Ik ga stoppen met bloggen!

Ik stop er mee, ik stop met die blogs. Ik stop met het schrijven én met het lezen van blogs..
Sportblogs, bleh!

Het schrijven (en lezen) van blogs en verslagen lijkt bij sommige atleten alleen nog maar een lange klaagzang. Het is kommer en kwel in blogland. Het sportleven is een zware last.

Dan heb ik het alleen nog maar over atleten die hun succesvolle blogjes volschrijven met  wedstrijdverslagen over binnen de doeltijd gefinishte wedstrijden. Want als het net even anders liep, of ze hadden gewoon niet genoeg getraind, dan komen de waterlanders. Je zou denken dat triatleten geen watjes zijn, nee, dus. Niet juist dus.

Triathlon is een complexe sport met een boven normale inspanning, dat moet je je natuurlijk wel blijven realiseren. Als een triathlon wedstrijd 100% maakbaar en voorspelbaar zou zijn, dan hoef je er eigenlijk niet aan mee te doen. Ga dan lekker yahtzee spelen en geniet van je gelukkige gouden hand  op het dobbelbord.

Train hard of zoveel als je wil, hou je verwachtingen realistisch en geniet. 

Soms, dan heel soms, dan heb je zo’n wedstrijd waarbij alles samenvalt en je op een wolk zwemt, fietst en loopt. Geniet van die ene keer, want meestal is het gewoon afzien (of waren je verwachtingen wat te laag).
Of wat dacht je van die atleten die volledig terecht een gele, blauwe of donkerrode kaart hebben ontvangen. En toen was het dit en dan is er weer dat. “Iemand anders deed het ook” en toen ging het net even anders en niemand zag het en toen had je dat filmpje moeten zien, toen er nog veel meer gestayerd werd.. ja, geklaag dus. Er woorden in heel wat woorden verspild op het digitale papier over het eigen falen.

Er zouden eigenlijk nog veel meer kaarten moeten worden gegeven, al is het maar om die triatleten wat emotionele eelt te laten kweken. Er wordt namelijk nogal wat net op of over de grens gestayerd,  gesjoemeld of gewoon als overtreding gemaakt .  Als je weet dat afval deponeren buiten de bestemde gebieden bij een wedstrijd dat je een diskwalificatie oplevert…waarom doe je het dan toch? Dan vraag je er om..  #RTFR (Read The Fucking Rules).

Triathleten klagen en dat ze er over gaan schrijven is geen zalf voor opgekropte emotionele spanning, het is een vergrootglas op het pijnlijke leven van een sporter.  
En, ja: ik ben ook triatleet. Ik heb ook heel wat te klagen. Ik vind dat ik tegenwoordig zelfs meer te klagen heb dan voorheen. Minsten 10x zoveel als voorheen. De eerste zwemtraining, de eerste 20 minuten op de hometrainer, mijn eerste 3 km hardlopen sinds september. Het is een drama. Het is een langdurig vermoeiende worsteling met mijn lijf om daar te komen waar ik eigenlijk nooit was.
Want ja, voordat ik aan m’n hart geopereerd werd en ‘n herseninfarct in mijn maag gesplitst kreeg, was ik natuurlijk ook al een middelmatig triatleet.

Ik deed voorheen ook nooit zoveel als ik plande en nog minder dan ik wilde. Ik hoopte ook heel vaak ‘op die ene dag’.. en ,ja: die ene dag heb ik wel gehad natuurlijk. Vroegâh

Mijn beste triathlon ooit. 1995 Liessel.

Ik heb op dit moment dus heel veel redenen of recht om te klagen. Maar net nu heb ik er geen zin in. Er is teveel te klagen. Het is net even te echt. Dat vergrootglas op mijn zogenaamde sportersleven is zo groot dat ik elk details van mijn poriën van mijn atleten huid zie.

Ik geef toe dat ik soms letterlijk op de tacx zit te huilen, gewoon omdat het allemaal zo kut is. Afzien. 30 minuten met 18 km/uur wegstoempen. Dan vraag ik me af waarom me dit is overkomen, terwijl ik motivatie filmpjes op youtube aan het kijken ben. Het is gewoon fucking oneerlijk dat ik niet lekker kan genieten van een beetje hardlopen of fietsen. Waarom is dit me overkomen? Het voelt alsof mijn hele leven in een pot dikke stroop zit.

“Hoe het gaat? Ja, prima”. Nee natuurlijk helemaal niet. Maar het heeft geen zin om te klagen. Je moet verder, dat weet ik ook wel. Ik had in december nog een leuk blogje zitten schrijven over meezingen bij de carnaval, maar ik kan eigenlijk maar een enkele regel meezingen. Ik ben al blij dat ik liedjes weer herken en ik weer kan mee neuriën. Met een beetje oefenen kan ik 2 regels achter elkaar meezingen en dan rollen de woorden alweer over elkaar.  Het praten is alsof ik een karaoke nummer moet zingen waarvan ik de tekst pas net voor me zie, in het koreaans. Gelukkig kan ik mij wel prima verwoorden in alledaagse gesprekken. Koetjes en kalfjes is prima, daar merkt niemand iets van. Vermoeiend en frustrerend, ja dat is het wel. Soms is het wel grappig als ik een tour-de-mallêtje maak… ik bedoel een gille-de-la-tourette versprekingkje maak. Daar kunnen we dan thuis wel over lachen.
 
Er is eigenlijk alleen maar wat te klagen, als er niet echt iets te klagen is. Als je lekker oud hollands kan nuilen over wat er allemaal niet goed is gegaan.

Pas als ik straks weer een echte lekkere triathlon ga doen (en finishen) en kapot en teleurgesteld mijn racereport kan intikken. Ik kijk er al naar uit, over een paar maanden of over een jaar, dat ik weer met overgave met teleurstelling een blogje kan typen.
Dat je denkt; “nou dat blogje van Niels dat is ook wat.. slechte wedstrijd, heel veel pijn en nog een gele kaart ook.” Dat lijkt me heerlijk!

Afstappen bij de Frysman.. genieten!

De 10 mooiste en slechtste momenten van mijn IM Maastricht

Een race verslag..leuk!
Nee, niet leuk.. "Eerst ging ik zwemmen en toen moest ik fietsen en dat was heel ver en toen lopen en toen was ik moe". Albert Geerling zei het ooit eens zo mooi over al die raceverslagen na een triathlon. Hij heeft/had wel een beetje gelijk. Daarom heb ik me beperkt tot de beste en de slechtste 5 momenten van mijn Ironman Maastricht. Keurig verzameld en aan het digitale papier toevertrouwd.

Ik bouw de spanning langzaam op en begin met de minst slechtste, en dan wissel ik het af en bouw ik het op naar het hoogste- en absolute dieptepunt. Eerlijk gezegd ben je op een gegeven moment niet meer in staat om tijdens zo'n wedstrijd de hoogte en dieptepunten van elkaar te onderscheiden.

Vergezicht op zwemparkoers Ironman Maastricht

5 Hoosbuien

Ja, het regende tijdens IM Maastricht. En niet zo'n beetje ook. In de eerste ronde fietsen (90km) had ik de afdalingen goed in me opgenomen, de meeste kende ik nog wel van de Amstel Goldrace of de Volta cycling classic. Dat werd dus knallen in de tweede omloop, totdat de hemel openbarstte. Het water stroomde over de straten, op sommige stukken zag je geen betonplaat meer liggen en reed je door een paar cm water. Hopen dat er geen grote gaten in de weg zaten. Mijn voornemen om in de tweede omloop dus nog een tandje harder de afdalingen in te gaan moest ik laten varen (hahaha varen! briljant). Gelukkig bleven ongelukken mij bespaard, er lagen al genoeg atleten op het asfalt. Nog even los van de tientallen lekke banden die ik onderweg zag.

5 Het materiaal

Specialized Tarmac

Kijk, aan het materiaal ligt het niet. Vroeger (toen ik goed was) moest ik het doen met wat ik maar voor weinig of niets kon krijgen. Tweedehands kleding van een teamlid, een surfpak van mijn 20 cm langere broer of een gratis binnenbandje van de plaatselijke tandenloze fietsenboer. Tegenwoordig heb ik alles hageltje nieuw. Ik kan kiezen uit 2 fietsen om de wedstrijd op te rijden. Ik koos voor mijn Specialized Tarmac, een gewone (ahum) wegfiets. Prima keuze op dit parkoers. Helemaal nagekeken door Roelofs Fietsenspeciaalzaak, er kon niets misgaan

Lazer Wasp

Ik had een gloedje nieuwe Lazer WASP tijdrithelm.. Wat een genot!
Tijdens de stortbuien zat ik dankzij die helm in een cocon van stilte, droogte, rust en warmte. Mijn lijf werd nat maar in mijn hoofd bleef het droog.

Dit jaar ook een nieuw TYR wetsuit gekocht (via Davilexteam). Simpelweg fantastisch om in te zwemmen. Ik denk nog wel eens terug aan dat surfpak.. het water stroomde aan de voorzijde zo hard naar binnen dat ik het gevoel had dat ik in een parachute aan het zwemmen was. Mijn huidige wetsuit houdt mij tot bijna halverwege de 3,8 km droog. Als ik er bij een kortere afstand in zou zwemmen dan zou ik gewoon droog aan de kant komen, ben er van overtuigd. Maar gelukkig doe ik niet van die korte triathlonnetjes..

4 Eenzaamheid

Tijdens IM Maastricht heb ik geen meter alleen gereden. Altijd zag ik wel een andere atleet ergens voor me rijden (of lopen). Ik ben ongeveer 600x ingehaald, dat was prima en ingecalculeerd. Bij het lopen echter merk in je in de laatste 2 ronde's dat het aantal deelnemers dat nog overblijft snel minder wordt. In je laatste ronde loop je wel eens in een lege straat of staan de bewoners hun tent al in te pakken en lopen de terrassen leeg. Maar eenzaamheid verbroedert, je krijgt meer gesprekken met je medestanders. Gedeelde smart is halve smart tenslotte. Stuart uit Engeland, die in zijn derde ronde zat toen ik al in de laatste liep. Wandelend, lopend, rennend, hinkelend elkaar moed inspreken. Beloven dat erop de finish iets ligt wat ongrijpbaar magisch is.. succes, good luck, hang in there.. samen alleen zijn. Terwijl je jezelf afvraagt: " waarom doe ik dit ook alweer?".
Er was echter maar plaats voor 1 gedachte in mijn hoofd.. ik moet finishen!

4 De Leeuw van Vlaanderen brult!

ergens op de grens tussen Nederland en Belgie, op een stuk betonstraat in niemandsland. Op een lokatie die een mooie start zou zijn voor een veldrit, stonden 2 vlaggen van de Vlaamse leeuw aan beide kanten van het pad opgesteld.
Naast de vlaggen stond een stalen constructie waar voor en na elk atleet een steekvlam van ca. 1 meter uitvloog.
De Leeuw brult..
De leeuw brult: Welkom in Vlaanderen.  Welkom in het hol van de Leeuw! Het zwaarste en lastigste stuk fietsparkoers ging over een onafgebroken reeks heuvels en dalen met betonplaten, bochten en obstakels. Vlaanderen is Vlaanderen.. Soms lastig om van te houden maar ook een eenvoud en schoonheid in het landschap waar ik echt van heb genoten tijdens het fietsen.

3 Plassen

Ik moet plassen. Na 1 ronde fietsen gaat die gedachte ongeveer 50 km lang door mijn hoofd. "Plas dan op de fiets!": zeg ik tegen mezelf. "Als je toch zo nodig moet, toe dan". Het lukt niet.. 20 km lang probeer ik al fietsend te plassen. Er komt niets. Bij een verzorgingspost stop ik bij de Dixi. Met veel gewurm en gedoe shirt en trisuit omlaag..
Was ik eens de trotse bezitter van een penis, nu kijk ik naar een verschrompelde drukknop.  Alsof ik vuur aan het plassen ben zo sproeit er urine uit, dwars door de Dixi. Mijn urinebuis is ontstoken door de 140 km fietsen op het soms hobbelige parkoers. Pijnlijk. Au! Gelukkig voel ik me opgelucht na het sproeien en kan ik ook weer gewoon op mijn zadel zitten.. De laatste 40 km is aftellen, het fietsen zit er bijna op, maar krijg ik ooit mijn pielemans weer terug?

3 Ik heb geen zin meer

Het is iets wat elke triatleet tegen zichzelf zegt.. Stuart die ik eerder al noemde, Bas Diederen, maar bv ook Stefan van der Pal; de winnaar van de Frysman, DE Frysman, zeg maar! Ik sta bij een verzorgingspost en doe een poging even mijn been te strekken terwijl direct in een andere spier een kramp schiet.. Ik vloek.. *(&^*@  "Wat is er aan de hand grote vriend", zegt Stefan.. Ik denk: "Hee Stefan vd Pal loopt ook nog, net als ik dus!". Op zijn advies neem ik een TUCje, om een beetje zout binnen te krijgen. Droge troep trouwens als je het niet voor de buis bij een biertje neemt.
"Ik heb helemaal geen zin meer, echt helemaal niet meer.." zegt Stefan. Ik weet wel dat ie gewoon doorgaat, maar het is als zalf op mijn wonden. Dus ook deze toppers verliezen in deze fase een beetje de lust. Ik ben eigenlijk best normaal. We spreken elkaar nog een beetje moed in en gaan allebei weer op weg. Hij loopt ik strompel. Ik roep nog: "kom op Stefan, dan maak je maar zin.. dat zou je moeder ook zeggen". Er een beetje vanuitgaande dat iedereen uit Friesland op dezelfde manier is grootgebracht. Niet sjanteren maar doorzetten. Het geeft mij weer net voldoende energie om de volgende 5 km af te leggen.

2 Pietersberg

Ze zeiden: er zit nog wel een heuveltje in het parkoers, een heuveltje.
Het blijkt dat parkoersverkenning eigenlijk noodzakelijk is.
De Pietersberg is een heuvel als een dijk. Pittig, stijl en een verschrikkelijke aanslag op je spieren. Ik haat de Pietersberg. Ik betaal hier de prijs voor mijn tekort aan trainingen. 40 uur zwemmen, 90 uur fietsen en 60 uur hardlopen en nog wat uren in de sportschool. Mijn voorbereiding voor IM Maastricht. Efficient getraind, maar pijnlijke realiteit op dit moment.

Naast alle fysieke ongemakken blijkt dat André Rieu aan de voet van de Pietersberg woont. In de tweede ronde (of de derde of eerste, weet ik veel) zit André in het parkje naar het schouwspel te kijken. "Hee André Rieu", denk ik..
Ik zie dat hij ziet dat ik zie dat hij ziet dat ik hem herken.. Maar, ja hij kent mij natuurlijk niet.. Ik lach daarom wat naar hem, met een knikje van herkenning en en hij knikt vriendelijk terug. Waarom speelt ie eigenlijk geen stukje viool? denk ik ik voor 10 seconden, todat die 'berg' me weer kapot laat gaan.

2 48 jaar

Lastig punt. In de derde ronde had ik het zwaar en voelde ik emoties opborrelen. Peter ten Tuijnte kwam ik tegen. "Ik zie je zo bij de finish"..zegt ie. "Doe maar alvast een biertje"; roep ik. "maar niet van dat flauwe alcoholvrije he.." tenminste "als ik niet dood neerval"; denk ik.
Ik denk aan mijn vader, die was (ook) 48 jaar toen hij overleed. En ik doe een Ironman, wat betekent dat? Vanaf het begin van dit jaar stromen die gedachten al door me heen. Ik word 48. Misschien doe ik daarom wel deze idiote race.. Waarom doe ik dit? Ik denk het al de hele dag..waarom?
Omdat ik leef en ik wil leven. Dit is leven, idiote dingen doen en genieten, naar bekende en minder bekenden roepen dat het goed gaat en 'hou vol' en 'we doen het samen'.
Voor mijn vrouw en kinderen. Ik kan het, dus jij kan het. 48 is niet het einde voor mij, ik zit er middenin. Ik begin vandaag gewoon aan een nieuw leven, als Ironman!

Er zijn nog 2 zaken over; mijn 2 meest opmerkelijke momenten van Ironman Maastricht. terwijl ik voor mijn gevoel al gefinished ben. Alleen nog even uitlopen dus...

1 Het lastigste punt van de dag

Het lastigste punt is in de derde ronde, eigenlijk de hele derde ronde is afschuwelijk. Ik voel me misselijk, ik heb honger, ben duizelig en heb het warm. Als ik erover schrijf breekt het zweet me weer uit. Bij de start van de 3e ronde zie ik Ramon, ik kan het niet meer verbergen of verbloemen. "Ik voel me slecht", zeg ik tegen hem. Ik denk dat hij weet wat ik bedoel. Ik kan even niet meer lachen. Geen vingers meer in de neus, geen grappen of grollen. Even later kom ik Sietske tegen. "Hoe gaat het?" roept ze enthousiast. Ik wil zeggen: OK! maar ik roep: "het gaat KUT!" shit! waarom zeg ik dat nou.. waarom zeg ik niet "joepie..nog 1,5 ronde" maar het is K*&.. dat is wel zo.
Annette (mijn vrouw) ziet het gelijk. De grauwe kleur op mijn gezicht. Ik voel zelf ook dat ik grauw , grijs en klam ben. Bij een verzorgingspost wil ik eigenlijk even gaan zitten, maar ik kan nauwelijks rechtop blijven staan. Als ik nu ga zitten dan kom ik misschien niet meer omhoog en als ik hier blijf staan dan roept iemand misschien wel een EHBO'er. Ik moet doorlopen. Ik moet naar de finish. Uit wanhoop pak ik op het laatste punt bij post een stuk banaan. Dan maar een banaan, denk ik. Hij smaakt heerlijk, bijna goddelijk. Ik voel de structuur in mijn mond en geniet van elke hap. Gered door een banaan ga ik verder. Zo loop ik door van banaan tot banaan. Nog een gelletje en nog een cola.. toe maar. Het lijkt wel feest!

1 De fans

Van alle zaken die in de triathlon meetellen is er 1 factor die doorslaggevend is voor het succes en dat is de support van de fans. Het thuisfront, de kennissen, de medeatleten, de onbekende juichers langs de kant en ja, zelf het knikje van André Rieu.

Maurits Smakman op de Bemelerberg.. De hele Scheltinga clan bij de ingang van de tweede fietsronde, ik juichde me gek (zie foto). De familie Bouman en alle andere supporters van Triathliem uit Didam. De Davilexer's; Rob, Donald, Stefan, Menno en Ruben inclusief familie. Het "kom op Davilex" van Edo op de Halembay. Ik sport niet op gels en repen, niet op brandstof of sportdrank.
Als ik tijdens de wedstrijd denk aan de finish zie ik geen finishboog of zwart-rood tapijt..Ik zie mijn gezin staan.. Ik zie de bewondering en hun lach. De tranen schieten in mijn ogen.

Bij de start van het zwemmen werden voiceberichten via de Ironman geluidsinstallatie afgespeeld. Annette had er ook één ingesproken. Ik was stil en ontroerd, een persoonlijke boodschap tussen 1000'n mensen. Zo direct van haar naar mij. Mijn brilletje moest ik even afdoen, de glazen besloegen aan de binnenzijde. Ik moest het doen, ik wilde het doen en heb het gedaan. Voor mezelf en dankzij velen.

Ik ben een ironman!

en voor iedereen die het niet gelooft, de video 'or it didn't happen!'

(ps en mijn pieleman is ook weer terug!)

Triathlon; het belangrijkste in het leven!

Het belangrijkste in het leven is triathlon. Niet alleen in mijn leven, in ieders leven.  Al het andere in de wereld vervaagd bij het doen van deze fantastische sport. Het leven bestaat voornamelijk uit bijzaken Én triathlon. Triathlon; zwemmen-fietsen-lopen. Niet van die lullige afstandjes, nee hoe langer hoe beter. Langer is leuker. Pijn is fijn. Geen leven zonder triathlon.
Triathlon is toppie!

Afgelopen zaterdag deed ik mee aan de Frysman en was ik bovenstaande statement even vergeten. Het was me zomaar even ontschoten. Opeens was er een idiote gedachte in mijn hoofd gaan zitten dat het 'leuk' moest zijn. En ik ben nu eenmaal wat minder goed in 'leuk' heb ik gemerkt, behalve tijdens de Carnaval, maar dan ben ik ook gelijk hilarisch.

TYR warrior!

Dat het niet meer leuk was had ik al snel door. Zo vlak na de start van het zwemmen. Normaal kijk ik uit naar het zwemmen omdat me dat vrij eenvoudig af gaat. Natuurlijk is meer dan een uur zwemmen best nog een eindje, maar het is nog steeds 'maar' een uurtje en in vergelijking met de andere onderdelen is het zo voorbij. Een beetje met je armen in het water zwaaien en je kom er wel. Je zweeft half gewichtloos glijdend door het water, hoe moeilijk kan het zijn. Je krijgt het ook nog eens niet snel te warm en je mag nog stayeren ook.

Ik was daarom bijzonder teleurgesteld dat ik het gevoel kreeg dat ik niet vooruit ging en praktisch alleen zwom. Dit uurtje kon wel eens heel lang gaan duren. De tweede ronde ging het iets beter en was het 3 slagen vooruit en 1 slag terug. Moe maar voldaan kwam ik uit het water. Gelukzalig constateerde ik dat meer dan de helft van de fietsen nog in de wisselzone stond en ik dus gewoon 'goed' had gezwommen, ondanks de 1'24 die op de klok stond.

Carnaval is wel leuk,
Ook alleen met z'n drieen. 

Nu moet je weten dat triathlon een sport is die zeer geschikt is voor geestelijk beperkte schizofrene ADHD patiënten. Ga maar na; wie doet er nou liever in zijn eentje 3 sporten, in plaats van met z'n 3'n 1 sport. Dan heb je dus naast teveel energie ook nog eens onderontwikkelde sociale skills. 10-20 uur per week trainen, feestjes overslaan, bizarre eetgewoontes.
De definitie van Triathlon klinkt als de omschrijving van een aanvullende polis met 3 sterren.
Dat zit niet in de basisverzekering.

Als je heel even bij zinnen komt en min of meer 'normaal' gaat denken, dan slaat de twijfel toe.
Dan ga je denken: "dit is eigenlijk helemaal niet normaal" of "dit is helemaal niet leuk"of nog erger: "waarom doe ik dit?". Als dit soort vragen en uitspraken in je hoofd opborrelen dan ben je gestopt met het doen van een triathlon maar ben je bezig met het eerste onderdeel van de trut-a-thlon.

Waar ik normaliter de eerste 90 km steeds hetzelfde liedje aan het neuriën ben, zit ik nu antwoorden te bedenken op vragen die ik niet weet. Het knaagt aan me. In plaats van "work, work, work, work, work" te zingen van Rihanna zing ik nu het "waarom, waarom, waarom, waarom" van NielsuitElst.

Na 90 km (2 rondes) stop ik bij mijn familie. Ik voel me slecht, moe, misselijk, slaperig en ik heb last van kramp. Ik heb er niet alleen geen zin meer in, ik ben gewoon slecht. Mijn moeder en haar vriend Freddy zijn net aangekomen op de dijk waar ooit de Hollanders door de Friezen werden verslagen in de zoveelste poging Friesland in te nemen. Wat ben ik? Hollander of Fries.

Vooruit nog 1 rondje, gelukkig fiets ik dat rondje helemaal alleen en zie ik geen enkele andere deelnemer.  En daarna nog maar 1 rondje fietsen, want ook mijn broer is in de 3e ronde net uit Groningen gekomen.

Eerlijk gezegd fiets ik op dat moment nog liever een rondje met kramp dan nu te moeten uitleggen waarom ik niet meer met kramp wil fietsen. Ik wil niets uitleggen.. Ik wil gewoon een leuke triathlon.

Trots om in t Davilextenue te starten

In de 3e ronde zing ik ook opeens weer een liedje en in de 4e ronde sta ik 3x met kramp naast de fiets. Vanaf de buitenkant van mijn heup, via de binnenkant naar mijn lies naar de voorkant van mijn knie loopt via de knieholte naar het puntje van mijn achillespees een krampje door mijn been. Het is bidden tot het weg trekt..en gillen. Dan zo snel mogelijk weer opstappen en weer door. Zodra ik fiets kan ik ook weer echt doortrappen. Wind tegen of niet maakt me niet meer uit.

Lopen is geen onderdeel van de trut-athlon en dus weet ik zeker dat er niet gelopen gaat worden vandaag. Wij zijn het er met onszelf over eens. Onder geen voorwaarde, het moet tenslotte leuk blijven. Triathlon is namelijk he-le-maal niet belangrijk.

De enige tri die belangrijk is zijn die drie die bij mij thuis op de bank zitten. Het is een belachelijke onderneming voor een midlife 40'er van bijna 100kg. Wat denk ik eigenlijk. Met het figuur van een discuswerper zo'n idiote duursport gaan doen. Het is vragen om problemen. Die hele sport is waanzin, ze zijn allemaal gek geworden! Triathlon is stom!

En ik wou zo graag een keer een leuke lange triathlon doen, beetje makkelijk zwemmen en dan met fietsen een beetje op tempo maar gematigd die 6 uurtjes uitfietsen. Dan als toetje aan één stuk door in iets van een uur of 4 de marathon lopen. Een voorbeeld als Davilexatleet voor de rest van de wereld.
Wat ik vandaag aan het doen was leek helemaal niet op het plan en dus was het plan stuk. Ik was stuk, alles was stuk.

perfecte anti-stayer wedstrijd!

Omdat mijn broer Willem hoopvol naar me toe komt gerend of ik toch gewoon ga beginnen aan het hardlopen kleed ik me om. Ik toon mijn goede wil, maar ik ga niet lopen, dat is duidelijk. "Nee ik ga niet lopen hoor". "Het gaat niet"; zeg ik tegen mijn vrouw en vooral hardop tegen mezelf. Van de fiets: kramp, fiets ophangen: kramp. Maar bij het omkleden krijg ik helaas geen kramp, ik maak gebukt mijn veter vast en er gebeurd verdorie niets.. wat is dit?
Ik ga NIET lopen.. en vertrek toch.

Bij de eerste verzorgingspost neem ik een lekker stukje suikerbrood en maak ik een gezellig praatje. Mijn tempo is nog best aardig, maar elke kilometer schiet er wel ergens een krampscheut doorheen. Ik ben gestopt met denken. Ik kan niet anders meer dan stoppen, er is geen strijd meer over om te strijden. Ik baal dat ik niet uitgeput langs de weg lig. Dat ik niet zo kapot ben dat ik niet meer kan lopen of praten.. Ik voel me schuldig, dat ik familie laat opdraven om mij niets te zien doen. Schuldig dat ik zo'n mietje ben.

Op zondag zie ik Contador in de volgauto instappen.. met een slap handje zwaait ie naar de camera. Tsja.. ik ken dat wel. Ronaldo valt uit met een onduidelijk toneelspel in de finale van het EK. Hij huilt als een trut-atleet. Ik ken dat wel, dat gevoel dan. Niet die krokodillentranen. Ik ben blijkbaar in goed gezelschap dit weekend.

Over 2 weken is Ironman Maastricht, dezelfde afstand. Hetzelfde, maar toch anders. Maastricht wordt geen leuke wedstrijd, Maastricht wordt tandvlees verbijtende waanzin. Afzien tot het op is. Tot op het bot. Geen gelach maar 'finish till you die'. Het zal me toch niet nog een keer gebeuren.
Triathlon is niet leuk, als ik me dat maar goed in mijn hoofd prent.
Triathlon is het belangrijkste wat er is!

Tenminste zolang je in de wedstrijd zit.

Stayeren is schitterend!

Als kerverse jury van de NTB en als triatleet hoor ik natuurlijk voor de volle 100% achter de nieuwe campagne te staan van de NTB: Stayeren = Storend , maar daar heb ik toch wat moeite mee.
Stayeren is namelijk helemaal niet storend. Stayeren is fantastisch. Stayeren is stiekem. Stayeren is lekker.

In het wiel licht meegezogen worden in de luwte van het harde werk van je voorganger. Onwetend van de harde gesel van de wind. Het kopwerk over laten aan de knechten. Wie wil er eigenlijk knecht zijn? Alleen een knecht van jezelf!


Als wielerliefhebber geniet ik optimaal als bij waaierkoersen alles op de kant wordt gezet.
Stayeren in optima forma! Wie zegt dat stayeren saai is, dat er geen uitdaging in zit? Is de Tour de France uitrijden of zelfs winnen een mindere prestatie omdat er gestayered wordt? Zelf in de ITU worldcup en de Lotto Eredivisie Triathlon wordt er volop gestayerd in de -stayer- wedstrijden. Ja precies.

Stayeren is ook een beetje stiekem, en stiekem is stiekem best wel eens lekker. Wie heeft er nog nooit iets gedaan wat niet mocht..kom op! Spieken, een snoepje uit moeders snoeppot, iets te hard rijden, een beetje minder belasting betalen.. en stayeren.

Dan denk je natuurlijk: Niels dus jij doet dat ook allemaal? oh oh oh.
Eh..nee! (behalve dat van de snoep).

Ik zeg niet dat ik nog nooit een stukje gestayerd hebt, zeker niet. Ik ben zelfs wel eens aangesproken op stayeren terwijl ik helemaal niet wist dat ik aan het stayeren was. Ik dacht gewoon dat ik werd ingehaald, maar goed.

En ja, ik heb ook wel eens 50 meter achter iemand gehangen. Dit wordt natuurlijk even pijnlijk, maar goed ik kom er maar vooruit. 

Bij Challenge Almere 2012.. na 150 km, ik was best al een beetje stuk. Laatste draai tegen de wind in, iemand haalt me net na de bocht in. Ik ga op 'n illegale 3 meter hangen en heeeeeel langzaam laat ik het gat vallen. Genietend van mijn stoute actie en met het gevoel alsof ik een 4 cilinder heb aangezet. 

Nog geen 10 seconden later rijdt er van achter een motor van de NTB naast me.."wat ben je aan het doen?, vraagt de jury". Ik zeg: "eh.. aan het stayeren..?", "Ik dacht als ik nou heel even...je weet wel.. al die groepen die..eh.. ach ja..stayeren.." Hij lacht en ik ook. Er is al een gat van 100 meter gevallen met mijn voorganger, want eigenlijk heb ik het niet nodig. Maar ik dacht heel even aan die waaieretappe.. op de kant, in het wiel.

De motor is alweer vertrokken en ik denk: "nog maar 30 km, wat is dat nou eigenlijk" Heel stiekem heeft de jury mij een beetje geholpen door me even uit m'n dipje te halen. De NTB jury motor is ondertussen bij een groep van een man of 15 aangekomen die een paar minuten voor me rijdt.. zou hij ze daar ook zo vriendelijk aanspreken?

Maar als je niet genoeg getraind hebt of je kan gewoon niet hard genoeg, of je bent gewoon een watje,  dan biedt stayeren natuurlijk uitkomst. Voor al die triatleten die het alleen niet redden tegen de wind. 180 km is ook verschrikkelijk ver. Als je het niet redt dan zoek je hulp. Gewoon lekker makkelijk, zoals je vroeger achter moeders rug achterop de fiets zat, weggedoken achter haar lange regenjas, jij je knuffel dicht tegen je aangedrukt. Of al die medeleerlingen die toch liever de bus naar school namen in plaats van in de regen op te stappen. In de winter van '85 was ik er nogal trots op dat ik (samen met Anton) als enige bij -15, sneeuw een oostenwindkracht 7 met een gevoelstemperatuur van -21 graden Celcius in een sneeuwstorm naar school fietste. OK, toegegeven,  i moest bij aankomst op school  bijna overgeven van de kou, maar het gaf me toch een warm gevoel. Er werd niet gestayerd!

Stayeren: ik vind het niet storend, ik vraag me alleen af of je het wel wil als je triathlon doet.

Bij Jordy achter op de motor!

In Almere werd in de 3e divisie (OD) ook aardig wat gestayerd. Echter, als je dan achter op de motor zit, is het opeens best lastig om nou precies aan te wijzen wie er nou echt aan het stayeren en wie er slachtoffer van de omstandigheden is. Je ziet 7 - 8 atleten vrij dicht bij elkaar rijden, 3 halen in en 3 worden ingehaald, 1 zit kapot en 1 hangt er wat tussen in. Je moet best wel een flink gat laten vallen wil je uit deze groep komen, denk ik, of heel hard gaan fietsen als je er voorbij wil, met windkracht 6.

Tegen 1 atleet zeg ik dat ie een gat moet laten vallen..gelijk allemaal misbaar. Aha! Dus die stayert, denk ik. Tegen een ander kijk ik alleen boos en schud ik m'n hoofd. Tegen atleet nr 3, die een poging doet om in te halen, zeg ik dat ie echt wel wat harder moet gaan fietsen of het anders het inhalen maar moet opgeven, want dit lijkt nergens op. Tegen de andere 'inhaler' roep ik alleen: "Hee, fiets eens door" boze blik.. ja, dus ook stayeren.. ;-)

We rijden ze voorbij en wachten ze even later weer op... Ik bespreek het met mijn motard en geniet er wel van.

Naast mijn DavilexTeam werkzaamheden en het jureren bij de NTB binnenkort zelf weer aan de slag bij de Frysman. Hele triathlon, kleine wedstrijd en dus geen of weinig kans op stayeren. Een beetje ouderwets,  zoals het allemaal begon. Mijn eerste triathlon in 1987, Witmarsum (ook in Friesland). Had toen nog nooit meer dan 100 meter gezwommen en de fietsroute kreeg je op een kaartje, zodat je zelf de weg kon vinden. In de verte zag ik nog een deelnemer, ik deed mijn uiterste best om die in beeld te houden, zodat ik wist dat ik nog goed zat.
Ik wist helemaal niet wat stayeren was, je fietste gewoon je route en liet je kaart stempelen!

Stayeren is modern, zoals selfies op de fiets en motortjes in het frame. Dan beter een eenzame fietser, je kop in de wind en afzien, want dat is nog altijd beter dan een zakenman..

De zon schijnt er is geen reden

Met rotweer en met harde wind te gaan fietsen

Als ie maar geen voetballer wordt

Ze schoppen 'm misschien half dood

Als ie maar geen voetballer wordt

Ze schoppen 'm misschien half dood

Maar liever dat nog

Dan een bord voor z'n kop van een zakenman

Want daar wordt ie alleen maar slechter van

(Boudewijn de Groot)

Ik doe maar wat.

Sinds kort ben ik met enige regelmaat in de sportschool te vinden. Niet echt mijn favoriete ding (er wordt namelijk ook spinning gegeven), maar het schijnt goed voor je te zijn; 'core workout', krachtopbouw, blessurepreventie. Ik gebruik een heel setje aan semi-medische termen om te verantwoorden waarom ik 2 dagen in de week in een warme klamme bezwete sportzaal voornamelijk zit uit te rusten op een Technogym apparaat van 3000€.

Gymzalen (ik bedoel fitness hotspots) worden opgesierd door trainers, enthousiast in het begeleiden van leden. Trainers, zijn ook niet helemaal mijn ding, want eerlijk gezegd: Ik doe maar wat.
Ik verzin zelf een setje oefeningen en probeer in een half uur met zo min mogelijk wachttijd zo snel mogelijk moe te worden. Dan heb ik nog een beetje het idee dat ik iets aan het doen ben. Na een half uurtje heb ik met hard doorwerken zo'n 6 oefeningen met 3x herhalen gedaan. Dan maak ik het uur of anderhalf uur af door een nomadisch bestaan door de ruimte. Van apparaat tot apparaat zwerf ik rond en het liefst ga ik af en toe nog even op de grond liggen. Om buikspieroefeningen te doen natuurlijk.
De jonge enthousiaste trainer zit mij te observeren, ik noem hem even: Tim. Tim heeft een baardje, hij is hip en jong. Ik denk dat Tim in geen enkele sport echt goed is en in alle sporten een beetje. Hij staart veel naar zijn PC, om schema's te maken, denk ik. Tim is goed bezig!

Als ik in de gym zit is het altijd rustig, dwz weinig andere fitnessjunkies. Het nieuwe werken, of zoals misschien beter zou kunnen heten: Het Nieuwe Recreën zorgt ervoor dat ik ook overdag naar de Sport Studio kan. Tim heeft daarom alle tijd om op mij te letten en mij te 'helpen'.
Ik wil niet geholpen worden, tenslotte hoeveel hulp heb je nodig met: maar wat doen.... "Hee, hoi, ik zie dat je lekker bezig bent met je triceps"; zegt Tim enthousiast tegen mij. Ik denk gauw: "Niels, je zit in de sportschool, Tim is niets iets aan de deur aan het verkopen, dus reageer normaal".

Ik lach maar even naar Tim: "Hoi, ja..eh, ik dacht weet je wat. Ik doe een beetje armen vandaag." stamel ik terug. Na een mooie uitleg over de juiste houding en het aantal voorgeschreven herhalingen vraagt Tim of ik ook een programma volg, Tim is immers verantwoordelijk voor de schema's en hij kent mijn schema nog niet.

"Eh, nee.. ik doe eigenlijk maar wat" zeg ik triomfantelijk tegen Tim. Hij fronst. Ik ga vrolijk verder: "ik probeer zo snel mogelijk moe te worden en verzin zelf een setje oefeningen, maakt mij eigenlijk niet uit hoe en wat. Gewoon lekker bezig zijn". Tim wil mij toch het liefst een schema aanbieden, maar hij ziet wel dat hier weinig eer aan te behalen valt. "Nou dat klinkt interessant.." zegt Tim. "Train je nog voor een specifiek doel?", vraagt hij als laatste redmiddel om mij toch een schema aan te smeren. Ik bedoel aan te bieden..

Nu moet je weten dat triatleten verschrikkelijke arrogante asociale sporters zijn. Je weet als triatleet heel goed dat er weinig sporten in de buurt komen van de prestatie die je als triatleet neergelegd. Nog even ongeacht je niveau en zelfs als je slechts "een kwartje" doet. Niet-triatleten vinden de combinatie van 3 sporten in 1 nu eenmaal verschrikkelijk. Omdat ik er dan toch van geniet begin ik nonchalant tegen Tim  te vertellen dat ik na mijn hele triathlon vorig jaar in 2016 ook weer een hele triathlon wil doen, of misschien wel 2. Maar dan hoop op een betere marathon aan het eind van de race en dat ik met krachtoefeningen me wat beter wil voorbereiden.
"Heb jij nog tips?" , vraag ik hem...
Je voorbereiden op een hele triathlon klinkt ineens als het exact tegenovergestelde van: Ik doe maar wat. Tim is uit het veld geslagen. Met een "veel succes" en een "als je ooit hulp nodig hebt..", "Dan weet ik je te vinden" beantwoord ik snel, is het gesprek afgelopen.
Ik kan weer verder met mijn doe-maar-wat training.

Ik doe maar wat, het is de perfecte omschrijving voor mijn trainingsmethode. En ik vind hem net zo goed als 'met max. 15 km trainen een marathon lopen' , of met >20 uur per week trainen een hele triathlon doen. Als ik doe wat ik leuk vind, en een beetje mijn best doe, dan komt het best goed.
Veel meer moet je als recreant ook niet verwachten, vind ik voor mezelf tenminste.
Mijn (sport)doelen gaan ook vaak niet verder dan met plezier finishen.

Onlangs heb ik met mijn oudste zoon de 7heuvelenloop gelopen. Ik had het hem in augustus meegedeeld. Hij hanteert duidelijk mijn trainingsfilosofie. Ik heb nog geprobeerd een schema en wat motivatie erin te gooien, maar hij koos ervoor om zich volgens de ik-doe-maar-wat trainingsmethode voor te bereiden.
Gelukkig hebben we twee samen 10 km gelopen en dat vonden we dan ook wel genoeg voor de 15 van Nijmegen. Als we maar bleven lachen, dan zou alles goedkomen zei ik..

Het werkte, "maar wat doen" is gewoon een groot succes! We hebben samen heerlijk gelopen en genoten.


Maar na zo'n mooie race samen, kijk je natuurlijk ook weer vooruit, de volgende uitdaging, samen verder.  Dus wat gaan we in 2016 gaan doen, onze doelen? Wat denk je?

We-Doen-Maar-Wat ™®
Succes verzekerd!

De Hermannen-loop!

Nog even en dan is het weer zover; de grootste hardloopwedstrijd van Nederland..
voor vrouwen dan. Aanstaande 17 mei gaat het weer losbarsten. De Marikenloop.  Het is het carnaval van het hardlopen in strak (of minder strak) fluoriscerend groen, geel en vooral roze. Een bonte stoet van hijgers en zweters, 100% vrouw. Voor slechts een kleine 20 euro mag je als vrouw met alleen maar andere vrouwen hardlopen.

Nu denk je misschien: "Niels  heb jij zo'n hekel aan vrouwen, dat je hier een punt van maakt?". Nee, nee, helemaal niet. Ik heb he-le-maal geen hekel aan vrouwen.

Sterker nog ik kreeg onlangs nog een compliment (van een vrouw dus!) dat ik zo in contact stond met mijn vrouwelijke kant, doordat ik volkomen kleur-georiënteerd op mijn nieuwe fiets rondjes aan het rijden was in bijpassende outfit en zelf een foto maakte in bijpassende omgeving. Ik probeer zo modern mogelijk te zijn en ben juist getroffen door deze plotselinge afscheiding.

Ik vraag mij namelijk af, wat hebben wij mannen eigenlijk (nu weer) verkeerd gedaan? Want ik wil natuurlijk niet iets verkeerds doen waardoor vrouwen tot dit soort wanhopige acties komen. Een vrouwenloop is immers niets anders dan een uiterste roep om hulp. Ik wil die hulp bieden.

Mijn grootste verbazing is overigens niet zozeer dat er een 'vrouw-only' evenement wordt georganiseerd, dat is een kwestie van commercie en moderne uitbuiting, maar ik ben vooral verbaasd dat er ook zoveel vrouwen aan willen meedoen. Is er binnen bestaande loopevenementen soms niet voldoende ruimte voor vrouwen?

Of hebben ze (vrouwen) bij ons (mannen) jarenlang de indruk gewekt dat ze graag overal in gelijke mate aan mee wilden doen, maar dat dat nu helemaal niet waar blijkt te zijn. Nog geen 100 jaar geleden gaven we ze nota bene stemrecht. Gewoon omdat ze dan ook mee konden doen, leuk toch! Zelfs de SGP stond in 2013 al toe dat vrouwen officieel lid mogen worden van de partij.
Menig bedrijf heeft in zijn maatschappelijk doelstellingen staan de verhouding man/vrouw op 50-50 te zetten.

Het voelt nu toch ineens alsof vrouwen in hun snoezelige pakjes vooral op de voorgrond willen staan in een maatschappij waarbij geen ruimte is voor mannen.

Overigens, dat zo'n -verboden-voor-mannen-evenement nou bij uitstek 'de Marikenloop' moet heten is mij al helemaal niet duidelijk. Voor zover ik opgelet heb tijdens de middelbare school (want ik was natuurlijk vooral heel druk met het bewonderen van de vrouwlijke helft bij mij in de klas) , maar zover ik heb opgelet was die Mariken van Nieumeghen gewoon de hoe..ah  eh de lichtekooi van de duivel zelf!
Straks lopen al die roze gemutste zwetende lycra schepsels in een eerbetoon aan die hoe.. eh dame door Nijmegen of Nieumeghen te paraderen.  O, ja.. ik weet wat je gaat zeggen, later toen ging die Mariken toch weer op het goede pad.. dat klopt; Toen ze klaar was met hardlopen! Berouw komt na de zonde.

Nee het wordt tijd dat mannen meer aan zichzelf gaan denken. We hebben gelukkig al een eigen programma op RTL9 met "Meer voor mannen". Dat is natuurlijk al perfect. Maar ook op sportief vlak moeten wij onze eigen plek claimen en ruimte geven aan onze mannelijkheid.

Er is gewoon behoefte aan een mannenloop of een 'Hermannenloop',  Herman, gewoon omdat het woord man er in zit. Hermano..broer in het spaans. Ik zie Danny Trejo bij de start. Grote snor versiert zijn hoofd.  Run or I shoot ...perfect!

Er moet niet teveel gepland worden. Spontaan lopen, waar je zin in hebt. Gewoon lekker ongeorganiseerd. Op 17 mei uiteraard. Vetrek bij mijn voordeur. Route? Ach, we zien wel.
Wij mannen zijn gezegend met een perfect richtingsgevoel en oriëntatie vermogen. Wij komen altijd weer thuis. (ook zonder bordjes).

Geen opsmuk, geen fancy okergeel kleurige t-shirts of turquoise herinneringen. Natuurlijk kan ik thuis van een paar flinke takken gewoon een schijf afzagen, waar je daarna zelf met een soldeerbout een H in mag branden, natuurlijk. Kijk dat is mannenwerk.

Dat je daarna, na een paar biertjes, je medaille in de BBQ gooit, tsja dat neem je voor lief.

We maken het immers onvergetelijk door een paar biertjes te kloenken op onze mannelijkheid.
Omdat we rond BBQ tijd klaar willen zijn (en nog moeten indrinken) denk ik dat we rond 15:30 starten, maar kan ook iets later zijn, of eerder. Immers: mannen zijn toch altijd op tijd. En dan heb je gelijk een excuus om niet op je vriendin te hoeven wachten in Nijmegen. Afzetten en dan hup naar Elst!  Lekker een uurtje lopen.

Als iedereen een paar euro meeneemt en we finishen bij de Jumbo voor, kunnen we gelijk bier en worsten halen. Zo makkelijk is dat.
En als je nou je vriendin op de terugweg uit Nijmegen zo rond een uur of 20:00 laat langsrijden, kan ze je mooi meteen mee naar huis BOP'n. Dan heeft ze toch het idee dat ze "achter het stuur zit"!

Zie ik je de 17e?
Mail ff als je komt.

ps. finishselfies verboden.
pps. samen warm'uppen of cooliedownieoo doen we ook niet!

ppps. snorren zijn aanwezig!

Ken je die mop van die hardloper...

Herkenbaar: lachend over de finish 

Als vader van 2 opgroeiende puberjongens (12 en 15 jaar) merk je snel dat je eigen gevoel voor humor een heel stuk wordt afgeplat. Ik kan tegenwoordig weer volop genieten van de meest flauwe humor die er bestaat, helemaal als ik een van mijn jongens kan betrappen op een soort van plaatsvervangende schaamte. Het type humor wat ik sinds de brugklas niet meer ben tegengekomen is weer volop aanwezig... en ik voer thuis de boventoon.

Opmerkingen als: “Hee tas, waar ga jij met die brugpieper naar toe..?” maak ik 's ochtends standaard.

Evenals mijn doorsnee antwoord op elk probleem wat mij wordt voorgelegd door de mannen:
 “weet je wat daar tegen helpt?....  Vroeg naar bed gaan”.
Waarbij dat laatste vaak in koor door beide heren wordt uitgesproken.

Ja ik ben thuis de lolbroek van de bingo..

Zo vind ik het ook zo heerlijk om, als ik in de auto zit, uitgebreid flauw commentaar te geven op andere hardlopers en wielrenners..

“Kijk die dan lopen, die kon zeker geen fiets betalen” of

“Als ie nog langzamer gaat dan kan ie beter omdraaien en achteruit lopen..  gaat ie sneller “.

“Zie hem eens lekker bezig zijn… “

 “Zou ie weten dat de snackbar de andere kant op is?”

“Dat is of een slechte dief of een heeele slechte hardloper”

“Als hij dat hardlopen voor de lol doet, dan moet ie het thuis echt heel slecht hebben..”

“Kijk hem dan, hij wil wel naar huis, maar hij durft niet”

Zomaar een kleine greep aan wat ik zoal roep als ik met de puberende meute in de auto zit.. Voorspelbaar, weinig diepgang en licht (zelf)spottend.  Sarcasme en cynisme het zijn de moderne wapens van de middelbare man.

Natuurlijk is dit allemaal in de bescheiden privé omgeving en nooit gericht tegen een loper of fietser zelf. Nee, ik zou daar gek zijn, die loper en fietser ben ik natuurlijk zelf ook. Niemand beledigen, gewoon een beetje lol (om jezelf) maken.

Valt even niets te lachen voor Dolf

Heb jij als hardloper wel eens tegen een andere hardloper geroepen:  “Hee, ze hebben hem al?” ik wel.  Altijd lachen om de meest foute hardloopgrappen, werkt aanstekelijk.

Helaas zie je dat er tijdens het hardlopen maar weinig te lachen valt. Je komt ook maar heel weinig lachende hardlopers tegen. Lachen en hardlopen horen, met uitzondering van Dolf Jansen misschien, ook niet echt bij elkaar. Alhoewel  Dolf ook niet echt de grappigste hardloper is, maar wel een hardlopende grapjas. Dat dan weer wel.

Altijd lachen heeft ook nadelen

Al die vermoeide gezichten die je op een doordeweekse trainingsdag tegenkomt. Mensen (mannen en vrouwen) die tijdens hun trainingsrondjes boos in het rond stampen. Ik kan me voorstellen dat sommige niet-hardlopers wel eens het idee krijgen dat dat joggen daarom dus ook helemaal niet zo leuk is.

Als je een hardloper ziet met een gezicht dat op onweer staat, dan ga je al gauw denken dat die mensen het niet echt naar hun zin hebben.

Alsof ze extra hun best doen om zoveel mogelijk afstand tot hun omgeving te creëren. Oordoppen in om zich helemaal los van hun wereld te maken. Het werkt wel. Je kan met zoiemand geen contact maken, niets delen of even vriendelijk gedag zeggen. Laat ze gaan, loslaten. Het is niet altijd de sociale happy community die hardloopsamenleving. Er is trouwens wel een manier om altijd lachend door het leven te gaan, maar ook dat heeft zo zijn beperkingen...

Kijk, als je nou echt (echt, echt, echt) moe bent, dan snap ik het weer wel.. na 42 km doorstampen heb je even geen zin meer om te lachen. Dan zit je er doorheen en ben je kapot, logisch. Gek genoeg toveren de meesten juist dan nog een bizarre grimas op het gezicht zodra de finish in zicht komt. Kijk! Ze kunnen het dus toch, denk ik dan. 

Tijdens een trainingsrondje mag er wat mij betreft wel wat meer gelachen worden, ook als het regent of waait of je gewoo niet zo'n zin hebt. Als is het maar om elkaar als hardloper een beetje aan te moedigen. Je hoeft ook niet echt te schaterlachen, maar een kleine glimlach van loper tot loper. Heb je even niets om te lachen? ook al is het 1 april, denk dan aan die mop van die bankzitter die wilde gaan hardlopen.. ken je die?

Hij ging niet....

De luie triatleet

Je zou denken dat het niet bestaat, maar het bestaat: 'de luie triatleet' en ik ben er één!
Ik ben een luie triatleet. Een hele luie triatleet en misschien wel de meest luie triatleet die je kent. Hoogst waarschijnlijk de meest luie die je in september aan de start van de triathlon in Almere zal zien verschijnen.

Ik hou namelijk niet zo van trainen. Ik werd al behoorlijk gespannen van schema's en ik heb nu eenmaal heeeeel veel andere super belangrijke bijzaken. Trainen is slechts optioneel voor mij.

Ik hou natuurlijk wel van sporten. Een lekker stukje fietsen of een eindje onbekommerd hardlopen. Heerlijk. Op een zondagochtend, als het lekker weer is, klein zonnetje en een licht briesje en iedereen thuis vrij is.  "Hee, weet je wat..ik ga een uurtje fietsen..lekker". Dat is ontspannen en gezond sporten.

Trainen voor een triatlon (een hele in dit geval) heeft helemaal niets meer met 'ontspannen een stukje fietsen' te maken. Dat heeft te maken met 3 uur fietsen op een dinsdagavond na het werk omdat je op zaterdag die 30 km wilt hardlopen en alleen op maandag en donderdag tijd hebt om 7:00 's ochtends 3 km te gaan zwemmen.
Is dit mijn hobbie, vraag ik me af. Ben ik nu echt gek geworden?
"Eet je zo meteen mee, schatje?"
"Nee. ik MOET lopen..."
Mijn maag krimpt ineen als ik het zeg. Ik wil helemaal niet lopen ik wil lekker tv kijken, een bord warm eten en een biertje.

Waarom dan toch met alle geweld een triathlon doen? Die vraag houdt mij ook al heel lang bezig.
Waarom eigenlijk? Is meedoen zo belangrijk voor mij? Waarom heb ik het er toch allemaal voor over om al die uren te gaan trainen om vervolgens half september anoniem achter in het veld te eindigen.

Wat als ik niet mee zou doen, maar er alleen van zou dromen, zou het dan anders zijn? Dromen dat ik een ijzersterk zwemonderdeel heb en de wereldkampioen, Frederik van Lierde, ver achter me laat op de fiets.. Zo kijk ik immers ook naar het WK voetbal of de Tour de France.. ik kijk, ik droom, ik geniet.
Ik geef Laurens ten Dam ongevraagd advies en zeg tegen mijn oudste zoon hoe ik het zou doen, of, hoe hij het straks moet gaan doen, mocht hij daartoe ooit in de gelegenheid zijn. Kijk NU moet je aanzetten op je buitenblad....Oh dat doet ie ook. Zie ik heb dus gewoon gelijk!
Alle keren dat ik in Almere ging kijken (vanaf 1989) dacht ik elke keer; Hier wil ik een keer meedoen! Ik droomde van meedoen.. niet van het trainen natuurlijk.

Dromen van sporten en successen, dat doe ik al heel lang en ik ben er steengoed in. In het behalen van successen zit ik op een ander niveau. Het finishen is mijn overwinning geworden.
Alleen kijken of dromen brengt me, op de een of andere manier, niet genoeg bevrediging. Ik moet weten of ik het ook echt kan, of ik het wel red. Ben ik wel mans genoeg. Besta ik wel echt als ik het niet doe. Zien ze wel wat ik kan. Ik heb last van geldingsdrang en dan vooral voor mezelf.

Als je het zo bekijkt dan is trainen ook helemaal geen voorwaarde meer. Het gaat mij eigenlijk om de train/prestatie verhouding. Kan ik het halen met de hoeveelheid uren die ik erin steek. Kan ik het volbrengen door gewoon af en toe een lekker stukje te gaan fietsen en relaxed te lopen. Kan ik als mens iets 'onmenselijks' doen? Ben ik onsterfelijk, bovenmenselijk?
Ik train net genoeg om de finish te halen. 100% efficiënt trainen noem ik dat. Ik ken eigenlijk geen andere sporter die zo efficiënt is als ik. Natuurlijk gaat het wel eens mis (zie de hardloopvierdaagse van dit jaar) maar soms lukt het me ook nog. Als ik de finish kon halen zonder training dan zou ik het overwegen en misschien nog doen ook, helaas heb ik die luxe niet.

In 1992 (toen was ik 24) liep ik voor het eerst de marathon. In Rotterdam. Leek me leuk, had het op TV gezien en dat wilde ik ook. Ik liep thuis mijn rondjes van 10 km en breidde dat uit tot een keer 20 en een keer 25 km. Dat vond ik al aardig lang. Leek me voldoende om die marathon uit te lopen.
Ik startte rustig, want dat was me verteld. In een nieuw PR op de 5 en 10 km kwam ik de eerste km's door.. Halverwege liep ik op een schema van 2 uur 50. Uiteraard moest ik dat bekopen na het 30 km punt. Ik was onbekend met eten en drinken onderweg en ik was leeg. Krampen namen mijn benen over en uiteindelijk finishte ik in 3'17.  Ik had aardig wat gewandeld het laatste stuk, maar ik was binnen. 3 dagen moest ik achteruit de trap af, maar wat n efficiency. Finish gehaald met gewoon een paar 'leuke stukjes hardlopen'.

Vroeger op school was ik al een kei in efficiency. Een 7 halen met minimale inspanning, maar wel gewoon slagen natuurlijk. en een 7, net iets meer dan een 6, lekker veilig. Als een leraar mij vroeg wil je dan nergens heel goed in zijn? Dan zei ik: "Ja, in heel efficiënt leren en het maximale uit mijn tijd halen". Ik denk dat dat eigenlijk geen luiheid is, maar dat je het -breed georiënteerd- zou kunnen noemen, of dat je er wellicht een andere medische term aan zou kunnen hangen.

In Almere is snelheid voor mij geen optie en een hoge klassering ook niet. Ik kan alleen maar hopen op een super efficiënte race met niet teveel pijn of kramp. Gewoon een lekker stukje zwemmen, fietsen en hardlopen..om te finishen.
En stiekem, heel stiekem, droom ik tijdens de race dat ik een heel stuk sneller zou kunnen zijn als ik meer zou trainen.......

Meer trainen... Ja, ik zou het doen, als ik niet zo lui was..

Een man mag niet huilen

Zit je ook zo te genieten van het WK voetbal…even geen atletiek, triathlon of wielrennen. Gewoon lekker voetbal kijken. Ik ben zo'n die-hard oranjefan. Dat wil zeggen: lekker ongezouten kritiek geven op het Nederlandse voetbalspel, of we nou gewonnen hebben of niet. Lekker droog de wedstrijden beleven, maar natuurlijk wel in vol ornaat, compleet met oranje juichpak, voor de tv. De vlaggetjes hangen bij ons weer traditiegetrouw aan de gevel  en bij het Wilhelmus gaan we allemaal staan en zingen we uit volle borst mee. Doe maar gewoon op de gekst mogelijke manier. 

Tijdens de poulewedstrijden viel me echter iets op bij een aantal Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse landen. Er wordt niet alleen gezongen, maar ook uit volle borst meegehuild met het volkslied. Een ontlading van emotie vóór de wedstrijd.

Zingen is leuk, maar huilen? Als Hollandsche calvinist leer je al heel jong via Jaques Herb dat een ‘man niet mag huilen’. Huilen doe je als je pijn hebt of verdriet of heel boos bent en dat moet je leren te onderdrukken. Huilen is heel oncomfortabel voor anderen. Het is bijna egoïstisch. Huilen hoort bij kinderen die hun zin niet krijgen of dwazen die niet naar het WK kunnen om te supporteren. Soms kan ik wel huilen als ik naar mijn werk rij, maar ook dat heeft weer een heel andere reden.

In balans blijven, evenwichtig en emotioneel onder controle. Keurig netjes en beschaafd. Huilen omdat je iets mooi vind? Dat ken ik al helemaal niet. Het lijkt dat huilen in onze cultuur, of voor mij persoonlijk, alleen een negatieve betekenis heeft.

Je begrijpt dat daar, in mijn geval, nog wel een paar jeugdtrauma’s aan vooraf gaan. Ik moest vroeger flink zijn. Doorzetten. Maar dat was toen. Misschien is het tijd voor wat anders, tijd voor een zuidelijk temperament, voor een bevrijding van mijn emoties.

Ik merk, terwijl ik naar de volksliederen kijk, dat ik het eigenlijk helemaal niet raar, kinderachtig of belachelijk vind. Dat had ik een beetje van mezelf verwacht. Ik ben toch meer van de “hahaha zie ze nou eens huilen die watjes”. Nee, er straalt iets moois van uit, een intense beleving van het moment. Een ontlading en volwassenheid om zo met het volkslied mee te kunnen huilen. Ik vind ze sympathiek, misschien winnen ze wel? Juist op zo’n mooi en groots moment je zo kwetsbaar blootgeven. Het is indrukwekkend. Stel dat je tegenstander zich zo lekker kan ontladen voor de wedstrijd, hoe zit het dan met jezelf en al je opgekropte spanning, zenuwen en woede. Ik zou angst hebben voor zo'n tegenstander.

Je begrijpt het al.. ik wil het ook!

Huilen voor de start van een wedstrijd. Even voor de goede orde, niet bij een doordeweeks trainingsloopje van 10 km of als ik een half uur baantjes ga trekken. Ik heb namelijk wel eens de indruk krijg dat niet iedereen dezelfde verhouding inspanning-beleving heeft als ik. Tegenwoordig huilen mensen al als ze 3 minuten gewandeld hebben of een nieuw hardloopbroekje hebben aangeschaft. Nee, ik bedoel hier; huilen voor een marathon of een hele triathlon. Of een andere inspanning waar je bv al meer dan een jaar serieus voor getraind hebt. 

Huilen, omdat het zo’n mooi moment is. Om je hele ‘hebben en houden’ eruit te gooien. Even geen grenzen meer hebben of voelen, pure ontlading van de spanning en de beleving van het moment. Huilen uit liefde!

Zou ik het wel kunnen?  De ‘mooie’ momenten waarbij ik tot nu toe moest huilen zijn er niet zo veel; Toen Adri vd Poel wereldkampioen werd en toen de volleyballers olympisch goud haalden in Barcelona. Voor mezelf: na de Berenmarathon op Terschelling, maar ik had wel 3,5 uur voor nodig om me daarvoor helemaal op te laden. Het is in die gevallen toch meer spanning en uitputting dan echte pure vaderlandslievende emotie.

Ik ga het de komende weken eens goed bestuderen, hopende dat de grootste huilers (met uitzondering van Ronaldo) de halve finales gaan halen, zodat ik zo lang mogelijk van ze kan genieten..

Todat ze uiteindelijk droogjes door Nederland worden verslagen in de finale natuurlijk, misschien dat ik dan al een traantje kan gaan laten.