I am back - Team Triatlon Arnhem

Ik heb het nooit gezegd, maar ik heb het wel gedacht:  “I’ll be back”

Of ik nou een Terminator T-800 ben of een oudere versie uit de 850 series Model 101 of een T1000, maakte mij niet uit. Teruggaan naar het verleden om de toekomst te wijzigen, dat was mijn missie.

Maar deze ochtend voel ik me geen terminator, geen Schwarzenegger, geen topacteur en geen governator. Dit was echt. Pijn, frustratie, angst, nervositeit. Vluchten of vechten.

Wat heb ik me op mijn hals gehaald denk ik. Samen met 3, beduidend snellere, triatleten een wedstrijd gaan doen. Een team triathlon. In een 25 meter zwembad, met een behoorlijk heuvelachtig fiets en loopparkoers.. met z’n 4’n het gehele parkoers zij aan zij afleggen. Samen.

Samen zwemmen, samen een tijdrit rijden en gezamenlijk 5 km hardlopen in Arnhem Noord, op de “weg langs het hazegrietje”, “de weg achter het bos” en zwembad Klarenbeek.
3 atleten die een gezellig een leuk triathlonnetje doen. Die op deze zondagsmiddag cruisend en genietend de wedstrijd afleggen. En ik, dus.

Dat hele gevoel van gezellig een triathlonnetje doen is er nu even helemaal niet.

Ik heb wel goed getraind heb de afgelopen maanden. Zelf een trainingskamp/relaxvakantie op Lanzarote. Eigenlijk veel meer en doelgerichter getraind dan ik ooit voor een hele triathlon gedaan heb. Dat klinkt misschien raar, meestal loop, fiets en zwem ik gewoon waar ik zin in heb, of juist niet. Dat is bevrijdend, want je doet het tenslotte voor de lol. Maar dat kan ook beperkend zijn als je een doel wilt behalen.

Ik heb een doel: Weer 1 triathlon doen na mijn revalidatie.

Zo’n triathlon waar je met een goed gevoel over de finish kan komen. Dat je zegt: ik laat nu alles achter me en ik ga door. Het leven gaat door, hoe dan ook. Vorige maand ben ik weer voor 100% aan het werk gegaan. Daarna besloten dat ik 4 dagen per week ga werken, omdat 5 dagen toch wel veel is. Ik voel me niet beperkt, maar het is natuurlijk wel zo. Niets is hetzelfde, zonder dat er iets is gewijzigd. Proberen alles wel weer zo normaal te kunnen doen als voorheen. Hetzelfde, maar dan anders.. Niels 2.0 (of 3,0 of ‘n T800-101).

Zelf voor mij is het lastig te omschrijven wat er in mijn hoofd is gebeurd na mn CVA. Het voelt alsof mijn accu nu voor slechts 70% kan opladen. Met die 70% kan je wel alles wat je wil doen, maar dan minder. Net als een bij elektrische auto; Je moet plannen waar je moet opladen. Hoe lang is de rit die je gaat maken en is er een oplaadpunt aan het eind van de rit?

Ik negeer het meestal, maar kan er ook niet omheen. Als ik moe ben kom ik echt slecht uit mijn woorden, dan kan ik ze niet vinden. Stilte in mijn hoofd en als ik dat ene woord wil zeggen dan komt er ineens een ander voor in de plaats. Frustrerend. Nog erger omdat anderen het soms niet eens in de gaten hebben.. omdat ik met alle macht aan het compenseren ben.

Vandaag niet, ik ben uitgerust. De hele week voelde ik me slecht, de afgelopen 3 weken 40 uur gewerkt, mijn laatste 40-urige werkweek. Iets teveel gedaan. Ik heb rust genomen en op deze zondag betaalt het zich terug. Ondanks dat ik nerveus ben, ben ik OK!

Als ik het een paar keer tegen mezelf zeg, ga ik er steeds meer in geloven. Ik ben OK, en de vorm is goed. Ook al heb ik afgelopen week alleen woensdag nog een uurtje gefietst. Een gedwongen taper.

(Taperen (En) : letterlijk spits toelopen. Betekenis: Temperen, afbouwen. Term uit de sport komt: het afbouwen van de training (stoppen of verminderen) voor een grote wedstrijd. Door rust te pakken je geestelijk en lichamelijk voorbereiden op een grote prestatie).

Op Lanza alleen maar swim-smiles...

We hebben geen plan, we gaan relaxed doen. Wetsuit or no wetsuit? That is the question. The answer is: Wetsuit! Robert voorop, overall duidelijk de beste en Paul achteraan om mij eventueel een zetje te geven. Wij beginnen goed, maar wel op tempo. De laatste 100 meter merk ik dat er een versnelling komt. Robert denkt: “Laat ik nou iets vooruit gaan zwemmen zodat ik die jongens kan helpen om de kant op te komen”. Peter gaat er vol gas achteraan. Paul geeft mij een duw en ik denk; :”shit, Paul wil dat ik aanhaak”. Door het duwetje van Paul tik ik Peter 'per ongeluk' tegen z’n voeten. Voet-tik-aan- is helaas het internationale teken om DOOR TE ZWEMMEN. Ik zie het bordje voor de laatste baan. Laat me gaan, ik wil eruit.

Mijn grootste angst voor de wedstrijd is trouwens dat ik het bad niet uit kom. Bijna 100 kilo en dan zo’n rand op. Ik had een paar keer geoefend in het zwembad van Sportsplanet in Westervoort. En ondanks, of omdat, dat ik me goed hard afzet word ik het bad uit gelanceerd alsof ik een veertje ben.

Net boven de 7 minuten komen we uit het bad. Dat is 1,5 minuut sneller dan ik zelf alleen zwem. Nu rennen naar de fiets. Rennen nu! 2 jaar lang heb ik geen hartslag gehad hoger dan 170, maar nu ren ik met 186 slagen op de klok naar mijn fiets. Ik probeer me in te houden, geen stress, relax… het is maar een triathlonnetje… Helm op en GENIETEN!! GENIETEN gdvr..

Vanaf het moment dat we het fietsparcours opdraaien begint de klim.. vals plat zo’n 40 hoogtemeters in de volgende 5 km’s omhoog langs ziekenhuis Rijnstate. Ik zie mijn tempo dalen, afhaken.. Peter en Robert voorop en ik steeds een centimeter verder er achter. Kramp in mijn beide bovenbenen. “Het is maar 20 km” zeg ik tegen mezelf..

In mijn beleving overleggen de 3 anderen hoe ze hier mee om moeten gaan en al vergaderend houden ze mij uit de wind. Iemand vertelt een mop en allen lachen, ze zwaaien naar leuke meisjes langs het parkoers. Er wordt gekaart, maar ik ben de enige van de 4 die niet kan overtroefen. Paul informeert de anderen van mijn status en ze komen elk om de beurt naar mij kijken hoe slecht ik er uit zie. “Jij nog wat drinken”; vraagt Peter.. ik zeg : “Euhhmmfppf… Ik..  heb…. al”

Terug naar beneden in de 1e ronde voel ik me alweer beter. En 2e ronde gaat zelfs duidelijk beter. Bijna goed. Lekker! Lopen hetzelfde liedje, eerste ronde heuvel op verschrikkelijk afzien, maar niet gewandeld. Bijna wou ik opgeven, maar Robert liep steevast naast me en praatte me moed in. Ik kon het nu niet meer opgeven.

Dat had ik al heel lang niet meer gedaan; doorlopen. Bij Ironman Maastricht en ook Challenge Almere altijd wel gewandeld en helaas ook in 2017 bij de 4e divisie wedstrijden.. toen ik al duidelijk niet goed in orde was. Nu, dus na zeker 3 jaar, een triathlon wedstrijd zonder wandelen.
EXACT gelijk met z’n 4’n gaan we over de finish. Euforie! Eureka en halleluja. Ik ben weer triatleet. Gewoon gefinisht en niet eens als laatste.

Flink diep gegaan en toch genoten.. Nu wel even gaan liggen best. Mijn hartslagmeter gilt een half uur later dat ik een paar drempelwaarden overschrijd. Ja joh, wat maakt het uit. Ik wil zo elke week wel drempelwaarden overschrijden. Over 3 weken alles nog eens dunnetjes overdoen in Almere. Er valt nog veel te winnen en nog veel meer te genieten. Want ik kan nu eindelijk zeggen: I AM BACK!

De dag die nooit bestaan heeft

Het is bijna een jaar geleden dat ik geopereerd ben. Bijna een jaar! Het lijkt een eeuwigheid dat ik van twee leuke weken vakantie/fietsen in Frankrijk opeens heel serieus in het ziekenhuis belandde.

Een jaar van ontdekken, herstellen, proberen, vallen en opstaan.
Een jaar waarin ik elke week zei: ”ja, het gaat steeds iets beter”. Wie kan dat eigenlijk zeggen? Een baby misschien, maar die kunnen nog niet praten, dus ja… Ik ben de enige ;-)  Uniek op mijn eigen manier.

Als het aan mij ligt gaat het verbeteren nog even door. Ik heb mijn piek nog niet bereikt. Werk weer 5 uur per dag en ga zeker proberen weer volledig aan het werk te gaan. Ik zie wel waar het schip strand. Ik zwem, fiets en loop weer bescheiden. Wat heet: gisteren mijn eerste openwater training gehad sinds een jaar; duizelig, misselijk en uitgeput. Precies zoals een openwaterzwemsessie moet zijn.


Altijd lekker om in Lathum langs de boeienlijn te zwemmen

Ik fiets 2x per week een km of 40 en ik loop 2x per week tot ongeveer 5 km. Althans dat probeer ik. Eigenlijk is er helemaal niets aan de hand. Fysiek gaat het goed, niet geweldig maar wel goed.

Triathlon?

Een triathlon, tsja.. Ik stel het nog even uit. Ik weet nog niet wat ik precies aan kan, voordat ik weer ga ‘racen’. Bij een wedstrijd spelen hele andere krachten een rol. Als alles bij elkaar komt in het emotioneel, fysiek en mentaal toneelspel genaamd triathlon.
Ik denk terug aan mijn laatste wedstrijd, juli 2017: 4e divisie Nuenen. Ik had lekker in de middenmoot gezwommen en had netjes mijn rondjes gefietst met gemiddeld 32,5km/uur. Het klopt, ik had een lusje te weinig in de eerste ronde gemaakt, te vroeg de rotonde genomen, maar had die in de laatste ronde weer netjes rondgemaakt. Er heeft geen haan naar gekraaid.
Met het lopen kon ik in Nuenen met hetzelfde rustige tempo doorgaan. Zelfs nog een tijdje met Paul (Zierkzee) meegelopen die al in een ronde verder liep en hem nog wat opgepept en had zo, als teamlid, nog een zinvolle bijdrage kunnen leveren.

In 2 weken ervoor was ik bij de sprint triathlon in Weert nog boos op mezelf geworden dat ik me niet voldoende kon pushen om voldoende power op de fiets kon geven. 

Dat ik in de laatste 2 km lopen nog dacht dat ik gewoon ‘even wilde doorduwen’ om toch even kon kijken of ik echt niet nog iets sneller kon lopen. Dat gevoel dat je weer moet wandelen in de laatste km. Toch weer druk op mn lijf en zo’n flauwe pijn in m’n linkerarm. Balen dat ik niet gewoon die laatste km naar de finish had kunnen doorlopen. Gelukkig werd het niet mijn laatste finish.

Finishen!

Finish Almere 2012

Ik hoop dat ik ooit weer zo’n glorieuze finish kan beleven. Dan bedoel ik niet in Nuenen, alhoewel het een geweldige wedstrijd is, maar dan denk ik toch aan Maastricht, It Rea Klif of Almere. 
Zo’n wedstrijd waarvan je niet meer weet of je die dag nou echt beleefd hebt of er alleen maar over hebt gedroomd. Of die dag er eigenlijk wel is geweest? Was ik er echt bij?

Er zijn een heleboel dagen die geweldig en memorabel zijn, dagen die je zo weer opnieuw wil beleven of wel dagen mogen duren. De dagen waarvan er foto’s op bureau’s staan te pronken. Zo’n dag waar op elk verjaardagsfeestje wel iets over gezegd wordt. Dat zijn goede dagen, maar een dag die je echt niet meer weet of je het gehad hebt.. zo’n dag.


De vergeten dag

Er is 1 dag die ik nooit meer zal vergeten, of beter, die nooit bestaan heeft. Het werd voorafgaan door een paar hele lange dagen toen ik op mijn wereldreis in 1989 vanuit Toronto naar Auckland, New Zealand vloog. Over het Amerikaanse continent  en verder over de stille oceaan en nog verder. Nog verderderderder richting New Zealand. Zover dat we over de tijd-dag grens heenvlogen.

De Internationale datumgrens:  een denkbeeldige lijn op aardbol waar de dag als eerste begint.  Ik keek uit het raam van het vliegtuig toen we op die 10e september 23:00 de datumgrens voorbij vlogen. Het moment erop was het de 11e september 23:01. Boven de oceaan leek alles rustig en gewoon.  Die 11e september is mij letterlijk helemaal voorbijgegaan. 24 uur op de wereld zonder die ene dag. Misschien had ik vanaf toen mijn verjaardag een dag eerder moeten gaan vieren. Deze dag begin september in 1989, op de dag af exact 28 jaar geleden.


Ironman

Het voelt alsof de Ironman 2016 ook zo’n dag was. De beleving van die wedstrijd, sterker nog dan Almere en mijn mislukte poging bij de Frysman, was veel groter dan de wedstrijd zelf. Als je het goed bekijkt is een Ironman natuurlijk maar een halve dag, qua uren. En de afstanden zijn ook niet speciaal, maar het ging verder dan zwemmen, fietsen en lopen. Het ging niet alleen om het finishen van een triathlon het was het behalen van een levensmijlpaal. Bewijzen dat ik besta, dat ik er was.

Ik weet niet waarom mijn 2 finishes van Almere minder belangrijk voelen. Alsof Almere ‘maar’ een voorbereiding was voor Maastricht. Ik was zo gefocust op finishen dat ik die dag bereid was er alles voor te doen. Om ver voorbij mijn grenzen te presteren. Een ‘do or die’ moment.  De dag zelf was niet meer belangrijk, maar belangrijker dan alle dagen ervoor. Deze ironman werd groter dan de wedstrijd en groter dan het leven zelf.

Dit citaat uit mijn eigen blog spreekt boekdelen:

“De grauwe kleur op mijn gezicht. Ik voel zelf ook dat ik grauw , grijs en klam ben. Bij een verzorgingspost wil ik eigenlijk even gaan zitten, maar ik kan nauwelijks rechtop blijven staan. Als ik nu ga zitten dan kom ik misschien niet meer omhoog en als ik hier blijf staan dan roept iemand misschien wel een EHBO'er. Ik moet doorlopen. Ik moet naar de finish.”


De verdwenen dag

Nadat ik afgelopen jaar op 6 september de hartoperatie had ondergaan was ik behoorlijk verdoofd en met goede hoop alweer op weg met het herstel aan de gang. Nadat ik bijkwam na de operatie begon voorzichtig het besef in te dalen dat alles er goed uit zag. Op de volgende dag had ik alweer de voldoende kracht en bewustzijn om de zaalarts nog wat zaken te vragen. Ik had het erg warm en zweette verschrikkelijk.

Het leek alsof mijn tong in een wasmachine zat en probeerde mijn woorden rond te draaien. Ik hoorde wat ik zei tegen de artsen en schrok dat ik heel andere woorden uitsprak dan ik in mijn hoofd had zitten. Wat? Wat zeg ik??. Waar zijn mijn woorden gebleven? Waarom krijg ik geen zin meer mijn mond uit. Ik zuchtte en nam even wat lucht. Ik was gestressed en natuurlijk vooral moe en warm.

Natuurlijk was ik emotioneel, het was lastig. Ik nam een diepe teug lucht en sprak rustig. Ik hoorde hoe ik stamelde en stotterde en de woorden willekeurig uit mijn mond kwamen. Ik voelde me verward. Ik zag de blikken van de artsen en voelde me hulpeloos en stom dat ik er als een idioot bij lag. "Sorry.. ik..eh.." Ik was geen speler meer in het toneel waar ik deelgenoot van was. Ik had geen tekst meer alleen nog ondertiteling.  De regie met wat er in mijn leven gebeurde was verdwenen. Uren leken minuten en minuten duurde uren. Er gebeurde van alles en ik wist van niets.. vlagen komen langs, voldoende om te weten dat het niet goed was. Ik wil zo’n dag nooit meer.  Een dag die je wilt laten verdwijnen, die je in je geheugen wegstopt alsof hij niet is gebeurd, maar waarvan je elke dag weet dat hij er was.


Toekomst

Finish Almere 2014

Dat was op 8 september 2017. Aankomende 8 september is Challenge Almere. Op de dag af precies één jaar na mijn herseninfarct. Begin januari van dit jaar zeg ik tegen Annette: “ zou het niet mooi zijn om precies een jaar na die dag de triathlon van Almere te doen? Zou dat niet een mooi richtpunt zijn”.

Ik ben wel wat positiever geworden zei ik mijn vorige blog, maar soms gaat het ook wel iets verder dan dat. Soms weet ik niet meer wat reëel is. Net zoals ik elke week zeg ”Het gaat elke week iets beter” zeg ik ook elke week: “ik denk dat alles weer 100% goed komt”.

Zelfs ik moet na een jaar revalideren concluderen dat wellicht niet helemaal realistisch is. “wellicht niet helemaal realistisch” ;-) ja misschien hé..

Maar dromen mag en doelen stellen en positief er naar kijken is alleen maar goed. Wie weet komt er weer zo’n dag die er nooit is geweest. Waarvan je weer kan dromen dat je hebt hem gehad. Met je handen omhoog door de finish en denken: “hoe ben ik hier gekomen? “. Aankomende september is net ietsje te vroeg voor mij. Maar als het zo elke week net ietsje beter gaat, wie weet waar ik dan eindig. Met je handen omhoog onder het finish doek. Zo bepaal je tenslotte wie je bent en wat belangrijk is in het leven.
Bewijzen dat ik besta. Dat ik er was, op die ene dag die nooit zal bestaan.

Altijd tijd voor mijn fans halverwege de marathon..