Ik geloof niet in triathlon

Ik geloof niet in triathlon

Dat zei een collega van mij afgelopen week op ons maandagochtend-koffie-momentje. De betreffende collega, ik noem hem voor het gemak maar even "Willem".

Willem staat op de rand van zijn pensioen en heeft doorgaans een zeer scherpe blik en opmerkingsvermogen.Willem is een gewaardeerd collega in ons bedrijf en met bijna 45 werkjaren heeft hij een onschatbare kennis en ervaring over ons bedrijf, het netwerk en wellicht ook wel over het leven.

Willem kan simpele dingen complex maken en complexe zaken eenvoudig. Ik hou daar van. We hebben goede en scherpe discussies over de zaken op onze afdeling. Met de jaren heeft hij zich aangeleerd om geen blad meer voor zijn mond te nemen. Ik vind dat bij tijd en wijle hilarisch en geniet van onze discussies.

OK, dus de toon is gezet, het plaatje is ingekleurd. Willem, ik, collega’s, koffie..

Omdat ik elke dag wel één of ander fiets of triathlon t-shirt aan heb komen daar wel eens opmerkingen over. “Hee, Niels. Heb je dit weekend nog een triathlon gedaan?”.

Mensen zeggen dat doorgaans alsof je een cake gebakken hebt op zondagochtend.

“Had je nog meegedaan aan die triathlon in Arnhem? Was bij jou thuis toch?”

Ze bedoelen natuurlijk de Gelreman, een hele triathlon die rond en om de Rijkerswoerdse plassen is gehouden, dus in de gemeente Overbetuwe. Dat beschouw ik als ‘thuis’.

"Nee, ik heb niet mee gedaan aan de Gelreman". Ik mis nog even de 400 uren trainingsarbeid die nodig is om van een sprint triathlon naar een hele triathlon te trainen. "Maar ik heb wel een sprint triathlon gedaan in de 4^e divisie".

Het is voor mijn collega’s eigenlijk hetzelfde, of ik nou een sprint of een dubbele triathlon gedaan heb. Ze horen het woord triathlon. Het woord triathlon is voor de meeste mensen al alsof je een magische spreuk uitspreekt uit één van de boeken van Harry Potter. Bij de meeste mensen (dreuzels) gebeurd er niets, als ze het woord uitspreken, maar bij een tovenaar gebeurd er dan opeens iets magisch. Wingardium Leviosa..

Willem zegt: “Ik geloof niet in triathlon”

Het is een prikkelende stelling. Ik lach breeduit en ben hiermee, uiteraard, uitgenodigd om te reageren. Sinds mijn herseninfarct werkt het helaas iets anders en moet ik mij er nu echt toe zetten om iets 'spontaans' te bedenken. Spontaan iets bedenken... daar had ik vroeger nooit problemen mee. Alles floepte er zo maar uit, ik hoefde niet na te denken. Toen kon ik gewoon een gesprek beginnen, maar nu dus niet meer. 

De woorden komen niet meer vanzelf en dus ga ik er even voor zitten. Ik probeer spontaan mijn weerwoord in mijn hoofd te formuleren. 

Dat gebeurd niet in een minuten lange stilte pauze, dat is hard werk. Als ik niet snel genoeg antwoord, gaat meestal mijn beurt voorbij, dus ik moet snel reageren.

Ik zeg: "Je hoeft er niet in te geloven, maar het is er wel. Ik geloof ook niet in ons implementatie project (X), maar helaas hebben we er wel mee te maken". 

Ergens in geloven eigenlijk veel makkelijker dan er mee te moeten omgaan. Dus nee, ik geloof niet in triathlon, dat zou te makkelijk zijn.

Doel bereikt: Willem lacht. Simpele dingen complex maken en andersom, Willem houdt er ook van.

Als de collega’s door praten over de triathlon geef ik eigenlijk alleen nog maar antwoorden op hun vragen. Het heeft geen zin om uitgebreid over mijn wisselstrategie te praten en de wasmachine van het openwater geweld toe te lichten.

Ik hou van de magie van triathlon. Ik geloof er niet in, maar ik voel dat het in mij zit. Op elk moment van de dag kan ik met een magische spreuk de wereld veranderen, niet omdat ik iets onmenselijks gedaan heb, of iets wat een ander niet zou kunnen, maar omdat ik magie bezit.

Daar geloof ik in!

Ik ga stoppen met bloggen!

Ik stop er mee, ik stop met die blogs. Ik stop met het schrijven én met het lezen van blogs..
Sportblogs, bleh!

Het schrijven (en lezen) van blogs en verslagen lijkt bij sommige atleten alleen nog maar een lange klaagzang. Het is kommer en kwel in blogland. Het sportleven is een zware last.

Dan heb ik het alleen nog maar over atleten die hun succesvolle blogjes volschrijven met  wedstrijdverslagen over binnen de doeltijd gefinishte wedstrijden. Want als het net even anders liep, of ze hadden gewoon niet genoeg getraind, dan komen de waterlanders. Je zou denken dat triatleten geen watjes zijn, nee, dus. Niet juist dus.

Triathlon is een complexe sport met een boven normale inspanning, dat moet je je natuurlijk wel blijven realiseren. Als een triathlon wedstrijd 100% maakbaar en voorspelbaar zou zijn, dan hoef je er eigenlijk niet aan mee te doen. Ga dan lekker yahtzee spelen en geniet van je gelukkige gouden hand  op het dobbelbord.

Train hard of zoveel als je wil, hou je verwachtingen realistisch en geniet. 

Soms, dan heel soms, dan heb je zo’n wedstrijd waarbij alles samenvalt en je op een wolk zwemt, fietst en loopt. Geniet van die ene keer, want meestal is het gewoon afzien (of waren je verwachtingen wat te laag).
Of wat dacht je van die atleten die volledig terecht een gele, blauwe of donkerrode kaart hebben ontvangen. En toen was het dit en dan is er weer dat. “Iemand anders deed het ook” en toen ging het net even anders en niemand zag het en toen had je dat filmpje moeten zien, toen er nog veel meer gestayerd werd.. ja, geklaag dus. Er woorden in heel wat woorden verspild op het digitale papier over het eigen falen.

Er zouden eigenlijk nog veel meer kaarten moeten worden gegeven, al is het maar om die triatleten wat emotionele eelt te laten kweken. Er wordt namelijk nogal wat net op of over de grens gestayerd,  gesjoemeld of gewoon als overtreding gemaakt .  Als je weet dat afval deponeren buiten de bestemde gebieden bij een wedstrijd dat je een diskwalificatie oplevert…waarom doe je het dan toch? Dan vraag je er om..  #RTFR (Read The Fucking Rules).

Triathleten klagen en dat ze er over gaan schrijven is geen zalf voor opgekropte emotionele spanning, het is een vergrootglas op het pijnlijke leven van een sporter.  
En, ja: ik ben ook triatleet. Ik heb ook heel wat te klagen. Ik vind dat ik tegenwoordig zelfs meer te klagen heb dan voorheen. Minsten 10x zoveel als voorheen. De eerste zwemtraining, de eerste 20 minuten op de hometrainer, mijn eerste 3 km hardlopen sinds september. Het is een drama. Het is een langdurig vermoeiende worsteling met mijn lijf om daar te komen waar ik eigenlijk nooit was.
Want ja, voordat ik aan m’n hart geopereerd werd en ‘n herseninfarct in mijn maag gesplitst kreeg, was ik natuurlijk ook al een middelmatig triatleet.

Ik deed voorheen ook nooit zoveel als ik plande en nog minder dan ik wilde. Ik hoopte ook heel vaak ‘op die ene dag’.. en ,ja: die ene dag heb ik wel gehad natuurlijk. Vroegâh

Mijn beste triathlon ooit. 1995 Liessel.

Ik heb op dit moment dus heel veel redenen of recht om te klagen. Maar net nu heb ik er geen zin in. Er is teveel te klagen. Het is net even te echt. Dat vergrootglas op mijn zogenaamde sportersleven is zo groot dat ik elk details van mijn poriën van mijn atleten huid zie.

Ik geef toe dat ik soms letterlijk op de tacx zit te huilen, gewoon omdat het allemaal zo kut is. Afzien. 30 minuten met 18 km/uur wegstoempen. Dan vraag ik me af waarom me dit is overkomen, terwijl ik motivatie filmpjes op youtube aan het kijken ben. Het is gewoon fucking oneerlijk dat ik niet lekker kan genieten van een beetje hardlopen of fietsen. Waarom is dit me overkomen? Het voelt alsof mijn hele leven in een pot dikke stroop zit.

“Hoe het gaat? Ja, prima”. Nee natuurlijk helemaal niet. Maar het heeft geen zin om te klagen. Je moet verder, dat weet ik ook wel. Ik had in december nog een leuk blogje zitten schrijven over meezingen bij de carnaval, maar ik kan eigenlijk maar een enkele regel meezingen. Ik ben al blij dat ik liedjes weer herken en ik weer kan mee neuriën. Met een beetje oefenen kan ik 2 regels achter elkaar meezingen en dan rollen de woorden alweer over elkaar.  Het praten is alsof ik een karaoke nummer moet zingen waarvan ik de tekst pas net voor me zie, in het koreaans. Gelukkig kan ik mij wel prima verwoorden in alledaagse gesprekken. Koetjes en kalfjes is prima, daar merkt niemand iets van. Vermoeiend en frustrerend, ja dat is het wel. Soms is het wel grappig als ik een tour-de-mallêtje maak… ik bedoel een gille-de-la-tourette versprekingkje maak. Daar kunnen we dan thuis wel over lachen.
 
Er is eigenlijk alleen maar wat te klagen, als er niet echt iets te klagen is. Als je lekker oud hollands kan nuilen over wat er allemaal niet goed is gegaan.

Pas als ik straks weer een echte lekkere triathlon ga doen (en finishen) en kapot en teleurgesteld mijn racereport kan intikken. Ik kijk er al naar uit, over een paar maanden of over een jaar, dat ik weer met overgave met teleurstelling een blogje kan typen.
Dat je denkt; “nou dat blogje van Niels dat is ook wat.. slechte wedstrijd, heel veel pijn en nog een gele kaart ook.” Dat lijkt me heerlijk!

Afstappen bij de Frysman.. genieten!

De roestige Ironman

Ik wilde al een tijdje weer eens een blog schrijven over mijn  triathlon ervaringen. Er zijn tenslotte alweer een paar triathlons gepasseerd dit jaar. En het is ook meer dan een jaar geleden dat ik euforisch over de finish in Maastricht kwam en daar heroische epische memorabele woorden over neerzette, ja toch.

Hoe lang duurt het eigenlijk voordat die Ironman magie is uitgewerkt? Duurt dat echt een leven lang? Dat je je Ironman t-shirt kan dragen zonder dat je er op aangesproken wordt.. of jij andere mensen er op aanspreekt.

Wanneer verschijnt de eerste roest op het onkreukbare ironman logo? Het ouder en langzamer worden is een onderwerp waar ik vaak over nadenk, of beter gezegd: waar ik veel mee geconfronteerd word. Ben ik de roestige Ironman. De contouren van de geweldigheid zijn zichtbaar maar de glans gaat langzamerhand schuil onder een laagje aftakeling. Trek je in één keer die conclusie, is het een illusie. Of blijft die glans voor altijd als een Tellsell Supersale op je aura shinen?

Al een paar jaar worstel ik met teruglopende tijden of  het überhaupt succesvol kunnen uitlopen van wedstrijden. De impact van mijn leeftijd is veel groter dan ik had verwacht. Vorig jaar nog Maastricht volbracht en dit jaar worstelend om een paar km te hardlopen.

Begin mei bij de UT teamtriathlon: een supersprint! Een wedstrijd die veel moeilijker is dan de afstanden doen vermoeden; 175 meter zwemmen, 8 km fietsen en 2,3 km lopen.. hoe moeilijk kan het zijn. Na 175 meter zwemmen sprintend naar de fiets. Ik hark en zucht, deze paniekaanval van een triathlon is een aanslag op mijn lijf. Opzij, opzij, opzij, maak plaats.... mijn hartslag tegen de 250. Mijn hersenen leggen het werk neer. Ik ben benauwd, alles vervaagd.. Tempo, tempo, tempo: roep ik tegen mezelf. Mijn lichaam weigert harder te gaan. Na een km of 5 fietsen zakt de 'paniek' langzaam weg en kan ik toch nog normaal uitrijden en lopen. De middagserie ben ik niet eens gestart.. het was hyperventilatie of iets anders.. ik kon gewoon niets.

Meer trainen is natuurlijk de oplossing zijn. Dat is echte triatleten logica. Beetje bij beetje zag ik weer vooruitgang, alhoewel ik thuis net 10 km hardlopen kan volhouden gaat het zwemmen en fietsen beter. Een sprint triathlon met mijn zoon Meinte in Zeewolde, een 1/8e in Weert bij de 4e divisie. Het was erg warm en weer kwam die paniek, het lichaam weigerde, ik negeerde de signalen en zette door. Met pijn op de borst doorgelopen; zwetend, schokkend, kreperend...maar gefinished.

Ik sla nu even wat chronologische zaken over, niet omdat ze niet hilarisch of boeiend zijn, maar omdat ze in het niet vallen bij het vervolg.

Vorige week komen we na 2 fantastische weken terug van vakantie in Frankrijk. Het was heerlijk. Ik heb met Meinte in de Alpen gefietst en voor het eerst 'echt' geklommen. Ja ik geloof er weer in, kan weer een inspanning doen heb ik het gevoel.

Ondertussen was ik voor onze vakantie al bij de huisarts geweest, gewoon voor de zekerheid en had een gesprek met de cardioloog gehad. Gewoon voor de zekerheid. Misschien een vernauwing en door even te kijken met een katheterisatie waren we daar zo achter. Als we iets vinden kunnen we ook direct dotteren, dus goed en makkelijk te verhelpen. Ja toch. Dotteren is tegenwoordig een dagbehandeling, poliklinisch. Een bezoek aan de tandarts is moeilijker in te plannen en duurt nog langer ook. Wacht.. ik doe er langer over om naar de kapper te gaan!

Dinsdag, een week nadat we terug waren van vakantie, was het al zover. Nog licht euforisch en gemotiveerd door de 1-2 op het NK triathlon in Veenendaal van Niek en Donald. Nog even lekker de hooligan uitgehangen met een blauwe rookbom, heerlijk. Volgend jaar zelf ook weer mooie triathlons op het programma.. of toch weer een Ironman? Ik voel dat alles straks weer mogelijk is.


"Ik roep uw vrouw er even bij om te bespreken wat ik net allemaal gezien heb" zegt de cardiologe als ze de katheter terugtrekt uit de slagader in mijn pols.. In mijn hoofd herhaal ik de woorden, terwijl ik nog misselijk en gespannen van de ingreep ben; "wat ik allemaal gezien heb?" Wat betekent dat.. Ik dacht dat er niets te zien was, ze heeft tenslotte niets gedotterd, of heb ik dat gemist in de commotie.

"Vernauwingen links en rechts". Annette en ik kijken naar de opnames op het scherm. Contrast vloeistof vloeit als bliksem door mijn aderen en precies zo voelde het ook.. "ik zakte wel even weg", zeg ik nog opgelucht dat het voorbij is. "Kijk, hier links kan u goed zien dat de vernauwing helemaal aan het begin van uw kransslagader zit. Als hier wat mee gebeurd zullen de gevolgen groot zijn. We gaan dit bespreken in het medische team maar rekent u maar op een bypass operatie over een week of 4".

Het is stil.. ijzig stil, als na een inslag van de bliksem.

Het personeel doet de nazorg. Het gordijn gaat dicht. "Heeft u goed begrepen wat er net allemaal gezegd is? De situatie is ernstig." Iemand fluistert buiten het gordijn: "meneer heeft net slecht nieuws gehad".

Ik heb het gehoord maar nog niet echt begrepen. Wat is dit? Hoezo? Wat? Ik voel me best OK, toch?
Vorige week klom ik nog een uur op de Col de Manse.
We zijn Bedasses!.

Wat nu? vraag ik aan de verpleging. "U moet niet meer gaan sporten meneer Koster". "Werken? Als het u ontspant om een paar uurtjes per dag te werken dan kan u dat wel doen denk ik"

Ik rol zo van één van de leukste vakanties van mijn leven naar de donkerste en slechte dag die ik heb meegemaakt.
Kan toch wel gewoon een rondje fietsen, toch? Gewoon recreatief? "Meneer u heeft nu geen schade en daar moet u echt heel blij mee zijn, als er iets gebeurd is het niet te zeggen of u daar nog goed uitkomt. Voorkomt u gewoon elke inspanning of stress de komende weken".

Ik huil, ik zucht. We kijken elkaar aan.. Ik probeer opgelucht te zijn. Denk aan de lange termijn. Straks kan ik alles weer, ja toch? Ja, als u een jaar verder bent kunt u echt weer alles wat u een paar jaar geleden ook kon. Dat is wel mooi, denk ik. Maar eerst zagen ze me open en moet ik er vanuit gaan dat het komende half jaar in het teken van revalideren staat.

Geen triathlons, loopjes, zwemmen, trainen met Meinte.. werken in de tuin, avondje naar de kroeg, traplopen.. Ik weet helemaal niet meer waar ik naar toe ga.
Geen stress zeggen ze dan.

Toen ik 's ochtends het ziekenhuis binnenkwam voelde ik me een Ironman. Dit klusje ging ik ook wel even klaren. Nu voel ik mee als een oud roestig versleten en vergeten beeldje dat in de garage is blijven liggen. Het ligt ergens achter op een schapje lig te wachten tot iemand besluit of het al dan niet de moeite waard is om hem nog te bewaren.

Na 6 uur wachten tot de ader in mijn pols weer dicht is mag ik naar huis.
Ik pak m'n tas en zeg de verpleging gedag. Past u op meneer Koster: "niet meer de trap oprennen hoor...."





Tot slot:

Dit is geen leuke blog, zoals ik ze wel eens schrijf. Maar misschien moet je slechte dingen ook gewoon delen. Ik heb in elk geval gemerkt dat ik het fijn vind om het te delen en erover te praten.
Dit nieuws heeft natuurlijk een ontzettende impact op mijzelf en ons leven als gezin. Veel meer dan dat ik hier in een paar woorden kan weergeven.
Deze slechte déja vu is als een donkere droom die ik al eens eerder beleefd heb. Het is meer dan 25 jaar geleden dat mijn vader hetzelfde overkwam.. zelfde leeftijd, zelfde vage klachten, zelfde uitslag, zelfde operatie. Toen met slechte afloop. Gelukkig is de operatie tegenwoordig met weinig risico, in elk geval veel minder dan toen, maar evenzogoed ingrijpend. Ik zal de komende tijd wellicht niet zoveel op social media actief zijn.. of misschien juist wel. Hopelijk kan ik volgend jaar weer actief zijn in de sport waar ik zo van hou. Ik hoop in elk geval dat ik volgend jaar een blog kan schrijven en dan terug kan kijken op een ander leven en de toekomst er weer anders uit ziet.

Niels

De 10 mooiste en slechtste momenten van mijn IM Maastricht

Een race verslag..leuk!
Nee, niet leuk.. "Eerst ging ik zwemmen en toen moest ik fietsen en dat was heel ver en toen lopen en toen was ik moe". Albert Geerling zei het ooit eens zo mooi over al die raceverslagen na een triathlon. Hij heeft/had wel een beetje gelijk. Daarom heb ik me beperkt tot de beste en de slechtste 5 momenten van mijn Ironman Maastricht. Keurig verzameld en aan het digitale papier toevertrouwd.

Ik bouw de spanning langzaam op en begin met de minst slechtste, en dan wissel ik het af en bouw ik het op naar het hoogste- en absolute dieptepunt. Eerlijk gezegd ben je op een gegeven moment niet meer in staat om tijdens zo'n wedstrijd de hoogte en dieptepunten van elkaar te onderscheiden.

Vergezicht op zwemparkoers Ironman Maastricht

5 Hoosbuien

Ja, het regende tijdens IM Maastricht. En niet zo'n beetje ook. In de eerste ronde fietsen (90km) had ik de afdalingen goed in me opgenomen, de meeste kende ik nog wel van de Amstel Goldrace of de Volta cycling classic. Dat werd dus knallen in de tweede omloop, totdat de hemel openbarstte. Het water stroomde over de straten, op sommige stukken zag je geen betonplaat meer liggen en reed je door een paar cm water. Hopen dat er geen grote gaten in de weg zaten. Mijn voornemen om in de tweede omloop dus nog een tandje harder de afdalingen in te gaan moest ik laten varen (hahaha varen! briljant). Gelukkig bleven ongelukken mij bespaard, er lagen al genoeg atleten op het asfalt. Nog even los van de tientallen lekke banden die ik onderweg zag.

5 Het materiaal

Specialized Tarmac

Kijk, aan het materiaal ligt het niet. Vroeger (toen ik goed was) moest ik het doen met wat ik maar voor weinig of niets kon krijgen. Tweedehands kleding van een teamlid, een surfpak van mijn 20 cm langere broer of een gratis binnenbandje van de plaatselijke tandenloze fietsenboer. Tegenwoordig heb ik alles hageltje nieuw. Ik kan kiezen uit 2 fietsen om de wedstrijd op te rijden. Ik koos voor mijn Specialized Tarmac, een gewone (ahum) wegfiets. Prima keuze op dit parkoers. Helemaal nagekeken door Roelofs Fietsenspeciaalzaak, er kon niets misgaan

Lazer Wasp

Ik had een gloedje nieuwe Lazer WASP tijdrithelm.. Wat een genot!
Tijdens de stortbuien zat ik dankzij die helm in een cocon van stilte, droogte, rust en warmte. Mijn lijf werd nat maar in mijn hoofd bleef het droog.

Dit jaar ook een nieuw TYR wetsuit gekocht (via Davilexteam). Simpelweg fantastisch om in te zwemmen. Ik denk nog wel eens terug aan dat surfpak.. het water stroomde aan de voorzijde zo hard naar binnen dat ik het gevoel had dat ik in een parachute aan het zwemmen was. Mijn huidige wetsuit houdt mij tot bijna halverwege de 3,8 km droog. Als ik er bij een kortere afstand in zou zwemmen dan zou ik gewoon droog aan de kant komen, ben er van overtuigd. Maar gelukkig doe ik niet van die korte triathlonnetjes..

4 Eenzaamheid

Tijdens IM Maastricht heb ik geen meter alleen gereden. Altijd zag ik wel een andere atleet ergens voor me rijden (of lopen). Ik ben ongeveer 600x ingehaald, dat was prima en ingecalculeerd. Bij het lopen echter merk in je in de laatste 2 ronde's dat het aantal deelnemers dat nog overblijft snel minder wordt. In je laatste ronde loop je wel eens in een lege straat of staan de bewoners hun tent al in te pakken en lopen de terrassen leeg. Maar eenzaamheid verbroedert, je krijgt meer gesprekken met je medestanders. Gedeelde smart is halve smart tenslotte. Stuart uit Engeland, die in zijn derde ronde zat toen ik al in de laatste liep. Wandelend, lopend, rennend, hinkelend elkaar moed inspreken. Beloven dat erop de finish iets ligt wat ongrijpbaar magisch is.. succes, good luck, hang in there.. samen alleen zijn. Terwijl je jezelf afvraagt: " waarom doe ik dit ook alweer?".
Er was echter maar plaats voor 1 gedachte in mijn hoofd.. ik moet finishen!

4 De Leeuw van Vlaanderen brult!

ergens op de grens tussen Nederland en Belgie, op een stuk betonstraat in niemandsland. Op een lokatie die een mooie start zou zijn voor een veldrit, stonden 2 vlaggen van de Vlaamse leeuw aan beide kanten van het pad opgesteld.
Naast de vlaggen stond een stalen constructie waar voor en na elk atleet een steekvlam van ca. 1 meter uitvloog.
De Leeuw brult..
De leeuw brult: Welkom in Vlaanderen.  Welkom in het hol van de Leeuw! Het zwaarste en lastigste stuk fietsparkoers ging over een onafgebroken reeks heuvels en dalen met betonplaten, bochten en obstakels. Vlaanderen is Vlaanderen.. Soms lastig om van te houden maar ook een eenvoud en schoonheid in het landschap waar ik echt van heb genoten tijdens het fietsen.

3 Plassen

Ik moet plassen. Na 1 ronde fietsen gaat die gedachte ongeveer 50 km lang door mijn hoofd. "Plas dan op de fiets!": zeg ik tegen mezelf. "Als je toch zo nodig moet, toe dan". Het lukt niet.. 20 km lang probeer ik al fietsend te plassen. Er komt niets. Bij een verzorgingspost stop ik bij de Dixi. Met veel gewurm en gedoe shirt en trisuit omlaag..
Was ik eens de trotse bezitter van een penis, nu kijk ik naar een verschrompelde drukknop.  Alsof ik vuur aan het plassen ben zo sproeit er urine uit, dwars door de Dixi. Mijn urinebuis is ontstoken door de 140 km fietsen op het soms hobbelige parkoers. Pijnlijk. Au! Gelukkig voel ik me opgelucht na het sproeien en kan ik ook weer gewoon op mijn zadel zitten.. De laatste 40 km is aftellen, het fietsen zit er bijna op, maar krijg ik ooit mijn pielemans weer terug?

3 Ik heb geen zin meer

Het is iets wat elke triatleet tegen zichzelf zegt.. Stuart die ik eerder al noemde, Bas Diederen, maar bv ook Stefan van der Pal; de winnaar van de Frysman, DE Frysman, zeg maar! Ik sta bij een verzorgingspost en doe een poging even mijn been te strekken terwijl direct in een andere spier een kramp schiet.. Ik vloek.. *(&^*@  "Wat is er aan de hand grote vriend", zegt Stefan.. Ik denk: "Hee Stefan vd Pal loopt ook nog, net als ik dus!". Op zijn advies neem ik een TUCje, om een beetje zout binnen te krijgen. Droge troep trouwens als je het niet voor de buis bij een biertje neemt.
"Ik heb helemaal geen zin meer, echt helemaal niet meer.." zegt Stefan. Ik weet wel dat ie gewoon doorgaat, maar het is als zalf op mijn wonden. Dus ook deze toppers verliezen in deze fase een beetje de lust. Ik ben eigenlijk best normaal. We spreken elkaar nog een beetje moed in en gaan allebei weer op weg. Hij loopt ik strompel. Ik roep nog: "kom op Stefan, dan maak je maar zin.. dat zou je moeder ook zeggen". Er een beetje vanuitgaande dat iedereen uit Friesland op dezelfde manier is grootgebracht. Niet sjanteren maar doorzetten. Het geeft mij weer net voldoende energie om de volgende 5 km af te leggen.

2 Pietersberg

Ze zeiden: er zit nog wel een heuveltje in het parkoers, een heuveltje.
Het blijkt dat parkoersverkenning eigenlijk noodzakelijk is.
De Pietersberg is een heuvel als een dijk. Pittig, stijl en een verschrikkelijke aanslag op je spieren. Ik haat de Pietersberg. Ik betaal hier de prijs voor mijn tekort aan trainingen. 40 uur zwemmen, 90 uur fietsen en 60 uur hardlopen en nog wat uren in de sportschool. Mijn voorbereiding voor IM Maastricht. Efficient getraind, maar pijnlijke realiteit op dit moment.

Naast alle fysieke ongemakken blijkt dat André Rieu aan de voet van de Pietersberg woont. In de tweede ronde (of de derde of eerste, weet ik veel) zit André in het parkje naar het schouwspel te kijken. "Hee André Rieu", denk ik..
Ik zie dat hij ziet dat ik zie dat hij ziet dat ik hem herken.. Maar, ja hij kent mij natuurlijk niet.. Ik lach daarom wat naar hem, met een knikje van herkenning en en hij knikt vriendelijk terug. Waarom speelt ie eigenlijk geen stukje viool? denk ik ik voor 10 seconden, todat die 'berg' me weer kapot laat gaan.

2 48 jaar

Lastig punt. In de derde ronde had ik het zwaar en voelde ik emoties opborrelen. Peter ten Tuijnte kwam ik tegen. "Ik zie je zo bij de finish"..zegt ie. "Doe maar alvast een biertje"; roep ik. "maar niet van dat flauwe alcoholvrije he.." tenminste "als ik niet dood neerval"; denk ik.
Ik denk aan mijn vader, die was (ook) 48 jaar toen hij overleed. En ik doe een Ironman, wat betekent dat? Vanaf het begin van dit jaar stromen die gedachten al door me heen. Ik word 48. Misschien doe ik daarom wel deze idiote race.. Waarom doe ik dit? Ik denk het al de hele dag..waarom?
Omdat ik leef en ik wil leven. Dit is leven, idiote dingen doen en genieten, naar bekende en minder bekenden roepen dat het goed gaat en 'hou vol' en 'we doen het samen'.
Voor mijn vrouw en kinderen. Ik kan het, dus jij kan het. 48 is niet het einde voor mij, ik zit er middenin. Ik begin vandaag gewoon aan een nieuw leven, als Ironman!

Er zijn nog 2 zaken over; mijn 2 meest opmerkelijke momenten van Ironman Maastricht. terwijl ik voor mijn gevoel al gefinished ben. Alleen nog even uitlopen dus...

1 Het lastigste punt van de dag

Het lastigste punt is in de derde ronde, eigenlijk de hele derde ronde is afschuwelijk. Ik voel me misselijk, ik heb honger, ben duizelig en heb het warm. Als ik erover schrijf breekt het zweet me weer uit. Bij de start van de 3e ronde zie ik Ramon, ik kan het niet meer verbergen of verbloemen. "Ik voel me slecht", zeg ik tegen hem. Ik denk dat hij weet wat ik bedoel. Ik kan even niet meer lachen. Geen vingers meer in de neus, geen grappen of grollen. Even later kom ik Sietske tegen. "Hoe gaat het?" roept ze enthousiast. Ik wil zeggen: OK! maar ik roep: "het gaat KUT!" shit! waarom zeg ik dat nou.. waarom zeg ik niet "joepie..nog 1,5 ronde" maar het is K*&.. dat is wel zo.
Annette (mijn vrouw) ziet het gelijk. De grauwe kleur op mijn gezicht. Ik voel zelf ook dat ik grauw , grijs en klam ben. Bij een verzorgingspost wil ik eigenlijk even gaan zitten, maar ik kan nauwelijks rechtop blijven staan. Als ik nu ga zitten dan kom ik misschien niet meer omhoog en als ik hier blijf staan dan roept iemand misschien wel een EHBO'er. Ik moet doorlopen. Ik moet naar de finish. Uit wanhoop pak ik op het laatste punt bij post een stuk banaan. Dan maar een banaan, denk ik. Hij smaakt heerlijk, bijna goddelijk. Ik voel de structuur in mijn mond en geniet van elke hap. Gered door een banaan ga ik verder. Zo loop ik door van banaan tot banaan. Nog een gelletje en nog een cola.. toe maar. Het lijkt wel feest!

1 De fans

Van alle zaken die in de triathlon meetellen is er 1 factor die doorslaggevend is voor het succes en dat is de support van de fans. Het thuisfront, de kennissen, de medeatleten, de onbekende juichers langs de kant en ja, zelf het knikje van André Rieu.

Maurits Smakman op de Bemelerberg.. De hele Scheltinga clan bij de ingang van de tweede fietsronde, ik juichde me gek (zie foto). De familie Bouman en alle andere supporters van Triathliem uit Didam. De Davilexer's; Rob, Donald, Stefan, Menno en Ruben inclusief familie. Het "kom op Davilex" van Edo op de Halembay. Ik sport niet op gels en repen, niet op brandstof of sportdrank.
Als ik tijdens de wedstrijd denk aan de finish zie ik geen finishboog of zwart-rood tapijt..Ik zie mijn gezin staan.. Ik zie de bewondering en hun lach. De tranen schieten in mijn ogen.

Bij de start van het zwemmen werden voiceberichten via de Ironman geluidsinstallatie afgespeeld. Annette had er ook één ingesproken. Ik was stil en ontroerd, een persoonlijke boodschap tussen 1000'n mensen. Zo direct van haar naar mij. Mijn brilletje moest ik even afdoen, de glazen besloegen aan de binnenzijde. Ik moest het doen, ik wilde het doen en heb het gedaan. Voor mezelf en dankzij velen.

Ik ben een ironman!

en voor iedereen die het niet gelooft, de video 'or it didn't happen!'

(ps en mijn pieleman is ook weer terug!)

De marathon kent geen weg terug!

In 2000 liep mijn vriend Hans Baars de marathon van Rotterdam en stapte onfortuinlijk uit bij km 32 waar ik toen op hem wachtte. Ik schreef daarna een gedicht over zijn heldentocht. Gister tijdens de marathon had ook ik het moeilijk op km 32. Ongewild gingen mijn gedachten naar toen, die keer. Ik dacht: "ik doe het voor Hans". Het gedicht van Hans heb ik 's avonds weer opgezocht en herschreven.. want dromen sterven nooit!

Rotterdam Marathon (Ode aan Hans Baars, deel II) 

Een zwaarder tocht was niet voorradig 
was niet voorhand verzonnen 
Ik voelde mij nog 'zo aardig' 
en was echt (ja echt) rustig begonnen 

Niet alleen liep ik mij stuk 
wat deden mijn benen pijn 
Ik trof helaas het ongeluk 
om wat later terug te zijn. 

Lijfelijk leed en geestelijk moe 
gingen Hand-in-Hand. 
In het Rotterdamse loopgebied, 
kwam mijn droom heel traag tot stand. 

's Avonds na het eten, 
weer met beide benen op de grond, 
Droomde ik al weer over de Frysman, 
die in de zomer komt. 

En daarna .... Ironman Maastricht,
en volgend jaar weer Rotterdam, dat staat! 
Het leert dat in dit heldendicht,

het dromen verder gaat.

Op het zwaarste moment van de dag,

achter in het Kralingse bos was ik zo zwak.

Dacht ik even terug aan toen,

toen vriend Hans Baars daar strijdbaar brak.

Plots fluisterde zijn stem,

als een onzichtbare wind zachtjes in mijn oor.

“Geef niet op Niels, de finish is nabij,

ga door, strijd door, ga door!”

Het gaf mij moed en hoop

Ik rechtte nog één keer mijn rug
De enige weg die is vooruit,
de marathon kent geen weg terug!

Niels

Bonus: het originele gedicht voor Hans uit 2000:

Rotterdam Marathon & Hans Baars 

Een zwaarder tocht was niet voorradig 
was niet voorhand verzonnen 
hij voelde zich nog 'zo aardig' 
en was echt (ja echt) rustig begonnen 

Niet alleen liep hij zich stuk 
zijn benen deden pijn 
hij trof ook nog het ongeluk 
om 'eerder' terug te zijn 

Lijfelijk leed en geestelijk moe 
gingen Hand-in-Hand 
In het Rotterdamse loopgebied 
is zijn droom gestrand 

Maar 's avonds na de Ba-mie 
weer met beide benen op de grond 
droomt hij verder over de Marmotte 
die in de zomer komt 

en daarna .... Amsterdam 
en Rotterdam dat staat! 
het leert dat deze (jonge) man 
met dromen verder gaat 

Ik ben hem dankbaar want ik droom(de) mee 
en ga terstond beginnen 
met trainen, lopen en schrijf me in 
om in 2001 te winnen.

Kwestie van plannen.

Om te starten, zomaar even wat kreten uit mijn eigen blogs van de afgelopen tijd:

• Ik doe maar wat
• Ik ben allergisch voor schema's
• Ik ben lui
• Ik hou niet van veel trainen

O, ja en deze nog; dit jaar doe ik in juli 2 hele triathlons. Frysman (9 juli) en Ironman Maastricht (31 juli).

Dat vinden sommige mensen raar, een beetje maar, gelukkig. Dat geeft natuurlijk niet. Ik vind ook heel veel dingen raar, of een beetje raar. Je accepteert het, want het hoort er bij. Zo is het leven. Wat je kent vind je normaal wat je niet kent is raar. Dat is normaal.

Verwarrend? Nee toch? Even een paar voorbeelden:

Er zijn mensen die planten drogen, aansteken en dan de rook inademen: heerlijk, verslavend lekker zeggen ze! Lijkt mij afschuwelijk.

Van de week zag ik een reclame van een gerenommeerd vrouwenmerk die vrouwen aanraadde de hele dag met een afdoende  laag chemicaliën op hun huid rond te lopen, het liefst meteen na het opstaan omdat je er dan zo gezond en jong uitziet. 'Omdat je het verdient' zeggen ze dan. Er zijn best veel dingen die ik niet goed begrijp.

Ik zag laatst een hippe blog over voedsel, ik bedoel superfoods.
Het is afschuwelijk wat sommige mensen 's ochtends op hun bord leggen en dan met een Über grote glimlach de dag beginnen. Aardbeien met havermout, vers gestampte linzen in zure yoghurt, Tarwegras met zeewier-shake; "een superstart van je morgen". "Laat je nakijken"; denk ik dan.

Dat komt omdat ik gewend ben 'sochtends een broodje hagelslag te eten en een glas melk te drinken. Dat is anno 2016 helemaal niet meer verantwoord. De gluten-, suiker-, tarwe- en lactose-intoleranties vliegen je om de oren. Dat ik de deur nog uitkom om wat te presteren is op zich al een raadsel.

Dus die 2 hele triathlons moet je in het perspectief zien van mijn verknipte levensstijl.
Ik geef toe; ik train wellicht niet zo gestructureerd als andere atleten en ik plan misschien wat grootmoedig, maar het is niet zo dat er helemaal geen plan achter zit. Daarvoor moet ik even iets kort over bosbouw toelichten.

Een gewild t-shirt voor bosbouwers

Wat? Bosbouw? Ja, ik heb Bos en Natuurbeheer gestudeerd aan de Hogeschool Larensteijn. Vroeger werd dat wel eens oneerbiedig: De Bosbouwschool genoemd. Nu is het een university of applied sciences. Het zal wel zo'n superfood/intollerantie achtig modeverschijnsel zijn.

Even eerlijk: Bos en natuurbeheer is de leukste studie die je kunt doen. Ik heb er 4 jaar heerlijk in de bossen rondgelopen en lekker vogels en planten gekeken. Het behoorde tot de normale zaken tijdens de opleiding om kuilen te graven, dwars door het bos te banjeren, met stokken te gooien. Het is een soort verlengd speelkwartier voor buitenliefhebbers. Er is echter 1 ding dat ik heel goed onthouden heb van mijn studie Bos en Natuurbeheer: procesplannen. OK, het is een beetje Cruyferiaans; maar je hebt dus in feite 2 verschillende manieren om planmatig te werken: 

• Einddoelplanning.
• Procesplanning.

Einddoelplanning.
Bij einddoelplanning staat wat je nu doet in het teken van wat je straks wilt bereiken. Zo plannen de meeste mensen hun wedstrijden en projecten. Het probleem met bosbeheer is dat je normaliter niet meer in leven bent op het moment dat jouw plannen realiteit worden. Bomen en bossen doen er nu eenmaal minimaal 2 á 3 mensenlevens over om een beetje tot volwassenheid te komen. 

Boompje groot, plantertje dood...
Een gevleugelde uitspraak van
Rien Poortvliet in De Kabouter

Kabouters vinden dat misschien om te lachen, maar voor mensen is het een pijnlijke waarheid. Daarnaast veranderen in 300 jaar de eisen en wensen van de maatschappij, dus hoeveel zin heeft het om een einddoel te plannen? Zeker als je ziet dat je dat doel in de toekomst misschien ook wel nooit haalt. Kies dan voor een goed alternatief waar je wel invloed op hebt.

Procesplanning. 
Als je zorgt voor voldoende verjonging, leeftijdsopbouw, doodhout en recreatie mogelijkheden etc dan voldoet elk bos aan jouw maatschappelijke 'doel'. Beter gezegd als je de processen die je belangrijk vind onder controle hebt dan voldoe je automatisch aan je doelstelling en bij bosbeheer is dat het maatschappelijke doel. En!!! Je hoeft geen 300 jaar te wachten om je project op te leveren.

Dit principe kan je uiteraard ook in je persoonlijke leven toepassen. 
Dus gewoon de dingen die je leuk of belangrijk vindt voldoende aandacht geven, zonder precies te kijken of dat in de toekomst wel helemaal volgens plan verloopt. Ja, ik vind trainen leuk, maar ik vind het vooral leuk om af en toe een fysieke en mentale uitdaging aan te gaan. Ik hou ook van mijn gezin en van lekker eten. Zelfs werken kan leuk zijn (hahahah, nee ik meen het) Allemaal zaken die in het leven voorbij komen. 

Tijdens ontwikkelgesprekken op je werk of bij sollicitaties vraagt men wel eens: Waar wil je staan over 5 jaar? Ik heb nog nooit daar gestaan wat ik tijdens gesprekken 5 jaar daarvoor aangaf te willen staan. De wereld verandert en je verandert mee. 
Waar ik over 5 jaar wil staan? Wat dacht je van ergens gezond en gelukkig samen met mijn gezin, dan maakt de plek waar je staat toch helemaal niet meer uit.

Dus die 2 hele triathlons in 1 maand is niets meer of minder dan een mooie samenloop van omstandigheden. Iets wat toevallig precies op dit moment in mijn leven het beste uitkomt. Wordt het gemakkelijk? Krijg ik achteraf spijt? Ga ik het halen? Ik weet het niet, ik weet wel dat ik er heel veel zin in heb.

En op 1 augustus zit ik bij mij achter in de tuin, op een kratje bier terwijl de BBQ aan staat en denk ik ongeacht het resultaat: "wat een mooi leven heb ik toch!".

Ik doe maar wat.

Sinds kort ben ik met enige regelmaat in de sportschool te vinden. Niet echt mijn favoriete ding (er wordt namelijk ook spinning gegeven), maar het schijnt goed voor je te zijn; 'core workout', krachtopbouw, blessurepreventie. Ik gebruik een heel setje aan semi-medische termen om te verantwoorden waarom ik 2 dagen in de week in een warme klamme bezwete sportzaal voornamelijk zit uit te rusten op een Technogym apparaat van 3000€.

Gymzalen (ik bedoel fitness hotspots) worden opgesierd door trainers, enthousiast in het begeleiden van leden. Trainers, zijn ook niet helemaal mijn ding, want eerlijk gezegd: Ik doe maar wat.
Ik verzin zelf een setje oefeningen en probeer in een half uur met zo min mogelijk wachttijd zo snel mogelijk moe te worden. Dan heb ik nog een beetje het idee dat ik iets aan het doen ben. Na een half uurtje heb ik met hard doorwerken zo'n 6 oefeningen met 3x herhalen gedaan. Dan maak ik het uur of anderhalf uur af door een nomadisch bestaan door de ruimte. Van apparaat tot apparaat zwerf ik rond en het liefst ga ik af en toe nog even op de grond liggen. Om buikspieroefeningen te doen natuurlijk.
De jonge enthousiaste trainer zit mij te observeren, ik noem hem even: Tim. Tim heeft een baardje, hij is hip en jong. Ik denk dat Tim in geen enkele sport echt goed is en in alle sporten een beetje. Hij staart veel naar zijn PC, om schema's te maken, denk ik. Tim is goed bezig!

Als ik in de gym zit is het altijd rustig, dwz weinig andere fitnessjunkies. Het nieuwe werken, of zoals misschien beter zou kunnen heten: Het Nieuwe Recreën zorgt ervoor dat ik ook overdag naar de Sport Studio kan. Tim heeft daarom alle tijd om op mij te letten en mij te 'helpen'.
Ik wil niet geholpen worden, tenslotte hoeveel hulp heb je nodig met: maar wat doen.... "Hee, hoi, ik zie dat je lekker bezig bent met je triceps"; zegt Tim enthousiast tegen mij. Ik denk gauw: "Niels, je zit in de sportschool, Tim is niets iets aan de deur aan het verkopen, dus reageer normaal".

Ik lach maar even naar Tim: "Hoi, ja..eh, ik dacht weet je wat. Ik doe een beetje armen vandaag." stamel ik terug. Na een mooie uitleg over de juiste houding en het aantal voorgeschreven herhalingen vraagt Tim of ik ook een programma volg, Tim is immers verantwoordelijk voor de schema's en hij kent mijn schema nog niet.

"Eh, nee.. ik doe eigenlijk maar wat" zeg ik triomfantelijk tegen Tim. Hij fronst. Ik ga vrolijk verder: "ik probeer zo snel mogelijk moe te worden en verzin zelf een setje oefeningen, maakt mij eigenlijk niet uit hoe en wat. Gewoon lekker bezig zijn". Tim wil mij toch het liefst een schema aanbieden, maar hij ziet wel dat hier weinig eer aan te behalen valt. "Nou dat klinkt interessant.." zegt Tim. "Train je nog voor een specifiek doel?", vraagt hij als laatste redmiddel om mij toch een schema aan te smeren. Ik bedoel aan te bieden..

Nu moet je weten dat triatleten verschrikkelijke arrogante asociale sporters zijn. Je weet als triatleet heel goed dat er weinig sporten in de buurt komen van de prestatie die je als triatleet neergelegd. Nog even ongeacht je niveau en zelfs als je slechts "een kwartje" doet. Niet-triatleten vinden de combinatie van 3 sporten in 1 nu eenmaal verschrikkelijk. Omdat ik er dan toch van geniet begin ik nonchalant tegen Tim  te vertellen dat ik na mijn hele triathlon vorig jaar in 2016 ook weer een hele triathlon wil doen, of misschien wel 2. Maar dan hoop op een betere marathon aan het eind van de race en dat ik met krachtoefeningen me wat beter wil voorbereiden.
"Heb jij nog tips?" , vraag ik hem...
Je voorbereiden op een hele triathlon klinkt ineens als het exact tegenovergestelde van: Ik doe maar wat. Tim is uit het veld geslagen. Met een "veel succes" en een "als je ooit hulp nodig hebt..", "Dan weet ik je te vinden" beantwoord ik snel, is het gesprek afgelopen.
Ik kan weer verder met mijn doe-maar-wat training.

Ik doe maar wat, het is de perfecte omschrijving voor mijn trainingsmethode. En ik vind hem net zo goed als 'met max. 15 km trainen een marathon lopen' , of met >20 uur per week trainen een hele triathlon doen. Als ik doe wat ik leuk vind, en een beetje mijn best doe, dan komt het best goed.
Veel meer moet je als recreant ook niet verwachten, vind ik voor mezelf tenminste.
Mijn (sport)doelen gaan ook vaak niet verder dan met plezier finishen.

Onlangs heb ik met mijn oudste zoon de 7heuvelenloop gelopen. Ik had het hem in augustus meegedeeld. Hij hanteert duidelijk mijn trainingsfilosofie. Ik heb nog geprobeerd een schema en wat motivatie erin te gooien, maar hij koos ervoor om zich volgens de ik-doe-maar-wat trainingsmethode voor te bereiden.
Gelukkig hebben we twee samen 10 km gelopen en dat vonden we dan ook wel genoeg voor de 15 van Nijmegen. Als we maar bleven lachen, dan zou alles goedkomen zei ik..

Het werkte, "maar wat doen" is gewoon een groot succes! We hebben samen heerlijk gelopen en genoten.


Maar na zo'n mooie race samen, kijk je natuurlijk ook weer vooruit, de volgende uitdaging, samen verder.  Dus wat gaan we in 2016 gaan doen, onze doelen? Wat denk je?

We-Doen-Maar-Wat ™®
Succes verzekerd!

De Hermannen-loop!

Nog even en dan is het weer zover; de grootste hardloopwedstrijd van Nederland..
voor vrouwen dan. Aanstaande 17 mei gaat het weer losbarsten. De Marikenloop.  Het is het carnaval van het hardlopen in strak (of minder strak) fluoriscerend groen, geel en vooral roze. Een bonte stoet van hijgers en zweters, 100% vrouw. Voor slechts een kleine 20 euro mag je als vrouw met alleen maar andere vrouwen hardlopen.

Nu denk je misschien: "Niels  heb jij zo'n hekel aan vrouwen, dat je hier een punt van maakt?". Nee, nee, helemaal niet. Ik heb he-le-maal geen hekel aan vrouwen.

Sterker nog ik kreeg onlangs nog een compliment (van een vrouw dus!) dat ik zo in contact stond met mijn vrouwelijke kant, doordat ik volkomen kleur-georiënteerd op mijn nieuwe fiets rondjes aan het rijden was in bijpassende outfit en zelf een foto maakte in bijpassende omgeving. Ik probeer zo modern mogelijk te zijn en ben juist getroffen door deze plotselinge afscheiding.

Ik vraag mij namelijk af, wat hebben wij mannen eigenlijk (nu weer) verkeerd gedaan? Want ik wil natuurlijk niet iets verkeerds doen waardoor vrouwen tot dit soort wanhopige acties komen. Een vrouwenloop is immers niets anders dan een uiterste roep om hulp. Ik wil die hulp bieden.

Mijn grootste verbazing is overigens niet zozeer dat er een 'vrouw-only' evenement wordt georganiseerd, dat is een kwestie van commercie en moderne uitbuiting, maar ik ben vooral verbaasd dat er ook zoveel vrouwen aan willen meedoen. Is er binnen bestaande loopevenementen soms niet voldoende ruimte voor vrouwen?

Of hebben ze (vrouwen) bij ons (mannen) jarenlang de indruk gewekt dat ze graag overal in gelijke mate aan mee wilden doen, maar dat dat nu helemaal niet waar blijkt te zijn. Nog geen 100 jaar geleden gaven we ze nota bene stemrecht. Gewoon omdat ze dan ook mee konden doen, leuk toch! Zelfs de SGP stond in 2013 al toe dat vrouwen officieel lid mogen worden van de partij.
Menig bedrijf heeft in zijn maatschappelijk doelstellingen staan de verhouding man/vrouw op 50-50 te zetten.

Het voelt nu toch ineens alsof vrouwen in hun snoezelige pakjes vooral op de voorgrond willen staan in een maatschappij waarbij geen ruimte is voor mannen.

Overigens, dat zo'n -verboden-voor-mannen-evenement nou bij uitstek 'de Marikenloop' moet heten is mij al helemaal niet duidelijk. Voor zover ik opgelet heb tijdens de middelbare school (want ik was natuurlijk vooral heel druk met het bewonderen van de vrouwlijke helft bij mij in de klas) , maar zover ik heb opgelet was die Mariken van Nieumeghen gewoon de hoe..ah  eh de lichtekooi van de duivel zelf!
Straks lopen al die roze gemutste zwetende lycra schepsels in een eerbetoon aan die hoe.. eh dame door Nijmegen of Nieumeghen te paraderen.  O, ja.. ik weet wat je gaat zeggen, later toen ging die Mariken toch weer op het goede pad.. dat klopt; Toen ze klaar was met hardlopen! Berouw komt na de zonde.

Nee het wordt tijd dat mannen meer aan zichzelf gaan denken. We hebben gelukkig al een eigen programma op RTL9 met "Meer voor mannen". Dat is natuurlijk al perfect. Maar ook op sportief vlak moeten wij onze eigen plek claimen en ruimte geven aan onze mannelijkheid.

Er is gewoon behoefte aan een mannenloop of een 'Hermannenloop',  Herman, gewoon omdat het woord man er in zit. Hermano..broer in het spaans. Ik zie Danny Trejo bij de start. Grote snor versiert zijn hoofd.  Run or I shoot ...perfect!

Er moet niet teveel gepland worden. Spontaan lopen, waar je zin in hebt. Gewoon lekker ongeorganiseerd. Op 17 mei uiteraard. Vetrek bij mijn voordeur. Route? Ach, we zien wel.
Wij mannen zijn gezegend met een perfect richtingsgevoel en oriëntatie vermogen. Wij komen altijd weer thuis. (ook zonder bordjes).

Geen opsmuk, geen fancy okergeel kleurige t-shirts of turquoise herinneringen. Natuurlijk kan ik thuis van een paar flinke takken gewoon een schijf afzagen, waar je daarna zelf met een soldeerbout een H in mag branden, natuurlijk. Kijk dat is mannenwerk.

Dat je daarna, na een paar biertjes, je medaille in de BBQ gooit, tsja dat neem je voor lief.

We maken het immers onvergetelijk door een paar biertjes te kloenken op onze mannelijkheid.
Omdat we rond BBQ tijd klaar willen zijn (en nog moeten indrinken) denk ik dat we rond 15:30 starten, maar kan ook iets later zijn, of eerder. Immers: mannen zijn toch altijd op tijd. En dan heb je gelijk een excuus om niet op je vriendin te hoeven wachten in Nijmegen. Afzetten en dan hup naar Elst!  Lekker een uurtje lopen.

Als iedereen een paar euro meeneemt en we finishen bij de Jumbo voor, kunnen we gelijk bier en worsten halen. Zo makkelijk is dat.
En als je nou je vriendin op de terugweg uit Nijmegen zo rond een uur of 20:00 laat langsrijden, kan ze je mooi meteen mee naar huis BOP'n. Dan heeft ze toch het idee dat ze "achter het stuur zit"!

Zie ik je de 17e?
Mail ff als je komt.

ps. finishselfies verboden.
pps. samen warm'uppen of cooliedownieoo doen we ook niet!

ppps. snorren zijn aanwezig!

Ken je die mop van die hardloper...

Herkenbaar: lachend over de finish 

Als vader van 2 opgroeiende puberjongens (12 en 15 jaar) merk je snel dat je eigen gevoel voor humor een heel stuk wordt afgeplat. Ik kan tegenwoordig weer volop genieten van de meest flauwe humor die er bestaat, helemaal als ik een van mijn jongens kan betrappen op een soort van plaatsvervangende schaamte. Het type humor wat ik sinds de brugklas niet meer ben tegengekomen is weer volop aanwezig... en ik voer thuis de boventoon.

Opmerkingen als: “Hee tas, waar ga jij met die brugpieper naar toe..?” maak ik 's ochtends standaard.

Evenals mijn doorsnee antwoord op elk probleem wat mij wordt voorgelegd door de mannen:
 “weet je wat daar tegen helpt?....  Vroeg naar bed gaan”.
Waarbij dat laatste vaak in koor door beide heren wordt uitgesproken.

Ja ik ben thuis de lolbroek van de bingo..

Zo vind ik het ook zo heerlijk om, als ik in de auto zit, uitgebreid flauw commentaar te geven op andere hardlopers en wielrenners..

“Kijk die dan lopen, die kon zeker geen fiets betalen” of

“Als ie nog langzamer gaat dan kan ie beter omdraaien en achteruit lopen..  gaat ie sneller “.

“Zie hem eens lekker bezig zijn… “

 “Zou ie weten dat de snackbar de andere kant op is?”

“Dat is of een slechte dief of een heeele slechte hardloper”

“Als hij dat hardlopen voor de lol doet, dan moet ie het thuis echt heel slecht hebben..”

“Kijk hem dan, hij wil wel naar huis, maar hij durft niet”

Zomaar een kleine greep aan wat ik zoal roep als ik met de puberende meute in de auto zit.. Voorspelbaar, weinig diepgang en licht (zelf)spottend.  Sarcasme en cynisme het zijn de moderne wapens van de middelbare man.

Natuurlijk is dit allemaal in de bescheiden privé omgeving en nooit gericht tegen een loper of fietser zelf. Nee, ik zou daar gek zijn, die loper en fietser ben ik natuurlijk zelf ook. Niemand beledigen, gewoon een beetje lol (om jezelf) maken.

Valt even niets te lachen voor Dolf

Heb jij als hardloper wel eens tegen een andere hardloper geroepen:  “Hee, ze hebben hem al?” ik wel.  Altijd lachen om de meest foute hardloopgrappen, werkt aanstekelijk.

Helaas zie je dat er tijdens het hardlopen maar weinig te lachen valt. Je komt ook maar heel weinig lachende hardlopers tegen. Lachen en hardlopen horen, met uitzondering van Dolf Jansen misschien, ook niet echt bij elkaar. Alhoewel  Dolf ook niet echt de grappigste hardloper is, maar wel een hardlopende grapjas. Dat dan weer wel.

Altijd lachen heeft ook nadelen

Al die vermoeide gezichten die je op een doordeweekse trainingsdag tegenkomt. Mensen (mannen en vrouwen) die tijdens hun trainingsrondjes boos in het rond stampen. Ik kan me voorstellen dat sommige niet-hardlopers wel eens het idee krijgen dat dat joggen daarom dus ook helemaal niet zo leuk is.

Als je een hardloper ziet met een gezicht dat op onweer staat, dan ga je al gauw denken dat die mensen het niet echt naar hun zin hebben.

Alsof ze extra hun best doen om zoveel mogelijk afstand tot hun omgeving te creëren. Oordoppen in om zich helemaal los van hun wereld te maken. Het werkt wel. Je kan met zoiemand geen contact maken, niets delen of even vriendelijk gedag zeggen. Laat ze gaan, loslaten. Het is niet altijd de sociale happy community die hardloopsamenleving. Er is trouwens wel een manier om altijd lachend door het leven te gaan, maar ook dat heeft zo zijn beperkingen...

Kijk, als je nou echt (echt, echt, echt) moe bent, dan snap ik het weer wel.. na 42 km doorstampen heb je even geen zin meer om te lachen. Dan zit je er doorheen en ben je kapot, logisch. Gek genoeg toveren de meesten juist dan nog een bizarre grimas op het gezicht zodra de finish in zicht komt. Kijk! Ze kunnen het dus toch, denk ik dan. 

Tijdens een trainingsrondje mag er wat mij betreft wel wat meer gelachen worden, ook als het regent of waait of je gewoo niet zo'n zin hebt. Als is het maar om elkaar als hardloper een beetje aan te moedigen. Je hoeft ook niet echt te schaterlachen, maar een kleine glimlach van loper tot loper. Heb je even niets om te lachen? ook al is het 1 april, denk dan aan die mop van die bankzitter die wilde gaan hardlopen.. ken je die?

Hij ging niet....