woensdag 9 november 2011

Sport = emotie (Berenloop)

Op www.prorun.nl deze week weer een nieuwe column..
Ditmaal een korte emotionele rondreis over Terschelling

Sport is emotie!
Door: Nielsuitelst

Sport is emotie. Van zowel mijn broer als een goede vriend kreeg ik die tekst via sms kort nadat ik hen in 2 zinnen verslag had gedaan van mijn Berenloop marathon op Terschelling afgelopen zondag.
Ik was ook behoorlijk emotioneel toen ik over de finish kwam. Bij elk woord wat ik wilde zeggen sprongen tranen in de weg. Mijn stem sloeg over, vochtige ogen, blijdschap en leegte. Ik was ruim een kwartier sneller dan gepland over de finish en had alles gegeven.
Dan ben je leeg, volkomen leeg en die leegte vulde zich al lopend met emotie. Heerlijk!
Toevallig had ik in de week voorafgaand aan de marathon al iets op papier gezet; over emotie. Over dat ‘gevoel na de finish’. Taperen is misschien lekker, maar je hebt gewoon niets te doen tenslotte..

Dus even terug naar vorige week;

Ken je dat gevoel dat iets gelukt is? Dat je iets kan. Je bent succesvol, je hebt iets bereikt. Je bent iemand. Ik ken het ook, vooral tijdens (loop)wedstrijden heb ik het. Best raar om zo’n geweldig en fantastisch gevoel aan een gewoon loopevenement(je) te hangen. Ik was natuurlijk al iets of iemand voor dat loopje. Op mijn werk, thuis, de carnavalsvereniging, de sportclub. Ik heb ook al van alles gedaan en bereikt natuurlijk. Tijdens een sportief gebeuren lijkt het ineens of dat besef en de vreugde opeens vele malen groter is. Groter, veel groter, dan ik tijdens mijn alledaagse leven ervaar.
Ik loop nooit op mijn werk met mijn armen als een winnaar in de lucht gestoken. Schaterlachend, bijna huilend door de gang. Yes! een deadline gehaald!. Er stromen geen tranen over mijn wangen als ik ‘n rapport inlever; “ik heb er immers zo lang naar toe gewerkt”. In tegendeel. Het dagelijkse leven kent magere blijdschappen, opluchting in plaats van euforie. Gelukkig, de dag is weer voorbij.
Bij een marathon word ik ineens overspoeld. Overdreven blijdschap, heftige emoties, een eruptie van vreugde en euforie. Handen in de lucht over de finish.. yes.. de meest succesvolle uren van mijn leven zojuist doorgebracht op dit parkoers!!
Het is eigenlijk nog veel gekker. Nog voordat ik mijn doel bereikt hebt, dagen voordat ik aan de start sta overkomt me dit gevoel al. Op het moment dat ik me realiseer dat ik straks mijn doel ga halen word ik al overvallen door lichte euforie. “Oh man..ik ga het gewoon halen!” dat gevoel.. “ik ga straks finishen op deze marathon”

Ik kwam het afgelopen zondag tegen op Terschelling. Ik had als een machine zo vlak gelopen en zelfs licht versneld tot 33 km. Toen kwam het lastige gedeelte.. strand.. los zand, duinen. Vanaf km 38 was het harken om op tempo te blijven en de kramp voor te blijven. Geen man met de hamer, maar km 38 en 39 deden verdomd veel pijn! Even wandelen was funest geweest. “Waar blijft die verdomde euforie” dacht ik nog.. “ik ben er toch bijna?” , “ik ga een hele goeie tijd halen hoor”; zei ik tegen mezelf. Maar ik hoorde alleen nog maar de finish.. vanaf 40 km, een bijna magisch getal op dat moment, kwam het los.. ‘nog 2000 meter’ gonsde het ineens blij door mij hoofd en ik kon zelfs weer licht versnellen. Bij elk groepje mensen wat stond te juichen sprongen de tranen in mijn ogen.. “JA! Moedig mij maar aan, want ik ga het halen”. Ik moest de tranen wegbijten en ging toch nog maar iets harder.. ook al had ik daar helemaal geen lucht en energie meer voor.

Ik finishte in 3:37:39.. onder de 4 uur was een half jaar geleden mijn doel geweest. Wat een fantastische loop is het geweest. Keurige vlakke race gelopen.
Endomondo Running Workout

Ik zit nog steeds vol emotie als ik eraan terugdenk. Dus een marathon in het voorjaar zit er wel in.. lekker die voorjaarsemotie opsnuiven.


zie ook: www.prorun.nl