De dag die nooit bestaan heeft

Het is bijna een jaar geleden dat ik geopereerd ben. Bijna een jaar! Het lijkt een eeuwigheid dat ik van twee leuke weken vakantie/fietsen in Frankrijk opeens heel serieus in het ziekenhuis belandde.

Een jaar van ontdekken, herstellen, proberen, vallen en opstaan.
Een jaar waarin ik elke week zei: ”ja, het gaat steeds iets beter”. Wie kan dat eigenlijk zeggen? Een baby misschien, maar die kunnen nog niet praten, dus ja… Ik ben de enige ;-)  Uniek op mijn eigen manier.

Als het aan mij ligt gaat het verbeteren nog even door. Ik heb mijn piek nog niet bereikt. Werk weer 5 uur per dag en ga zeker proberen weer volledig aan het werk te gaan. Ik zie wel waar het schip strand. Ik zwem, fiets en loop weer bescheiden. Wat heet: gisteren mijn eerste openwater training gehad sinds een jaar; duizelig, misselijk en uitgeput. Precies zoals een openwaterzwemsessie moet zijn.


Altijd lekker om in Lathum langs de boeienlijn te zwemmen

Ik fiets 2x per week een km of 40 en ik loop 2x per week tot ongeveer 5 km. Althans dat probeer ik. Eigenlijk is er helemaal niets aan de hand. Fysiek gaat het goed, niet geweldig maar wel goed.

Triathlon?

Een triathlon, tsja.. Ik stel het nog even uit. Ik weet nog niet wat ik precies aan kan, voordat ik weer ga ‘racen’. Bij een wedstrijd spelen hele andere krachten een rol. Als alles bij elkaar komt in het emotioneel, fysiek en mentaal toneelspel genaamd triathlon.
Ik denk terug aan mijn laatste wedstrijd, juli 2017: 4e divisie Nuenen. Ik had lekker in de middenmoot gezwommen en had netjes mijn rondjes gefietst met gemiddeld 32,5km/uur. Het klopt, ik had een lusje te weinig in de eerste ronde gemaakt, te vroeg de rotonde genomen, maar had die in de laatste ronde weer netjes rondgemaakt. Er heeft geen haan naar gekraaid.
Met het lopen kon ik in Nuenen met hetzelfde rustige tempo doorgaan. Zelfs nog een tijdje met Paul (Zierkzee) meegelopen die al in een ronde verder liep en hem nog wat opgepept en had zo, als teamlid, nog een zinvolle bijdrage kunnen leveren.

In 2 weken ervoor was ik bij de sprint triathlon in Weert nog boos op mezelf geworden dat ik me niet voldoende kon pushen om voldoende power op de fiets kon geven. 

Dat ik in de laatste 2 km lopen nog dacht dat ik gewoon ‘even wilde doorduwen’ om toch even kon kijken of ik echt niet nog iets sneller kon lopen. Dat gevoel dat je weer moet wandelen in de laatste km. Toch weer druk op mn lijf en zo’n flauwe pijn in m’n linkerarm. Balen dat ik niet gewoon die laatste km naar de finish had kunnen doorlopen. Gelukkig werd het niet mijn laatste finish.

Finishen!

Finish Almere 2012

Ik hoop dat ik ooit weer zo’n glorieuze finish kan beleven. Dan bedoel ik niet in Nuenen, alhoewel het een geweldige wedstrijd is, maar dan denk ik toch aan Maastricht, It Rea Klif of Almere. 
Zo’n wedstrijd waarvan je niet meer weet of je die dag nou echt beleefd hebt of er alleen maar over hebt gedroomd. Of die dag er eigenlijk wel is geweest? Was ik er echt bij?

Er zijn een heleboel dagen die geweldig en memorabel zijn, dagen die je zo weer opnieuw wil beleven of wel dagen mogen duren. De dagen waarvan er foto’s op bureau’s staan te pronken. Zo’n dag waar op elk verjaardagsfeestje wel iets over gezegd wordt. Dat zijn goede dagen, maar een dag die je echt niet meer weet of je het gehad hebt.. zo’n dag.


De vergeten dag

Er is 1 dag die ik nooit meer zal vergeten, of beter, die nooit bestaan heeft. Het werd voorafgaan door een paar hele lange dagen toen ik op mijn wereldreis in 1989 vanuit Toronto naar Auckland, New Zealand vloog. Over het Amerikaanse continent  en verder over de stille oceaan en nog verder. Nog verderderderder richting New Zealand. Zover dat we over de tijd-dag grens heenvlogen.

De Internationale datumgrens:  een denkbeeldige lijn op aardbol waar de dag als eerste begint.  Ik keek uit het raam van het vliegtuig toen we op die 10e september 23:00 de datumgrens voorbij vlogen. Het moment erop was het de 11e september 23:01. Boven de oceaan leek alles rustig en gewoon.  Die 11e september is mij letterlijk helemaal voorbijgegaan. 24 uur op de wereld zonder die ene dag. Misschien had ik vanaf toen mijn verjaardag een dag eerder moeten gaan vieren. Deze dag begin september in 1989, op de dag af exact 28 jaar geleden.


Ironman

Het voelt alsof de Ironman 2016 ook zo’n dag was. De beleving van die wedstrijd, sterker nog dan Almere en mijn mislukte poging bij de Frysman, was veel groter dan de wedstrijd zelf. Als je het goed bekijkt is een Ironman natuurlijk maar een halve dag, qua uren. En de afstanden zijn ook niet speciaal, maar het ging verder dan zwemmen, fietsen en lopen. Het ging niet alleen om het finishen van een triathlon het was het behalen van een levensmijlpaal. Bewijzen dat ik besta, dat ik er was.

Ik weet niet waarom mijn 2 finishes van Almere minder belangrijk voelen. Alsof Almere ‘maar’ een voorbereiding was voor Maastricht. Ik was zo gefocust op finishen dat ik die dag bereid was er alles voor te doen. Om ver voorbij mijn grenzen te presteren. Een ‘do or die’ moment.  De dag zelf was niet meer belangrijk, maar belangrijker dan alle dagen ervoor. Deze ironman werd groter dan de wedstrijd en groter dan het leven zelf.

Dit citaat uit mijn eigen blog spreekt boekdelen:

“De grauwe kleur op mijn gezicht. Ik voel zelf ook dat ik grauw , grijs en klam ben. Bij een verzorgingspost wil ik eigenlijk even gaan zitten, maar ik kan nauwelijks rechtop blijven staan. Als ik nu ga zitten dan kom ik misschien niet meer omhoog en als ik hier blijf staan dan roept iemand misschien wel een EHBO'er. Ik moet doorlopen. Ik moet naar de finish.”


De verdwenen dag

Nadat ik afgelopen jaar op 6 september de hartoperatie had ondergaan was ik behoorlijk verdoofd en met goede hoop alweer op weg met het herstel aan de gang. Nadat ik bijkwam na de operatie begon voorzichtig het besef in te dalen dat alles er goed uit zag. Op de volgende dag had ik alweer de voldoende kracht en bewustzijn om de zaalarts nog wat zaken te vragen. Ik had het erg warm en zweette verschrikkelijk.

Het leek alsof mijn tong in een wasmachine zat en probeerde mijn woorden rond te draaien. Ik hoorde wat ik zei tegen de artsen en schrok dat ik heel andere woorden uitsprak dan ik in mijn hoofd had zitten. Wat? Wat zeg ik??. Waar zijn mijn woorden gebleven? Waarom krijg ik geen zin meer mijn mond uit. Ik zuchtte en nam even wat lucht. Ik was gestressed en natuurlijk vooral moe en warm.

Natuurlijk was ik emotioneel, het was lastig. Ik nam een diepe teug lucht en sprak rustig. Ik hoorde hoe ik stamelde en stotterde en de woorden willekeurig uit mijn mond kwamen. Ik voelde me verward. Ik zag de blikken van de artsen en voelde me hulpeloos en stom dat ik er als een idioot bij lag. "Sorry.. ik..eh.." Ik was geen speler meer in het toneel waar ik deelgenoot van was. Ik had geen tekst meer alleen nog ondertiteling.  De regie met wat er in mijn leven gebeurde was verdwenen. Uren leken minuten en minuten duurde uren. Er gebeurde van alles en ik wist van niets.. vlagen komen langs, voldoende om te weten dat het niet goed was. Ik wil zo’n dag nooit meer.  Een dag die je wilt laten verdwijnen, die je in je geheugen wegstopt alsof hij niet is gebeurd, maar waarvan je elke dag weet dat hij er was.


Toekomst

Finish Almere 2014

Dat was op 8 september 2017. Aankomende 8 september is Challenge Almere. Op de dag af precies één jaar na mijn herseninfarct. Begin januari van dit jaar zeg ik tegen Annette: “ zou het niet mooi zijn om precies een jaar na die dag de triathlon van Almere te doen? Zou dat niet een mooi richtpunt zijn”.

Ik ben wel wat positiever geworden zei ik mijn vorige blog, maar soms gaat het ook wel iets verder dan dat. Soms weet ik niet meer wat reëel is. Net zoals ik elke week zeg ”Het gaat elke week iets beter” zeg ik ook elke week: “ik denk dat alles weer 100% goed komt”.

Zelfs ik moet na een jaar revalideren concluderen dat wellicht niet helemaal realistisch is. “wellicht niet helemaal realistisch” ;-) ja misschien hé..

Maar dromen mag en doelen stellen en positief er naar kijken is alleen maar goed. Wie weet komt er weer zo’n dag die er nooit is geweest. Waarvan je weer kan dromen dat je hebt hem gehad. Met je handen omhoog door de finish en denken: “hoe ben ik hier gekomen? “. Aankomende september is net ietsje te vroeg voor mij. Maar als het zo elke week net ietsje beter gaat, wie weet waar ik dan eindig. Met je handen omhoog onder het finish doek. Zo bepaal je tenslotte wie je bent en wat belangrijk is in het leven.
Bewijzen dat ik besta. Dat ik er was, op die ene dag die nooit zal bestaan.

Altijd tijd voor mijn fans halverwege de marathon..

De 10 mooiste en slechtste momenten van mijn IM Maastricht

Een race verslag..leuk!
Nee, niet leuk.. "Eerst ging ik zwemmen en toen moest ik fietsen en dat was heel ver en toen lopen en toen was ik moe". Albert Geerling zei het ooit eens zo mooi over al die raceverslagen na een triathlon. Hij heeft/had wel een beetje gelijk. Daarom heb ik me beperkt tot de beste en de slechtste 5 momenten van mijn Ironman Maastricht. Keurig verzameld en aan het digitale papier toevertrouwd.

Ik bouw de spanning langzaam op en begin met de minst slechtste, en dan wissel ik het af en bouw ik het op naar het hoogste- en absolute dieptepunt. Eerlijk gezegd ben je op een gegeven moment niet meer in staat om tijdens zo'n wedstrijd de hoogte en dieptepunten van elkaar te onderscheiden.

Vergezicht op zwemparkoers Ironman Maastricht

5 Hoosbuien

Ja, het regende tijdens IM Maastricht. En niet zo'n beetje ook. In de eerste ronde fietsen (90km) had ik de afdalingen goed in me opgenomen, de meeste kende ik nog wel van de Amstel Goldrace of de Volta cycling classic. Dat werd dus knallen in de tweede omloop, totdat de hemel openbarstte. Het water stroomde over de straten, op sommige stukken zag je geen betonplaat meer liggen en reed je door een paar cm water. Hopen dat er geen grote gaten in de weg zaten. Mijn voornemen om in de tweede omloop dus nog een tandje harder de afdalingen in te gaan moest ik laten varen (hahaha varen! briljant). Gelukkig bleven ongelukken mij bespaard, er lagen al genoeg atleten op het asfalt. Nog even los van de tientallen lekke banden die ik onderweg zag.

5 Het materiaal

Specialized Tarmac

Kijk, aan het materiaal ligt het niet. Vroeger (toen ik goed was) moest ik het doen met wat ik maar voor weinig of niets kon krijgen. Tweedehands kleding van een teamlid, een surfpak van mijn 20 cm langere broer of een gratis binnenbandje van de plaatselijke tandenloze fietsenboer. Tegenwoordig heb ik alles hageltje nieuw. Ik kan kiezen uit 2 fietsen om de wedstrijd op te rijden. Ik koos voor mijn Specialized Tarmac, een gewone (ahum) wegfiets. Prima keuze op dit parkoers. Helemaal nagekeken door Roelofs Fietsenspeciaalzaak, er kon niets misgaan

Lazer Wasp

Ik had een gloedje nieuwe Lazer WASP tijdrithelm.. Wat een genot!
Tijdens de stortbuien zat ik dankzij die helm in een cocon van stilte, droogte, rust en warmte. Mijn lijf werd nat maar in mijn hoofd bleef het droog.

Dit jaar ook een nieuw TYR wetsuit gekocht (via Davilexteam). Simpelweg fantastisch om in te zwemmen. Ik denk nog wel eens terug aan dat surfpak.. het water stroomde aan de voorzijde zo hard naar binnen dat ik het gevoel had dat ik in een parachute aan het zwemmen was. Mijn huidige wetsuit houdt mij tot bijna halverwege de 3,8 km droog. Als ik er bij een kortere afstand in zou zwemmen dan zou ik gewoon droog aan de kant komen, ben er van overtuigd. Maar gelukkig doe ik niet van die korte triathlonnetjes..

4 Eenzaamheid

Tijdens IM Maastricht heb ik geen meter alleen gereden. Altijd zag ik wel een andere atleet ergens voor me rijden (of lopen). Ik ben ongeveer 600x ingehaald, dat was prima en ingecalculeerd. Bij het lopen echter merk in je in de laatste 2 ronde's dat het aantal deelnemers dat nog overblijft snel minder wordt. In je laatste ronde loop je wel eens in een lege straat of staan de bewoners hun tent al in te pakken en lopen de terrassen leeg. Maar eenzaamheid verbroedert, je krijgt meer gesprekken met je medestanders. Gedeelde smart is halve smart tenslotte. Stuart uit Engeland, die in zijn derde ronde zat toen ik al in de laatste liep. Wandelend, lopend, rennend, hinkelend elkaar moed inspreken. Beloven dat erop de finish iets ligt wat ongrijpbaar magisch is.. succes, good luck, hang in there.. samen alleen zijn. Terwijl je jezelf afvraagt: " waarom doe ik dit ook alweer?".
Er was echter maar plaats voor 1 gedachte in mijn hoofd.. ik moet finishen!

4 De Leeuw van Vlaanderen brult!

ergens op de grens tussen Nederland en Belgie, op een stuk betonstraat in niemandsland. Op een lokatie die een mooie start zou zijn voor een veldrit, stonden 2 vlaggen van de Vlaamse leeuw aan beide kanten van het pad opgesteld.
Naast de vlaggen stond een stalen constructie waar voor en na elk atleet een steekvlam van ca. 1 meter uitvloog.
De Leeuw brult..
De leeuw brult: Welkom in Vlaanderen.  Welkom in het hol van de Leeuw! Het zwaarste en lastigste stuk fietsparkoers ging over een onafgebroken reeks heuvels en dalen met betonplaten, bochten en obstakels. Vlaanderen is Vlaanderen.. Soms lastig om van te houden maar ook een eenvoud en schoonheid in het landschap waar ik echt van heb genoten tijdens het fietsen.

3 Plassen

Ik moet plassen. Na 1 ronde fietsen gaat die gedachte ongeveer 50 km lang door mijn hoofd. "Plas dan op de fiets!": zeg ik tegen mezelf. "Als je toch zo nodig moet, toe dan". Het lukt niet.. 20 km lang probeer ik al fietsend te plassen. Er komt niets. Bij een verzorgingspost stop ik bij de Dixi. Met veel gewurm en gedoe shirt en trisuit omlaag..
Was ik eens de trotse bezitter van een penis, nu kijk ik naar een verschrompelde drukknop.  Alsof ik vuur aan het plassen ben zo sproeit er urine uit, dwars door de Dixi. Mijn urinebuis is ontstoken door de 140 km fietsen op het soms hobbelige parkoers. Pijnlijk. Au! Gelukkig voel ik me opgelucht na het sproeien en kan ik ook weer gewoon op mijn zadel zitten.. De laatste 40 km is aftellen, het fietsen zit er bijna op, maar krijg ik ooit mijn pielemans weer terug?

3 Ik heb geen zin meer

Het is iets wat elke triatleet tegen zichzelf zegt.. Stuart die ik eerder al noemde, Bas Diederen, maar bv ook Stefan van der Pal; de winnaar van de Frysman, DE Frysman, zeg maar! Ik sta bij een verzorgingspost en doe een poging even mijn been te strekken terwijl direct in een andere spier een kramp schiet.. Ik vloek.. *(&^*@  "Wat is er aan de hand grote vriend", zegt Stefan.. Ik denk: "Hee Stefan vd Pal loopt ook nog, net als ik dus!". Op zijn advies neem ik een TUCje, om een beetje zout binnen te krijgen. Droge troep trouwens als je het niet voor de buis bij een biertje neemt.
"Ik heb helemaal geen zin meer, echt helemaal niet meer.." zegt Stefan. Ik weet wel dat ie gewoon doorgaat, maar het is als zalf op mijn wonden. Dus ook deze toppers verliezen in deze fase een beetje de lust. Ik ben eigenlijk best normaal. We spreken elkaar nog een beetje moed in en gaan allebei weer op weg. Hij loopt ik strompel. Ik roep nog: "kom op Stefan, dan maak je maar zin.. dat zou je moeder ook zeggen". Er een beetje vanuitgaande dat iedereen uit Friesland op dezelfde manier is grootgebracht. Niet sjanteren maar doorzetten. Het geeft mij weer net voldoende energie om de volgende 5 km af te leggen.

2 Pietersberg

Ze zeiden: er zit nog wel een heuveltje in het parkoers, een heuveltje.
Het blijkt dat parkoersverkenning eigenlijk noodzakelijk is.
De Pietersberg is een heuvel als een dijk. Pittig, stijl en een verschrikkelijke aanslag op je spieren. Ik haat de Pietersberg. Ik betaal hier de prijs voor mijn tekort aan trainingen. 40 uur zwemmen, 90 uur fietsen en 60 uur hardlopen en nog wat uren in de sportschool. Mijn voorbereiding voor IM Maastricht. Efficient getraind, maar pijnlijke realiteit op dit moment.

Naast alle fysieke ongemakken blijkt dat André Rieu aan de voet van de Pietersberg woont. In de tweede ronde (of de derde of eerste, weet ik veel) zit André in het parkje naar het schouwspel te kijken. "Hee André Rieu", denk ik..
Ik zie dat hij ziet dat ik zie dat hij ziet dat ik hem herken.. Maar, ja hij kent mij natuurlijk niet.. Ik lach daarom wat naar hem, met een knikje van herkenning en en hij knikt vriendelijk terug. Waarom speelt ie eigenlijk geen stukje viool? denk ik ik voor 10 seconden, todat die 'berg' me weer kapot laat gaan.

2 48 jaar

Lastig punt. In de derde ronde had ik het zwaar en voelde ik emoties opborrelen. Peter ten Tuijnte kwam ik tegen. "Ik zie je zo bij de finish"..zegt ie. "Doe maar alvast een biertje"; roep ik. "maar niet van dat flauwe alcoholvrije he.." tenminste "als ik niet dood neerval"; denk ik.
Ik denk aan mijn vader, die was (ook) 48 jaar toen hij overleed. En ik doe een Ironman, wat betekent dat? Vanaf het begin van dit jaar stromen die gedachten al door me heen. Ik word 48. Misschien doe ik daarom wel deze idiote race.. Waarom doe ik dit? Ik denk het al de hele dag..waarom?
Omdat ik leef en ik wil leven. Dit is leven, idiote dingen doen en genieten, naar bekende en minder bekenden roepen dat het goed gaat en 'hou vol' en 'we doen het samen'.
Voor mijn vrouw en kinderen. Ik kan het, dus jij kan het. 48 is niet het einde voor mij, ik zit er middenin. Ik begin vandaag gewoon aan een nieuw leven, als Ironman!

Er zijn nog 2 zaken over; mijn 2 meest opmerkelijke momenten van Ironman Maastricht. terwijl ik voor mijn gevoel al gefinished ben. Alleen nog even uitlopen dus...

1 Het lastigste punt van de dag

Het lastigste punt is in de derde ronde, eigenlijk de hele derde ronde is afschuwelijk. Ik voel me misselijk, ik heb honger, ben duizelig en heb het warm. Als ik erover schrijf breekt het zweet me weer uit. Bij de start van de 3e ronde zie ik Ramon, ik kan het niet meer verbergen of verbloemen. "Ik voel me slecht", zeg ik tegen hem. Ik denk dat hij weet wat ik bedoel. Ik kan even niet meer lachen. Geen vingers meer in de neus, geen grappen of grollen. Even later kom ik Sietske tegen. "Hoe gaat het?" roept ze enthousiast. Ik wil zeggen: OK! maar ik roep: "het gaat KUT!" shit! waarom zeg ik dat nou.. waarom zeg ik niet "joepie..nog 1,5 ronde" maar het is K*&.. dat is wel zo.
Annette (mijn vrouw) ziet het gelijk. De grauwe kleur op mijn gezicht. Ik voel zelf ook dat ik grauw , grijs en klam ben. Bij een verzorgingspost wil ik eigenlijk even gaan zitten, maar ik kan nauwelijks rechtop blijven staan. Als ik nu ga zitten dan kom ik misschien niet meer omhoog en als ik hier blijf staan dan roept iemand misschien wel een EHBO'er. Ik moet doorlopen. Ik moet naar de finish. Uit wanhoop pak ik op het laatste punt bij post een stuk banaan. Dan maar een banaan, denk ik. Hij smaakt heerlijk, bijna goddelijk. Ik voel de structuur in mijn mond en geniet van elke hap. Gered door een banaan ga ik verder. Zo loop ik door van banaan tot banaan. Nog een gelletje en nog een cola.. toe maar. Het lijkt wel feest!

1 De fans

Van alle zaken die in de triathlon meetellen is er 1 factor die doorslaggevend is voor het succes en dat is de support van de fans. Het thuisfront, de kennissen, de medeatleten, de onbekende juichers langs de kant en ja, zelf het knikje van André Rieu.

Maurits Smakman op de Bemelerberg.. De hele Scheltinga clan bij de ingang van de tweede fietsronde, ik juichde me gek (zie foto). De familie Bouman en alle andere supporters van Triathliem uit Didam. De Davilexer's; Rob, Donald, Stefan, Menno en Ruben inclusief familie. Het "kom op Davilex" van Edo op de Halembay. Ik sport niet op gels en repen, niet op brandstof of sportdrank.
Als ik tijdens de wedstrijd denk aan de finish zie ik geen finishboog of zwart-rood tapijt..Ik zie mijn gezin staan.. Ik zie de bewondering en hun lach. De tranen schieten in mijn ogen.

Bij de start van het zwemmen werden voiceberichten via de Ironman geluidsinstallatie afgespeeld. Annette had er ook één ingesproken. Ik was stil en ontroerd, een persoonlijke boodschap tussen 1000'n mensen. Zo direct van haar naar mij. Mijn brilletje moest ik even afdoen, de glazen besloegen aan de binnenzijde. Ik moest het doen, ik wilde het doen en heb het gedaan. Voor mezelf en dankzij velen.

Ik ben een ironman!

en voor iedereen die het niet gelooft, de video 'or it didn't happen!'

(ps en mijn pieleman is ook weer terug!)

Triathlon; het belangrijkste in het leven!

Het belangrijkste in het leven is triathlon. Niet alleen in mijn leven, in ieders leven.  Al het andere in de wereld vervaagd bij het doen van deze fantastische sport. Het leven bestaat voornamelijk uit bijzaken Én triathlon. Triathlon; zwemmen-fietsen-lopen. Niet van die lullige afstandjes, nee hoe langer hoe beter. Langer is leuker. Pijn is fijn. Geen leven zonder triathlon.
Triathlon is toppie!

Afgelopen zaterdag deed ik mee aan de Frysman en was ik bovenstaande statement even vergeten. Het was me zomaar even ontschoten. Opeens was er een idiote gedachte in mijn hoofd gaan zitten dat het 'leuk' moest zijn. En ik ben nu eenmaal wat minder goed in 'leuk' heb ik gemerkt, behalve tijdens de Carnaval, maar dan ben ik ook gelijk hilarisch.

TYR warrior!

Dat het niet meer leuk was had ik al snel door. Zo vlak na de start van het zwemmen. Normaal kijk ik uit naar het zwemmen omdat me dat vrij eenvoudig af gaat. Natuurlijk is meer dan een uur zwemmen best nog een eindje, maar het is nog steeds 'maar' een uurtje en in vergelijking met de andere onderdelen is het zo voorbij. Een beetje met je armen in het water zwaaien en je kom er wel. Je zweeft half gewichtloos glijdend door het water, hoe moeilijk kan het zijn. Je krijgt het ook nog eens niet snel te warm en je mag nog stayeren ook.

Ik was daarom bijzonder teleurgesteld dat ik het gevoel kreeg dat ik niet vooruit ging en praktisch alleen zwom. Dit uurtje kon wel eens heel lang gaan duren. De tweede ronde ging het iets beter en was het 3 slagen vooruit en 1 slag terug. Moe maar voldaan kwam ik uit het water. Gelukzalig constateerde ik dat meer dan de helft van de fietsen nog in de wisselzone stond en ik dus gewoon 'goed' had gezwommen, ondanks de 1'24 die op de klok stond.

Carnaval is wel leuk,
Ook alleen met z'n drieen. 

Nu moet je weten dat triathlon een sport is die zeer geschikt is voor geestelijk beperkte schizofrene ADHD patiënten. Ga maar na; wie doet er nou liever in zijn eentje 3 sporten, in plaats van met z'n 3'n 1 sport. Dan heb je dus naast teveel energie ook nog eens onderontwikkelde sociale skills. 10-20 uur per week trainen, feestjes overslaan, bizarre eetgewoontes.
De definitie van Triathlon klinkt als de omschrijving van een aanvullende polis met 3 sterren.
Dat zit niet in de basisverzekering.

Als je heel even bij zinnen komt en min of meer 'normaal' gaat denken, dan slaat de twijfel toe.
Dan ga je denken: "dit is eigenlijk helemaal niet normaal" of "dit is helemaal niet leuk"of nog erger: "waarom doe ik dit?". Als dit soort vragen en uitspraken in je hoofd opborrelen dan ben je gestopt met het doen van een triathlon maar ben je bezig met het eerste onderdeel van de trut-a-thlon.

Waar ik normaliter de eerste 90 km steeds hetzelfde liedje aan het neuriën ben, zit ik nu antwoorden te bedenken op vragen die ik niet weet. Het knaagt aan me. In plaats van "work, work, work, work, work" te zingen van Rihanna zing ik nu het "waarom, waarom, waarom, waarom" van NielsuitElst.

Na 90 km (2 rondes) stop ik bij mijn familie. Ik voel me slecht, moe, misselijk, slaperig en ik heb last van kramp. Ik heb er niet alleen geen zin meer in, ik ben gewoon slecht. Mijn moeder en haar vriend Freddy zijn net aangekomen op de dijk waar ooit de Hollanders door de Friezen werden verslagen in de zoveelste poging Friesland in te nemen. Wat ben ik? Hollander of Fries.

Vooruit nog 1 rondje, gelukkig fiets ik dat rondje helemaal alleen en zie ik geen enkele andere deelnemer.  En daarna nog maar 1 rondje fietsen, want ook mijn broer is in de 3e ronde net uit Groningen gekomen.

Eerlijk gezegd fiets ik op dat moment nog liever een rondje met kramp dan nu te moeten uitleggen waarom ik niet meer met kramp wil fietsen. Ik wil niets uitleggen.. Ik wil gewoon een leuke triathlon.

Trots om in t Davilextenue te starten

In de 3e ronde zing ik ook opeens weer een liedje en in de 4e ronde sta ik 3x met kramp naast de fiets. Vanaf de buitenkant van mijn heup, via de binnenkant naar mijn lies naar de voorkant van mijn knie loopt via de knieholte naar het puntje van mijn achillespees een krampje door mijn been. Het is bidden tot het weg trekt..en gillen. Dan zo snel mogelijk weer opstappen en weer door. Zodra ik fiets kan ik ook weer echt doortrappen. Wind tegen of niet maakt me niet meer uit.

Lopen is geen onderdeel van de trut-athlon en dus weet ik zeker dat er niet gelopen gaat worden vandaag. Wij zijn het er met onszelf over eens. Onder geen voorwaarde, het moet tenslotte leuk blijven. Triathlon is namelijk he-le-maal niet belangrijk.

De enige tri die belangrijk is zijn die drie die bij mij thuis op de bank zitten. Het is een belachelijke onderneming voor een midlife 40'er van bijna 100kg. Wat denk ik eigenlijk. Met het figuur van een discuswerper zo'n idiote duursport gaan doen. Het is vragen om problemen. Die hele sport is waanzin, ze zijn allemaal gek geworden! Triathlon is stom!

En ik wou zo graag een keer een leuke lange triathlon doen, beetje makkelijk zwemmen en dan met fietsen een beetje op tempo maar gematigd die 6 uurtjes uitfietsen. Dan als toetje aan één stuk door in iets van een uur of 4 de marathon lopen. Een voorbeeld als Davilexatleet voor de rest van de wereld.
Wat ik vandaag aan het doen was leek helemaal niet op het plan en dus was het plan stuk. Ik was stuk, alles was stuk.

perfecte anti-stayer wedstrijd!

Omdat mijn broer Willem hoopvol naar me toe komt gerend of ik toch gewoon ga beginnen aan het hardlopen kleed ik me om. Ik toon mijn goede wil, maar ik ga niet lopen, dat is duidelijk. "Nee ik ga niet lopen hoor". "Het gaat niet"; zeg ik tegen mijn vrouw en vooral hardop tegen mezelf. Van de fiets: kramp, fiets ophangen: kramp. Maar bij het omkleden krijg ik helaas geen kramp, ik maak gebukt mijn veter vast en er gebeurd verdorie niets.. wat is dit?
Ik ga NIET lopen.. en vertrek toch.

Bij de eerste verzorgingspost neem ik een lekker stukje suikerbrood en maak ik een gezellig praatje. Mijn tempo is nog best aardig, maar elke kilometer schiet er wel ergens een krampscheut doorheen. Ik ben gestopt met denken. Ik kan niet anders meer dan stoppen, er is geen strijd meer over om te strijden. Ik baal dat ik niet uitgeput langs de weg lig. Dat ik niet zo kapot ben dat ik niet meer kan lopen of praten.. Ik voel me schuldig, dat ik familie laat opdraven om mij niets te zien doen. Schuldig dat ik zo'n mietje ben.

Op zondag zie ik Contador in de volgauto instappen.. met een slap handje zwaait ie naar de camera. Tsja.. ik ken dat wel. Ronaldo valt uit met een onduidelijk toneelspel in de finale van het EK. Hij huilt als een trut-atleet. Ik ken dat wel, dat gevoel dan. Niet die krokodillentranen. Ik ben blijkbaar in goed gezelschap dit weekend.

Over 2 weken is Ironman Maastricht, dezelfde afstand. Hetzelfde, maar toch anders. Maastricht wordt geen leuke wedstrijd, Maastricht wordt tandvlees verbijtende waanzin. Afzien tot het op is. Tot op het bot. Geen gelach maar 'finish till you die'. Het zal me toch niet nog een keer gebeuren.
Triathlon is niet leuk, als ik me dat maar goed in mijn hoofd prent.
Triathlon is het belangrijkste wat er is!

Tenminste zolang je in de wedstrijd zit.

Stayeren is schitterend!

Als kerverse jury van de NTB en als triatleet hoor ik natuurlijk voor de volle 100% achter de nieuwe campagne te staan van de NTB: Stayeren = Storend , maar daar heb ik toch wat moeite mee.
Stayeren is namelijk helemaal niet storend. Stayeren is fantastisch. Stayeren is stiekem. Stayeren is lekker.

In het wiel licht meegezogen worden in de luwte van het harde werk van je voorganger. Onwetend van de harde gesel van de wind. Het kopwerk over laten aan de knechten. Wie wil er eigenlijk knecht zijn? Alleen een knecht van jezelf!


Als wielerliefhebber geniet ik optimaal als bij waaierkoersen alles op de kant wordt gezet.
Stayeren in optima forma! Wie zegt dat stayeren saai is, dat er geen uitdaging in zit? Is de Tour de France uitrijden of zelfs winnen een mindere prestatie omdat er gestayered wordt? Zelf in de ITU worldcup en de Lotto Eredivisie Triathlon wordt er volop gestayerd in de -stayer- wedstrijden. Ja precies.

Stayeren is ook een beetje stiekem, en stiekem is stiekem best wel eens lekker. Wie heeft er nog nooit iets gedaan wat niet mocht..kom op! Spieken, een snoepje uit moeders snoeppot, iets te hard rijden, een beetje minder belasting betalen.. en stayeren.

Dan denk je natuurlijk: Niels dus jij doet dat ook allemaal? oh oh oh.
Eh..nee! (behalve dat van de snoep).

Ik zeg niet dat ik nog nooit een stukje gestayerd hebt, zeker niet. Ik ben zelfs wel eens aangesproken op stayeren terwijl ik helemaal niet wist dat ik aan het stayeren was. Ik dacht gewoon dat ik werd ingehaald, maar goed.

En ja, ik heb ook wel eens 50 meter achter iemand gehangen. Dit wordt natuurlijk even pijnlijk, maar goed ik kom er maar vooruit. 

Bij Challenge Almere 2012.. na 150 km, ik was best al een beetje stuk. Laatste draai tegen de wind in, iemand haalt me net na de bocht in. Ik ga op 'n illegale 3 meter hangen en heeeeeel langzaam laat ik het gat vallen. Genietend van mijn stoute actie en met het gevoel alsof ik een 4 cilinder heb aangezet. 

Nog geen 10 seconden later rijdt er van achter een motor van de NTB naast me.."wat ben je aan het doen?, vraagt de jury". Ik zeg: "eh.. aan het stayeren..?", "Ik dacht als ik nou heel even...je weet wel.. al die groepen die..eh.. ach ja..stayeren.." Hij lacht en ik ook. Er is al een gat van 100 meter gevallen met mijn voorganger, want eigenlijk heb ik het niet nodig. Maar ik dacht heel even aan die waaieretappe.. op de kant, in het wiel.

De motor is alweer vertrokken en ik denk: "nog maar 30 km, wat is dat nou eigenlijk" Heel stiekem heeft de jury mij een beetje geholpen door me even uit m'n dipje te halen. De NTB jury motor is ondertussen bij een groep van een man of 15 aangekomen die een paar minuten voor me rijdt.. zou hij ze daar ook zo vriendelijk aanspreken?

Maar als je niet genoeg getraind hebt of je kan gewoon niet hard genoeg, of je bent gewoon een watje,  dan biedt stayeren natuurlijk uitkomst. Voor al die triatleten die het alleen niet redden tegen de wind. 180 km is ook verschrikkelijk ver. Als je het niet redt dan zoek je hulp. Gewoon lekker makkelijk, zoals je vroeger achter moeders rug achterop de fiets zat, weggedoken achter haar lange regenjas, jij je knuffel dicht tegen je aangedrukt. Of al die medeleerlingen die toch liever de bus naar school namen in plaats van in de regen op te stappen. In de winter van '85 was ik er nogal trots op dat ik (samen met Anton) als enige bij -15, sneeuw een oostenwindkracht 7 met een gevoelstemperatuur van -21 graden Celcius in een sneeuwstorm naar school fietste. OK, toegegeven,  i moest bij aankomst op school  bijna overgeven van de kou, maar het gaf me toch een warm gevoel. Er werd niet gestayerd!

Stayeren: ik vind het niet storend, ik vraag me alleen af of je het wel wil als je triathlon doet.

Bij Jordy achter op de motor!

In Almere werd in de 3e divisie (OD) ook aardig wat gestayerd. Echter, als je dan achter op de motor zit, is het opeens best lastig om nou precies aan te wijzen wie er nou echt aan het stayeren en wie er slachtoffer van de omstandigheden is. Je ziet 7 - 8 atleten vrij dicht bij elkaar rijden, 3 halen in en 3 worden ingehaald, 1 zit kapot en 1 hangt er wat tussen in. Je moet best wel een flink gat laten vallen wil je uit deze groep komen, denk ik, of heel hard gaan fietsen als je er voorbij wil, met windkracht 6.

Tegen 1 atleet zeg ik dat ie een gat moet laten vallen..gelijk allemaal misbaar. Aha! Dus die stayert, denk ik. Tegen een ander kijk ik alleen boos en schud ik m'n hoofd. Tegen atleet nr 3, die een poging doet om in te halen, zeg ik dat ie echt wel wat harder moet gaan fietsen of het anders het inhalen maar moet opgeven, want dit lijkt nergens op. Tegen de andere 'inhaler' roep ik alleen: "Hee, fiets eens door" boze blik.. ja, dus ook stayeren.. ;-)

We rijden ze voorbij en wachten ze even later weer op... Ik bespreek het met mijn motard en geniet er wel van.

Naast mijn DavilexTeam werkzaamheden en het jureren bij de NTB binnenkort zelf weer aan de slag bij de Frysman. Hele triathlon, kleine wedstrijd en dus geen of weinig kans op stayeren. Een beetje ouderwets,  zoals het allemaal begon. Mijn eerste triathlon in 1987, Witmarsum (ook in Friesland). Had toen nog nooit meer dan 100 meter gezwommen en de fietsroute kreeg je op een kaartje, zodat je zelf de weg kon vinden. In de verte zag ik nog een deelnemer, ik deed mijn uiterste best om die in beeld te houden, zodat ik wist dat ik nog goed zat.
Ik wist helemaal niet wat stayeren was, je fietste gewoon je route en liet je kaart stempelen!

Stayeren is modern, zoals selfies op de fiets en motortjes in het frame. Dan beter een eenzame fietser, je kop in de wind en afzien, want dat is nog altijd beter dan een zakenman..

De zon schijnt er is geen reden

Met rotweer en met harde wind te gaan fietsen

Als ie maar geen voetballer wordt

Ze schoppen 'm misschien half dood

Als ie maar geen voetballer wordt

Ze schoppen 'm misschien half dood

Maar liever dat nog

Dan een bord voor z'n kop van een zakenman

Want daar wordt ie alleen maar slechter van

(Boudewijn de Groot)

De marathon kent geen weg terug!

In 2000 liep mijn vriend Hans Baars de marathon van Rotterdam en stapte onfortuinlijk uit bij km 32 waar ik toen op hem wachtte. Ik schreef daarna een gedicht over zijn heldentocht. Gister tijdens de marathon had ook ik het moeilijk op km 32. Ongewild gingen mijn gedachten naar toen, die keer. Ik dacht: "ik doe het voor Hans". Het gedicht van Hans heb ik 's avonds weer opgezocht en herschreven.. want dromen sterven nooit!

Rotterdam Marathon (Ode aan Hans Baars, deel II) 

Een zwaarder tocht was niet voorradig 
was niet voorhand verzonnen 
Ik voelde mij nog 'zo aardig' 
en was echt (ja echt) rustig begonnen 

Niet alleen liep ik mij stuk 
wat deden mijn benen pijn 
Ik trof helaas het ongeluk 
om wat later terug te zijn. 

Lijfelijk leed en geestelijk moe 
gingen Hand-in-Hand. 
In het Rotterdamse loopgebied, 
kwam mijn droom heel traag tot stand. 

's Avonds na het eten, 
weer met beide benen op de grond, 
Droomde ik al weer over de Frysman, 
die in de zomer komt. 

En daarna .... Ironman Maastricht,
en volgend jaar weer Rotterdam, dat staat! 
Het leert dat in dit heldendicht,

het dromen verder gaat.

Op het zwaarste moment van de dag,

achter in het Kralingse bos was ik zo zwak.

Dacht ik even terug aan toen,

toen vriend Hans Baars daar strijdbaar brak.

Plots fluisterde zijn stem,

als een onzichtbare wind zachtjes in mijn oor.

“Geef niet op Niels, de finish is nabij,

ga door, strijd door, ga door!”

Het gaf mij moed en hoop

Ik rechtte nog één keer mijn rug
De enige weg die is vooruit,
de marathon kent geen weg terug!

Niels

Bonus: het originele gedicht voor Hans uit 2000:

Rotterdam Marathon & Hans Baars 

Een zwaarder tocht was niet voorradig 
was niet voorhand verzonnen 
hij voelde zich nog 'zo aardig' 
en was echt (ja echt) rustig begonnen 

Niet alleen liep hij zich stuk 
zijn benen deden pijn 
hij trof ook nog het ongeluk 
om 'eerder' terug te zijn 

Lijfelijk leed en geestelijk moe 
gingen Hand-in-Hand 
In het Rotterdamse loopgebied 
is zijn droom gestrand 

Maar 's avonds na de Ba-mie 
weer met beide benen op de grond 
droomt hij verder over de Marmotte 
die in de zomer komt 

en daarna .... Amsterdam 
en Rotterdam dat staat! 
het leert dat deze (jonge) man 
met dromen verder gaat 

Ik ben hem dankbaar want ik droom(de) mee 
en ga terstond beginnen 
met trainen, lopen en schrijf me in 
om in 2001 te winnen.

Het zwarte gat

Het triathlon seizoen is voorbij, de strijd is gestreden. De wedstrijden zijn voorbij en alle kampioenen zijn bekend.
We kunnen en mogen weer de hele winter op het berevel voor het haardvuur, smakelijk vertellen over onze belevenissen van afgelopen zomer. Triathleten hebben namelijk (nog) een super onbekende hele fantastische eigenschap, ze kunnen uitstekend en uitgebreid over hun wedstrijd- en trainingservaringen vertellen.
Lang, vaak, veel en gedetailleerd....noem het saai, zo je wil... "en daar ging ik door de bocht, waar die ene vrijwilliger met die vlag stond en toen reed ik zo door de berm, weetjenog?"

Dat noemen ze het zwarte gat. Die periode waarin je niet anders te doen hebt dan een leven leiden net als alle andere normale mensen. Het zwarte gat zou je ook een normaal bestaan kunnen noemen.
Natuurlijk, natuurlijk..er zijn ook wintertriathlons, maar schaatsers neem je als triathleet niet al te serieus. Tenzij het langs 11 Friese steden gaat, de enige uitdaging van formaat waar wij ons warme bedje nog voor uitkomen in de winter.
Als Harlinger weet ik waar ik over praat hoor! Elke winter bel ik bij het minste of geringste 11-steden koorts ijs naar mijn moeder om te vragen hoe de súderhaven erbij ligt en of de Tjerk Hiddes sluizen al gesloten zijn. Waarop mijn moeder zegt:  "Nee, ik zag dat er nog boten vanuit Franeker kwamen" en ik met jaarlijkse regelmaat opmerk: "Nou dat zal dan wel heeeeeel slecht ijs worden dit jaar"

'Het zwarte gat' is de periode waarin je weer Candy Crush gaat spelen en ziet dat je in februari bij level 168 bent blijven steken en je nog 345 levens hebt. Goed om te weten dat flauwe internetspelletjes geen zwart gat kennen. Of je kan tussendoor nog even carnaval vieren, dat zit altijd precies in mijn zwarte gat periode, perfecte timing hoor!

Ik hou van het zwarte gat!
Kan ik weer eens uitslapen in het weekend, geen stress over trainingen en schema's. Lekker een zaterdagje taarten bakken en dan zondag gewoon naar het bos toe, om te wandelen bv.
Bij het voetbal kijken gewoon nog even napraten in de kantine en doe eens gek, ik neem een biertje.

Een werkdag volmaken zonder bezweet achter je laptop te zitten omdat je een lunchloop, vroegeochtendzwemtraining of middag-dip-rit hebt gemaakt. "Black hole, I love you", zeggen ze in Amerika. Ik roep het niet hardop, dat zou tot verkeerde ideeen kunnen leiden.
Ik roep liever: "Ik hou van het licht! Het witte licht" of "Ik heb het licht gezien..."
Wat voor de meeste triathleten als een gruwelijke donkere vervelende periode wordt beschouwd zie ik als een opluchting. Als een helder warm wit licht. Thuiskomen!

Al in de laatste ronde lopen in Almere zie ik in de verte een wit licht opdoemen. Het roept me: "kom naar het licht, Niels!" Ik loop gretig door en verbijt de pijn in mijn bovenbenen. Het witte licht wuift naar me. "Ja, ja, ik kom al".

In de laatste kilometers naar de finish verheug ik me opeens op de eerste dag waarop ik na al deze ellende weer een eindje ga fietsen. Dat zal nog wel een weekje of twee duren, denk ik. Ik kan me ook nog niet echt voorstellen dat ik straks überhaupt weer wil fietsen, maar dat gevoel om te fietsen, zonder afstand, zonder richting..fietsen omdat je het leuk vindt, dat is een bevrijdend gevoel. De verlossing ligt bij de finish.
Ik boet voor mijn zonden in die laatste loopronde.. 7 km lang lijden. Ik draag mijn kruis symbolisch met me mee (aan de voorkant, rond mijn navel). Boeten voor mijn gulzigheid en luiheid, voor al die keren dat ik niet dat tweede rondje eraan vastplakte in de training maar linea recta naar huis ging. Voor al die frikandellen en zakken chips, die avondjes opblijven om een B-film af te kijken.

Ik ben er van overtuigd, er is helemaal geen zwart gat. Witgatjes... die zijn er wel. Als je goed kijkt zie je ze misschien bij de uiterwaarden langs de Rijn. Vogelspotten is nog zo'n mooie hobby waar ik in het triathlonseizoen de tijd niet voor neem. Maar zodra de druk eraf is en ik weer voor de lol ga fietsen altijd weer direct opvalt. Zo zie je al gauw 6 soorten ganzen en kan je met een beetje geluk wel eens 8 ooievaars tegenkomen bij Heteren. Ik kijk niet lager alleen maar naar dat klokje op mijn stuur, ik kijk weer gewoon om me heen.
Als een normaal mens.


Toch wil ik (ook dit jaar) stiekem de hele winter blijven doortrainen. Op zondagmiddag tijdens veldrijden op Sporza lekker op de tacx een uurtje meestampen, en in de regen rennend door het bos.
Ik blijf het nog even volhouden: "er is geen zwart gat, er is geen zwart gat, er is geen zwart gat".
Wetenschappers van de NASA hebben het al lang ontdekt, en ook ik kom er straks achter.. Niets ontkomt aan de zwaartekracht van een zwart gat.

Hoe hard je het ook ontkent, hoe hard je de andere kant ook op rent. Zelfs het meest witte heldere licht wordt afgebogen om onder de immense zwaartekracht te worden opgeslokt in het zwartste zwart van het zwarte gat.

Het trekt aan me.. dat zwarte gat en het is te sterk om te negeren. Het is immers nog maar 9 maanden tot Challenge Roth.

Mijn top 10 van Challenge Almere!

Afgelopen zaterdag was het zover. Mijn tweede deelname aan de hele triathlon van Almere. 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,1 km hardlopen. Dat allemaal uiteraard zo snel mogelijk. Mijn eerste plan was om vooraf alvast een raceverslag te schrijven. Maar dat leek zelfs mij iets te gewaagd. Achteraf is dan misschien weer wat slapjes, dus ik heb mijn eigen top 10 ervaringen van deze wedstrijd even op een rijtje gezet. 

Als ik het zo terug lees, heb ik genoten. Was het een mooie race (met prachtig weer) en een fantastische ambiance. Het mooiste is natuurlijk dat het voorbij is, maar ik gelukkig nog wel de foto's heb!

Dit jaar niet eens een hand of voet in mn gezicht gehad!

1.  Ik had niet verwacht dat ik het ooit zou zeggen, maar zwemmen bij de triathlon is echt een makkie. OK, misschien heb ik maar 1 goed zwemonderdeel per jaar, maar tot nu toe is dat dus steeds tijdens de triathlon van Almere geweest. Ik was iets langzamer dan 2 jaar terug (1:05 i.p.v. 1:03) maar man man man wat heb ik relaxed gezwommen en genoten van die 2 easy rondjes. Kan dat zwemmen niet wat langer?

Om de een of andere reden
doe ik altijd net alsof het
een makkie is.. dom natuurlijk

2.  Het waait harder dan verwacht en voorspeld was en terwijl ik daar over nadenk draai ik de Oostvaardersdijk op. Ik was vlak daarvoor al aardig ingehaald maar plotseling staat iedereen stil. De snelheid zakt van 32 naar 26 km/uur.  Ik kan makkelijk harder, dat doe ik. Maar 25 km tegen de wind in stampen kost me heel veel kracht. Terug laten zakken of doorgaan.. te laat beslis ik dat ik me moet inhouden. Na 45 km koers ben ik kapot leeg. De volgende 45 km lijken zelfs wind mee al een heel lang stuk, en dan nog een ronde.

3. Terwijl ik er mentaal doorheen zit besluit ik om met tegenzin maar een heleboel gelletjes te gaan eten. Naarmate de 90 km dichterbij komt knap ik op. Bij 60 km viel ik nog bijna in slaap op de fiets, maar nu kijk ik weer uit naar het 2e rondje. Gelukkig staat mijn gezin bij het begin van de 2e ronde. Ik zie Bart de Bruine nog even langskomen, hij ligt al een paar minuten voor. Dikke smile..gas erop! 2x tegenwind gaat beter. Ik wacht en in de laatste paar km voer ik het tempo op. Zo gaat ie goed.

4. 180 km fietsen, het is te ver voor mij. De laatste 30 km denk ik alleen maar: “Oh was ik er maar”. OK, ik train ook niet genoeg lange afstanden, anders had ik hier geen last van gehad. Shit ik moet zo ook nog lopen.. dat wordt niets. Maar eerst, in hemelsnaam, maak een einde aan dat fietsen.

5.  Terwijl ik de wisselzone, uitermate opgelucht, binnenkom zie ik een Duitser die vlak voordat hij zijn fiets ophangt zijn helm alvast losmaakt. Ik ben er niet van. Ja hoor, een 'attent jurylid' stapt naar voren en geeft hem een gele kaart. Hij begrijpt er niets van, logisch. Normaal gesproken vind ik Duitsertje plagen ook altijd leuk, maar ik schud mijn hoofd (met helm) en denk er het mijne van. Beetje jammer om zo rigoureus gele kaarten uit te delen. Geloof trouwens niet eens dat ie een penalty kreeg, maar dan nog. De onzekerheid.

Een hele mooie en gekke club supporters.
Wel Jammer dat ik nog 21 km moest lopen toen.

6.   Ken je dat je iets onbewust doet en je jezelf ineens in de winkel vindt om boodschappen te doen. Dat had ik nou ook met de fiets-loop wissel. Ineens liep ik op het parkoers. Hee, ik ga lopen. En hoe! Eerste 3 ronden gaan in 2 uur. Dat is dus een marathon tijd van rond de 4 uur. Het gaat zo lekker, bijna te hard voor mijn gevoel. Na de 3e ronde komt er een eind aan mijn gelukzalige gevoel. Niet eens kramp, maar leegheid. Totale leegheid. Ik ben zelfs bijna (!) blij als ik wat kramp voel opkomen, want dat is tenminste echt iets. Die 12 uur kan ik wel vergeten, rustig uitlopen. Tijd is onbelangrijk, alleen die finish. Voor mijn kinderen, Annette, die supporters..damn it! voor mezelf. Gaan ouwe! 

7.   Ik loop op het parkoers achter 2 Finnen: Jussi en Petteri, geloof ik. Ik zie het op de achterkant van hun pakken met Finse vlag staan. Ze wandelen en zijn druk met elkaar in gesprek. Mijn Fins is niet al te best, maar ik kan wel raden waar het over zal gaan. Hoe zwaar het is etc etc.. Terwijl ik ze inhaal zeg ik: “come on guys, keep running. Don’t you know there is Vodka at the finish line!”. Ik ken Finnen maar van 2 dingen, ze roepen heel hard tijdens Rally’s en F1 wedstrijden en ze zuipen ongelooflijke hoeveelheden sterke drank. Qua postuur waren dit ook echte Rally Finnen.. Een dikke glimlach zie ik bij beide verschijnen, ah..toch de juiste snaar geraakt.  

Dacht echt dat ik er heel leuk op stond!

8.   Ik loop mijn marathon relaxed. Als het kan maak ik een praatje, er staan toch wel veel bekenden. Mirjam Weerd, de hele club uit Didam/Duiven en omgeving, Markie Mark en nog een heleboel facebookfriends. Vaste gast in Almere is Bauke Wagenmaker. Elke ronde probeer ik natuurlijk lollig te zijn als ik langsloop, maar dat valt op een gegeven moment ook niet echt meer mee. Hij vraagt in de 3e ronde of ik even terug wil en nog een keer wil komen aanlopen, want ik sta niet goed op de foto. Dat doe je dan natuurlijk. Tijdens de laatste ronde zit hij op een andere plek, nog niet geinstalleerd. "Wat is dit nou?" zeg ik. "Je bent te snel man" antwoord hij. Dan maar even een selfie, met de beste en leukste fotograaf van Challenge Almere!.   

Met Meinte en Jelle na 3 ronden

9.   Mijn zoon; Meinte (in Barcelona shirt) loopt de een-na-laatste ronde met mij mee. We hadden het thuis doorgenomen. Ja,ja,ja het mag niet. Ik had het ook gelezen, maar ik heb toch heel vaak coaches zien meefietsen etc.. en Hee! Ik lig op koers voor 13 uur… Als ik hiervoor 5 minuten penalty krijg is dat bijna een opluchting. Na 3 km (vande 7 per rondje) komt een NTB jurylid naast mij rijden. Ik had hem in de voorgaande 6 rondjes nog niet gezien. “Het spijt me” zegt hij, “en het breekt mijn hart dat ik het moet zeggen”. “Hij mag niet meelopen”, vul ik hem aan. “Inderdaad”. “Loop maar vooruit jongen, ik kom zo”, zeg ik. Het jurylid zegt nog een keer sorry, ach ja. Wat maakt het nog uit..nog 1 ronde in deze ellende.

10.   Als je tijdens de afsluitende marathon van post naar post en km naar km loopt ben je blij dat een groepje enthousiaste mannen je verschrikkelijk staat toe te juichen elke keer als je langs komt vlak voor het 1km punt; "Kom op Niels, hup Niels, ga door Niels" heerlijk, denk ik dan. Tot de volgende ronde en hopelijk tot en met laatste! 

Dank onbekende enthousiaste mannen voor jullie support.
Dank aan alle supporters, vrijwilligers, atleten en organisatie. Topdag gehad.

Een oneerlijk nadeel..

You know you're getting un anfair advantage, het is de slogan van Castelli wielerkleding. Ze bedoelen natuurlijk dat die Castelli kleding zooo snel is dat het eigenlijk oneerlijk is voor de rest. Het staat ook op de facebook pagina van Frederik van Lierde, de huidige wereldkampioen lange afstands triathlon, toevallig gesponsord door Castelli. Ik heb -min-of-meer- toevallig ook een castelli trisuit. Het is een prachtig pak, voor een triathlon tenminste. Niet geschikt om naar de supermakt of naar je werk mee te gaan, alhoewel ik wel eens in wielerkleding naar mijn werk ben gegaan, maar daarover een andere keer.
Trisuits zijn helaas wel prijzig en dus is het maar goed dat ze tijdens een wedstrijd lekker zitten en je in elk geval het gevoel geven dat je snel bent.
Maar hoe mooi het trisuits van Castelli ook is; het gevoel een echt voordeel te hebben t.o.v. anderen wil maar nog niet echt tot me doordringen.

Triathlon is namelijk een verschrikkelijke sport, alleen kijken is al vermoeiend. Mijn vrouw bereid zich momenteel mentaal ook voor op Challenge Almere. 12 uur (of een beetje meer) aanmoedigen, wachten, meeleven en daarna nog ff alles verzorgen en wassen.

Als ik eenmaal over de finish ben, is het voor haar natuurlijk niet voorbij. Dan begint het pas echt. Ik kan de eerste dagen natuurlijk helemaal niets meer. In bed liggen gaat nog net. Ontbijt/lunch/diner moeten worden aangereikt.. "ok, ik kom even de trap af om beneden op de bank te gaan liggen"- Aaaaahh -Oeoeoe -Auauaua! "Ik ben er..lig op de bank..au"

Het is geen pretje voor ze, de thuisblijvers. Ik ga mijn vrouw en kinderen dit jaar ook maar eens aanmoedigen tijdens de race. Niet alleen door ze toe te juichen als ik langs rij of loop, maar vorige week heb ik een paar mooie tijdelijke tattoos gemaakt die ik tijdens de race op me zal plakken. Dan weten zij dat ik aan ze denk en aan wat zij allemaal moeten doormaken. Al die uren wachtend in spanning, hoop of ik goed zal langskomen en aanspreekbaar ben. Vooral voor die periode na de triathlon, mijn nukken en humeur als ik 3 weken niet zal trainen. Ik heb er gelijk een paar extra laten maken zodat ik voldoende heb voor de weken na Almere!

Tsja, supporter zijn van een lange afstands triatleet, het is bijna nog erger dan meedoen, alhoewel ik dat niet met 100% zekerheid durf te zeggen. Dat die hele triathlon een bijna ondankbare inspanning is, dat is ondertussen wel duidelijk. Het betekent heel wat uurtjes trainen. 'savonds of 'snachts op zolder op de Tacx, in ijs-ijs-ijskoud water zwemmen, hardlopen in de regen of de verscheurende hitte...waarvoor? Om de achterhoede te bevolken. Wedstrijdvulling, dat ben ik.

Ik durf best te zeggen dat ik op alle drie de sporten mijn mannetje sta. Zwem de kilometer in zo'n 17 minuten , niet heel snel maar kan dat toch gemakkelijk 4 km volhouden. 2 jaar terug was ik in 1'03 het water uit, goed voor een 78e plaats, heel netjes toch?  De 180 km fietste ik toen in 6 uur en 22 seconden, bijna exact 30 km/uur gemiddeld. Geen wereldprestatie, want dan zou ik nog zeker 10km/uur harder moeten rijden, maar ik ken heel wat toer-fietsers en fanaten die (helemaal alleen) ook niet sneller zouden gaan.
Niet te vergeten dat ik daarna nog een marathon moest lopen, he!. In 2012 ging die marathon in Almere van net geen 42 kilometer in 4:43 , terwijl ik het jaar ervoor 3:37 liep op Terschelling. Ook lang niet man voor een oude gek.
Maar met al die 'best wel aardige' gemiddelde resultaten zit ik in Almere gewoon achterin het veld. 220ste was ik van de 279 finishers. Het is, dus, niet zo dat ik niet goed ben, die anderen zijn gewoon verschrikkelijk.

Met nog 3 weken te gaan zit ik nu zo'n beetje in de top van mijn voorbereiding. 10-12 uur trainen per week, dat is voor mij lichamelijk en geestelijk ook wel een beetje het maximum. Anders hou ik er helemaal geen lol meer in. Nee als ik harder wil zal ik toch met wat anders op de proppen moeten komen. Carbon wielen met hoge velgen, aerodynamische helm, tijdritfiets, ik heb het al. Als ik nog eens 5.000 euro investeer in mn fiets kan ik zeker 5% tijdwinst behalen, dan wordt het 11 uur en 45 minuten ipv 12 uur, tsja.dat is maar liefst 20 plaatsen hoger.

Het schijnt dat men bij Castelli wielerjasjes heeft die je over je normale shirt aantrekt en die je een luchtweerstandsvoordeel van 5 seconden per km geven bij een gemiddelde snelheid van 40 km/uur. Ik zou er een stuk of 12 van moeten aantrekken om een beetje in de buurt van die 40km/uur te kunnen komen. Even los van de vraag of ze die shirts wel hebben in XXXL of XXXXL, want tegen de tijd ik dat 12e shirt aantrek zal ik toch wel een paar maatjes gegroeid zijn in omvang.

Er is nog 1 wapen, hulpmiddel of cheat over welke mij nog zou kunnen helpen. Nee, geen doping, ten eerste denk ik niet eens dat het echt wat op zou leveren en ten tweede onbetaalbaar. Ook geen bietensap; het natuurlijke wondermiddel wat net zo smaakt als je denkt dat het smaakt. Alleen de eerste keer ben je verrast en denk je: "hee, het smaakt net zo -smerig- als ik dacht dat het zou smaken" en waardoor je alle andere keren met gruwel probeert je glas leeg te drinken.

Nee ik bedoel een wondermiddel welke ik tot in de puntjes beheers: Mijn verbeelding.
Als ik namelijk tijdens de wedstrijd gewoon net doe alsof ik wel heel snel ben, dan kan niemand mij tegenhouden. Ik zwaai en lach onderweg, hahaha met 2 vingers in de neus. Het gaat makkelijk, hoor!

Lachen als ik wandel en fanatiek kijkend als ik weer ga lopen.. "kan ik nog iemand inhalen?" versus "wandelen?? ja eventjes, maar het gaat echt fantastisch!".
Tenminste als ik het nog kan.. als ik het nog op kan brengen om een klein beetje toneel voor en met mezelf te spelen. Met al die carbonwielen, speedjasjes, uitgeblanceerde sportvoeding en steunkousen.. eh..compressiesokken valt het niet mee om jezelf niet te serieus te nemen en te blijven denken: "we gaan gewoon lekker een dagje sporten". Als me dat lukt, dan is dat een heel groot oneerlijk nadeel... voor de rest!