geen seconde op de klok gekeken. Lopen ergens tussen de 50 minuten en een uur...tegenvaller. Na een half uurtje bijkomen weer even naar buiten, tijd navragen 2:26:43.. mooi binnen de 2,5 uur.. netjes. Ik ben weer triatleet!

Niels Koster ELST M

Zwemmen: 00:16:37
Fietsen: 01:14:38
Lopen: 00:52:33

Totaal (incl wissels) 02:26:43
23e in de eindklassering (van de 42)
PR op de km zwemmen, dit jaar nog niet zo hard gefietst.. daar kan je alleen maar tevreden over zijn.