Ik ga stoppen met bloggen!

Ik stop er mee, ik stop met die blogs. Ik stop met het schrijven én met het lezen van blogs..
Sportblogs, bleh!

Het schrijven (en lezen) van blogs en verslagen lijkt bij sommige atleten alleen nog maar een lange klaagzang. Het is kommer en kwel in blogland. Het sportleven is een zware last.

Dan heb ik het alleen nog maar over atleten die hun succesvolle blogjes volschrijven met  wedstrijdverslagen over binnen de doeltijd gefinishte wedstrijden. Want als het net even anders liep, of ze hadden gewoon niet genoeg getraind, dan komen de waterlanders. Je zou denken dat triatleten geen watjes zijn, nee, dus. Niet juist dus.

Triathlon is een complexe sport met een boven normale inspanning, dat moet je je natuurlijk wel blijven realiseren. Als een triathlon wedstrijd 100% maakbaar en voorspelbaar zou zijn, dan hoef je er eigenlijk niet aan mee te doen. Ga dan lekker yahtzee spelen en geniet van je gelukkige gouden hand  op het dobbelbord.

Train hard of zoveel als je wil, hou je verwachtingen realistisch en geniet. 

Soms, dan heel soms, dan heb je zo’n wedstrijd waarbij alles samenvalt en je op een wolk zwemt, fietst en loopt. Geniet van die ene keer, want meestal is het gewoon afzien (of waren je verwachtingen wat te laag).
Of wat dacht je van die atleten die volledig terecht een gele, blauwe of donkerrode kaart hebben ontvangen. En toen was het dit en dan is er weer dat. “Iemand anders deed het ook” en toen ging het net even anders en niemand zag het en toen had je dat filmpje moeten zien, toen er nog veel meer gestayerd werd.. ja, geklaag dus. Er woorden in heel wat woorden verspild op het digitale papier over het eigen falen.

Er zouden eigenlijk nog veel meer kaarten moeten worden gegeven, al is het maar om die triatleten wat emotionele eelt te laten kweken. Er wordt namelijk nogal wat net op of over de grens gestayerd,  gesjoemeld of gewoon als overtreding gemaakt .  Als je weet dat afval deponeren buiten de bestemde gebieden bij een wedstrijd dat je een diskwalificatie oplevert…waarom doe je het dan toch? Dan vraag je er om..  #RTFR (Read The Fucking Rules).

Triathleten klagen en dat ze er over gaan schrijven is geen zalf voor opgekropte emotionele spanning, het is een vergrootglas op het pijnlijke leven van een sporter.  
En, ja: ik ben ook triatleet. Ik heb ook heel wat te klagen. Ik vind dat ik tegenwoordig zelfs meer te klagen heb dan voorheen. Minsten 10x zoveel als voorheen. De eerste zwemtraining, de eerste 20 minuten op de hometrainer, mijn eerste 3 km hardlopen sinds september. Het is een drama. Het is een langdurig vermoeiende worsteling met mijn lijf om daar te komen waar ik eigenlijk nooit was.
Want ja, voordat ik aan m’n hart geopereerd werd en ‘n herseninfarct in mijn maag gesplitst kreeg, was ik natuurlijk ook al een middelmatig triatleet.

Ik deed voorheen ook nooit zoveel als ik plande en nog minder dan ik wilde. Ik hoopte ook heel vaak ‘op die ene dag’.. en ,ja: die ene dag heb ik wel gehad natuurlijk. Vroegâh

Mijn beste triathlon ooit. 1995 Liessel.

Ik heb op dit moment dus heel veel redenen of recht om te klagen. Maar net nu heb ik er geen zin in. Er is teveel te klagen. Het is net even te echt. Dat vergrootglas op mijn zogenaamde sportersleven is zo groot dat ik elk details van mijn poriën van mijn atleten huid zie.

Ik geef toe dat ik soms letterlijk op de tacx zit te huilen, gewoon omdat het allemaal zo kut is. Afzien. 30 minuten met 18 km/uur wegstoempen. Dan vraag ik me af waarom me dit is overkomen, terwijl ik motivatie filmpjes op youtube aan het kijken ben. Het is gewoon fucking oneerlijk dat ik niet lekker kan genieten van een beetje hardlopen of fietsen. Waarom is dit me overkomen? Het voelt alsof mijn hele leven in een pot dikke stroop zit.

“Hoe het gaat? Ja, prima”. Nee natuurlijk helemaal niet. Maar het heeft geen zin om te klagen. Je moet verder, dat weet ik ook wel. Ik had in december nog een leuk blogje zitten schrijven over meezingen bij de carnaval, maar ik kan eigenlijk maar een enkele regel meezingen. Ik ben al blij dat ik liedjes weer herken en ik weer kan mee neuriën. Met een beetje oefenen kan ik 2 regels achter elkaar meezingen en dan rollen de woorden alweer over elkaar.  Het praten is alsof ik een karaoke nummer moet zingen waarvan ik de tekst pas net voor me zie, in het koreaans. Gelukkig kan ik mij wel prima verwoorden in alledaagse gesprekken. Koetjes en kalfjes is prima, daar merkt niemand iets van. Vermoeiend en frustrerend, ja dat is het wel. Soms is het wel grappig als ik een tour-de-mallêtje maak… ik bedoel een gille-de-la-tourette versprekingkje maak. Daar kunnen we dan thuis wel over lachen.
 
Er is eigenlijk alleen maar wat te klagen, als er niet echt iets te klagen is. Als je lekker oud hollands kan nuilen over wat er allemaal niet goed is gegaan.

Pas als ik straks weer een echte lekkere triathlon ga doen (en finishen) en kapot en teleurgesteld mijn racereport kan intikken. Ik kijk er al naar uit, over een paar maanden of over een jaar, dat ik weer met overgave met teleurstelling een blogje kan typen.
Dat je denkt; “nou dat blogje van Niels dat is ook wat.. slechte wedstrijd, heel veel pijn en nog een gele kaart ook.” Dat lijkt me heerlijk!

Afstappen bij de Frysman.. genieten!

Zingend het jaar uit

Ik loop tegenwoordig de hele dag zingend door het huis. Het maakt me niet uit wat het is; Nederlandstalig, Engelstalig, pop, volksliedjes en zelfs kinderliedjes. Niet dat ik zo’n goede zanger ben, integendeel, maar ik heb wel steeds de neiging om de hele dag te zingen.

Ik zing heel vaak tijdens trainingen en wedstrijden. Het geeft me het gevoel dat ik kan precies peilen hoe mijn trainingen verlopen. Als ik “in de flow” zit dan kan ik steeds dat ene regeltje van een liedje blijven zingen of neuriën. Dat ene deuntje geeft me dan precies het goede gevoel. Aan de andere kant,  als ik geen goede melodie kan vinden, dan verlopen de trainingen vaak zwaar. Dan kan het een eeuwigheid zijn om de trainingen af te werken. Soms begin ik al voor de training met het afluisteren van een playlist met de beste liedjes om ze daarna tijdens de trainingen te gebruiken. Alleen om ‘dat ene gevoel’ op te roepen.

Zingen of neuriën in mijn beleving een geweldige manier om je training te beleven.  Sommige atleten vertrouwen helemaal op hun vermogensmeters. Het is alsof de cijfers op je horloge aangeven hoe het met je gaat. Er zijn steeds nieuwere methodes om trainingsintensiteit en vordering te meten en steeds meer atleten vertrouwen op de cijfertjes.

Uit de pre-hartslag periode.. 

Vroeger vond ik het trainen met een hartslagmeter eigenlijk ook al een opgave. Alsof ik een slaaf van de machine ben. Noem me ouderwets, maar als je bent opgegroeid met een dozijn Terminator films of met de trilogy van The Matrix kan je ook niet anders verwachten dat je een volwassen argwaan tegen machines hebt gekregen. Een machine kan je geen echte vreugde geven. Ja!, ik heb ze wel natuurlijk..gadgets. Ik ben gek op gadgets. Alleen als spielerei. Als het over serieuze trainingsarbeid gaat, dan is er geen betere graadmeter dan een pakkende melodie welke langdurig in m'n hoofd doorgalmt.

Nu denk je; “waarom loop je dan thuis zo te zingen?” . “Gaat het dan nu al zo goed met revalideren dat je weer aan het trainen bent?” “Ben ik al luidzingend mijn trainingsrondjes  aan het afwerken?”. Helaas, zo snel gaat het (nog) niet. Het revalideren beperkt zich nu tot 25 minuten op de hometrainer en daarna aansluitend 20 minuten badmintonnen. Samen met mijn groepje van 60+’ers lig ik dubbel van mijn revalidatiegroepje. Na dat uurtje fysiotherapieen blijf ik met mijn tong op m’n schoenen uitgeput de rest van de dag op de bank liggen. Ik heb nog een maand of 4 á 5 nodig om weer echt weer goed fit te worden. En misschien wel meer dan een jaar om weer helemaal “de oude” te zijn.  

Maar, om ‘ on topic’ te blijven,  ik zing volop. Ik zing om te oefenen. Ik oefen de hele dag liedjes. Na mijn herseninfarct kon ik een paar dagen erg lastig spreken en godzijdank is dat heel snel weer de goede kant op gegaan. Maar ongeveer een week geleden ontdekte ineens dat ik geen enkel liedje meer kon herinneren.  Ik bladerde mijn hele spotify playlist door en kon melodie en tekst maar moeizaam reproduceren.  Ik herken de liedjes wel, maar nazingen of zelfs mee neuriën was moeilijk. Ik kon niet meer zingen.

Je kan natuurlijk prima leven zonder zangtalent. Ook met alleen maar luisteren naar liedjes kan je ook prima je dag vullen. Maar hoe het gaat het dan straks bij de carnaval? Hoe gaat het dan straks als ik weer ga trainen op de fiets?

6 uur 1 regel van een liedje zingen..YES!

Tijdens Ironman Maastricht (2016) heb ik bijna 6 uur lang dat ene vervelende liedje in mijn hoofd gehad. Ik neuriede en zong dat ene regeltje steeds en steeds weer. Ik haatte het en ik hield er van. Ik kon niet meer zonder. Als een motor zonder benzine, als een vogel zonder vleugels. Of vul elke willekeurige songtekst van Nick en Simon maar in. Hoe ga ik dat doen als de woorden en de melodie niet meer samenkomen. Als ze niet meer vrij in mijn hoofd kunnen rondspoken.

Ik ben gaan oefenen. Steeds eenvoudiger en simpeler. Tot ik ben afgedaald naar het niveau van kinderliedjes. ‘1,2,3,4 hoedje van’ en ‘kortjakje die altijd ziek is’ en vanaf daar ben ik met het Wilhelmus van Na-ha-hause’weer aan het opklimmen. Via ‘de vlieger’ vlieg ik naar ‘een beetje verliefd’ en neurie ik alweer carnavalsliedjes.

Het is een ontdekkingstocht naar liedjes en melodieën.  Na 2 weken zingen en oefenen hangt er af en toe weer zo’n irritant deuntje in mijn hoofd. Zo’n regel die maar blijft hangen als je hem net op de radio hebt gehoord. Ook al verschijnen de liedjes nu weer uit de mist terug,  makkelijk gaat het zingen nog niet. Die woordvinding problemen zijn lastig. Ja, in mijn hoofd lukt het wel, daar gaat het prima. Vloeiend teksten meezingen kan ik het er nog niet uit krijgen. Dat is misschien een hindernis die net iets te hoog blijft.

Ik oefen met veel plezier. Tijdens die eenzame ritjes op de fiets is er straks geen mens die zich er aan kan of zal storen.  Goed, fout, vals, uit de toon en volkomen incorrect zal ik dat goede gevoel straks weer omzetten naar een heerlijke training.  

De roestige Ironman

Ik wilde al een tijdje weer eens een blog schrijven over mijn  triathlon ervaringen. Er zijn tenslotte alweer een paar triathlons gepasseerd dit jaar. En het is ook meer dan een jaar geleden dat ik euforisch over de finish in Maastricht kwam en daar heroische epische memorabele woorden over neerzette, ja toch.

Hoe lang duurt het eigenlijk voordat die Ironman magie is uitgewerkt? Duurt dat echt een leven lang? Dat je je Ironman t-shirt kan dragen zonder dat je er op aangesproken wordt.. of jij andere mensen er op aanspreekt.

Wanneer verschijnt de eerste roest op het onkreukbare ironman logo? Het ouder en langzamer worden is een onderwerp waar ik vaak over nadenk, of beter gezegd: waar ik veel mee geconfronteerd word. Ben ik de roestige Ironman. De contouren van de geweldigheid zijn zichtbaar maar de glans gaat langzamerhand schuil onder een laagje aftakeling. Trek je in één keer die conclusie, is het een illusie. Of blijft die glans voor altijd als een Tellsell Supersale op je aura shinen?

Al een paar jaar worstel ik met teruglopende tijden of  het überhaupt succesvol kunnen uitlopen van wedstrijden. De impact van mijn leeftijd is veel groter dan ik had verwacht. Vorig jaar nog Maastricht volbracht en dit jaar worstelend om een paar km te hardlopen.

Begin mei bij de UT teamtriathlon: een supersprint! Een wedstrijd die veel moeilijker is dan de afstanden doen vermoeden; 175 meter zwemmen, 8 km fietsen en 2,3 km lopen.. hoe moeilijk kan het zijn. Na 175 meter zwemmen sprintend naar de fiets. Ik hark en zucht, deze paniekaanval van een triathlon is een aanslag op mijn lijf. Opzij, opzij, opzij, maak plaats.... mijn hartslag tegen de 250. Mijn hersenen leggen het werk neer. Ik ben benauwd, alles vervaagd.. Tempo, tempo, tempo: roep ik tegen mezelf. Mijn lichaam weigert harder te gaan. Na een km of 5 fietsen zakt de 'paniek' langzaam weg en kan ik toch nog normaal uitrijden en lopen. De middagserie ben ik niet eens gestart.. het was hyperventilatie of iets anders.. ik kon gewoon niets.

Meer trainen is natuurlijk de oplossing zijn. Dat is echte triatleten logica. Beetje bij beetje zag ik weer vooruitgang, alhoewel ik thuis net 10 km hardlopen kan volhouden gaat het zwemmen en fietsen beter. Een sprint triathlon met mijn zoon Meinte in Zeewolde, een 1/8e in Weert bij de 4e divisie. Het was erg warm en weer kwam die paniek, het lichaam weigerde, ik negeerde de signalen en zette door. Met pijn op de borst doorgelopen; zwetend, schokkend, kreperend...maar gefinished.

Ik sla nu even wat chronologische zaken over, niet omdat ze niet hilarisch of boeiend zijn, maar omdat ze in het niet vallen bij het vervolg.

Vorige week komen we na 2 fantastische weken terug van vakantie in Frankrijk. Het was heerlijk. Ik heb met Meinte in de Alpen gefietst en voor het eerst 'echt' geklommen. Ja ik geloof er weer in, kan weer een inspanning doen heb ik het gevoel.

Ondertussen was ik voor onze vakantie al bij de huisarts geweest, gewoon voor de zekerheid en had een gesprek met de cardioloog gehad. Gewoon voor de zekerheid. Misschien een vernauwing en door even te kijken met een katheterisatie waren we daar zo achter. Als we iets vinden kunnen we ook direct dotteren, dus goed en makkelijk te verhelpen. Ja toch. Dotteren is tegenwoordig een dagbehandeling, poliklinisch. Een bezoek aan de tandarts is moeilijker in te plannen en duurt nog langer ook. Wacht.. ik doe er langer over om naar de kapper te gaan!

Dinsdag, een week nadat we terug waren van vakantie, was het al zover. Nog licht euforisch en gemotiveerd door de 1-2 op het NK triathlon in Veenendaal van Niek en Donald. Nog even lekker de hooligan uitgehangen met een blauwe rookbom, heerlijk. Volgend jaar zelf ook weer mooie triathlons op het programma.. of toch weer een Ironman? Ik voel dat alles straks weer mogelijk is.


"Ik roep uw vrouw er even bij om te bespreken wat ik net allemaal gezien heb" zegt de cardiologe als ze de katheter terugtrekt uit de slagader in mijn pols.. In mijn hoofd herhaal ik de woorden, terwijl ik nog misselijk en gespannen van de ingreep ben; "wat ik allemaal gezien heb?" Wat betekent dat.. Ik dacht dat er niets te zien was, ze heeft tenslotte niets gedotterd, of heb ik dat gemist in de commotie.

"Vernauwingen links en rechts". Annette en ik kijken naar de opnames op het scherm. Contrast vloeistof vloeit als bliksem door mijn aderen en precies zo voelde het ook.. "ik zakte wel even weg", zeg ik nog opgelucht dat het voorbij is. "Kijk, hier links kan u goed zien dat de vernauwing helemaal aan het begin van uw kransslagader zit. Als hier wat mee gebeurd zullen de gevolgen groot zijn. We gaan dit bespreken in het medische team maar rekent u maar op een bypass operatie over een week of 4".

Het is stil.. ijzig stil, als na een inslag van de bliksem.

Het personeel doet de nazorg. Het gordijn gaat dicht. "Heeft u goed begrepen wat er net allemaal gezegd is? De situatie is ernstig." Iemand fluistert buiten het gordijn: "meneer heeft net slecht nieuws gehad".

Ik heb het gehoord maar nog niet echt begrepen. Wat is dit? Hoezo? Wat? Ik voel me best OK, toch?
Vorige week klom ik nog een uur op de Col de Manse.
We zijn Bedasses!.

Wat nu? vraag ik aan de verpleging. "U moet niet meer gaan sporten meneer Koster". "Werken? Als het u ontspant om een paar uurtjes per dag te werken dan kan u dat wel doen denk ik"

Ik rol zo van één van de leukste vakanties van mijn leven naar de donkerste en slechte dag die ik heb meegemaakt.
Kan toch wel gewoon een rondje fietsen, toch? Gewoon recreatief? "Meneer u heeft nu geen schade en daar moet u echt heel blij mee zijn, als er iets gebeurd is het niet te zeggen of u daar nog goed uitkomt. Voorkomt u gewoon elke inspanning of stress de komende weken".

Ik huil, ik zucht. We kijken elkaar aan.. Ik probeer opgelucht te zijn. Denk aan de lange termijn. Straks kan ik alles weer, ja toch? Ja, als u een jaar verder bent kunt u echt weer alles wat u een paar jaar geleden ook kon. Dat is wel mooi, denk ik. Maar eerst zagen ze me open en moet ik er vanuit gaan dat het komende half jaar in het teken van revalideren staat.

Geen triathlons, loopjes, zwemmen, trainen met Meinte.. werken in de tuin, avondje naar de kroeg, traplopen.. Ik weet helemaal niet meer waar ik naar toe ga.
Geen stress zeggen ze dan.

Toen ik 's ochtends het ziekenhuis binnenkwam voelde ik me een Ironman. Dit klusje ging ik ook wel even klaren. Nu voel ik mee als een oud roestig versleten en vergeten beeldje dat in de garage is blijven liggen. Het ligt ergens achter op een schapje lig te wachten tot iemand besluit of het al dan niet de moeite waard is om hem nog te bewaren.

Na 6 uur wachten tot de ader in mijn pols weer dicht is mag ik naar huis.
Ik pak m'n tas en zeg de verpleging gedag. Past u op meneer Koster: "niet meer de trap oprennen hoor...."





Tot slot:

Dit is geen leuke blog, zoals ik ze wel eens schrijf. Maar misschien moet je slechte dingen ook gewoon delen. Ik heb in elk geval gemerkt dat ik het fijn vind om het te delen en erover te praten.
Dit nieuws heeft natuurlijk een ontzettende impact op mijzelf en ons leven als gezin. Veel meer dan dat ik hier in een paar woorden kan weergeven.
Deze slechte déja vu is als een donkere droom die ik al eens eerder beleefd heb. Het is meer dan 25 jaar geleden dat mijn vader hetzelfde overkwam.. zelfde leeftijd, zelfde vage klachten, zelfde uitslag, zelfde operatie. Toen met slechte afloop. Gelukkig is de operatie tegenwoordig met weinig risico, in elk geval veel minder dan toen, maar evenzogoed ingrijpend. Ik zal de komende tijd wellicht niet zoveel op social media actief zijn.. of misschien juist wel. Hopelijk kan ik volgend jaar weer actief zijn in de sport waar ik zo van hou. Ik hoop in elk geval dat ik volgend jaar een blog kan schrijven en dan terug kan kijken op een ander leven en de toekomst er weer anders uit ziet.

Niels

Triathlon; het belangrijkste in het leven!

Het belangrijkste in het leven is triathlon. Niet alleen in mijn leven, in ieders leven.  Al het andere in de wereld vervaagd bij het doen van deze fantastische sport. Het leven bestaat voornamelijk uit bijzaken Én triathlon. Triathlon; zwemmen-fietsen-lopen. Niet van die lullige afstandjes, nee hoe langer hoe beter. Langer is leuker. Pijn is fijn. Geen leven zonder triathlon.
Triathlon is toppie!

Afgelopen zaterdag deed ik mee aan de Frysman en was ik bovenstaande statement even vergeten. Het was me zomaar even ontschoten. Opeens was er een idiote gedachte in mijn hoofd gaan zitten dat het 'leuk' moest zijn. En ik ben nu eenmaal wat minder goed in 'leuk' heb ik gemerkt, behalve tijdens de Carnaval, maar dan ben ik ook gelijk hilarisch.

TYR warrior!

Dat het niet meer leuk was had ik al snel door. Zo vlak na de start van het zwemmen. Normaal kijk ik uit naar het zwemmen omdat me dat vrij eenvoudig af gaat. Natuurlijk is meer dan een uur zwemmen best nog een eindje, maar het is nog steeds 'maar' een uurtje en in vergelijking met de andere onderdelen is het zo voorbij. Een beetje met je armen in het water zwaaien en je kom er wel. Je zweeft half gewichtloos glijdend door het water, hoe moeilijk kan het zijn. Je krijgt het ook nog eens niet snel te warm en je mag nog stayeren ook.

Ik was daarom bijzonder teleurgesteld dat ik het gevoel kreeg dat ik niet vooruit ging en praktisch alleen zwom. Dit uurtje kon wel eens heel lang gaan duren. De tweede ronde ging het iets beter en was het 3 slagen vooruit en 1 slag terug. Moe maar voldaan kwam ik uit het water. Gelukzalig constateerde ik dat meer dan de helft van de fietsen nog in de wisselzone stond en ik dus gewoon 'goed' had gezwommen, ondanks de 1'24 die op de klok stond.

Carnaval is wel leuk,
Ook alleen met z'n drieen. 

Nu moet je weten dat triathlon een sport is die zeer geschikt is voor geestelijk beperkte schizofrene ADHD patiënten. Ga maar na; wie doet er nou liever in zijn eentje 3 sporten, in plaats van met z'n 3'n 1 sport. Dan heb je dus naast teveel energie ook nog eens onderontwikkelde sociale skills. 10-20 uur per week trainen, feestjes overslaan, bizarre eetgewoontes.
De definitie van Triathlon klinkt als de omschrijving van een aanvullende polis met 3 sterren.
Dat zit niet in de basisverzekering.

Als je heel even bij zinnen komt en min of meer 'normaal' gaat denken, dan slaat de twijfel toe.
Dan ga je denken: "dit is eigenlijk helemaal niet normaal" of "dit is helemaal niet leuk"of nog erger: "waarom doe ik dit?". Als dit soort vragen en uitspraken in je hoofd opborrelen dan ben je gestopt met het doen van een triathlon maar ben je bezig met het eerste onderdeel van de trut-a-thlon.

Waar ik normaliter de eerste 90 km steeds hetzelfde liedje aan het neuriën ben, zit ik nu antwoorden te bedenken op vragen die ik niet weet. Het knaagt aan me. In plaats van "work, work, work, work, work" te zingen van Rihanna zing ik nu het "waarom, waarom, waarom, waarom" van NielsuitElst.

Na 90 km (2 rondes) stop ik bij mijn familie. Ik voel me slecht, moe, misselijk, slaperig en ik heb last van kramp. Ik heb er niet alleen geen zin meer in, ik ben gewoon slecht. Mijn moeder en haar vriend Freddy zijn net aangekomen op de dijk waar ooit de Hollanders door de Friezen werden verslagen in de zoveelste poging Friesland in te nemen. Wat ben ik? Hollander of Fries.

Vooruit nog 1 rondje, gelukkig fiets ik dat rondje helemaal alleen en zie ik geen enkele andere deelnemer.  En daarna nog maar 1 rondje fietsen, want ook mijn broer is in de 3e ronde net uit Groningen gekomen.

Eerlijk gezegd fiets ik op dat moment nog liever een rondje met kramp dan nu te moeten uitleggen waarom ik niet meer met kramp wil fietsen. Ik wil niets uitleggen.. Ik wil gewoon een leuke triathlon.

Trots om in t Davilextenue te starten

In de 3e ronde zing ik ook opeens weer een liedje en in de 4e ronde sta ik 3x met kramp naast de fiets. Vanaf de buitenkant van mijn heup, via de binnenkant naar mijn lies naar de voorkant van mijn knie loopt via de knieholte naar het puntje van mijn achillespees een krampje door mijn been. Het is bidden tot het weg trekt..en gillen. Dan zo snel mogelijk weer opstappen en weer door. Zodra ik fiets kan ik ook weer echt doortrappen. Wind tegen of niet maakt me niet meer uit.

Lopen is geen onderdeel van de trut-athlon en dus weet ik zeker dat er niet gelopen gaat worden vandaag. Wij zijn het er met onszelf over eens. Onder geen voorwaarde, het moet tenslotte leuk blijven. Triathlon is namelijk he-le-maal niet belangrijk.

De enige tri die belangrijk is zijn die drie die bij mij thuis op de bank zitten. Het is een belachelijke onderneming voor een midlife 40'er van bijna 100kg. Wat denk ik eigenlijk. Met het figuur van een discuswerper zo'n idiote duursport gaan doen. Het is vragen om problemen. Die hele sport is waanzin, ze zijn allemaal gek geworden! Triathlon is stom!

En ik wou zo graag een keer een leuke lange triathlon doen, beetje makkelijk zwemmen en dan met fietsen een beetje op tempo maar gematigd die 6 uurtjes uitfietsen. Dan als toetje aan één stuk door in iets van een uur of 4 de marathon lopen. Een voorbeeld als Davilexatleet voor de rest van de wereld.
Wat ik vandaag aan het doen was leek helemaal niet op het plan en dus was het plan stuk. Ik was stuk, alles was stuk.

perfecte anti-stayer wedstrijd!

Omdat mijn broer Willem hoopvol naar me toe komt gerend of ik toch gewoon ga beginnen aan het hardlopen kleed ik me om. Ik toon mijn goede wil, maar ik ga niet lopen, dat is duidelijk. "Nee ik ga niet lopen hoor". "Het gaat niet"; zeg ik tegen mijn vrouw en vooral hardop tegen mezelf. Van de fiets: kramp, fiets ophangen: kramp. Maar bij het omkleden krijg ik helaas geen kramp, ik maak gebukt mijn veter vast en er gebeurd verdorie niets.. wat is dit?
Ik ga NIET lopen.. en vertrek toch.

Bij de eerste verzorgingspost neem ik een lekker stukje suikerbrood en maak ik een gezellig praatje. Mijn tempo is nog best aardig, maar elke kilometer schiet er wel ergens een krampscheut doorheen. Ik ben gestopt met denken. Ik kan niet anders meer dan stoppen, er is geen strijd meer over om te strijden. Ik baal dat ik niet uitgeput langs de weg lig. Dat ik niet zo kapot ben dat ik niet meer kan lopen of praten.. Ik voel me schuldig, dat ik familie laat opdraven om mij niets te zien doen. Schuldig dat ik zo'n mietje ben.

Op zondag zie ik Contador in de volgauto instappen.. met een slap handje zwaait ie naar de camera. Tsja.. ik ken dat wel. Ronaldo valt uit met een onduidelijk toneelspel in de finale van het EK. Hij huilt als een trut-atleet. Ik ken dat wel, dat gevoel dan. Niet die krokodillentranen. Ik ben blijkbaar in goed gezelschap dit weekend.

Over 2 weken is Ironman Maastricht, dezelfde afstand. Hetzelfde, maar toch anders. Maastricht wordt geen leuke wedstrijd, Maastricht wordt tandvlees verbijtende waanzin. Afzien tot het op is. Tot op het bot. Geen gelach maar 'finish till you die'. Het zal me toch niet nog een keer gebeuren.
Triathlon is niet leuk, als ik me dat maar goed in mijn hoofd prent.
Triathlon is het belangrijkste wat er is!

Tenminste zolang je in de wedstrijd zit.

Ik pro? Nee, bedankt!

Ik train niet als een pro,
maar probeer er natuurlijk wel op te lijken

Ik vroeg vanmiddag aan mijn vrouw: "weet jij wat het verschil is tussen een recreant en een (top)atleet?"

Omdat ik het type ben die vindt dat hij zelf de meeste vragen het best ook zelf kan beantwoorden nam zij een gepaste stilte in acht en keek mij vragend aan.. "Ik" antwoordde ik, op mijn eigen vraag.

Iedereen die harder loopt dan mij is een atleet en iedereen de langzamer loopt een recreant. Ik zit precies! in het midden tussen atleet en recreant.
Weer keek ze me even met een gepaste stilte aan.. "dat zegt, denk ik, meer over jouw beeld van de wereld dan over hoe hard je loopt, lijkt me" voegde zij er aan toe. Nu moest ik op mijn beurt even tijd nemen om dit te verwerken, alhoewel ik het uiteraard niet kon ontkennen.

Volgens mij geldt dit voor meer hardlopers (of sporters in het algemeen). Bewonderend opkijken naar mensen die verder, sneller, beter en harder lopen dan jij en met een blij gevoel van kameraadschap naar allen die even hard of net iets langzamer lopen. Dat is tenminste de positieve versie, anders krijg je, met jaloezie naar de top en met afschuw naar beneden kijken, maar laten we het positief houden.

Diederik van het Davilexteam finishte afgelopen
weekend nog als 3e in Nieuwkoop

Ik bewonder hen die (veel) harder gaan en ik voel altijd de drang om zij die langzamer gaan aan te moedigen en te motiveren. Sinds enige tijd ben ik (langs de zijlijn) betrokken bij het Davilex Triathlon team (www.teamdavilex.nl). Dat is voor een middelbare leeftijd recreant, ookwel agegrouper genoemd in triathlon-lingo, een fantastische ervaring. In het team zit o.a. de Nederlands kampioen triatlon lange afstand: Erik Simon Strijk evenals de nr 2 van dat kampioenschap; Roeland Smits, verder nog Mirjam Weerd (meervoudig Nederlands Kampioen halve afstand en deed vorig jaar nog mee aan het WK traithlon op Hawaii) en zeer talentvolle triatleten Diederik Scheltinga en Bart Candel.
Stuk voor stuk topatleten, vrijbuiters, mannen (en vrouw) van staal, allen met topprestaties achter hun naam.

's Ochtends om 11:00 vergaderen? dan gaan we eerst nog even 30 km hardlopen, daarna nog even zwemmen of krachttraining? Als we maar niet te laat stoppen want ik moet weer 70 km terugfietsen.

Als sporter kijk ik tegen ze op, wat een passie wat een uithoudingsvermogen. Ongelooflijk hoeveel energie zij hebben om hun trainingen uit te voeren en hun schema's af te werken. Eerlijk gezegd zou dat niets voor mij zijn. Ik zie mezelf dan toch meer als een soort organische sporter. Trainen wanneer en hoeveel ik zin heb en met zoveel druk aan wedstrijden starten als ik zelf belief.

  In 1995 ging het bijna mis. Toen werd ik, per ongeluk, 2e in Liessel.

Een hele triathlon? finishen is mijn enige doel, niet top 3, top 10 of een hele snelle tijd. Stel dat je weken lang traint en het komt er niet uit. Ik zou de druk niet aankunnen. Nee, bij deze, je hoeft mij echt niet te vragen of ik professional wil worden. Ik zeg geheid: "nee!". Daarnaast betekent 'professional' voor de meesten gewoon dat je naast je baan 20-30 uur per week traint en je net doet alsof je door je sport kan leven, maar dat is meestal niet zo, tenminste als je geen tennis of voetbal speelt.

Mede daarom is het zo knap dat sommigen gewoon doen wat ze doen en is het zo heerlijk om dat vanaf de zijlijn te mogen bekijken. Waarbij het wel opvalt dat er voor mijn gevoel wel eens wat weinig bewondering of respect is voor de atleten die deze keuze maken. Of dat nou triatleten, hardlopers, wielrenners, zwemmers of volleyballers zijn. Mensen die hun dromen najagen moet je koesteren. Niet alleen die mensen die dromen van miljonair worden, daar heb ik persoonlijk dan weer heel weinig mee. Dat gaat immers altijd ten koste van iets of iemand anders..bij sporters heb je dat niet. Het is eerlijk, hard werk om dingen te bereiken die vanuit jezelf komen.

Ik kom uit een arbeidersfamilie; bouwvakkers, of nog beter stucadoors.. misschien heeft dat er wel wat mee te maken. Alhoewel ik zelf ook gewoon een baan heb waarbij ik voor meer dan de helft vd tijd achter een buro zit. Het eerlijke arbeidersgevoel zit er ergens nog in. Daarom hou ik van triathlon, een eerlijke sport die hard werk en doorzettingsvermogen eist. Sport liegt niet. Als recreant/age grouper kan ik daar een klein beetje deel van zijn, gewoon omdat ik dat leuk vind. Dus ik train hard genoeg, om mijn dromen na te jagen, maar pas echt wel op dat ik niet te goed word.
Want leven als een pro? Nee, bedankt!

Ik wou dat ik een vrouw was...

Toen ik een paar weken geleden zo'n mooie lofzang hield over het 'man-zijn' in mijn blogje over mijn compressie onderbroek, wist ik al dat dit geen stand kon houden. Voor mannen is alles makkelijker? laat me niet lachen. Natuurlijk is het helemaal niet makkelijk om man te zijn, sterker nog. Man-zijn gaat gepaard met een grote varieteit aan issues en problemen. Het zou maar zo eens veel makkelijker kunnen zijn om vrouw te zijn tegenwoordig.
Die doorlopende prestatiedrang van mannen bijvoorbeeld. Ik loop me de longen uit mijn lijf om een klein beetje redelijk te finishen in de 7heuvelenloop. Daar waar ik slechts matig tevreden kan zijn met mijn 1:08. Niet omdat ik naar mijn eigen prestatie kijk of naar allen die achter mij zijn gefinished. Als man kijk ik naar voren. Zo heb ik dat geleerd vroeger en het zit diep in mijn DNA ingebrand. Ik kijk naar de nr. 1 en iedereen die ik ken die sneller was dan ik.

Als ik dan thuiskom en mijn jongste zoon, Jelle, vraagt voor de grap: "en? heb je gewonnen??" Dan kan ik slechts lachen als een boer met kiespijn.. ik antwoord nog: "nee ik was iets van 4200ste..." en snik in stilte een traantje weg. Hij lacht en ik trek mijn mondhoeken uiteen zodat ik kan doen alsof ik volop meegeniet van zijn scherpte.

Twee dagen later belt een vriendin van mijn vrouw op. Ik had gehoord dat ze mee gelopen had met de zevenheuvelennacht en ik oefen mijn sociale skills door te vragen hoe het ging. Vol vuur vertelt ze over hoe lekker het ging, hoe makkelijk het aanvoelde , hoe gezellig het was, met wie ze stond te kletsen. Haar tijd was 51 minuten, maar ik durf niet te vragen welke afstand ze gelopen had. Meten is weten geldt eigenlijk alleen voor mannen. Vrouwen willen gewoon een goed gevoel. Gezelligheid.

Niks ten nadele van de snelheid van vrouwen. Veel lopen in een tergend langzaam tempo, anderen (en dat zijn hele hordes tegenwoordig) lopen mij er met gemak uit. Maar het wordt ze wel heel makkelijk gemaakt om zo een prijsje mee te pakken. Als je alle mannen die in dezelfde tijd of sneller zou finishen zou willen laten meegenieten van de prijzenpot bleef er ongeveer 30 cent per persoon over. Ik liep vroeger regelmatig in de buurt van het damespodium, maar heb nooit een cent gezien. En dat alleen maar omdat ik een penis heb. Nee, eerlijk is het niet, maar wel gezellig natuurlijk.

Gezellig hardlopen.. ik weet niet eens wat het is. De smaak van bloed, de darmen verkrampt, de longen die al protesterend mijn tong naar buiten duwen, een traantje na de finish van uitputting. De 'gemiddelde' hardlopende vrouw kent het niet, ik lees het nooit in de tweets en op facebook, alleen maar gezelligheid. Elke loop lijkt voor hen een heerlijkheid, een bevrijding, "ik heb toch zoooooo lekker gelopen.. pfff".
Terwijl ik na elke training steevast zit te rekenen wat ik ,gegeven deze training, over 6 maanden kan lopen op de marathon en hoeveel vooruitgang ik kan boeken over 3 jaar.

Waar praten ze eigenlijk over? Die hardlopende gezellige vrouwen... over ALLES! Ik heb er wel eens achter gelopen.. of was het wandelen? In elk geval; eten koken, vriendinnen, de kinderen.. andere hardlopers. Gewoon met wildvreemde(!) andere hardlopende vrouwen. Alsof ze lid zijn van een geheime club. De -manonvriendelijke- geheime club die wedstrijden organiseert, alsof het niet genoeg is dat ze onze sport hebben overgenomen. Een vrouwenloop, vrouwentriathlon, vrouwenparkeerplaatsen.. wat hebben we ze toch aangedaan? Het was met ons erbij toch ook altijd gezellig?

En dan nog wat, nu ik toch bezig ben. Hoe zit dat met de modieuze hardloopkleren? Mannen lopen al 30 jaar in hetzelfde grijs/zwart met een streepje geel. Vrouwen lopen opeens in alle kleuren van de regenboog, terwijl ze pas 5 jaar aan hardlopen doen! Rokjes, kousen, jurkjes, petjes, mutsjes, hoedjes, looptasjes, looplipstick, looptampons, weet ik wat. Waarom is dat truitje MET colletje er nou weer niet voor mannen? En voor dames heb je gewoon hardloopshirts met streepjes! Met streepjes..nou ja. Ze willen het en ze krijgen het, zo is het! Ik zie een paar mooie lichtblauwe KSWISS schoenen op Internet; "wauw" denk ik, helemaal mijn kleur, maar "Oh shit! het zijn vrouwenschoenen" Gelijk weer een heel andere soort 'geheime' schoenmaat en dan hebben ze mijn maat natuurlijk weer niet. Terwijl er weer een reclame over afscheiding en vreemde geurtjes over de TV gaat zoekt ik verder. Goh! zwart en donkerblauw zijn wel beschikbaar. In alle maten en voor mannen EN voor vrouwen.

Ik vraag me af of de mannenloopsport nog wel toekomst heeft. Het gaat al lang niet meer om wie de snelste is, de hele loopsport raakt gevrouwmatiseerd! Na de colorruns wist ik het zeker. 'Ze' maken van hardlopen een jurysport; De mooiste outfits, de gekste groepen, de meest herfstachtige kleurencombinatie, het raarste loopje. Als mannen al mee mogen doen vallen ze natuurlijk altijd buiten de prijzen, kansloos in hun zwart/grijze afgelopen tenues en hun hijgende afgepeigerde blik.


Ik heb me vorige week aangemeld bij een kookclubje.. daar (z)aten meer mannen zonder hobby. Gezellig samen eten koken en een beetje kletsen over het weer enzo.
En bij het toetje doen we altijd wie het snelste klaar is.

Even bijkomen..

Ik sta aan de kant van de weg, een wat oudere heer op de fiets stopt en zegt: "Dag meneer, gaat het wel?". Ik antwoord hijgend: "Ja hoor, ik sta alleen even uit te rusten".
Ik zie dat de meneer mij doordringend staat aan te kijken, waarschijnlijk wil hij weten of de uitgemergelde blik in mijn ogen, het zweet op mijn voorhoofd en de grauwe gelaats-trek een uiting is van een gezonde inspanning of van een naderend einde. Hij besluit nog een poging te wagen: "Oh , weet u het zeker?".
Ik lach om de spanning uit de lucht te halen: "Ja, hoor. Ik ben alleen maar even een stukje aan het hardlopen, even lekker genieten". Ik vervolg: "Ik weet het meneer, zo ziet het er niet uit misschien, maar ik doe het allemaal voor mijn lol". Hij lacht en fietst weg, ik moet ook lachen, niet alleen om dit voorval, maar vooral om het feit dat ik nog maar 2 km naar huis hoef te (hard)lopen. Ik heb er net 12km opzitten en dat was het streven, maar vandaag maak ik zelfs de 14km vol.

Lekker als je zo je doel haalt. Het was een mooie sprong van een langste duurloop van 8 km naar een van 14 km, na 4 weken niets doen. Ik begrijp die meneer wel hoor, want vermoeidheid is mij heel goed aan te zien. Ik kleur grijs als het asfalt, de holle blik en mijn shirt doordrenkt met zweet. Het kan er niet gezond uitzien, maar het voelt heerlijk.
Na het lopen kan ik vaak zo heerlijk op de bank zitten staren naar helemaal niets. Mijn hersens volledig verdoofd terwijl mijn benen nog uitlopen. Ik zie de spieren van mijn kuiten naijlen terwijl ik als een zombie naar de tv staar. Ik kijk wel, maar zie niet eens wat er op is. De kinderen praten, onze hond, Noortje, likt aan mijn hand.. "hmmmm lekker zout" denkt ze. Terwijl ze me schuin aankijkt meen ik te weten wat ze denkt: "gaat het wel baasje?". Als ik het lopen ergens voor doe, dan is het voor dat moment. Het is alsof je net naast een kanon stond terwijl hij afgeschoten werd. Je hoort even niets, geen geluid, alleen een hoge fluittoon, die overstemd alles. Alle andere geluiden als in een mist gevangen. Zo lijkt ook de wereld als je lekker een eind hebt gelopen of als je misschien niet zo lekker hebt gelopen, maar wel helemaal leeg bent.

Hooguit iets drinken kan of mag dat moment even onderbreken. Even zitten en genieten van de stilte, de oorverdovende stilte van mijn eigen gedachten. Het is daarom ook dat ik stiekem droom van een Ultrarun, omdat ik denk dat het gevoel dan nog langer gaat duren. Na Almere(triathlon) had ik het bijna een hele dag, verstomd liep ik door het huis. Waar ben ik, wat doe ik hier.. ik weet het niet, maar het is goed. Tijdens de afsluitende marathon vroeg trouwens ook iemand "of het nog wel ging" Ik stond met kramp in beide benen en voeten stil bij een lantaarnpaal op ongeveer 100 meter van de verzorginspost. Ik viel gelukkig nog net niet om.. "gaat het wel?" "Eh, nee..maar het moet maar". Dat is tijdens de race, daarna...alleen maar genieten. Bij de Berenloop voelde ik het zelfs al ver van te voren aankomen. Euforie ten top! Wat een uitbarsting bij de finish was dat toen. Eigenlijk net als een paar weken terug; bij de 12 km was mijn (afstands)doel gehaald, maar was ik nog niet gefinisht. Dat maakt het op de een of andere manier nog intenser.

Het gevoel is iets wat vooral bij hardlopen hoort. Bij zwemmen,fitness of fietsen heb ik weer heel andere ervaringen. Gevoelens van opluchting, voldoening, energie, vreugde, loomheid, slaap zelfs. Maar die afgematte moeheid, dat gevoel van leegte, dat ken ik alleen van (na het) lopen.
Mijn moeder heeft ooit een foto van me gemaakt op dat 'stilte' moment. Mijn vrouw heeft van die foto, van dat lome leegheidsgevoel jaren later weer een schilderij gemaakt. Ik kende haar toen nog niet zo lang, maar de gelijkenis is schitterend. Het was nadat ik de etappe Bolsward-Harlingen had gelopen voor een estafette team tijdens de hardloop 11stedentocht. Ik was keurig tweede geworden op mijn etappe en had me volledig leeggelopen. Was zo'n beetje als laatste vertrokken en had uiteindelijk de eerste loper nog in beeld gekregen. Valt mijzelf wel op dat ik toen iets vrolijker kon kijken na zo'n inspanning, maar de rust op mijn gezicht spreekt boekdelen.

Ik heb vandaag ook gelopen, 7 km slechts. Niet genoeg voor een oorverdovende stilte, maar net genoeg voor een korte 'powerdip'. Genoeg om in mijn behoefte voor één dag te voorzien. Misschien morgen een nieuwe poging wagen. Ik heb nu alweer zin in zo'n lekkere lome lege stille vermoeidheid.

Je ziet er helemaal niet uit als een hardloper..

Op de vraag wat de meest vreemde hardloopvraag/opmerking die mij wel eens gesteld was, antwoordde ik: "Oh, maar je ziet er helemaal niet uit als een hardloper".
De vraag werd op facebook gesteld, dus een echte vraag was het niet, maar ik ben nu eenmaal niet te beroerd om mijn online bijdrage aan de maatschappij te leveren. Vooral mijn vrouw krijgt het wel eens te horen; "Niels een marathon gelopen? Raar? Hij heeft helemaal geen hardloopfiguur" Of wanneer mensen hoopvol aan mij vragen wat mijn beste onderdeel is bij de triathlon ik zonder aarzeling antwoord: "hardlopen", dan valt er meestal wel een pijnlijke stilte.

Ik stoor me er niet aan, maar het is wel een opmerkelijke constatering. Wanneer heeft iemand een echt 'hardloopfiguur'? Als je de ontwikkeling van de mensheid in de afgelopen 100.000 jaar een beetje napluist, weet je dat ALLE mensen in de basis een hardloopfiguur hebben, anders hadden we nu nog op handen en voeten in de bomen gehangen.
Sterker nog, als we ergens niet geschikt voor zijn is het wel de hele dag op een stoel achter een bureau zitten. "Jij een kantoorbaan? maar je hebt helemaal geen kantoorfiguur?" Je hoort het zelden, maar misschien heb ik dat dan juist weer wel. Ik geef het toe, ik heb geen standaard -mager- hardloop voorkomen, met mijn 90+ kg en 1'83m lengte zie ik er wellicht meer uit als een rugbyspeler, een linebacker of als de stevige linksback van het 7e elftal van SV Spero.

In het dierenrijk heeft elk dier dat op 4 poten staat een hardloopfiguur. Zelfs een Grizzly of IJsbeer rennen met gemak tegen de 50 km/uur. En dat is nog altijd sneller dan 100-meter-kanon Usain Bolt (op een goede dag bij perfecte omstandigheden). Voor de meeste viervoeters zien we er dus allemaal uit als bankzitters en strompelaars met onze 'hardloopfiguren'.

Tijdens trainingen en wedstrijden haal ik trouwens heel wat mensen in 'met een hardloopfiguur'. Ik ben jaloers op ze, lichte tred, mooi rechtop, blik vooruit. Ik zwoeg en raas voort alsof ik een touchdown ga maken, zonder dat ik ooit bij de 'end zone' kom. Ik ga soms misschien wel sneller, elegant is het niet.
Elegant is ook niet meer wat ik wil zijn, heb ik besloten. Lekker doorstampen, net zoals ik mijn trainingen doe. Ik ken geen D3 of D4 trainingen.. tempo of wedstrijdtempo zijn de 2 versnellingen die ik ken.

Als het mij uitkomt misbruik ik dezelfde stelling ook wel eens. b.v als iemand sneller heeft gelopen op de zevenheuvelenloop, dan kom ik al gauw met mijn gewichtige excuus op de proppen...Jaaaaa, maar ik heb ook helemaal geen hardloopfiguur. Laat hem (of haar) maar eens met een zak aardappelen op zijn rug lopen. Die Afrikanen wegen slechts de helft van mij en zijn niet eens 2 keer zo snel, dus gewicht/snelheidsratio is bij mij nog altijd beter.

Nu ik weer wat meer hardloopkilometers maak, merk ik wel dat ik weer ga afvallen en langzamerhand toch naar 'hardloopfiguur' ga lonken. Dat kan maar 1 ding betekenen! Vanavond een flink bord shoarma, biertje erbij en morgen weer naar de sportschool, excuustraining!

Sponsor gezocht...

Ik zoek een sponsor, een grote dikke vette sponsor. Zo eentje die met grote fluoriscerende gekleurde letters op mijn shirt kan staan, of op de vette brede velgen van mijn snelle carbon wielen. Zo van.. jij roept niet naar mij tijdens de wedstrijd, mijn shirt roept naar jou!

Oh, ik heb geen geld tekort, teminste…niet direct. Ik begrijp heel goed dat mijn hobby (veel) geld kost. Triathlon is een dure sport; fiets, loopschoenen, racesuits, wetsuit en niet te vergeten inschrijfgeld. Denk er eens aan: deelnemen aan een “echte” Ironman start bij 400 euro inschrijfgeld. Wie dacht dat het eerste onderdeel van een triatlon zwemmen was komt bedrogen uit, het eerste onderdeel is: betalen! Dan nog reis en verblijfkosten erbij.. een sponsor zou helemaal niet misstaan. Dat geldt eigenlijk voor elke triatleet die ooit het predikaat: “you are an Ironman” wil horen.

Ik mag niet klagen, mijn vrouw en ik hebben goede afspraken over wat ik besteed aan triathlon. D.w.z ik koop het en zei zegt: “dan zal je het wel nodig hebben”. Gelukkig koop ik af en toe een ontzettend budget shirtje van de LIDL voor 4,99.. dat komt me in een discussie altijd goed van pas.

Soms dan zit ik te dagdromen en denk ik: "zou het niet heel veel cooler zijn als ik kon zeggen: die nieuwe schoenen?...van mijn sponsor gekregen”. “Die dure Ironmanwedstrijd? Mijn sponsor betaalde het inschrijfgeld, zomaar..” Dat zou toch heerlijk en handig zijn, maar in alle eerlijkheid, ik wil gewoon een sponsor omdat het zo leuk klinkt. Sponsoring op je tenue; het ziet er professioneel uit. Alsof je al direct een heel stuk sneller gaat (en dat ga je ook) omdat er een paar letters op je dijbenen staan. Legale EPO voor je brein, een stimulans voor al die uren training.

Nu ben ik natuurlijk zelf mijn grootste sponsor, dus het zou voor de hand liggen om met mijn eigen naam in grote neonletters rond te gaan rijden, maar wi doet dat? Op de een of andere manier lijkt me dat toch wat minder cool. Al helemaal omdat ik niet echt iets verkoop of wat wil uitdragen.

Ik kan natuurlijk wel een nepsponsor bedenken, niemand die dat in de gaten heeft. Verzin even wat moois, een naam, een logo, een kreet: 'Placebo, free medicine for all'. Niels Koster; gesponsored door het Placebo effect. "If you think you can.. You can!" Mooie slogans voor op mijn kledinglijn. Vroeger heb ik wel eens gedacht aan de merknaam OMA, gesponsored door OMA. Het heeft iets liefs en zachts, maar helaas, mijn oma's zijn niet meer.

Vorige week hoorde ik iets over crowdfunding..Te gek idee (en in genoemd voorbeeld werkte het, binnen 2 dagen uitverkocht). Jan Lammers deed het ook al eens bij de 24 uur van Le Mans, de sponsoren keurig voor een klein bedrag allemaal vermeld op de auto. Maar het lijkt me toch meer weggelegd voor goede doelen en (semi)profs. De 'crowd' moet toch het idee hebben dat je het een beetje goed gaat doen, of er iets goeds mee doet, denk ik. Waar draait het eigenlijk om bij sponsoring. Het lijkt een kwestie van gunnen of verdienen. Grote namen/ploegen die leveren hun sponsors wat op naar buiten toe, kleine namen leveren vooral wat op naar binnen toe. Maar ik ondersteun geen goed doel (dan zou ik ook alles weer moeten weggeven, heb je eindelijk een sponsor…).

Ik denk toch dat ik uitkom bij mijn eigen gezin, mijn groothandel in emotionele sponsoring. Zie het als een tegemoetkoming van mij naar hen. Ik wil iets terugdoen voor de naamloze sponsor. Voor al die kinderen, echtgenotes, vaders en moeders, oma’s en opa's die naamloos de gehele amateursport van Nederland ondersteunen. Zij, die uren langs de lijn staan te roepen en te verkleumen..voor ons!

Kosten? Nee joh, ik doe het voor niets.
Nu alleen nog iemand zoeken die de drukkosten wil betalen.

Hoe was het eigenlijk in Almere?

Ja, hoe was het eigenlijk in Almere?

Het is bijna een jaar geleden en ik heb verzuimd om er een eenvoudig raceverslagje van te maken. Ik kon het gewoon niet op papier krijgen. Missie geslaagd, gefinished, binnen de 12 uur. Geen enkele reden om niet tevreden te zijn.
Toch knaagde er iets van binnen, iets wat groot genoeg was om mij in een winterdip te krijgen en waardoor ik een hele tijd minder en zelfs met lichte tegenzin ging trainen.

Het was ongrijpbaar, alles klopte maar toch. Ik had mezelf teleurgesteld. Uitstekend gezwommen en zelfs boven verwachting gefietst, maar het lopen was echt knudde. Een race doen die al 20 jaar op mijn lijstje stond. Volbrengen en met een redelijk doel kunnen finishen. Het had ook heel anders kunnen uitpakken.

Ik heb de dag beleefd alsof ik in een ondoorzichtige ballon gevangen zat. Er is veel langs me heen gegaan. Waar ik normaal gevoelig ben voor geluiden, indrukken, situaties ging alles nu langs me heen. In een cocon naar de finish. Zo kreeg ik tijdens het zwemmen 2 keer een voet en een keer een hand vol in mijn gezicht, maar ik was vooral blij dat mijn brilletje nog goed zat (iets steviger zelfs). Het zwemmen was wellicht het leukste onderdeel, gewoon omdat het zo makkelijk ging. Van groepje naar groepje zwemmend, vaak gemakkelijk even in iemands slipstream meezwemmend. Steeds was ik er van overtuigd dat ik 'ergens in het midden zwom' dus ik ging fluitend (ja figuurlijk dan) naar de finish. Met 1:03:27 kwam ik uit het water. Dat was toch zeker 10 minuten sneller dan ik had verwacht. Als 78ste uit het water, hoe heerlijk is het om dan te mogen fietsen..

Op de fiets was het ook genieten, in elk geval t/m 160 km. Toen werd ik toch wel een beetje moe. Maar steeds rond de 30 km/u gereden, ik ben heel veel ingehaald maar ook nog boven verwachting gefietst. Ik had het mezelf toegestaan 29km/uur te rijden maar exact 30 was natuurlijk nog mooier. (fietsen 6:00:22). Ik heb natuurlijk al die gasten van de halve wel lopen vervloeken, want ik werd continu ingehaald door hele groepen hardrijders, maar ja.. dan zag ik weer zo'n verzorgingspost en nam ik voor de lol maar weer een powerbar bidon aan, alleen al omdat het zo vreselijk cool eruit zag om onderweg verzorging te krijgen.

met 2 vingers in de neus...

Het lopen was een ander verhaal. Het eerste rondje (vd 4 rondjes van elk ca 10.5 km) ging nog wel maar toen was het wel zo'n beetje op. De ballon, waar ik zo heerlijk in gevangen zat, knapte en alles kwam nu direct bij me naar binnen. Het ergste was de kramp. In de derde ronde had ik kramp in mijn kuiten, hamstrings en voeten.. aan twee benen tegelijk. Ik was net een kilometer of twee van de start/finish verwijderd en zag een verzorgingspost op zo'n 100 meter. Ik hing tegen een lantaarnpaal en lachte en huilde tegelijk. Dit was bizar. Bizar omdat ik toch nog graag verder wilde maar absoluut niet meer kon stappen. Mijn tenen stonden naar binnen gekruld, richting mijn hak en mijn been weigerde te buigen. Wanhopig dacht ik "ik moet nog een halve marathon lopen". Vanuit de verzorgingspost kwam een mevrouw naar me toe.."gaat het wel?". Wat moest ik antwoorden.. Ik wist niet of het nog wel ging. Maar de wil om verder te gaan was groter dan de pijn om te stoppen Vanaf dat moment was het 100 meter hardlopen, 100 meter wandelen. Eigenlijk nog best knap om dan 4:43 te lopen op de marathon.
Toen ik eindelijk weer terug bij de Esplanada (start/finish) kwam en daar Annette, Meinte, Jelle en mijn broer zag had ik het wel even gehad. "Ik doe het niet meer, ik kap er zo mee... ik loop nog even langs start en finish en dan kap ik hoor". Achteraf moest ik om mezelf lachen. Dat ik nog eerst langs start en finish wilde gaan, alsof dat dan nog wat zou uitmaken.. Nee natuurlijk moest ik verder, maar ik kon het niet verdragen dat zij met een "Hup Niels" vrolijk aan de kant stonden terwijl ik scheef trok van de kramp. Ik wilde dat zij ook een deel van mijn pijn zouden voelen.. maar doordat ik zelf steeds moest lachen als ik weer langs kwam had ik een klein beetje een verkeerde indruk gewekt.

Mijn broer, Willem, heeft de laatste ronde nog met me mee gelopen. Ik luisterde niet zoveel meer en dacht steeds bij elk stuk.."gelukkig, langs dit stukje parkoers hoef ik niet nog een keer langs" Door heel ingehouden te strompelen kon ik de kramp een beetje voorblijven. Ach soms vergiste ik me even en dan schoot het ineens ergens in.. Au au au.. Maar finishen zou ik. Doordat we toch nog aardig doorgingen besefte ik me in de laatste kilometers dat ik zelf binnen de 12 uur zou kunnen blijven. Ik wilde zo graag naar de finish dat ik bijna te hard ging in de laatste kilometer voor Jelle en Meinte die enthousiast naast me liepen. Met z'n 3'n over de finish, onder dat bord door. Het zat erop. 'Nu moet ik juichen' dacht ik nog. Te moe om emotioneel te zijn, moe van de pijn. Moe van het tegen mezelf praten.. 12 uur lang alleen onderweg, alle realiteit vloeit uit je lijf. Geen reep, gel of drankje kan je daarbij helpen.

Ik weet het.. ik moet gewoon tevreden zijn. Maar de kramp trok nog even door naar mijn motivatie. Dit jaar maar even gewoon trainen zonder doelen en dat bevalt eigenlijk best goed. Ik kijk er naar uit om in september toeschouwer te zijn in Almere. Gewoon friet eten langs de kant, een beetje roepen naar de atleten. 's middags misschien even een uurtje de ogen dicht in het gras. Beetje dagdromen over een mooie comeback volgend jaar, want dan ga ik het allemaal anders doen natuurlijk.