I am back - Team Triatlon Arnhem

Ik heb het nooit gezegd, maar ik heb het wel gedacht:  “I’ll be back”

Of ik nou een Terminator T-800 ben of een oudere versie uit de 850 series Model 101 of een T1000, maakte mij niet uit. Teruggaan naar het verleden om de toekomst te wijzigen, dat was mijn missie.

Maar deze ochtend voel ik me geen terminator, geen Schwarzenegger, geen topacteur en geen governator. Dit was echt. Pijn, frustratie, angst, nervositeit. Vluchten of vechten.

Wat heb ik me op mijn hals gehaald denk ik. Samen met 3, beduidend snellere, triatleten een wedstrijd gaan doen. Een team triathlon. In een 25 meter zwembad, met een behoorlijk heuvelachtig fiets en loopparkoers.. met z’n 4’n het gehele parkoers zij aan zij afleggen. Samen.

Samen zwemmen, samen een tijdrit rijden en gezamenlijk 5 km hardlopen in Arnhem Noord, op de “weg langs het hazegrietje”, “de weg achter het bos” en zwembad Klarenbeek.
3 atleten die een gezellig een leuk triathlonnetje doen. Die op deze zondagsmiddag cruisend en genietend de wedstrijd afleggen. En ik, dus.

Dat hele gevoel van gezellig een triathlonnetje doen is er nu even helemaal niet.

Ik heb wel goed getraind heb de afgelopen maanden. Zelf een trainingskamp/relaxvakantie op Lanzarote. Eigenlijk veel meer en doelgerichter getraind dan ik ooit voor een hele triathlon gedaan heb. Dat klinkt misschien raar, meestal loop, fiets en zwem ik gewoon waar ik zin in heb, of juist niet. Dat is bevrijdend, want je doet het tenslotte voor de lol. Maar dat kan ook beperkend zijn als je een doel wilt behalen.

Ik heb een doel: Weer 1 triathlon doen na mijn revalidatie.

Zo’n triathlon waar je met een goed gevoel over de finish kan komen. Dat je zegt: ik laat nu alles achter me en ik ga door. Het leven gaat door, hoe dan ook. Vorige maand ben ik weer voor 100% aan het werk gegaan. Daarna besloten dat ik 4 dagen per week ga werken, omdat 5 dagen toch wel veel is. Ik voel me niet beperkt, maar het is natuurlijk wel zo. Niets is hetzelfde, zonder dat er iets is gewijzigd. Proberen alles wel weer zo normaal te kunnen doen als voorheen. Hetzelfde, maar dan anders.. Niels 2.0 (of 3,0 of ‘n T800-101).

Zelf voor mij is het lastig te omschrijven wat er in mijn hoofd is gebeurd na mn CVA. Het voelt alsof mijn accu nu voor slechts 70% kan opladen. Met die 70% kan je wel alles wat je wil doen, maar dan minder. Net als een bij elektrische auto; Je moet plannen waar je moet opladen. Hoe lang is de rit die je gaat maken en is er een oplaadpunt aan het eind van de rit?

Ik negeer het meestal, maar kan er ook niet omheen. Als ik moe ben kom ik echt slecht uit mijn woorden, dan kan ik ze niet vinden. Stilte in mijn hoofd en als ik dat ene woord wil zeggen dan komt er ineens een ander voor in de plaats. Frustrerend. Nog erger omdat anderen het soms niet eens in de gaten hebben.. omdat ik met alle macht aan het compenseren ben.

Vandaag niet, ik ben uitgerust. De hele week voelde ik me slecht, de afgelopen 3 weken 40 uur gewerkt, mijn laatste 40-urige werkweek. Iets teveel gedaan. Ik heb rust genomen en op deze zondag betaalt het zich terug. Ondanks dat ik nerveus ben, ben ik OK!

Als ik het een paar keer tegen mezelf zeg, ga ik er steeds meer in geloven. Ik ben OK, en de vorm is goed. Ook al heb ik afgelopen week alleen woensdag nog een uurtje gefietst. Een gedwongen taper.

(Taperen (En) : letterlijk spits toelopen. Betekenis: Temperen, afbouwen. Term uit de sport komt: het afbouwen van de training (stoppen of verminderen) voor een grote wedstrijd. Door rust te pakken je geestelijk en lichamelijk voorbereiden op een grote prestatie).

Op Lanza alleen maar swim-smiles...

We hebben geen plan, we gaan relaxed doen. Wetsuit or no wetsuit? That is the question. The answer is: Wetsuit! Robert voorop, overall duidelijk de beste en Paul achteraan om mij eventueel een zetje te geven. Wij beginnen goed, maar wel op tempo. De laatste 100 meter merk ik dat er een versnelling komt. Robert denkt: “Laat ik nou iets vooruit gaan zwemmen zodat ik die jongens kan helpen om de kant op te komen”. Peter gaat er vol gas achteraan. Paul geeft mij een duw en ik denk; :”shit, Paul wil dat ik aanhaak”. Door het duwetje van Paul tik ik Peter 'per ongeluk' tegen z’n voeten. Voet-tik-aan- is helaas het internationale teken om DOOR TE ZWEMMEN. Ik zie het bordje voor de laatste baan. Laat me gaan, ik wil eruit.

Mijn grootste angst voor de wedstrijd is trouwens dat ik het bad niet uit kom. Bijna 100 kilo en dan zo’n rand op. Ik had een paar keer geoefend in het zwembad van Sportsplanet in Westervoort. En ondanks, of omdat, dat ik me goed hard afzet word ik het bad uit gelanceerd alsof ik een veertje ben.

Net boven de 7 minuten komen we uit het bad. Dat is 1,5 minuut sneller dan ik zelf alleen zwem. Nu rennen naar de fiets. Rennen nu! 2 jaar lang heb ik geen hartslag gehad hoger dan 170, maar nu ren ik met 186 slagen op de klok naar mijn fiets. Ik probeer me in te houden, geen stress, relax… het is maar een triathlonnetje… Helm op en GENIETEN!! GENIETEN gdvr..

Vanaf het moment dat we het fietsparcours opdraaien begint de klim.. vals plat zo’n 40 hoogtemeters in de volgende 5 km’s omhoog langs ziekenhuis Rijnstate. Ik zie mijn tempo dalen, afhaken.. Peter en Robert voorop en ik steeds een centimeter verder er achter. Kramp in mijn beide bovenbenen. “Het is maar 20 km” zeg ik tegen mezelf..

In mijn beleving overleggen de 3 anderen hoe ze hier mee om moeten gaan en al vergaderend houden ze mij uit de wind. Iemand vertelt een mop en allen lachen, ze zwaaien naar leuke meisjes langs het parkoers. Er wordt gekaart, maar ik ben de enige van de 4 die niet kan overtroefen. Paul informeert de anderen van mijn status en ze komen elk om de beurt naar mij kijken hoe slecht ik er uit zie. “Jij nog wat drinken”; vraagt Peter.. ik zeg : “Euhhmmfppf… Ik..  heb…. al”

Terug naar beneden in de 1e ronde voel ik me alweer beter. En 2e ronde gaat zelfs duidelijk beter. Bijna goed. Lekker! Lopen hetzelfde liedje, eerste ronde heuvel op verschrikkelijk afzien, maar niet gewandeld. Bijna wou ik opgeven, maar Robert liep steevast naast me en praatte me moed in. Ik kon het nu niet meer opgeven.

Dat had ik al heel lang niet meer gedaan; doorlopen. Bij Ironman Maastricht en ook Challenge Almere altijd wel gewandeld en helaas ook in 2017 bij de 4e divisie wedstrijden.. toen ik al duidelijk niet goed in orde was. Nu, dus na zeker 3 jaar, een triathlon wedstrijd zonder wandelen.
EXACT gelijk met z’n 4’n gaan we over de finish. Euforie! Eureka en halleluja. Ik ben weer triatleet. Gewoon gefinisht en niet eens als laatste.

Flink diep gegaan en toch genoten.. Nu wel even gaan liggen best. Mijn hartslagmeter gilt een half uur later dat ik een paar drempelwaarden overschrijd. Ja joh, wat maakt het uit. Ik wil zo elke week wel drempelwaarden overschrijden. Over 3 weken alles nog eens dunnetjes overdoen in Almere. Er valt nog veel te winnen en nog veel meer te genieten. Want ik kan nu eindelijk zeggen: I AM BACK!

Triathlon; het belangrijkste in het leven!

Het belangrijkste in het leven is triathlon. Niet alleen in mijn leven, in ieders leven.  Al het andere in de wereld vervaagd bij het doen van deze fantastische sport. Het leven bestaat voornamelijk uit bijzaken Én triathlon. Triathlon; zwemmen-fietsen-lopen. Niet van die lullige afstandjes, nee hoe langer hoe beter. Langer is leuker. Pijn is fijn. Geen leven zonder triathlon.
Triathlon is toppie!

Afgelopen zaterdag deed ik mee aan de Frysman en was ik bovenstaande statement even vergeten. Het was me zomaar even ontschoten. Opeens was er een idiote gedachte in mijn hoofd gaan zitten dat het 'leuk' moest zijn. En ik ben nu eenmaal wat minder goed in 'leuk' heb ik gemerkt, behalve tijdens de Carnaval, maar dan ben ik ook gelijk hilarisch.

TYR warrior!

Dat het niet meer leuk was had ik al snel door. Zo vlak na de start van het zwemmen. Normaal kijk ik uit naar het zwemmen omdat me dat vrij eenvoudig af gaat. Natuurlijk is meer dan een uur zwemmen best nog een eindje, maar het is nog steeds 'maar' een uurtje en in vergelijking met de andere onderdelen is het zo voorbij. Een beetje met je armen in het water zwaaien en je kom er wel. Je zweeft half gewichtloos glijdend door het water, hoe moeilijk kan het zijn. Je krijgt het ook nog eens niet snel te warm en je mag nog stayeren ook.

Ik was daarom bijzonder teleurgesteld dat ik het gevoel kreeg dat ik niet vooruit ging en praktisch alleen zwom. Dit uurtje kon wel eens heel lang gaan duren. De tweede ronde ging het iets beter en was het 3 slagen vooruit en 1 slag terug. Moe maar voldaan kwam ik uit het water. Gelukzalig constateerde ik dat meer dan de helft van de fietsen nog in de wisselzone stond en ik dus gewoon 'goed' had gezwommen, ondanks de 1'24 die op de klok stond.

Carnaval is wel leuk,
Ook alleen met z'n drieen. 

Nu moet je weten dat triathlon een sport is die zeer geschikt is voor geestelijk beperkte schizofrene ADHD patiënten. Ga maar na; wie doet er nou liever in zijn eentje 3 sporten, in plaats van met z'n 3'n 1 sport. Dan heb je dus naast teveel energie ook nog eens onderontwikkelde sociale skills. 10-20 uur per week trainen, feestjes overslaan, bizarre eetgewoontes.
De definitie van Triathlon klinkt als de omschrijving van een aanvullende polis met 3 sterren.
Dat zit niet in de basisverzekering.

Als je heel even bij zinnen komt en min of meer 'normaal' gaat denken, dan slaat de twijfel toe.
Dan ga je denken: "dit is eigenlijk helemaal niet normaal" of "dit is helemaal niet leuk"of nog erger: "waarom doe ik dit?". Als dit soort vragen en uitspraken in je hoofd opborrelen dan ben je gestopt met het doen van een triathlon maar ben je bezig met het eerste onderdeel van de trut-a-thlon.

Waar ik normaliter de eerste 90 km steeds hetzelfde liedje aan het neuriën ben, zit ik nu antwoorden te bedenken op vragen die ik niet weet. Het knaagt aan me. In plaats van "work, work, work, work, work" te zingen van Rihanna zing ik nu het "waarom, waarom, waarom, waarom" van NielsuitElst.

Na 90 km (2 rondes) stop ik bij mijn familie. Ik voel me slecht, moe, misselijk, slaperig en ik heb last van kramp. Ik heb er niet alleen geen zin meer in, ik ben gewoon slecht. Mijn moeder en haar vriend Freddy zijn net aangekomen op de dijk waar ooit de Hollanders door de Friezen werden verslagen in de zoveelste poging Friesland in te nemen. Wat ben ik? Hollander of Fries.

Vooruit nog 1 rondje, gelukkig fiets ik dat rondje helemaal alleen en zie ik geen enkele andere deelnemer.  En daarna nog maar 1 rondje fietsen, want ook mijn broer is in de 3e ronde net uit Groningen gekomen.

Eerlijk gezegd fiets ik op dat moment nog liever een rondje met kramp dan nu te moeten uitleggen waarom ik niet meer met kramp wil fietsen. Ik wil niets uitleggen.. Ik wil gewoon een leuke triathlon.

Trots om in t Davilextenue te starten

In de 3e ronde zing ik ook opeens weer een liedje en in de 4e ronde sta ik 3x met kramp naast de fiets. Vanaf de buitenkant van mijn heup, via de binnenkant naar mijn lies naar de voorkant van mijn knie loopt via de knieholte naar het puntje van mijn achillespees een krampje door mijn been. Het is bidden tot het weg trekt..en gillen. Dan zo snel mogelijk weer opstappen en weer door. Zodra ik fiets kan ik ook weer echt doortrappen. Wind tegen of niet maakt me niet meer uit.

Lopen is geen onderdeel van de trut-athlon en dus weet ik zeker dat er niet gelopen gaat worden vandaag. Wij zijn het er met onszelf over eens. Onder geen voorwaarde, het moet tenslotte leuk blijven. Triathlon is namelijk he-le-maal niet belangrijk.

De enige tri die belangrijk is zijn die drie die bij mij thuis op de bank zitten. Het is een belachelijke onderneming voor een midlife 40'er van bijna 100kg. Wat denk ik eigenlijk. Met het figuur van een discuswerper zo'n idiote duursport gaan doen. Het is vragen om problemen. Die hele sport is waanzin, ze zijn allemaal gek geworden! Triathlon is stom!

En ik wou zo graag een keer een leuke lange triathlon doen, beetje makkelijk zwemmen en dan met fietsen een beetje op tempo maar gematigd die 6 uurtjes uitfietsen. Dan als toetje aan één stuk door in iets van een uur of 4 de marathon lopen. Een voorbeeld als Davilexatleet voor de rest van de wereld.
Wat ik vandaag aan het doen was leek helemaal niet op het plan en dus was het plan stuk. Ik was stuk, alles was stuk.

perfecte anti-stayer wedstrijd!

Omdat mijn broer Willem hoopvol naar me toe komt gerend of ik toch gewoon ga beginnen aan het hardlopen kleed ik me om. Ik toon mijn goede wil, maar ik ga niet lopen, dat is duidelijk. "Nee ik ga niet lopen hoor". "Het gaat niet"; zeg ik tegen mijn vrouw en vooral hardop tegen mezelf. Van de fiets: kramp, fiets ophangen: kramp. Maar bij het omkleden krijg ik helaas geen kramp, ik maak gebukt mijn veter vast en er gebeurd verdorie niets.. wat is dit?
Ik ga NIET lopen.. en vertrek toch.

Bij de eerste verzorgingspost neem ik een lekker stukje suikerbrood en maak ik een gezellig praatje. Mijn tempo is nog best aardig, maar elke kilometer schiet er wel ergens een krampscheut doorheen. Ik ben gestopt met denken. Ik kan niet anders meer dan stoppen, er is geen strijd meer over om te strijden. Ik baal dat ik niet uitgeput langs de weg lig. Dat ik niet zo kapot ben dat ik niet meer kan lopen of praten.. Ik voel me schuldig, dat ik familie laat opdraven om mij niets te zien doen. Schuldig dat ik zo'n mietje ben.

Op zondag zie ik Contador in de volgauto instappen.. met een slap handje zwaait ie naar de camera. Tsja.. ik ken dat wel. Ronaldo valt uit met een onduidelijk toneelspel in de finale van het EK. Hij huilt als een trut-atleet. Ik ken dat wel, dat gevoel dan. Niet die krokodillentranen. Ik ben blijkbaar in goed gezelschap dit weekend.

Over 2 weken is Ironman Maastricht, dezelfde afstand. Hetzelfde, maar toch anders. Maastricht wordt geen leuke wedstrijd, Maastricht wordt tandvlees verbijtende waanzin. Afzien tot het op is. Tot op het bot. Geen gelach maar 'finish till you die'. Het zal me toch niet nog een keer gebeuren.
Triathlon is niet leuk, als ik me dat maar goed in mijn hoofd prent.
Triathlon is het belangrijkste wat er is!

Tenminste zolang je in de wedstrijd zit.

Het is weer voorbij die mooie zomer

Je hebt 'r maandenlang naar uitgekeken

De koude winter wou maar eerst niet om

Traag en langzaam kropen langs de weken

Maar eindelijk daar was 'ie toch de zon

De nachten kort de dagen lang

De ochtend vol van vogelzang

't Scherpe hoge zoemen van een mug

Dan denk je, ha daar is-t-ie dan

Dit wordt minstens een zomer van

een eeuw, maar lieve mensen, oh, wat gaat 't vlug

't Is weer voorbij die mooie zomer

Nanana naa na naa ...

Gerard Cox bezong mijn triathlonzomer in 1973, het begon zowat in mei..Een triathlonloos jaar, nog voordat ik begon met trainen was het allang weer voorbij, nananana naa na naa

Mooie plannen had ik, ICAN triathlon in Amsterdam en dan knallen in Roth. Na Almere lekker doortrainen en dan een echte goede hele doen, maar het mag niet altijd zo zijn zoals je hoopt. Op hopen kan je geen triathlon lopen. Kan zo op een tegeltje en is nog waar ook.

Ik hoopte dat ik in de winter flink door zou trainen, maar van uitstel kwam afstel. Ik heb geen excuses nodig om niet te trainen, ik heb redenen vond ik! OK, geen goeie redenen, maar ik heb ze wel. Gelukkig had ik nog een goeie hardloop4daagse dit jaar en heb ik genoten van de etappes die ik gelopen heb en van de manier waarop. 
Het is het fietsen wat me nekt. De lange ritten van meer dan 4 uur.Waar halen mensen de tijd vandaan? en de zin...

Niet deelnemen aan Roth was misschien wel de meest beroerde beslissing die ik ooit gemaakt heb op sportief gebied. Gewoon omdat het mijn eigen schuld was. Het was alsof ik hard liep door stroop en altijd wind tegen had op de fiets. De zwaartekracht trok me onder water bij het zwemmen. Als in zo'n droom waarin de wereld in vertraagd lijkt. Ik realiseerde me meer dan anders dat ik echt hard moest trainen om het er op het heuvelachtige parkoers in Roth een beetje goed vanaf te brengen. Het parkoers stond steevast op mijn Tacx ingeprogrammeerd en te wachten. Niet een keer heb ik het met plezier gereden. Niet starten voelde als opgeven, voordat ik begonnen was. Dat was een nieuwe ervaring. Maar dood gaan op een hele triathlon had ik vorig jaar al gedaan, dat lijkt wel leuk, maar is het natuurlijk niet.

Ik ben een minimalist als het op trainen aankomt, dat is overigens geen speciale eigenschap, maar eerder een tekortkoming. Meestal red ik het er ook nog mee, tenminste tot m'n 45ste levensjaar ging het nog best goed. Ik ben, denk ik, goed ervaren op het gebied van minimaal trainen en er het maximale uithalen. Iedereen die met max 8 uur per week een hele triathlon wil doen kan natuurlijk gratis tips krijgen. Ik geef geen garantie op plezier geven, maar wel op voldoening.

Gelukkig waren er ook lichtpuntjes dit jaar, de hardloop4daagse was, aldus, leuk en ik kocht een nieuwe Specialized Tarmac die echt geweldig fietst. Mijn oudste zoon deed zijn eerste triathlon in Rutbeek. Lachend van start tot finish! Dat was heerlijk, maar ja daar heb ik zelf weinig aan bijgedragen, helemaal zijn eigen verdienste.

Maar die zomer is nu dus alweer allang voorbij en wat krijgen we dan.. herfst.

De tijd van het niet trainen, van bezinning.. relativeren. Alweer zo'n gouwe oude van Gerard Cox. Maar er broeit iets in het vooronder, ik krijg enorme zin om een triathlon te doen. Lekker zo'n lange afstand en dan de hele winter KEIHARD doortrainen. Frysman, Ironman, Challengeman. Of alle 3..

Mijn knie, nek, rug en voet blessures zijn allemaal met de zon mee vertrokken naar warmere oorden. Ik beeld me in dat kou en regen gewoon mijn weertype is, dan ben ik pas echt goed. Koud en regen.
Afgelopen week nog naar een lezing geweest over koud douchen en de IJsman Wim Hof. Ja kou, mij op het lijf geschreven. Winterhard worden, net als vroeger toen ik in de maand maart ook gewoon 600 km reed door de natte sneeuw. Ik ben een watje geworden die lekker veilig thuis bij de verwarming wil zitten. 

Ik kan het gevoel niet pakken, die motivatie om door te gaan. Ergens is het verloren gegaan toen ik ouder werd en ging werken en weekenden gevuld werden met taxiritjes van en naar de voetbalvelden en verjaardagspartijtjes. Tussen boodschappen doen en werkuren maken is mijn fanatisme ergens in de schappen blijven liggen. Op mijn werk wordt fanatisme of passie ook niet echt gewaardeerd, daar moet je vooral beleefd en kalm blijven, je volwassen gedragen. Maar ben ik nou echt veranderd, of ben ik het gewoon vergeten.. Vergeten hoe leuk het was om je ergens echt voor in te spannen. Om fanatiek te zijn en van je sport het aller aller allerbelangrijkste te maken. Of van je hobby of van iets anders. Als een hokkeling de wei in.

Dat lijkt me een mooi streven voor 2016, maar eerst nog even lekker bij de verwarming relativeren met Gerard Cox.

Word je soms geteisterd door de grillen van het lot

en krijg je van diverse kanten tikken en klappen?

Zit je het gedonder ongeveer tot aan de strot

en helemaal geen schijn van kans om te ontsnappen?

Of je werkt je uit de naad,

elke dag van vroeg tot laat,

maar niemand noteert het

en niemand waardeert het,

geen hond interesseert het,

hoe hard je ook sjouwt.

Of je houdt het niet meer bij,

want de harde maatschappij

is niet voor de zwakken.

Ze laten je zakken,

je mist alle boten,

de kleintjes en grote.

Je voelt je verstoten

en dan gaat het fout:

Zeg het elke dag ten minste honderd keren:

relativeren, steeds relativeren!

Want relativeren, dat is je behoud!

(Gerard Cox)

Ken je die mop van die hardloper...

Herkenbaar: lachend over de finish 

Als vader van 2 opgroeiende puberjongens (12 en 15 jaar) merk je snel dat je eigen gevoel voor humor een heel stuk wordt afgeplat. Ik kan tegenwoordig weer volop genieten van de meest flauwe humor die er bestaat, helemaal als ik een van mijn jongens kan betrappen op een soort van plaatsvervangende schaamte. Het type humor wat ik sinds de brugklas niet meer ben tegengekomen is weer volop aanwezig... en ik voer thuis de boventoon.

Opmerkingen als: “Hee tas, waar ga jij met die brugpieper naar toe..?” maak ik 's ochtends standaard.

Evenals mijn doorsnee antwoord op elk probleem wat mij wordt voorgelegd door de mannen:
 “weet je wat daar tegen helpt?....  Vroeg naar bed gaan”.
Waarbij dat laatste vaak in koor door beide heren wordt uitgesproken.

Ja ik ben thuis de lolbroek van de bingo..

Zo vind ik het ook zo heerlijk om, als ik in de auto zit, uitgebreid flauw commentaar te geven op andere hardlopers en wielrenners..

“Kijk die dan lopen, die kon zeker geen fiets betalen” of

“Als ie nog langzamer gaat dan kan ie beter omdraaien en achteruit lopen..  gaat ie sneller “.

“Zie hem eens lekker bezig zijn… “

 “Zou ie weten dat de snackbar de andere kant op is?”

“Dat is of een slechte dief of een heeele slechte hardloper”

“Als hij dat hardlopen voor de lol doet, dan moet ie het thuis echt heel slecht hebben..”

“Kijk hem dan, hij wil wel naar huis, maar hij durft niet”

Zomaar een kleine greep aan wat ik zoal roep als ik met de puberende meute in de auto zit.. Voorspelbaar, weinig diepgang en licht (zelf)spottend.  Sarcasme en cynisme het zijn de moderne wapens van de middelbare man.

Natuurlijk is dit allemaal in de bescheiden privé omgeving en nooit gericht tegen een loper of fietser zelf. Nee, ik zou daar gek zijn, die loper en fietser ben ik natuurlijk zelf ook. Niemand beledigen, gewoon een beetje lol (om jezelf) maken.

Valt even niets te lachen voor Dolf

Heb jij als hardloper wel eens tegen een andere hardloper geroepen:  “Hee, ze hebben hem al?” ik wel.  Altijd lachen om de meest foute hardloopgrappen, werkt aanstekelijk.

Helaas zie je dat er tijdens het hardlopen maar weinig te lachen valt. Je komt ook maar heel weinig lachende hardlopers tegen. Lachen en hardlopen horen, met uitzondering van Dolf Jansen misschien, ook niet echt bij elkaar. Alhoewel  Dolf ook niet echt de grappigste hardloper is, maar wel een hardlopende grapjas. Dat dan weer wel.

Altijd lachen heeft ook nadelen

Al die vermoeide gezichten die je op een doordeweekse trainingsdag tegenkomt. Mensen (mannen en vrouwen) die tijdens hun trainingsrondjes boos in het rond stampen. Ik kan me voorstellen dat sommige niet-hardlopers wel eens het idee krijgen dat dat joggen daarom dus ook helemaal niet zo leuk is.

Als je een hardloper ziet met een gezicht dat op onweer staat, dan ga je al gauw denken dat die mensen het niet echt naar hun zin hebben.

Alsof ze extra hun best doen om zoveel mogelijk afstand tot hun omgeving te creëren. Oordoppen in om zich helemaal los van hun wereld te maken. Het werkt wel. Je kan met zoiemand geen contact maken, niets delen of even vriendelijk gedag zeggen. Laat ze gaan, loslaten. Het is niet altijd de sociale happy community die hardloopsamenleving. Er is trouwens wel een manier om altijd lachend door het leven te gaan, maar ook dat heeft zo zijn beperkingen...

Kijk, als je nou echt (echt, echt, echt) moe bent, dan snap ik het weer wel.. na 42 km doorstampen heb je even geen zin meer om te lachen. Dan zit je er doorheen en ben je kapot, logisch. Gek genoeg toveren de meesten juist dan nog een bizarre grimas op het gezicht zodra de finish in zicht komt. Kijk! Ze kunnen het dus toch, denk ik dan. 

Tijdens een trainingsrondje mag er wat mij betreft wel wat meer gelachen worden, ook als het regent of waait of je gewoo niet zo'n zin hebt. Als is het maar om elkaar als hardloper een beetje aan te moedigen. Je hoeft ook niet echt te schaterlachen, maar een kleine glimlach van loper tot loper. Heb je even niets om te lachen? ook al is het 1 april, denk dan aan die mop van die bankzitter die wilde gaan hardlopen.. ken je die?

Hij ging niet....

Maart - Gele kaart!

Ik zit op de bank TV te kijken en wrijf zachtjes over m'n rechterknie.
"hmmmgrgrgrmmm" mompel ik. Ik trek tegelijk een pijnlijke grimas op mijn gezicht.
"wat is er liefie?" vraagt mijn vrouw belangstellend.
"Ja, eh..ik eh.. ik heb wat last van mijn knie en het gaat maar niet echt over.. enne..tsja. daarom kom ik er ook niet echt toe om weer te gaan trainen"

Vol medelijden kijkt ze me aan. Ze denkt: "ach, en mijn schatje wil natuurlijk weer heel graag beginnen. het is tenslotte alweer 2 maanden geleden dat ie echt weer wat gedaan heeft en dat is natuurlijk vreselijk voor zo'n sportieve knappe leuke man".

Ok, ok.. dat 'knappe' en 'leuke'  heb ik er zelf  bij verzonnen, maar ik weet gewoon dat ze dat vindt.

Carnaval is ook pas weer net voorbij, niet echt een periode om flink te gaan trainen. Ik heb er weer echt van genoten dit jaar, onbezorgd genieten en lol maken. Lekker met je vrienden op stap, biertje erbij en genieten.

Tijdens de carnaval, wat ik dus volop gevierd heb, hoorde ik meermalen: "Niels, jij bent ook echt helemaal gek van sport he...Het is echt een passie van jou he, jij sportman". Ik ging natuurlijk mee in het verhaal, over hoe ik het allemaal maar gewoon vond om na 180 km fietsen een marathon te lopen en dat ik het zwemmen eigenlijk niet eens serieus neem. Het was alsof ik het over een ander persoon had.. 'mijn passie?'... ik heb liever een ijskoud biertje.

Ik zit op de bank en wrijf over mijn knie. Mijn excuses zijn op. Het is heerlijk zonnig lente weer, er is geen carnaval, het triatlon seizoen komt eraan.. Ik ben die sportieve sportman., hij die zo'n heerlijke passie heeft.

Ik dacht, of hoopte even, dat mijn passie kip eten en bier drinken was en #boerzoektvrouw kijken of southpark. Waarom kijkt niemand daar tegen op. Ik ben in kip en hamburgers eten immers vele malen beter dan in zwemmen,fietsen of hardlopen. En het doet ook nog eens geen pijn.

Ik heb helemaal geen last van mijn knie!

Ik voer thuis een toneelstukje op, ik pleeg een regelrechte schwalbe. Zoéén van het niveau van Arjan Robben. Een klein duwtje, een beetje suggestie en dan ga ik. Vol onderuit, volledig gevloerd, rollend over de grond....huilend en schreeuwend. Ik zou het liefst willen pleiten voor een gele kaart, maar de enige die dat verdiend ben ik zelf. Geen rood, dat zou te makkelijk zijn. Doorspelen met de belasting van geel op zak is een veel zwaardere straf.

In de afgelopen week heb ik gezwommen, gefietst en hardgelopen. Ik ben uiteraard niet in vorm. Kom ook net terug van een blessure. Dat wil zeggen; ik had wel een klein beetje last van mijn knie, maar niet zoveel als van mijn buik. Die lijkt meer geblesseerd dan mijn knie en heeft zich in de wintermaanden mooi opgerekt. Ik denk zelf dat die extra 10 kilo mijn knie onder druk gezet heeft. 10 kilo blessure, geen schwalbe voor nodig, je ziet het direct.


Er is werk aan de winkel. De wedstrijd is pas net begonnen. Ik heb geen vrije trap mee gekregen maar wel een gele kaart tegen. Opstaan en doorgaan. Er is nog niet gescoord en ik moet gewoon een lekker potje gaan ballen. Weg met de stress! Plezier! Beetje fietsen en lopen en soms nog eens wat zwemmen. De afstanden komen vanzelf. Omdat ik het type van de lange adem ben ga ik voor de verlenging en het liefst nog penalties. Winnen met het laatste schot.

De penalty reeks is voor mij op 12 juli: Challenge Roth. Nog 120 dagen op de klok. De fluit klinkt; We gaan ervoor!

Het zwarte gat

Het triathlon seizoen is voorbij, de strijd is gestreden. De wedstrijden zijn voorbij en alle kampioenen zijn bekend.
We kunnen en mogen weer de hele winter op het berevel voor het haardvuur, smakelijk vertellen over onze belevenissen van afgelopen zomer. Triathleten hebben namelijk (nog) een super onbekende hele fantastische eigenschap, ze kunnen uitstekend en uitgebreid over hun wedstrijd- en trainingservaringen vertellen.
Lang, vaak, veel en gedetailleerd....noem het saai, zo je wil... "en daar ging ik door de bocht, waar die ene vrijwilliger met die vlag stond en toen reed ik zo door de berm, weetjenog?"

Dat noemen ze het zwarte gat. Die periode waarin je niet anders te doen hebt dan een leven leiden net als alle andere normale mensen. Het zwarte gat zou je ook een normaal bestaan kunnen noemen.
Natuurlijk, natuurlijk..er zijn ook wintertriathlons, maar schaatsers neem je als triathleet niet al te serieus. Tenzij het langs 11 Friese steden gaat, de enige uitdaging van formaat waar wij ons warme bedje nog voor uitkomen in de winter.
Als Harlinger weet ik waar ik over praat hoor! Elke winter bel ik bij het minste of geringste 11-steden koorts ijs naar mijn moeder om te vragen hoe de súderhaven erbij ligt en of de Tjerk Hiddes sluizen al gesloten zijn. Waarop mijn moeder zegt:  "Nee, ik zag dat er nog boten vanuit Franeker kwamen" en ik met jaarlijkse regelmaat opmerk: "Nou dat zal dan wel heeeeeel slecht ijs worden dit jaar"

'Het zwarte gat' is de periode waarin je weer Candy Crush gaat spelen en ziet dat je in februari bij level 168 bent blijven steken en je nog 345 levens hebt. Goed om te weten dat flauwe internetspelletjes geen zwart gat kennen. Of je kan tussendoor nog even carnaval vieren, dat zit altijd precies in mijn zwarte gat periode, perfecte timing hoor!

Ik hou van het zwarte gat!
Kan ik weer eens uitslapen in het weekend, geen stress over trainingen en schema's. Lekker een zaterdagje taarten bakken en dan zondag gewoon naar het bos toe, om te wandelen bv.
Bij het voetbal kijken gewoon nog even napraten in de kantine en doe eens gek, ik neem een biertje.

Een werkdag volmaken zonder bezweet achter je laptop te zitten omdat je een lunchloop, vroegeochtendzwemtraining of middag-dip-rit hebt gemaakt. "Black hole, I love you", zeggen ze in Amerika. Ik roep het niet hardop, dat zou tot verkeerde ideeen kunnen leiden.
Ik roep liever: "Ik hou van het licht! Het witte licht" of "Ik heb het licht gezien..."
Wat voor de meeste triathleten als een gruwelijke donkere vervelende periode wordt beschouwd zie ik als een opluchting. Als een helder warm wit licht. Thuiskomen!

Al in de laatste ronde lopen in Almere zie ik in de verte een wit licht opdoemen. Het roept me: "kom naar het licht, Niels!" Ik loop gretig door en verbijt de pijn in mijn bovenbenen. Het witte licht wuift naar me. "Ja, ja, ik kom al".

In de laatste kilometers naar de finish verheug ik me opeens op de eerste dag waarop ik na al deze ellende weer een eindje ga fietsen. Dat zal nog wel een weekje of twee duren, denk ik. Ik kan me ook nog niet echt voorstellen dat ik straks überhaupt weer wil fietsen, maar dat gevoel om te fietsen, zonder afstand, zonder richting..fietsen omdat je het leuk vindt, dat is een bevrijdend gevoel. De verlossing ligt bij de finish.
Ik boet voor mijn zonden in die laatste loopronde.. 7 km lang lijden. Ik draag mijn kruis symbolisch met me mee (aan de voorkant, rond mijn navel). Boeten voor mijn gulzigheid en luiheid, voor al die keren dat ik niet dat tweede rondje eraan vastplakte in de training maar linea recta naar huis ging. Voor al die frikandellen en zakken chips, die avondjes opblijven om een B-film af te kijken.

Ik ben er van overtuigd, er is helemaal geen zwart gat. Witgatjes... die zijn er wel. Als je goed kijkt zie je ze misschien bij de uiterwaarden langs de Rijn. Vogelspotten is nog zo'n mooie hobby waar ik in het triathlonseizoen de tijd niet voor neem. Maar zodra de druk eraf is en ik weer voor de lol ga fietsen altijd weer direct opvalt. Zo zie je al gauw 6 soorten ganzen en kan je met een beetje geluk wel eens 8 ooievaars tegenkomen bij Heteren. Ik kijk niet lager alleen maar naar dat klokje op mijn stuur, ik kijk weer gewoon om me heen.
Als een normaal mens.


Toch wil ik (ook dit jaar) stiekem de hele winter blijven doortrainen. Op zondagmiddag tijdens veldrijden op Sporza lekker op de tacx een uurtje meestampen, en in de regen rennend door het bos.
Ik blijf het nog even volhouden: "er is geen zwart gat, er is geen zwart gat, er is geen zwart gat".
Wetenschappers van de NASA hebben het al lang ontdekt, en ook ik kom er straks achter.. Niets ontkomt aan de zwaartekracht van een zwart gat.

Hoe hard je het ook ontkent, hoe hard je de andere kant ook op rent. Zelfs het meest witte heldere licht wordt afgebogen om onder de immense zwaartekracht te worden opgeslokt in het zwartste zwart van het zwarte gat.

Het trekt aan me.. dat zwarte gat en het is te sterk om te negeren. Het is immers nog maar 9 maanden tot Challenge Roth.

Ik pro? Nee, bedankt!

Ik train niet als een pro,
maar probeer er natuurlijk wel op te lijken

Ik vroeg vanmiddag aan mijn vrouw: "weet jij wat het verschil is tussen een recreant en een (top)atleet?"

Omdat ik het type ben die vindt dat hij zelf de meeste vragen het best ook zelf kan beantwoorden nam zij een gepaste stilte in acht en keek mij vragend aan.. "Ik" antwoordde ik, op mijn eigen vraag.

Iedereen die harder loopt dan mij is een atleet en iedereen de langzamer loopt een recreant. Ik zit precies! in het midden tussen atleet en recreant.
Weer keek ze me even met een gepaste stilte aan.. "dat zegt, denk ik, meer over jouw beeld van de wereld dan over hoe hard je loopt, lijkt me" voegde zij er aan toe. Nu moest ik op mijn beurt even tijd nemen om dit te verwerken, alhoewel ik het uiteraard niet kon ontkennen.

Volgens mij geldt dit voor meer hardlopers (of sporters in het algemeen). Bewonderend opkijken naar mensen die verder, sneller, beter en harder lopen dan jij en met een blij gevoel van kameraadschap naar allen die even hard of net iets langzamer lopen. Dat is tenminste de positieve versie, anders krijg je, met jaloezie naar de top en met afschuw naar beneden kijken, maar laten we het positief houden.

Diederik van het Davilexteam finishte afgelopen
weekend nog als 3e in Nieuwkoop

Ik bewonder hen die (veel) harder gaan en ik voel altijd de drang om zij die langzamer gaan aan te moedigen en te motiveren. Sinds enige tijd ben ik (langs de zijlijn) betrokken bij het Davilex Triathlon team (www.teamdavilex.nl). Dat is voor een middelbare leeftijd recreant, ookwel agegrouper genoemd in triathlon-lingo, een fantastische ervaring. In het team zit o.a. de Nederlands kampioen triatlon lange afstand: Erik Simon Strijk evenals de nr 2 van dat kampioenschap; Roeland Smits, verder nog Mirjam Weerd (meervoudig Nederlands Kampioen halve afstand en deed vorig jaar nog mee aan het WK traithlon op Hawaii) en zeer talentvolle triatleten Diederik Scheltinga en Bart Candel.
Stuk voor stuk topatleten, vrijbuiters, mannen (en vrouw) van staal, allen met topprestaties achter hun naam.

's Ochtends om 11:00 vergaderen? dan gaan we eerst nog even 30 km hardlopen, daarna nog even zwemmen of krachttraining? Als we maar niet te laat stoppen want ik moet weer 70 km terugfietsen.

Als sporter kijk ik tegen ze op, wat een passie wat een uithoudingsvermogen. Ongelooflijk hoeveel energie zij hebben om hun trainingen uit te voeren en hun schema's af te werken. Eerlijk gezegd zou dat niets voor mij zijn. Ik zie mezelf dan toch meer als een soort organische sporter. Trainen wanneer en hoeveel ik zin heb en met zoveel druk aan wedstrijden starten als ik zelf belief.

  In 1995 ging het bijna mis. Toen werd ik, per ongeluk, 2e in Liessel.

Een hele triathlon? finishen is mijn enige doel, niet top 3, top 10 of een hele snelle tijd. Stel dat je weken lang traint en het komt er niet uit. Ik zou de druk niet aankunnen. Nee, bij deze, je hoeft mij echt niet te vragen of ik professional wil worden. Ik zeg geheid: "nee!". Daarnaast betekent 'professional' voor de meesten gewoon dat je naast je baan 20-30 uur per week traint en je net doet alsof je door je sport kan leven, maar dat is meestal niet zo, tenminste als je geen tennis of voetbal speelt.

Mede daarom is het zo knap dat sommigen gewoon doen wat ze doen en is het zo heerlijk om dat vanaf de zijlijn te mogen bekijken. Waarbij het wel opvalt dat er voor mijn gevoel wel eens wat weinig bewondering of respect is voor de atleten die deze keuze maken. Of dat nou triatleten, hardlopers, wielrenners, zwemmers of volleyballers zijn. Mensen die hun dromen najagen moet je koesteren. Niet alleen die mensen die dromen van miljonair worden, daar heb ik persoonlijk dan weer heel weinig mee. Dat gaat immers altijd ten koste van iets of iemand anders..bij sporters heb je dat niet. Het is eerlijk, hard werk om dingen te bereiken die vanuit jezelf komen.

Ik kom uit een arbeidersfamilie; bouwvakkers, of nog beter stucadoors.. misschien heeft dat er wel wat mee te maken. Alhoewel ik zelf ook gewoon een baan heb waarbij ik voor meer dan de helft vd tijd achter een buro zit. Het eerlijke arbeidersgevoel zit er ergens nog in. Daarom hou ik van triathlon, een eerlijke sport die hard werk en doorzettingsvermogen eist. Sport liegt niet. Als recreant/age grouper kan ik daar een klein beetje deel van zijn, gewoon omdat ik dat leuk vind. Dus ik train hard genoeg, om mijn dromen na te jagen, maar pas echt wel op dat ik niet te goed word.
Want leven als een pro? Nee, bedankt!

Je wordt ouder papa....

Ik word ouder, niet omdat ik het wil, maar omdat het zo hoort. Het is een natuurlijk proces; zoals je (meestal) ook een winter na de herfst krijgt en soms een zomer na de lente. "Ouder worden is een heel normaal proces", zeg ik tegen mezelf; "niets om je ongerust over te maken".

Toch valt het niet mee. In mijn hoofd komt er sinds mijn 25ste verjaardag geen jaar meer bij, maar mijn buik, benen, rug, haardos, ogen en voeten zeggen anders. Ik begrijp wel dat mijn looptijden langzamer worden en mijn herstel langer duurt, maar ook mentaal gezien verander ik. Langzaam en onmerkbaar berust ik in de mogelijkheden die ik heb, in de tijden die ik kan lopen en de wil om al dan niet de competitie aan te gaan.

Jarenlang heb ik met volle teugen gebruik gemaakt van de mogelijkheden die mijn lichaam mij bood. Altijd in goede harmonie, dat wel natuurlijk. Ik gaf het te eten en te drinken, liet het op tijd rusten en mijn lichaam zorgde er dan voor dat ik van A naar B kwam, dat ik plezier kon maken, kon dansen & zingen, hardlopen, zwemmen en fietsen. Soms deed ik het pijn, maar altijd was er een beloning, een euforie of ene mooi PR. Maar de relatie geest-lichaam lijkt verstoord. Mijn voet sukkelt nu al heel lang met klachten en mijn lijf wordt steeds kritischer op wat ik het te eten geef. Ik maak mijn lichaam de laatste jaren ook niet meer blij met een paar biertjes (meer) of een nachtje doorhalen, terwijl het daar vroeger geen enkel probleem mee had.

Ik kan niet echt klagen, want ik heb altijd geluk gehad. Nooit blessures, ik verbrandde mijn calorierijke voedsel als een dolle. Zag er jong uit, kon alles, deed alles. Ik liep, zwom en fietste in een meer dan redelijk tempo zonder problemen. Ik dacht dat ik superman was.

Het werd nog erger toen ik kinderen kreeg, zij hebben mij verwend of beter; verpest! Steeds maar tegen mij opkijken. Ik was voor hen de onverwoestbare vader. Ik liep sneller, was er altijd, haalde hogere scores bij de meest complexe PC games en hielp hun met een half oog ook nog eens bij hun huiswerk. Ik kon alles, deed alles en zonder moeite.

Maar nu... Vorige week werd ik zoek gespeeld op onze nieuwe PlayStation4, Call of Duty;. Terwijl ik steeds in paniek riep: "waar ben ik, waar ben ik?" en alle toetsen van de controller uitprobeerde om mijn leven te redden, rende mijn jongste zoon van 11 door het voorterrein met een sniper-gun en liet hij me alle hoeken van het speelveld zien. "Pap je spanwde net in de hotzone, pas op voor die Tango's he!"

Wat ze ook zo hilarisch vinden is dat ik tegenwoordig een bril nodig heb bij het lezen, vooral 's avonds. Ik zie de letters gewoon niet meer staan. Ik kon het 2 jaar geleden nog wel, maar nu simpelweg niet meer: focussen op iets wat dichtbij is. Er is geen houden meer aan, op alle fronten verandert mijn status van superheld naar sterveling. En ik ben tegenwoordig ook gewoon moe. Slapen deed ik vroeger nooooit. Mijn lijf en ik genoten maximaal van de dag, we misten hooguit een paar uurtjes per etmaal. Tegenwoordig lig ik na het werk of een rondje hardlopen of 2 uurtjes fietsen ineens thuis op de bank een dutje te doen en ga ik zomaar voor 23:00 naar bed.. gewoon omdat ik oprecht moe ben.

We zijn nog niet eens onder in de put aangeland, het ergste moet nog komen. Zo zit er tegenwoordig zo'n 6 seconden per km verschil tussen een snelle en een langzame kilometer. Mijn D1, D2 en D3 tempo's worden gescheiden door ongeveer 2 seconden. Hoe hard (of hoe zacht) ik het ook probeer. Nog een jaar of 3 en dan heb ik slechts 1 tempo tot mijn beschikking voor AL mijn duurlopen. Met fietsen hoor ik steeds vaker het gehijg van mijn oudste zoon in mijn oor bij een flinke beklimming. Ik weet dat hij sneller is, maar gelukkig heeft hij dat zelf nog niet in de gaten. Hij denk nog steeds dat er een beetje superman in mij schuilt. Maar als we eenmaal boven zijn ben ik uitgeblust en moet ik in de afdaling bijkomen.. terwijl hij rustig mijn wiel kiest en alweer uitkijkt naar de volgende klim.

Had ik maar een echte vijand, zoals Superman Lex Luther heeft. Een tastbare slechterik! Dan kon ik hem overwinnen, hem en zijn buitenaardse kryptoniet.

Tegen ouderdom valt niet te vechten, je kan alleen maar meegaan en er het beste van maken. Zoeken naar nieuwe wegen, nieuwe uitdagingen en vooral andere uitdagingen. Niet alleen langere afstanden of minder competatief. Meer focus op genieten, gezondheid, het motiveren van anderen. Ouderdom biedt ook kansen.

Genieten van anderen, want ik merk ook dat het me niet meer zoveel doet als anderen sneller zijn of mij inhalen. Vorige week hoorde ik 2 topatleten praten over een medeatleet die tijdens een wedstrijd "gechickt" was... ik moest lachen. Gechickt worden? Ik wordt al gechickt in de supermarkt bij de groenteafdeling, ik kijk er echt niet meer van op. Het si mij vroeger uiteraard ook overkomen, maar ik was er niet dol op, dat geef ik toe. Maar nu hoop ik tijdens het lopen of fietsen dat het me lukt om heel even aan te haken om in de luwte met 'de chick' mee te liften. Ja, ik durf nu ook gewoon de voordelen van gechickt worden toe te geven.

Van nadelen voordelen maken, Cruyff had het niet beter kunnen bedenken. Meer genieten van de omgeving, van de prestaties van anderen, van mijn kinderen en misschien wel meer inspiratie opdoen. Niet minder, maar anders.

Maar toch geef ik het ook nog niet helemaal op, dit jaar toch maar weer voor dat PR op de hele triathlon in Almere en ik ga ook nog voor een PR bij de hardloop4daagse. Er zit nog genoeg ruimte voor verbetering. Harder trainen zit er dan misschien niet in, maar slimmer wel. En na een wedstrijd plan ik gewoon 2 of 3 dagen slaap in, heerlijk.

Want als ik nu , zo af en toe, op een zondagje op de bank ligt bij te komen van een lange training en lekker mijn ogen even dicht doe terwijl ik half het veldrijden op Sporza volg, dan denk ik wel eens: "dit had ik 20 jaar eerder moeten doen".

http://youtu.be/LjjHoUSTHtM

Ik wou dat ik een vrouw was...

Toen ik een paar weken geleden zo'n mooie lofzang hield over het 'man-zijn' in mijn blogje over mijn compressie onderbroek, wist ik al dat dit geen stand kon houden. Voor mannen is alles makkelijker? laat me niet lachen. Natuurlijk is het helemaal niet makkelijk om man te zijn, sterker nog. Man-zijn gaat gepaard met een grote varieteit aan issues en problemen. Het zou maar zo eens veel makkelijker kunnen zijn om vrouw te zijn tegenwoordig.
Die doorlopende prestatiedrang van mannen bijvoorbeeld. Ik loop me de longen uit mijn lijf om een klein beetje redelijk te finishen in de 7heuvelenloop. Daar waar ik slechts matig tevreden kan zijn met mijn 1:08. Niet omdat ik naar mijn eigen prestatie kijk of naar allen die achter mij zijn gefinished. Als man kijk ik naar voren. Zo heb ik dat geleerd vroeger en het zit diep in mijn DNA ingebrand. Ik kijk naar de nr. 1 en iedereen die ik ken die sneller was dan ik.

Als ik dan thuiskom en mijn jongste zoon, Jelle, vraagt voor de grap: "en? heb je gewonnen??" Dan kan ik slechts lachen als een boer met kiespijn.. ik antwoord nog: "nee ik was iets van 4200ste..." en snik in stilte een traantje weg. Hij lacht en ik trek mijn mondhoeken uiteen zodat ik kan doen alsof ik volop meegeniet van zijn scherpte.

Twee dagen later belt een vriendin van mijn vrouw op. Ik had gehoord dat ze mee gelopen had met de zevenheuvelennacht en ik oefen mijn sociale skills door te vragen hoe het ging. Vol vuur vertelt ze over hoe lekker het ging, hoe makkelijk het aanvoelde , hoe gezellig het was, met wie ze stond te kletsen. Haar tijd was 51 minuten, maar ik durf niet te vragen welke afstand ze gelopen had. Meten is weten geldt eigenlijk alleen voor mannen. Vrouwen willen gewoon een goed gevoel. Gezelligheid.

Niks ten nadele van de snelheid van vrouwen. Veel lopen in een tergend langzaam tempo, anderen (en dat zijn hele hordes tegenwoordig) lopen mij er met gemak uit. Maar het wordt ze wel heel makkelijk gemaakt om zo een prijsje mee te pakken. Als je alle mannen die in dezelfde tijd of sneller zou finishen zou willen laten meegenieten van de prijzenpot bleef er ongeveer 30 cent per persoon over. Ik liep vroeger regelmatig in de buurt van het damespodium, maar heb nooit een cent gezien. En dat alleen maar omdat ik een penis heb. Nee, eerlijk is het niet, maar wel gezellig natuurlijk.

Gezellig hardlopen.. ik weet niet eens wat het is. De smaak van bloed, de darmen verkrampt, de longen die al protesterend mijn tong naar buiten duwen, een traantje na de finish van uitputting. De 'gemiddelde' hardlopende vrouw kent het niet, ik lees het nooit in de tweets en op facebook, alleen maar gezelligheid. Elke loop lijkt voor hen een heerlijkheid, een bevrijding, "ik heb toch zoooooo lekker gelopen.. pfff".
Terwijl ik na elke training steevast zit te rekenen wat ik ,gegeven deze training, over 6 maanden kan lopen op de marathon en hoeveel vooruitgang ik kan boeken over 3 jaar.

Waar praten ze eigenlijk over? Die hardlopende gezellige vrouwen... over ALLES! Ik heb er wel eens achter gelopen.. of was het wandelen? In elk geval; eten koken, vriendinnen, de kinderen.. andere hardlopers. Gewoon met wildvreemde(!) andere hardlopende vrouwen. Alsof ze lid zijn van een geheime club. De -manonvriendelijke- geheime club die wedstrijden organiseert, alsof het niet genoeg is dat ze onze sport hebben overgenomen. Een vrouwenloop, vrouwentriathlon, vrouwenparkeerplaatsen.. wat hebben we ze toch aangedaan? Het was met ons erbij toch ook altijd gezellig?

En dan nog wat, nu ik toch bezig ben. Hoe zit dat met de modieuze hardloopkleren? Mannen lopen al 30 jaar in hetzelfde grijs/zwart met een streepje geel. Vrouwen lopen opeens in alle kleuren van de regenboog, terwijl ze pas 5 jaar aan hardlopen doen! Rokjes, kousen, jurkjes, petjes, mutsjes, hoedjes, looptasjes, looplipstick, looptampons, weet ik wat. Waarom is dat truitje MET colletje er nou weer niet voor mannen? En voor dames heb je gewoon hardloopshirts met streepjes! Met streepjes..nou ja. Ze willen het en ze krijgen het, zo is het! Ik zie een paar mooie lichtblauwe KSWISS schoenen op Internet; "wauw" denk ik, helemaal mijn kleur, maar "Oh shit! het zijn vrouwenschoenen" Gelijk weer een heel andere soort 'geheime' schoenmaat en dan hebben ze mijn maat natuurlijk weer niet. Terwijl er weer een reclame over afscheiding en vreemde geurtjes over de TV gaat zoekt ik verder. Goh! zwart en donkerblauw zijn wel beschikbaar. In alle maten en voor mannen EN voor vrouwen.

Ik vraag me af of de mannenloopsport nog wel toekomst heeft. Het gaat al lang niet meer om wie de snelste is, de hele loopsport raakt gevrouwmatiseerd! Na de colorruns wist ik het zeker. 'Ze' maken van hardlopen een jurysport; De mooiste outfits, de gekste groepen, de meest herfstachtige kleurencombinatie, het raarste loopje. Als mannen al mee mogen doen vallen ze natuurlijk altijd buiten de prijzen, kansloos in hun zwart/grijze afgelopen tenues en hun hijgende afgepeigerde blik.


Ik heb me vorige week aangemeld bij een kookclubje.. daar (z)aten meer mannen zonder hobby. Gezellig samen eten koken en een beetje kletsen over het weer enzo.
En bij het toetje doen we altijd wie het snelste klaar is.

Ik wist het niet..

Ik wist helemaal niet dat ik mee deed aan de zevenheuvelenloop, en zelfs nu, een paar dagen later twijfel ik nog of ik wel echt heb meegedaan.. Halverwege de zomervakantie zat ik op de website van onze personeelsvereniging te browsen en klik ik opeens op een linkje helemaal links onderaan, iets met hardlopen en in Nijmegen.. klik "ja" klik "ja" klik "ok" klik klik klikkerdeklik..
Ik zoek nog even naar kaarten voor André Hazes, maar ik zie geen geschikte datum, kerststukjes maken, klik "nee".. wintersportreis klik "nee" , ik sluit mijn laptop.
Heb ik me nou net opgegeven voor de zevenheuvelenloop? De volgende ochtend zie ik het bewijs in mijn mailbox.. "je hebt je opgegeven voor..." Oh, dus toch, ach het duurt nog 3 maanden.
Terwijl ik rustig een beetje door hardloop en een paar meer dan geweldige fietsdagen beleef bij een SKODA baanclinic bij het EK baanwielrennen in Apeldoorn en als #profvooreendag op circuit Zandvoort met Belkin en Argos profrijders tellen de dagen rustig af.

Ik kijk vooral vooruit, naar 2014. Het jaar 2013 is voor mij wedstrijdloos verlopen. Gewoon een jaartje voor de lol trainen, is ook wel eens lekker. Pas op 2 februari staat de Midwintermarathon gepland, dat wordt een mooie aanloop naar een boeiend seizoen.

Weken later.. een 'ping' verraad dat ik een mailtje heb. Hé een mailtje over..puntje puntje puntje..de zevenheuvelenloop? Volgende week zondag, dus. "Hee schat, hebben wij volgende week zondag nog wat op de planning staan?". De agenda blijkt leeg, via mijn werk meedoen aan de zevenheuvelenloop, ach ja. Het is niet mijn eerste voorkeur om via onze PV mee te lopen, omdat ik dan van die lelijke kleren moet dragen. In Alliander uniform, op zich niets mis mee, maar gifgroen met wit, laat ik het zo zeggen; het kleed niet echt voordelig af.
Het evenement zelf is door de Personeels Vereniging perfect geregeld! Opvang in het gebouw van de ROC, welke tijdelijk tot loopfabriek is omgebouwd en een goede 40 bedrijventeams huisvest. Er is drinken, broodjes, soep en zelfs massage. Je komt er af en toe nog eens een bekende tegen en ik start zelfs in vak geel, dus net achter de wedstrijdlopers. Helemaal niet slecht en dat tegen een gereduceerd tarief. Maar die witte broeken en dat opvallende gifgroen, die matige pasvorm. Ik accepteer het, in gedachten ga ik 'gewoon een stukje lopen' als een soort van training, zevenheuvelen of niet. Het stond toch al in de planning voor de Midwintermarathon. Als ik me na afloop goed voel loop ik gewoon naar huis. Ik heb een rugzakje met droge loopspullen bij me, voor het geval.

In tegenstelling tot mijn normale routine kom ik, in plaats van 2 uur te vroeg, precies op tijd aan. Ik kleed me om, nummer opspelden en voor ik het weet ren ik al over de Groesbeekse weg. Ik voel een stuk minder spanning dan bij een 'normale' wedstrijd. Misschien omdat ik me stiekem heb voorgenomen na de wedstrijd de 8 km naar huis terug te lopen. Desondanks wil ik een goede tijd lopen, of op zijn minst sneller dan vorig jaar.
Ik ken de route en de routine, het zijn elk jaar dezelfde snelle en langzame kilometers op dezelfde punten. Ik schrik er niet meer van. Hard starten, dan even gas terug. Ik houd me in, want er komt nog een klimmetje bij de 10 km, daarna is het freewheelen naar de finish. Ik tel de kilometers af en ipv "ai nog 6 kilometer" denk ik steeds.."Ah nog maar 6.." Altijd een goed teken als het glas half vol is (of is dit nu juist weer een voorbeeld van half leeg?) Tijd: 1:08:23. Ruim een minuutje sneller dan vorig jaar, 3 minuten langzamer dan 3 jaar geleden.

Ondanks het bewijs hou ik stug vol dat ik eigenlijk niet echt heb meegedaan aan de zevenheuvelenloop, alleen meegelopen. Ik besluit al voor de finish om toch maar hardlopend naar huis te gaan. Dat past mooi in mijn marathonschema en het is ook niet zo heel ver. Het is ook een mooi excuus voor mijn tijd, die ondanks geweldig ook tegenvalt.
Als ik bij de fietsbrug sta die over de Waal richting Lent gaat, voel ik me ineens heel anders dan 20 minuten eerder. In plaats van 25000 lopers is er nu maar eentje.. Ikzelf dus. Het is mistig en stil. Ik ben van massaloper getransformeerd naar eenzame, vreemde dwaze hardloper. Ik voel me zo'n hardloper van 30 jaar geleden. Toen hardlopen nog was weggelegd voor excentrieke vreemdelingen. Toen er nog geen 30 soorten broeken in 80 soorten kleuren te verkrijgen waren en je sportschoenen gewoon voor voetbal, tennis en hardlopen kon gebruiken. Je kon ze na het hardlopen ook gewoon weer aantrekken om mee naar school te gaan. Heerlijk. helemaal back to the eighties


Mijn tempo is nu langzamer dan over de Nijmeegse heuvels, maar toch nog redelijk. Het zijn lange kilometers, ik kijk uit naar de herkenningspunten; Station Lent, scholengemeenschap Citadel, voetbalvereniging OSC en de brug over de A15. Ik bel naar huis dat ik er aan kom, want mijn plan neemt nog een wending. Het kan altijd nog gekker.
Goede vriend Daan is gisteravond prins Carnaval geworden en geeft nog een borrel bij hem thuis. Ik wil hem en zijn adjudant graag nog even feliciteren. Eerst naar huis gaan zal wel een fiasco worden omdat ik dan kapot op de bank ga hangen, dus maar direct door. Annette komt me mijn kleren en douchespullen brengen. Moe, zeg maar kapot, maar voldaan pak ik een biertje op de nieuwe prins. Het carnaval seizoen staat weer voor de deur. Ik had er vroeger nooit van gehoord; carnaval. Het idee klonk mij raar en zonderling in de oren. Je doet het voor je plezier, als tijdbesteding. Een beetje als hardlopen eigenlijk, alleen dan met bier. Ik neem er nog één! Alaaf!