Mister positivo!

Ik ben geen positiviteitsguru, geen tsjakka Ratelband, geen stralende Jomanda en zeker niet de “Churandy van de lage landen”.  

 

Positiviteit; ik zag het eigenlijk nooit zo zitten…  

Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, daar ben ik mee opgevoed. Ik ben gewoon een eigenzinnig en eigenwijze calvanist. Lekker Hollands. Boerenkoolstampot met worst. Je zou mij ook bijna een vervelende stugge Fries kunnen noemen. Erger nog, ik kan (kon) me zelfs mateloos irriteren aan mensen die de hele tijd positieve spreuken op hun tijdlijn zetten. Van die mensen die huppelend in het voorterrein ‘zwerven en verdwalen’. Over hoe geweldig het leven allemaal is. Ik geloof(de) het gewoon niet.

En toch, toch, ben ik positiever geworden na mijn operatie en herseninfarct dan dat ik daarvoor was. Toen ik nog ‘gezond’ was en ik alles maar gewoon kon doen en alles kon doen waar ik zin in had. Ben nu positiever over het leven, mijn kansen, problemen. Oké, zeker niet over alles en ook niet elke dag, maar over het algemeen wel positiever. 

In de eerste maanden na mijn operatie was ik in een allesomvattende shock gevangen. Ik leefde nog, dat was het! Maar wat was er allemaal gebeurd? Alsof het leven met een noodstop tot stilstand kwam en ik daarna weer heel langzaam moest optrekken. Het absolute 0-punt voor mijn hoop was bereikt.

Ik had in het ziekenhuis na een aatal dagen de 50-meter test doorstaan. In de gang een eindje wandelen met de fysio. Mijn eerste PR in mijn nieuwe leven. Die eerste 50 meter wandelen was het signaal dat het vanaf nu allemaal beter zou gaan.

Een paar dagen ervoor, de dag na mijn herseninfarct, strubbelde ik nog fors tegen toen de dienstdoende fysiotherapeute mij uitlegde dat ik vandaag nu echt wel op de stoel moest gaan zitten. Dat was goed voor mij.

Ik ging zitten op de koude harde stoel naast mijn bed, met alle toeters en bellen aangesloten.

Ik zat nog helemaal onderin mijn dieptepunt. Ik heb aan de zaalarts duidelijk gemaakt dat ik die nazi-kamparts niet meer bij mijn bed hoefde te zien. Voor je het weet was ik over een paar dagen sterk genoeg om die stoel door haar strot heen te duwen. Dat wilde ik natuurlijk niet.

 

Maar dat was natuurlijk nog voordat ik in een euforie wolk terecht kwam. Het kon vanaf daar alleen maar beter gaan.

Alles komt goed, alles valt mee..  Hee ik kan alweer een hele trap oplopen. 100 meter buiten lopen en weer terug. Ik kan nu soms weer eens een liedje meezingen, bonus! De eerste keer zwemmen; bonus! De eerste keer buiten fietsen; bonus! Hardlopen… zwaar, vermoeiend, onmogelijk. Allemaal bonus!

Ik kon het toen niet en nu kan ik het toch. Zo ging het eigenlijk 6 maanden lang, elke dag iets beter, iets sterker. Meer energie, van 1 keer 20 minuten koffie drinken op het werk naar 5 uur per dag op kantoor.

Na een maand of 6 begon pas het besef bij mij in te dalen dat het wellicht allemaal wel eens iets minder zou kunnen worden dan wat ik ervoor had. Ik had het idee dat alles weer helemaal normaal zou worden. Alles weer normaal, dat klonk goed. Ik stoempte en werkte en deed alles om aan mezelf te bewijzen dat ik alles weer aan kon. Alles!

Dat was mij voor de operatie ook beloofd: “meneer Koster u kunt straks weer net zoveel als een paar jaar geleden toen u voor het eerst klachten kreeg..” Dat zei de arts immers de avond voor de operatie. Helaas zaten er wat kleine lettertjes onderaan het contract.  Er zijn altijd complicaties waar je rekening mee moet houden, helaas. Er was geen andere optie, dus de risico’s moest ik wel aanvaarden. Het alternatief zou zijn dat ik op een weekendritje dood langs de weg zou belanden. Geen geweldig vooruitzicht.

Ik moest een nieuwe weg inslaan en positief denken helpt me om te relativeren, om afscheid te kunnen nemen van mijn oude leven en met een nieuw leven te beginnen. Niels 2.0.

Met nieuwe regels en grenzen. Nieuwe grenzen proberen te stellen.. wat minder allemaal, op afstand.

Soms verval ik in oude gewoontes, ga ik s’ avonds weer ergens vergaderen, laat ik me meeslepen op de fiets of op een feestje. Ik word er keihard op afgerekend, de dag(en) erna. Maar daarna pak je het weer op, want je wil vooruit. Het liefst alles weer helemaal normaal. Zoals daarvoor normaal was maar dan net iets anders of misschien wel beter.

In februari had ik een gesprek met de psychotherapeut waarbij ik mezelf verwonderde dat ik zo verrekte irritant positief was. Ondanks alle ellende zag ik het steeds zo positief in.

Maar wat is ‘positief zijn’ vroeg ik aan hem. Waarom kan je na zoiets überhaupt positief zijn? 
Ik heb gelukkig tijd genoeg om daar nu over na te denken en 4 vormen van positief denken ontleed

1.       Het ‘Niet positief’ denken

Het geluk bij een ongeluk positief. Het had allemaal erger kunnen zijn, je hebt maar geluk gehad. Is er 1 been afgezet? Nou dan heb je geluk gehad, want het hadden ook je beide handen kunnen zijn. Dat is geen positiviteit, dat is negativiteit. Geen empathie, geen inleving. Ontkennen en negeren. Het is eigenlijk een satire van positief denken.

2.       Eigenwijs positief

Tegen beter weten in denken of moeten denken dat het allemaal positief is. Ik noem even het tegeltje: het is de weg niet de eindbestemming waar je geluk vindt. Het is nergens op gebaseerd en gewoon onwaar. Het is het soort positiviteit waar de ellende vanaf druipt. Ik ‘moet’ positief denken, maar ik weet eigenlijk niet waarom. Het type positiviteit waar je met mindfullness mee wordt doodgegooid of op tegeltjes . Het overkomt je echt niet, je moet er voor werken!
Een Tegen-beter-weten-in-positiviteit.

3.       Volhardend positief

Heel lang dacht ik dat ik wist was positief denken was.  Op de afsluitende marathon van de Ironman had ik me ingeprent dat ik ‘gewoon’ ging finishen en dat mijn positieve instelling mij hier ontzettend  bij ging helpen. Maar ik was gewoon alleen maar eigenwijs. Ik kon gewoon niet opgeven en gaf het een naam: positiviteit. Om het kracht te geven lachte ik er altijd bij. Zie die Niels eens gaan. Positief? Nee, wel eigenwijs en volhardend. Het is het voorportaal van positiviteit; hoop. Hoop had ik wel. De hoop dat ik iets kon of wilde doen. Maar het is geen overtuiging, het was door mezelf opgelegd. Niet dat daar iets mis mee, maar echt positief? Nee.

4.       Aangeboren positivisme

Dit is het type positief waar je jaloers op bent, maar waar veel mensen zich graag mee willen vereenzelvigen. Emiel Ratelband: Nee. Churandi Martina: Ja!
Het type positiviteit waar je gelijk om en mee kan lachen. Waar je warm van wordt. Zoals kinderen het benaderen. Ontwapenend en eerlijk, zonder na te denken. Ongefundeerd en helder als water. Omdat het er gewoon in zit. Ik ben iets positiever geworden en verbaas me wel eens dat ik me zo goed voel, ondanks wat er is gebeurd.  Vallen is opstaan en doorgaan. Dat is positief.
 
Om meest positieve Nederlander te quoten:
 

Het maakt niet uit wat je doet in het leven. Blijf er positief aan staan. Het gaat niet goed soms maar leer van die fout. Gewoon doorgaan. Positief!

(Churandy Martina)

  

Harder fietsen

Ik had een paar weken geleden een heel goed gesprek met mijn therapeute over tegenslagen en het indelen van mijn dag om mijn energie zo goed mogelijk te gebruiken. Het is tegenwoordig normaal dat ik het daar over moet hebben. Wat ik voorheen nog kon, kost mij nu eenmaal veel meer energie.

 

Ik ben tegenwoordig het konijn met
het rode shirt rechts..

Of zoals de therapeute zei: “Er zit minder energie in je batterij,  die ook nog eens sneller leeg raakt en ook nog eens  minder snel oplaadt.” Dat is dus 3x woordwaardeloos.

Het is een feit dat sinds dat bloedpropje met een katheter op een heel ingenieuze wijze via mijn lies uit mijn hersens is verwijderd zijn er op dat vlak toch nogal wat zaken veranderd.


 

Elke week een tegel!

Gelukkig kan ik tegenwoordig fietsen en zwemmen weer als ‘normaal’ bestempelen. Daarbij probeer ik zoveel mogelijk vreugde uit al mijn activiteiten te halen. En wat mij nu vooral vreugde geeft zijn dingen waar ik:

     1. gelukkig van wordt
     2. me niet te moe maken

Terug naar het gesprek met mijn therapeute. Ik deed mijn beklag bij haar dat het wielrennen nog lang niet zo lekker ging als ik zou willen. Dat ik er tegenop zie dat het tegenwoordig anderhalf uur harken tegen de wind is (met of zonder meewind) zonder dat je dat ‘lekkere gevoel’ krijgt.

Ze vroeg mij casual wat ik dan zoal deed tijdens het fietsen als ik bemerkte dat het ‘dan een beetje lastig gaat’. Er viel een lange stilte waarbij ik mijn lachen moest onderdrukken.. Wetende dat ik niet het goede antwoord zou zeggen stamelde ik voorzichtig: “Harder fietsen.”

In haar hoofd deed ze een rekensommetje:  “Dus als jij het lastig vindt of als het niet zo lekker gaat dan ga je harder fietsen?”

Tsja..’ when in doubt, pedal it out!’ 

Ik probeerde nog enige trilogica in te brengen: “ Kijk, soms gaat het niet zo lekker en ga je eigenlijk wat te langzaam. Dan wil het wel eens helpen als je even gas bijgeeft. Dan kom je er soms ook wel weer eens een beetje doorheen. Dan ontdek je ineens nog wat verborgen krachten die je hebt gespaard.”

In het retorische vraag en antwoordspel gingen we nog even door.. “Stel” zegt ze zuchtend.. “ik ben een goede vriend van jou en ik heb een zware operatie gehad en ook nog een hersenbloeding. Wat een pech hè. Na maanden herstellen gaan jij en ik samen met mij een eindje fietsen.. Gezellig!  En stel, jij bent zelf helemaal gezond en je hebt nergens last van.

Wat zou jij dan tegen mij zeggen als jij zag dat ik het een beetje moeilijk zou hebben bij het fietsen?”

Dus als jij mij was en andersom, zeg ik tegen haar. Een soort van Veldhuis en Kemper.. maar dan ben ik nu Kemper. Ik kon mijn lachen niet meer inhouden en wist al dat ik deze logica niet meer kon ombuigen. Nou, eh, dan zou ik zeggen: “fiets eens een beetje door.”  Ik schaterde luid.

Tsja. Als je niet kan winnen, moet je er maar van genieten, tenslotte. Na bijna 50 jaar levenservaring heb ik geleerd dat humor altijd sterker is dan logica. En dat heeft me in heel veel gevallen ook prima gered, zelfs in de moeilijkste tijden.

“Nee!”, zeg ik, ”dat zou ik natuurlijk nooit tegen jou zeggen.”

Waarop ze zei: ”waarom vraag je het dan wel van jezelf”. Vind je niet dat het hebt verdiend om iets rustiger aan te fietsen, iets minder goed je best te doen. Dat er misschien wel weer een moment komt waar dat nog kan maar dat je dat nu nog niet oet doen omdat je daar meer afbreekt, dan je opbouwt.

vroeger ging alles makkelijker

Ik ging naar huis met huiswerk.. bij elke fietsrit dat moment opzoeken. Dan jezelf de vraag stellen of je harder moet gaan werken of misschien wel even moet pauzeren?

 

Dit leek mij voorheen nooit een issue. Als ik iets net even harder of moeilijker had gedaan, dan pakte ik het weer op. Hard gefietst? Even op de bank liggen best.

Maar nu kan een half uurtje, wat(!) een kwartiertje temporijden mij al een hele middag en avond uitputten. Dat er niets meer uit mijn handen komt, tot mijn eigen frustratie. Lamgeslagen in bed liggen. Zodra ik dan weer in staat ben wat te doen is de valkuil groot om er opnieuw in te vallen.. omdat je het nu eenmaal gewend bent.

Harder werken, harder fietsen, harder je best doen. Als je dat je hele leven hoort en doet, dan valt het niet mee om iets minder hard je best te doen.  Tijdens elk ritje vraag ik me nu af of dit genieten, afzien, allebei of geen beide is. Wat blijft er aan het eind van de dag als rekening open staan. En hoe moet je de doelen bepalen als je niet weet hoe hard je ervoor moet werken of wat je eigenlijk kan.

Het is echt lastig om niet los te gaan bij een heuveltje of dat laatste stukje tegen de wind in aan te zetten. Het is een valkuil om steeds weer 110% te geven, dat is het ook als je geen lichamelijke ellende hebt natuurlijk.

 1 stap vooruit en 2 stappen terug. Bewust nadenken over het wel zin heeft om wat extra te geven,  het wel eens te laten gaan. Sorry,  ik kan/doe/wil even niet.

Eerlijk gezegd geeft het ruimte aan het ‘moeten’ , omdat ik nu eenmaal niet anders kan.
Ik moest zwemmen, moest nog een duurloop van 15km, moest dat document afmaken, moest naar die verjaardag..
Zonder te hoeven ‘moeten’ ben ik nu helaas al de hele dag hard aan het werk.

Dus de afspraak is dat ik minder mijn best ga doen. Net even iets minder hard fietsen.. 1 tandje lichter. Zodat ik daarna ook net een tandje weer meer kan lachen…

 

'shinen bij de cauberg' met heel veel
"had-ik-het-ook-iets-rustiger-aan-kunnen-doen-momenten"

Stayeren is schitterend!

Als kerverse jury van de NTB en als triatleet hoor ik natuurlijk voor de volle 100% achter de nieuwe campagne te staan van de NTB: Stayeren = Storend , maar daar heb ik toch wat moeite mee.
Stayeren is namelijk helemaal niet storend. Stayeren is fantastisch. Stayeren is stiekem. Stayeren is lekker.

In het wiel licht meegezogen worden in de luwte van het harde werk van je voorganger. Onwetend van de harde gesel van de wind. Het kopwerk over laten aan de knechten. Wie wil er eigenlijk knecht zijn? Alleen een knecht van jezelf!


Als wielerliefhebber geniet ik optimaal als bij waaierkoersen alles op de kant wordt gezet.
Stayeren in optima forma! Wie zegt dat stayeren saai is, dat er geen uitdaging in zit? Is de Tour de France uitrijden of zelfs winnen een mindere prestatie omdat er gestayered wordt? Zelf in de ITU worldcup en de Lotto Eredivisie Triathlon wordt er volop gestayerd in de -stayer- wedstrijden. Ja precies.

Stayeren is ook een beetje stiekem, en stiekem is stiekem best wel eens lekker. Wie heeft er nog nooit iets gedaan wat niet mocht..kom op! Spieken, een snoepje uit moeders snoeppot, iets te hard rijden, een beetje minder belasting betalen.. en stayeren.

Dan denk je natuurlijk: Niels dus jij doet dat ook allemaal? oh oh oh.
Eh..nee! (behalve dat van de snoep).

Ik zeg niet dat ik nog nooit een stukje gestayerd hebt, zeker niet. Ik ben zelfs wel eens aangesproken op stayeren terwijl ik helemaal niet wist dat ik aan het stayeren was. Ik dacht gewoon dat ik werd ingehaald, maar goed.

En ja, ik heb ook wel eens 50 meter achter iemand gehangen. Dit wordt natuurlijk even pijnlijk, maar goed ik kom er maar vooruit. 

Bij Challenge Almere 2012.. na 150 km, ik was best al een beetje stuk. Laatste draai tegen de wind in, iemand haalt me net na de bocht in. Ik ga op 'n illegale 3 meter hangen en heeeeeel langzaam laat ik het gat vallen. Genietend van mijn stoute actie en met het gevoel alsof ik een 4 cilinder heb aangezet. 

Nog geen 10 seconden later rijdt er van achter een motor van de NTB naast me.."wat ben je aan het doen?, vraagt de jury". Ik zeg: "eh.. aan het stayeren..?", "Ik dacht als ik nou heel even...je weet wel.. al die groepen die..eh.. ach ja..stayeren.." Hij lacht en ik ook. Er is al een gat van 100 meter gevallen met mijn voorganger, want eigenlijk heb ik het niet nodig. Maar ik dacht heel even aan die waaieretappe.. op de kant, in het wiel.

De motor is alweer vertrokken en ik denk: "nog maar 30 km, wat is dat nou eigenlijk" Heel stiekem heeft de jury mij een beetje geholpen door me even uit m'n dipje te halen. De NTB jury motor is ondertussen bij een groep van een man of 15 aangekomen die een paar minuten voor me rijdt.. zou hij ze daar ook zo vriendelijk aanspreken?

Maar als je niet genoeg getraind hebt of je kan gewoon niet hard genoeg, of je bent gewoon een watje,  dan biedt stayeren natuurlijk uitkomst. Voor al die triatleten die het alleen niet redden tegen de wind. 180 km is ook verschrikkelijk ver. Als je het niet redt dan zoek je hulp. Gewoon lekker makkelijk, zoals je vroeger achter moeders rug achterop de fiets zat, weggedoken achter haar lange regenjas, jij je knuffel dicht tegen je aangedrukt. Of al die medeleerlingen die toch liever de bus naar school namen in plaats van in de regen op te stappen. In de winter van '85 was ik er nogal trots op dat ik (samen met Anton) als enige bij -15, sneeuw een oostenwindkracht 7 met een gevoelstemperatuur van -21 graden Celcius in een sneeuwstorm naar school fietste. OK, toegegeven,  i moest bij aankomst op school  bijna overgeven van de kou, maar het gaf me toch een warm gevoel. Er werd niet gestayerd!

Stayeren: ik vind het niet storend, ik vraag me alleen af of je het wel wil als je triathlon doet.

Bij Jordy achter op de motor!

In Almere werd in de 3e divisie (OD) ook aardig wat gestayerd. Echter, als je dan achter op de motor zit, is het opeens best lastig om nou precies aan te wijzen wie er nou echt aan het stayeren en wie er slachtoffer van de omstandigheden is. Je ziet 7 - 8 atleten vrij dicht bij elkaar rijden, 3 halen in en 3 worden ingehaald, 1 zit kapot en 1 hangt er wat tussen in. Je moet best wel een flink gat laten vallen wil je uit deze groep komen, denk ik, of heel hard gaan fietsen als je er voorbij wil, met windkracht 6.

Tegen 1 atleet zeg ik dat ie een gat moet laten vallen..gelijk allemaal misbaar. Aha! Dus die stayert, denk ik. Tegen een ander kijk ik alleen boos en schud ik m'n hoofd. Tegen atleet nr 3, die een poging doet om in te halen, zeg ik dat ie echt wel wat harder moet gaan fietsen of het anders het inhalen maar moet opgeven, want dit lijkt nergens op. Tegen de andere 'inhaler' roep ik alleen: "Hee, fiets eens door" boze blik.. ja, dus ook stayeren.. ;-)

We rijden ze voorbij en wachten ze even later weer op... Ik bespreek het met mijn motard en geniet er wel van.

Naast mijn DavilexTeam werkzaamheden en het jureren bij de NTB binnenkort zelf weer aan de slag bij de Frysman. Hele triathlon, kleine wedstrijd en dus geen of weinig kans op stayeren. Een beetje ouderwets,  zoals het allemaal begon. Mijn eerste triathlon in 1987, Witmarsum (ook in Friesland). Had toen nog nooit meer dan 100 meter gezwommen en de fietsroute kreeg je op een kaartje, zodat je zelf de weg kon vinden. In de verte zag ik nog een deelnemer, ik deed mijn uiterste best om die in beeld te houden, zodat ik wist dat ik nog goed zat.
Ik wist helemaal niet wat stayeren was, je fietste gewoon je route en liet je kaart stempelen!

Stayeren is modern, zoals selfies op de fiets en motortjes in het frame. Dan beter een eenzame fietser, je kop in de wind en afzien, want dat is nog altijd beter dan een zakenman..

De zon schijnt er is geen reden

Met rotweer en met harde wind te gaan fietsen

Als ie maar geen voetballer wordt

Ze schoppen 'm misschien half dood

Als ie maar geen voetballer wordt

Ze schoppen 'm misschien half dood

Maar liever dat nog

Dan een bord voor z'n kop van een zakenman

Want daar wordt ie alleen maar slechter van

(Boudewijn de Groot)

Kwestie van plannen.

Om te starten, zomaar even wat kreten uit mijn eigen blogs van de afgelopen tijd:

• Ik doe maar wat
• Ik ben allergisch voor schema's
• Ik ben lui
• Ik hou niet van veel trainen

O, ja en deze nog; dit jaar doe ik in juli 2 hele triathlons. Frysman (9 juli) en Ironman Maastricht (31 juli).

Dat vinden sommige mensen raar, een beetje maar, gelukkig. Dat geeft natuurlijk niet. Ik vind ook heel veel dingen raar, of een beetje raar. Je accepteert het, want het hoort er bij. Zo is het leven. Wat je kent vind je normaal wat je niet kent is raar. Dat is normaal.

Verwarrend? Nee toch? Even een paar voorbeelden:

Er zijn mensen die planten drogen, aansteken en dan de rook inademen: heerlijk, verslavend lekker zeggen ze! Lijkt mij afschuwelijk.

Van de week zag ik een reclame van een gerenommeerd vrouwenmerk die vrouwen aanraadde de hele dag met een afdoende  laag chemicaliën op hun huid rond te lopen, het liefst meteen na het opstaan omdat je er dan zo gezond en jong uitziet. 'Omdat je het verdient' zeggen ze dan. Er zijn best veel dingen die ik niet goed begrijp.

Ik zag laatst een hippe blog over voedsel, ik bedoel superfoods.
Het is afschuwelijk wat sommige mensen 's ochtends op hun bord leggen en dan met een Über grote glimlach de dag beginnen. Aardbeien met havermout, vers gestampte linzen in zure yoghurt, Tarwegras met zeewier-shake; "een superstart van je morgen". "Laat je nakijken"; denk ik dan.

Dat komt omdat ik gewend ben 'sochtends een broodje hagelslag te eten en een glas melk te drinken. Dat is anno 2016 helemaal niet meer verantwoord. De gluten-, suiker-, tarwe- en lactose-intoleranties vliegen je om de oren. Dat ik de deur nog uitkom om wat te presteren is op zich al een raadsel.

Dus die 2 hele triathlons moet je in het perspectief zien van mijn verknipte levensstijl.
Ik geef toe; ik train wellicht niet zo gestructureerd als andere atleten en ik plan misschien wat grootmoedig, maar het is niet zo dat er helemaal geen plan achter zit. Daarvoor moet ik even iets kort over bosbouw toelichten.

Een gewild t-shirt voor bosbouwers

Wat? Bosbouw? Ja, ik heb Bos en Natuurbeheer gestudeerd aan de Hogeschool Larensteijn. Vroeger werd dat wel eens oneerbiedig: De Bosbouwschool genoemd. Nu is het een university of applied sciences. Het zal wel zo'n superfood/intollerantie achtig modeverschijnsel zijn.

Even eerlijk: Bos en natuurbeheer is de leukste studie die je kunt doen. Ik heb er 4 jaar heerlijk in de bossen rondgelopen en lekker vogels en planten gekeken. Het behoorde tot de normale zaken tijdens de opleiding om kuilen te graven, dwars door het bos te banjeren, met stokken te gooien. Het is een soort verlengd speelkwartier voor buitenliefhebbers. Er is echter 1 ding dat ik heel goed onthouden heb van mijn studie Bos en Natuurbeheer: procesplannen. OK, het is een beetje Cruyferiaans; maar je hebt dus in feite 2 verschillende manieren om planmatig te werken: 

• Einddoelplanning.
• Procesplanning.

Einddoelplanning.
Bij einddoelplanning staat wat je nu doet in het teken van wat je straks wilt bereiken. Zo plannen de meeste mensen hun wedstrijden en projecten. Het probleem met bosbeheer is dat je normaliter niet meer in leven bent op het moment dat jouw plannen realiteit worden. Bomen en bossen doen er nu eenmaal minimaal 2 á 3 mensenlevens over om een beetje tot volwassenheid te komen. 

Boompje groot, plantertje dood...
Een gevleugelde uitspraak van
Rien Poortvliet in De Kabouter

Kabouters vinden dat misschien om te lachen, maar voor mensen is het een pijnlijke waarheid. Daarnaast veranderen in 300 jaar de eisen en wensen van de maatschappij, dus hoeveel zin heeft het om een einddoel te plannen? Zeker als je ziet dat je dat doel in de toekomst misschien ook wel nooit haalt. Kies dan voor een goed alternatief waar je wel invloed op hebt.

Procesplanning. 
Als je zorgt voor voldoende verjonging, leeftijdsopbouw, doodhout en recreatie mogelijkheden etc dan voldoet elk bos aan jouw maatschappelijke 'doel'. Beter gezegd als je de processen die je belangrijk vind onder controle hebt dan voldoe je automatisch aan je doelstelling en bij bosbeheer is dat het maatschappelijke doel. En!!! Je hoeft geen 300 jaar te wachten om je project op te leveren.

Dit principe kan je uiteraard ook in je persoonlijke leven toepassen. 
Dus gewoon de dingen die je leuk of belangrijk vindt voldoende aandacht geven, zonder precies te kijken of dat in de toekomst wel helemaal volgens plan verloopt. Ja, ik vind trainen leuk, maar ik vind het vooral leuk om af en toe een fysieke en mentale uitdaging aan te gaan. Ik hou ook van mijn gezin en van lekker eten. Zelfs werken kan leuk zijn (hahahah, nee ik meen het) Allemaal zaken die in het leven voorbij komen. 

Tijdens ontwikkelgesprekken op je werk of bij sollicitaties vraagt men wel eens: Waar wil je staan over 5 jaar? Ik heb nog nooit daar gestaan wat ik tijdens gesprekken 5 jaar daarvoor aangaf te willen staan. De wereld verandert en je verandert mee. 
Waar ik over 5 jaar wil staan? Wat dacht je van ergens gezond en gelukkig samen met mijn gezin, dan maakt de plek waar je staat toch helemaal niet meer uit.

Dus die 2 hele triathlons in 1 maand is niets meer of minder dan een mooie samenloop van omstandigheden. Iets wat toevallig precies op dit moment in mijn leven het beste uitkomt. Wordt het gemakkelijk? Krijg ik achteraf spijt? Ga ik het halen? Ik weet het niet, ik weet wel dat ik er heel veel zin in heb.

En op 1 augustus zit ik bij mij achter in de tuin, op een kratje bier terwijl de BBQ aan staat en denk ik ongeacht het resultaat: "wat een mooi leven heb ik toch!".

Het zwarte gat

Het triathlon seizoen is voorbij, de strijd is gestreden. De wedstrijden zijn voorbij en alle kampioenen zijn bekend.
We kunnen en mogen weer de hele winter op het berevel voor het haardvuur, smakelijk vertellen over onze belevenissen van afgelopen zomer. Triathleten hebben namelijk (nog) een super onbekende hele fantastische eigenschap, ze kunnen uitstekend en uitgebreid over hun wedstrijd- en trainingservaringen vertellen.
Lang, vaak, veel en gedetailleerd....noem het saai, zo je wil... "en daar ging ik door de bocht, waar die ene vrijwilliger met die vlag stond en toen reed ik zo door de berm, weetjenog?"

Dat noemen ze het zwarte gat. Die periode waarin je niet anders te doen hebt dan een leven leiden net als alle andere normale mensen. Het zwarte gat zou je ook een normaal bestaan kunnen noemen.
Natuurlijk, natuurlijk..er zijn ook wintertriathlons, maar schaatsers neem je als triathleet niet al te serieus. Tenzij het langs 11 Friese steden gaat, de enige uitdaging van formaat waar wij ons warme bedje nog voor uitkomen in de winter.
Als Harlinger weet ik waar ik over praat hoor! Elke winter bel ik bij het minste of geringste 11-steden koorts ijs naar mijn moeder om te vragen hoe de súderhaven erbij ligt en of de Tjerk Hiddes sluizen al gesloten zijn. Waarop mijn moeder zegt:  "Nee, ik zag dat er nog boten vanuit Franeker kwamen" en ik met jaarlijkse regelmaat opmerk: "Nou dat zal dan wel heeeeeel slecht ijs worden dit jaar"

'Het zwarte gat' is de periode waarin je weer Candy Crush gaat spelen en ziet dat je in februari bij level 168 bent blijven steken en je nog 345 levens hebt. Goed om te weten dat flauwe internetspelletjes geen zwart gat kennen. Of je kan tussendoor nog even carnaval vieren, dat zit altijd precies in mijn zwarte gat periode, perfecte timing hoor!

Ik hou van het zwarte gat!
Kan ik weer eens uitslapen in het weekend, geen stress over trainingen en schema's. Lekker een zaterdagje taarten bakken en dan zondag gewoon naar het bos toe, om te wandelen bv.
Bij het voetbal kijken gewoon nog even napraten in de kantine en doe eens gek, ik neem een biertje.

Een werkdag volmaken zonder bezweet achter je laptop te zitten omdat je een lunchloop, vroegeochtendzwemtraining of middag-dip-rit hebt gemaakt. "Black hole, I love you", zeggen ze in Amerika. Ik roep het niet hardop, dat zou tot verkeerde ideeen kunnen leiden.
Ik roep liever: "Ik hou van het licht! Het witte licht" of "Ik heb het licht gezien..."
Wat voor de meeste triathleten als een gruwelijke donkere vervelende periode wordt beschouwd zie ik als een opluchting. Als een helder warm wit licht. Thuiskomen!

Al in de laatste ronde lopen in Almere zie ik in de verte een wit licht opdoemen. Het roept me: "kom naar het licht, Niels!" Ik loop gretig door en verbijt de pijn in mijn bovenbenen. Het witte licht wuift naar me. "Ja, ja, ik kom al".

In de laatste kilometers naar de finish verheug ik me opeens op de eerste dag waarop ik na al deze ellende weer een eindje ga fietsen. Dat zal nog wel een weekje of twee duren, denk ik. Ik kan me ook nog niet echt voorstellen dat ik straks überhaupt weer wil fietsen, maar dat gevoel om te fietsen, zonder afstand, zonder richting..fietsen omdat je het leuk vindt, dat is een bevrijdend gevoel. De verlossing ligt bij de finish.
Ik boet voor mijn zonden in die laatste loopronde.. 7 km lang lijden. Ik draag mijn kruis symbolisch met me mee (aan de voorkant, rond mijn navel). Boeten voor mijn gulzigheid en luiheid, voor al die keren dat ik niet dat tweede rondje eraan vastplakte in de training maar linea recta naar huis ging. Voor al die frikandellen en zakken chips, die avondjes opblijven om een B-film af te kijken.

Ik ben er van overtuigd, er is helemaal geen zwart gat. Witgatjes... die zijn er wel. Als je goed kijkt zie je ze misschien bij de uiterwaarden langs de Rijn. Vogelspotten is nog zo'n mooie hobby waar ik in het triathlonseizoen de tijd niet voor neem. Maar zodra de druk eraf is en ik weer voor de lol ga fietsen altijd weer direct opvalt. Zo zie je al gauw 6 soorten ganzen en kan je met een beetje geluk wel eens 8 ooievaars tegenkomen bij Heteren. Ik kijk niet lager alleen maar naar dat klokje op mijn stuur, ik kijk weer gewoon om me heen.
Als een normaal mens.


Toch wil ik (ook dit jaar) stiekem de hele winter blijven doortrainen. Op zondagmiddag tijdens veldrijden op Sporza lekker op de tacx een uurtje meestampen, en in de regen rennend door het bos.
Ik blijf het nog even volhouden: "er is geen zwart gat, er is geen zwart gat, er is geen zwart gat".
Wetenschappers van de NASA hebben het al lang ontdekt, en ook ik kom er straks achter.. Niets ontkomt aan de zwaartekracht van een zwart gat.

Hoe hard je het ook ontkent, hoe hard je de andere kant ook op rent. Zelfs het meest witte heldere licht wordt afgebogen om onder de immense zwaartekracht te worden opgeslokt in het zwartste zwart van het zwarte gat.

Het trekt aan me.. dat zwarte gat en het is te sterk om te negeren. Het is immers nog maar 9 maanden tot Challenge Roth.

Mijn top 10 van Challenge Almere!

Afgelopen zaterdag was het zover. Mijn tweede deelname aan de hele triathlon van Almere. 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,1 km hardlopen. Dat allemaal uiteraard zo snel mogelijk. Mijn eerste plan was om vooraf alvast een raceverslag te schrijven. Maar dat leek zelfs mij iets te gewaagd. Achteraf is dan misschien weer wat slapjes, dus ik heb mijn eigen top 10 ervaringen van deze wedstrijd even op een rijtje gezet. 

Als ik het zo terug lees, heb ik genoten. Was het een mooie race (met prachtig weer) en een fantastische ambiance. Het mooiste is natuurlijk dat het voorbij is, maar ik gelukkig nog wel de foto's heb!

Dit jaar niet eens een hand of voet in mn gezicht gehad!

1.  Ik had niet verwacht dat ik het ooit zou zeggen, maar zwemmen bij de triathlon is echt een makkie. OK, misschien heb ik maar 1 goed zwemonderdeel per jaar, maar tot nu toe is dat dus steeds tijdens de triathlon van Almere geweest. Ik was iets langzamer dan 2 jaar terug (1:05 i.p.v. 1:03) maar man man man wat heb ik relaxed gezwommen en genoten van die 2 easy rondjes. Kan dat zwemmen niet wat langer?

Om de een of andere reden
doe ik altijd net alsof het
een makkie is.. dom natuurlijk

2.  Het waait harder dan verwacht en voorspeld was en terwijl ik daar over nadenk draai ik de Oostvaardersdijk op. Ik was vlak daarvoor al aardig ingehaald maar plotseling staat iedereen stil. De snelheid zakt van 32 naar 26 km/uur.  Ik kan makkelijk harder, dat doe ik. Maar 25 km tegen de wind in stampen kost me heel veel kracht. Terug laten zakken of doorgaan.. te laat beslis ik dat ik me moet inhouden. Na 45 km koers ben ik kapot leeg. De volgende 45 km lijken zelfs wind mee al een heel lang stuk, en dan nog een ronde.

3. Terwijl ik er mentaal doorheen zit besluit ik om met tegenzin maar een heleboel gelletjes te gaan eten. Naarmate de 90 km dichterbij komt knap ik op. Bij 60 km viel ik nog bijna in slaap op de fiets, maar nu kijk ik weer uit naar het 2e rondje. Gelukkig staat mijn gezin bij het begin van de 2e ronde. Ik zie Bart de Bruine nog even langskomen, hij ligt al een paar minuten voor. Dikke smile..gas erop! 2x tegenwind gaat beter. Ik wacht en in de laatste paar km voer ik het tempo op. Zo gaat ie goed.

4. 180 km fietsen, het is te ver voor mij. De laatste 30 km denk ik alleen maar: “Oh was ik er maar”. OK, ik train ook niet genoeg lange afstanden, anders had ik hier geen last van gehad. Shit ik moet zo ook nog lopen.. dat wordt niets. Maar eerst, in hemelsnaam, maak een einde aan dat fietsen.

5.  Terwijl ik de wisselzone, uitermate opgelucht, binnenkom zie ik een Duitser die vlak voordat hij zijn fiets ophangt zijn helm alvast losmaakt. Ik ben er niet van. Ja hoor, een 'attent jurylid' stapt naar voren en geeft hem een gele kaart. Hij begrijpt er niets van, logisch. Normaal gesproken vind ik Duitsertje plagen ook altijd leuk, maar ik schud mijn hoofd (met helm) en denk er het mijne van. Beetje jammer om zo rigoureus gele kaarten uit te delen. Geloof trouwens niet eens dat ie een penalty kreeg, maar dan nog. De onzekerheid.

Een hele mooie en gekke club supporters.
Wel Jammer dat ik nog 21 km moest lopen toen.

6.   Ken je dat je iets onbewust doet en je jezelf ineens in de winkel vindt om boodschappen te doen. Dat had ik nou ook met de fiets-loop wissel. Ineens liep ik op het parkoers. Hee, ik ga lopen. En hoe! Eerste 3 ronden gaan in 2 uur. Dat is dus een marathon tijd van rond de 4 uur. Het gaat zo lekker, bijna te hard voor mijn gevoel. Na de 3e ronde komt er een eind aan mijn gelukzalige gevoel. Niet eens kramp, maar leegheid. Totale leegheid. Ik ben zelfs bijna (!) blij als ik wat kramp voel opkomen, want dat is tenminste echt iets. Die 12 uur kan ik wel vergeten, rustig uitlopen. Tijd is onbelangrijk, alleen die finish. Voor mijn kinderen, Annette, die supporters..damn it! voor mezelf. Gaan ouwe! 

7.   Ik loop op het parkoers achter 2 Finnen: Jussi en Petteri, geloof ik. Ik zie het op de achterkant van hun pakken met Finse vlag staan. Ze wandelen en zijn druk met elkaar in gesprek. Mijn Fins is niet al te best, maar ik kan wel raden waar het over zal gaan. Hoe zwaar het is etc etc.. Terwijl ik ze inhaal zeg ik: “come on guys, keep running. Don’t you know there is Vodka at the finish line!”. Ik ken Finnen maar van 2 dingen, ze roepen heel hard tijdens Rally’s en F1 wedstrijden en ze zuipen ongelooflijke hoeveelheden sterke drank. Qua postuur waren dit ook echte Rally Finnen.. Een dikke glimlach zie ik bij beide verschijnen, ah..toch de juiste snaar geraakt.  

Dacht echt dat ik er heel leuk op stond!

8.   Ik loop mijn marathon relaxed. Als het kan maak ik een praatje, er staan toch wel veel bekenden. Mirjam Weerd, de hele club uit Didam/Duiven en omgeving, Markie Mark en nog een heleboel facebookfriends. Vaste gast in Almere is Bauke Wagenmaker. Elke ronde probeer ik natuurlijk lollig te zijn als ik langsloop, maar dat valt op een gegeven moment ook niet echt meer mee. Hij vraagt in de 3e ronde of ik even terug wil en nog een keer wil komen aanlopen, want ik sta niet goed op de foto. Dat doe je dan natuurlijk. Tijdens de laatste ronde zit hij op een andere plek, nog niet geinstalleerd. "Wat is dit nou?" zeg ik. "Je bent te snel man" antwoord hij. Dan maar even een selfie, met de beste en leukste fotograaf van Challenge Almere!.   

Met Meinte en Jelle na 3 ronden

9.   Mijn zoon; Meinte (in Barcelona shirt) loopt de een-na-laatste ronde met mij mee. We hadden het thuis doorgenomen. Ja,ja,ja het mag niet. Ik had het ook gelezen, maar ik heb toch heel vaak coaches zien meefietsen etc.. en Hee! Ik lig op koers voor 13 uur… Als ik hiervoor 5 minuten penalty krijg is dat bijna een opluchting. Na 3 km (vande 7 per rondje) komt een NTB jurylid naast mij rijden. Ik had hem in de voorgaande 6 rondjes nog niet gezien. “Het spijt me” zegt hij, “en het breekt mijn hart dat ik het moet zeggen”. “Hij mag niet meelopen”, vul ik hem aan. “Inderdaad”. “Loop maar vooruit jongen, ik kom zo”, zeg ik. Het jurylid zegt nog een keer sorry, ach ja. Wat maakt het nog uit..nog 1 ronde in deze ellende.

10.   Als je tijdens de afsluitende marathon van post naar post en km naar km loopt ben je blij dat een groepje enthousiaste mannen je verschrikkelijk staat toe te juichen elke keer als je langs komt vlak voor het 1km punt; "Kom op Niels, hup Niels, ga door Niels" heerlijk, denk ik dan. Tot de volgende ronde en hopelijk tot en met laatste! 

Dank onbekende enthousiaste mannen voor jullie support.
Dank aan alle supporters, vrijwilligers, atleten en organisatie. Topdag gehad.

Een oneerlijk nadeel..

You know you're getting un anfair advantage, het is de slogan van Castelli wielerkleding. Ze bedoelen natuurlijk dat die Castelli kleding zooo snel is dat het eigenlijk oneerlijk is voor de rest. Het staat ook op de facebook pagina van Frederik van Lierde, de huidige wereldkampioen lange afstands triathlon, toevallig gesponsord door Castelli. Ik heb -min-of-meer- toevallig ook een castelli trisuit. Het is een prachtig pak, voor een triathlon tenminste. Niet geschikt om naar de supermakt of naar je werk mee te gaan, alhoewel ik wel eens in wielerkleding naar mijn werk ben gegaan, maar daarover een andere keer.
Trisuits zijn helaas wel prijzig en dus is het maar goed dat ze tijdens een wedstrijd lekker zitten en je in elk geval het gevoel geven dat je snel bent.
Maar hoe mooi het trisuits van Castelli ook is; het gevoel een echt voordeel te hebben t.o.v. anderen wil maar nog niet echt tot me doordringen.

Triathlon is namelijk een verschrikkelijke sport, alleen kijken is al vermoeiend. Mijn vrouw bereid zich momenteel mentaal ook voor op Challenge Almere. 12 uur (of een beetje meer) aanmoedigen, wachten, meeleven en daarna nog ff alles verzorgen en wassen.

Als ik eenmaal over de finish ben, is het voor haar natuurlijk niet voorbij. Dan begint het pas echt. Ik kan de eerste dagen natuurlijk helemaal niets meer. In bed liggen gaat nog net. Ontbijt/lunch/diner moeten worden aangereikt.. "ok, ik kom even de trap af om beneden op de bank te gaan liggen"- Aaaaahh -Oeoeoe -Auauaua! "Ik ben er..lig op de bank..au"

Het is geen pretje voor ze, de thuisblijvers. Ik ga mijn vrouw en kinderen dit jaar ook maar eens aanmoedigen tijdens de race. Niet alleen door ze toe te juichen als ik langs rij of loop, maar vorige week heb ik een paar mooie tijdelijke tattoos gemaakt die ik tijdens de race op me zal plakken. Dan weten zij dat ik aan ze denk en aan wat zij allemaal moeten doormaken. Al die uren wachtend in spanning, hoop of ik goed zal langskomen en aanspreekbaar ben. Vooral voor die periode na de triathlon, mijn nukken en humeur als ik 3 weken niet zal trainen. Ik heb er gelijk een paar extra laten maken zodat ik voldoende heb voor de weken na Almere!

Tsja, supporter zijn van een lange afstands triatleet, het is bijna nog erger dan meedoen, alhoewel ik dat niet met 100% zekerheid durf te zeggen. Dat die hele triathlon een bijna ondankbare inspanning is, dat is ondertussen wel duidelijk. Het betekent heel wat uurtjes trainen. 'savonds of 'snachts op zolder op de Tacx, in ijs-ijs-ijskoud water zwemmen, hardlopen in de regen of de verscheurende hitte...waarvoor? Om de achterhoede te bevolken. Wedstrijdvulling, dat ben ik.

Ik durf best te zeggen dat ik op alle drie de sporten mijn mannetje sta. Zwem de kilometer in zo'n 17 minuten , niet heel snel maar kan dat toch gemakkelijk 4 km volhouden. 2 jaar terug was ik in 1'03 het water uit, goed voor een 78e plaats, heel netjes toch?  De 180 km fietste ik toen in 6 uur en 22 seconden, bijna exact 30 km/uur gemiddeld. Geen wereldprestatie, want dan zou ik nog zeker 10km/uur harder moeten rijden, maar ik ken heel wat toer-fietsers en fanaten die (helemaal alleen) ook niet sneller zouden gaan.
Niet te vergeten dat ik daarna nog een marathon moest lopen, he!. In 2012 ging die marathon in Almere van net geen 42 kilometer in 4:43 , terwijl ik het jaar ervoor 3:37 liep op Terschelling. Ook lang niet man voor een oude gek.
Maar met al die 'best wel aardige' gemiddelde resultaten zit ik in Almere gewoon achterin het veld. 220ste was ik van de 279 finishers. Het is, dus, niet zo dat ik niet goed ben, die anderen zijn gewoon verschrikkelijk.

Met nog 3 weken te gaan zit ik nu zo'n beetje in de top van mijn voorbereiding. 10-12 uur trainen per week, dat is voor mij lichamelijk en geestelijk ook wel een beetje het maximum. Anders hou ik er helemaal geen lol meer in. Nee als ik harder wil zal ik toch met wat anders op de proppen moeten komen. Carbon wielen met hoge velgen, aerodynamische helm, tijdritfiets, ik heb het al. Als ik nog eens 5.000 euro investeer in mn fiets kan ik zeker 5% tijdwinst behalen, dan wordt het 11 uur en 45 minuten ipv 12 uur, tsja.dat is maar liefst 20 plaatsen hoger.

Het schijnt dat men bij Castelli wielerjasjes heeft die je over je normale shirt aantrekt en die je een luchtweerstandsvoordeel van 5 seconden per km geven bij een gemiddelde snelheid van 40 km/uur. Ik zou er een stuk of 12 van moeten aantrekken om een beetje in de buurt van die 40km/uur te kunnen komen. Even los van de vraag of ze die shirts wel hebben in XXXL of XXXXL, want tegen de tijd ik dat 12e shirt aantrek zal ik toch wel een paar maatjes gegroeid zijn in omvang.

Er is nog 1 wapen, hulpmiddel of cheat over welke mij nog zou kunnen helpen. Nee, geen doping, ten eerste denk ik niet eens dat het echt wat op zou leveren en ten tweede onbetaalbaar. Ook geen bietensap; het natuurlijke wondermiddel wat net zo smaakt als je denkt dat het smaakt. Alleen de eerste keer ben je verrast en denk je: "hee, het smaakt net zo -smerig- als ik dacht dat het zou smaken" en waardoor je alle andere keren met gruwel probeert je glas leeg te drinken.

Nee ik bedoel een wondermiddel welke ik tot in de puntjes beheers: Mijn verbeelding.
Als ik namelijk tijdens de wedstrijd gewoon net doe alsof ik wel heel snel ben, dan kan niemand mij tegenhouden. Ik zwaai en lach onderweg, hahaha met 2 vingers in de neus. Het gaat makkelijk, hoor!

Lachen als ik wandel en fanatiek kijkend als ik weer ga lopen.. "kan ik nog iemand inhalen?" versus "wandelen?? ja eventjes, maar het gaat echt fantastisch!".
Tenminste als ik het nog kan.. als ik het nog op kan brengen om een klein beetje toneel voor en met mezelf te spelen. Met al die carbonwielen, speedjasjes, uitgeblanceerde sportvoeding en steunkousen.. eh..compressiesokken valt het niet mee om jezelf niet te serieus te nemen en te blijven denken: "we gaan gewoon lekker een dagje sporten". Als me dat lukt, dan is dat een heel groot oneerlijk nadeel... voor de rest!

Mijn allergie

Ik had een veel (lees: veeeeeeeeeel) betere sporter kunnen zijn als ik geen last had gehad van die vervelende allergie. Ik praat er niet graag over, want ik wil me niet aanstellen, maar vanwege mijn allergie heb ik al heel wat trainingen moeten missen en moet ik vaak (ja, heel vaak) afhaken. De medische wereld staat voor een raadsel. Niet omdat ik, zoals sommige atleten, buiten en boven alle normen en grafieken om presteer, maar omdat er tegen mijn allergie geen enkel medicijn bestaat.

Ik ken helaas niemand die dezelfde allergie heeft. Bij de meesten veroorzaakt het hooguit een beetje irritatie of in sommige gevallen wat stress, maar ik kan er gewoon niet tegen; Schema's! Ik ben chronisch allergisch voor schema's. Loopschema's, fietsschema's, zwemschema's, zelfs corveeschema's zijn niet aan mij besteed. Ik sla dicht, mijn hartslag verhoogd, het zweet breekt me uit.

Schema's zijn een gesel voor mijn gestel. Volkomen geblokkeerd staar ik naar het papier of het computerscherm. Dagje gemist? Reken, reken, reken.. of ik het gemiste onderdeel van mijn schema wellicht later nog kan inhalen. Altijd bang dat als ik een onderdeel van het schema mis ik dan het einddoel zeker niet ga halen.. Dat is uiteindelijk toch het doel van een schema? Schema's veroorzaken stress, vragen dingen van me die ik niet kan (of wil) waarmaken. Ze zijn opdringerig en sturen mijn hele leven in de war.

Niet weten waar je naar toe gaat kan ook lekker zijn.

Uit de praktijk blijkt ook nog eens dat ik helemaal geen schema nodig heb. Uiteraard moet zelfs ik trainen om een marathon te kunnen lopen, maar of ik daarvoor echt 5x per week de loopschoenen aan moet trekken zoals de ASICS website mij voorschrijft? Nee! 2 of 3 keer per week een stukje rennen, minimaal een keertje 30 km lopen, dat is een goed uitgangspunt en dat doe je nadat je eerst 25 km hebt gelopen. Dat is geen schema, dat is logica. En gelukkig maar dat ik niet allergisch ben voor logica.

Naast dat ik slecht ben (eh..allergisch) in het opvolgen van schema's is het vaak ook praktisch niet uitvoerbaar, tenminste als je niet als semi-prof kan leven. Ik moet mijn trainingen aanpassen aan de omstandigheden in mijn leven (en niet andersom). Kinderen, werkende vrouw in ploegendienst, carnaval, verjaardagen, o,ja en werk.. dat bepaald welke tijd ik over heb voor trainingen en helaas niet andersom.

Ik zou het wel willen, blind schema's volgen. Doen wat je of een trainer je voorschrijft. Je overgeven aan de wijsheid van anderen. Misschien ben ik gewoon te eigenwijs en naarmate je ouder wordt neemt dat alleen maar toe (heb ik gehoord). Je krijgt immers steeds meer ervaring in wat je zelf doet en dus 'weet' je ook steeds beter wat je kan. Tenminste binnen het kader van je denkwereldje.

Sinds dit jaar probeer ik het anders aan te pakken, want ook al heb ik die vervelende schema-allergie, toch probeer ik enige structuur in mijn leven aan te brengen. De trainingsaanpak van Chris McCormack heeft mij daarbij geholpen. Ik ben namelijk, volgens Chris, een Weekend Warrior. In plaats van te proberen alles zoveel mogelijk te spreiden door de week, probeer ik het nu juist zoveel mogelijk samen te voegen. De dagen in het weekend volstampen met trainingen zodat ik door de week wat minder stress voel van het trainen. Een 'weekend warrior', klinkt nog goed ook. Elke training op een werkdag is dan een bonus en in het weekend 5-6 uur zwemmen,fietsen of lopen. Zo is het zonder 'schema' toch gestructureerd.

Niet schematisch trainen geeft de mogelijkheid om eens wat anders te doen, 
zoals spelen met je GoPro

Het is een aanrader hoor, zonder schema. Je voelt je vrij, kan gaan en staan waar en wanneer je wilt, zoveel doen als je zin in hebt, of niet.
Er zitten echter wel 2 nadelen aan of moet ik zeggen voorwaarden:

1. Je moet goed kunnen pieken.
Niet schematisch naar een einddoel werken lijkt een beetje op blind boogschieten. Of je precies op de roos gericht staat weet je nooit zeker, je kan er alleen maar op vertrouwen dat je gevoel het goed heeft.

2. Je moet goed tegen teleurstellingen kunnen.
Als je niet weet waar je je pijl heen schiet, moet je accepteren dat hij daar heen gaat waar jij op richt. Soms is dat raak (wonder boven wonder) en soms mis. Maar als het dan eens mis is, realiseer je dan hoeveel vrijheid je hebt genoten in je trainingen. Dat je precies krijgt wat je mag verwachten, dus dat je eigenlijk nooit echt teleurgesteld kan of mag zijn.

lachend een teleurstelling verwerken, wie kan dat?

Allergisch of niet, met trucs, stelregels en uitgangspunten probeer ik toch nog een wekelijks gestructureerd programma af te werken naar een min of meer specifiek einddoel, zoiets als de hele triathlon van Almere. Wat op zich dan weer verdacht veel op een schema gaat lijken. Waarvan ik dan weer spontaan jeuk begin te krijgen.. bah!

WOOHOO!!!

We gaan iets leuks doen met het hele gezin. Echt iets heel leuks en (!) met het hele gezin. Ikzelf, mijn vrouw, Meinte (14jr) en Jelle (11jr). We gaan met zijn 4'n meedoen met de Candle light spinning marathon. Voor een goed doel, uiteraard. Ja, zelf mijn jongste zoon, voetballer in hart en nieren, was enthousiast en wilde heel graag mee doen. Prachtig, prachtig, prachtig. Ja, maar eh..

Eerlijk gezegd: Ik heb een bloedhekel aan spinnen. 'Binnen fietsen' wel te verstaan, niet de achtpotige. Nuttige beestjes, zelfs als ze binnen spinnen.

Kan het qua sport nog gekker dan binnen fietsen? Ja, er is altijd wel een overtreffende trap: binnen hardlopen bijvoorbeeld. Psychiater/hardloper Bram Bakker schreef ooit al eens: 'Lopen op een loopband is net zoiets als seks met een opblaaspop'. In die vergelijking is binnen fietsen ongeveer zo sexy als een broekrok.

Maar mijn afkeur voor 'binnen fietsen', ookwel spinning of RPM'n, heeft niets met mijn sexuele voorkeur te maken. Het heeft te maken met de binnenfietscultuur. Ik reken mijzelf namelijk tot de buitenfietsers; wind op de kop, kou en regen op je lijf, of de schroeiende brandende zon op je huid. Vechten tegen de elementen en genieten van de omgeving, de natuur en de rust. Maar ook ik fiets wel eens binnen, op mijn Tacx. Met mijn virtuele PC fietsprogramma rij ik net alsof ik buiten ben, behalve dat de wind, regen, omgeving even uit zijn geschakeld. Uit pure nood, dat zeg ik je!

Wat mij tegenstaat bij spinning zijn de omstandigheden, de zaaltjes, de niet-buitenfietsers, de groupies, de uitdrukkingen... Gemiddeld is het 28 graden in een spinningklasje, volgepakt met huisvrouwen en mannen van middelbare leeftijd die hun bolides schuin op de parkeerplaats zetten zodat het zonlicht op hun parelmoerkleurige audi's beter uitkomt.

Van een uurtje 'les' worden er maar 45 minuten daadwerkelijk bewogen, fietsen kan je het niet noemen natuurlijk. De rest van de tijd wordt besteed aan stretchen en kletsen. Als je niet drie keer in de week mee doet heb je geen idee wanneer je zwaarder of lichter moet draaien, staan of zitten. Als je al kan horen wat de instructeur door de ruimte schreeuwt om nog net boven de oorverdovende muziek uit te komen.

Als ik buiten fiets is er geen instructeur die tegen me schreeuwt dat er nu(!) een heuvel aankomt, precies op de maat van de muziek, en ik dan ook nog eens zelf kan bepalen hoe steil hij is. Het is een publiek geheim dat de halve klas helemaal geen heuvel tegenkomt. Nog een kwartslag en nu op zijn zwaarst en dan nog een halve slag.. als ik goed oplet en alle draaiingen bij elkaar op- en aftel is de les alleen voor olympische kampioenen geschikt. Ik kan niet anders dan concluderen dat de roep om zwaarder te draaien net zoiets is als in een brandende trein roepen: "Geen paniek!"

Als je denkt dat je door de mand valt omdat je gewoon weg helemaal niet of nauwelijks zwaarder draait of maar een beetje lafjes meetrapt dan roep je gewoon een keertje "woohoo" of nog erger: "tandje erbijjjj!!" Woohoo! Woohoo als een uiting van ultieme zelfverheerlijking. Ik ken geen wielrenners die na de finish woohoo roepen, of bij het beklimmen van een berg luidschreeuwend "tandje erbij"roepen. Weet je waarom? Omdat je dan helemaal en volkomen kapot bent en helemaal geen zin en energie hebt om "woohoo" te roepen. Woohoo? Boohoo!

Vroeger riep ik wel eens woohoo. Toen ik elke dag in weer en wind van huis naar school naar huis naar training en weer terug fietste. Telkens 10 km's door het vlakke Frieze land. In regen en hagel, met gevoelstemperaturen van -25C in de winter van 1986. Ik riep woohoo als ik volkomen verkleumt en vermoeid na een schooldag alweer wind tegen had langfs de dijk richting Kimswerd en de hagel op mijn handen sloeg. Woohoo, het was de enige krachtterm die ik nog over had, nadat ik alle scheld- en vloekwoorden al meermalen gebruikt had. 'Woohoooooo' als uiterste wanhoopskreet. Ja hoor, ik fiets nog steeds, jippie, woohoo, tandje erbij.. %$#@$.

Nu zit ik daar in een zaal met zwaargewichten, 25 graden C, bidonnetje bij de hand en zometeen komen de kroketten langs. Geen wind, geen brandende zon, geen hagel.. naast mij roep iemand woohoo nadat we net weer mochten terugschakelen. Ik kan niet meer, ik ben kapot, geestelijk gebroken. De tranen schieten in mijn ogen als ik terugdenk aan mijn woohoo's..

En toch.. Straks bij de candlelight spinning heb je kans dat ook ik een keer "tandje erbij!" ga roepen en vooral "woohoo!" Niet omdat ik dat zo leuk vind, maar gewoon omdat ik niet wil opvallen als die narrige ouwe zwaargewichtige zeikerd, de vastgeroest zogenaamde buitenfietser die het allemaal al beleefd heeft. Hij die zijn luxe Lexus lekker dicht bij de ingang heeft geparkeerd. Ik hoor er gewoon even bij, ogen dicht en doortrappen. Want dat ken (en kan) ik dan gelukkig nog wel.

ps. heb je zin om toch lekker naast zo'n narrige ouwe zwaargewichtige zeikerd te zitten , kijk dan even op de facebook pagina van team Kanjers Elst. De candle light spinning marathon is op 22 maart en geeft je de gelegenheid om in het echt gewoon een paar keer "WOOHOO" en "TANDJE ERBIJ" tegen mij te roepen, ik zeg DOEN!

!