De dag die nooit bestaan heeft

Het is bijna een jaar geleden dat ik geopereerd ben. Bijna een jaar! Het lijkt een eeuwigheid dat ik van twee leuke weken vakantie/fietsen in Frankrijk opeens heel serieus in het ziekenhuis belandde.

Een jaar van ontdekken, herstellen, proberen, vallen en opstaan.
Een jaar waarin ik elke week zei: ”ja, het gaat steeds iets beter”. Wie kan dat eigenlijk zeggen? Een baby misschien, maar die kunnen nog niet praten, dus ja… Ik ben de enige ;-)  Uniek op mijn eigen manier.

Als het aan mij ligt gaat het verbeteren nog even door. Ik heb mijn piek nog niet bereikt. Werk weer 5 uur per dag en ga zeker proberen weer volledig aan het werk te gaan. Ik zie wel waar het schip strand. Ik zwem, fiets en loop weer bescheiden. Wat heet: gisteren mijn eerste openwater training gehad sinds een jaar; duizelig, misselijk en uitgeput. Precies zoals een openwaterzwemsessie moet zijn.


Altijd lekker om in Lathum langs de boeienlijn te zwemmen

Ik fiets 2x per week een km of 40 en ik loop 2x per week tot ongeveer 5 km. Althans dat probeer ik. Eigenlijk is er helemaal niets aan de hand. Fysiek gaat het goed, niet geweldig maar wel goed.

Triathlon?

Een triathlon, tsja.. Ik stel het nog even uit. Ik weet nog niet wat ik precies aan kan, voordat ik weer ga ‘racen’. Bij een wedstrijd spelen hele andere krachten een rol. Als alles bij elkaar komt in het emotioneel, fysiek en mentaal toneelspel genaamd triathlon.
Ik denk terug aan mijn laatste wedstrijd, juli 2017: 4e divisie Nuenen. Ik had lekker in de middenmoot gezwommen en had netjes mijn rondjes gefietst met gemiddeld 32,5km/uur. Het klopt, ik had een lusje te weinig in de eerste ronde gemaakt, te vroeg de rotonde genomen, maar had die in de laatste ronde weer netjes rondgemaakt. Er heeft geen haan naar gekraaid.
Met het lopen kon ik in Nuenen met hetzelfde rustige tempo doorgaan. Zelfs nog een tijdje met Paul (Zierkzee) meegelopen die al in een ronde verder liep en hem nog wat opgepept en had zo, als teamlid, nog een zinvolle bijdrage kunnen leveren.

In 2 weken ervoor was ik bij de sprint triathlon in Weert nog boos op mezelf geworden dat ik me niet voldoende kon pushen om voldoende power op de fiets kon geven. 

Dat ik in de laatste 2 km lopen nog dacht dat ik gewoon ‘even wilde doorduwen’ om toch even kon kijken of ik echt niet nog iets sneller kon lopen. Dat gevoel dat je weer moet wandelen in de laatste km. Toch weer druk op mn lijf en zo’n flauwe pijn in m’n linkerarm. Balen dat ik niet gewoon die laatste km naar de finish had kunnen doorlopen. Gelukkig werd het niet mijn laatste finish.

Finishen!

Finish Almere 2012

Ik hoop dat ik ooit weer zo’n glorieuze finish kan beleven. Dan bedoel ik niet in Nuenen, alhoewel het een geweldige wedstrijd is, maar dan denk ik toch aan Maastricht, It Rea Klif of Almere. 
Zo’n wedstrijd waarvan je niet meer weet of je die dag nou echt beleefd hebt of er alleen maar over hebt gedroomd. Of die dag er eigenlijk wel is geweest? Was ik er echt bij?

Er zijn een heleboel dagen die geweldig en memorabel zijn, dagen die je zo weer opnieuw wil beleven of wel dagen mogen duren. De dagen waarvan er foto’s op bureau’s staan te pronken. Zo’n dag waar op elk verjaardagsfeestje wel iets over gezegd wordt. Dat zijn goede dagen, maar een dag die je echt niet meer weet of je het gehad hebt.. zo’n dag.


De vergeten dag

Er is 1 dag die ik nooit meer zal vergeten, of beter, die nooit bestaan heeft. Het werd voorafgaan door een paar hele lange dagen toen ik op mijn wereldreis in 1989 vanuit Toronto naar Auckland, New Zealand vloog. Over het Amerikaanse continent  en verder over de stille oceaan en nog verder. Nog verderderderder richting New Zealand. Zover dat we over de tijd-dag grens heenvlogen.

De Internationale datumgrens:  een denkbeeldige lijn op aardbol waar de dag als eerste begint.  Ik keek uit het raam van het vliegtuig toen we op die 10e september 23:00 de datumgrens voorbij vlogen. Het moment erop was het de 11e september 23:01. Boven de oceaan leek alles rustig en gewoon.  Die 11e september is mij letterlijk helemaal voorbijgegaan. 24 uur op de wereld zonder die ene dag. Misschien had ik vanaf toen mijn verjaardag een dag eerder moeten gaan vieren. Deze dag begin september in 1989, op de dag af exact 28 jaar geleden.


Ironman

Het voelt alsof de Ironman 2016 ook zo’n dag was. De beleving van die wedstrijd, sterker nog dan Almere en mijn mislukte poging bij de Frysman, was veel groter dan de wedstrijd zelf. Als je het goed bekijkt is een Ironman natuurlijk maar een halve dag, qua uren. En de afstanden zijn ook niet speciaal, maar het ging verder dan zwemmen, fietsen en lopen. Het ging niet alleen om het finishen van een triathlon het was het behalen van een levensmijlpaal. Bewijzen dat ik besta, dat ik er was.

Ik weet niet waarom mijn 2 finishes van Almere minder belangrijk voelen. Alsof Almere ‘maar’ een voorbereiding was voor Maastricht. Ik was zo gefocust op finishen dat ik die dag bereid was er alles voor te doen. Om ver voorbij mijn grenzen te presteren. Een ‘do or die’ moment.  De dag zelf was niet meer belangrijk, maar belangrijker dan alle dagen ervoor. Deze ironman werd groter dan de wedstrijd en groter dan het leven zelf.

Dit citaat uit mijn eigen blog spreekt boekdelen:

“De grauwe kleur op mijn gezicht. Ik voel zelf ook dat ik grauw , grijs en klam ben. Bij een verzorgingspost wil ik eigenlijk even gaan zitten, maar ik kan nauwelijks rechtop blijven staan. Als ik nu ga zitten dan kom ik misschien niet meer omhoog en als ik hier blijf staan dan roept iemand misschien wel een EHBO'er. Ik moet doorlopen. Ik moet naar de finish.”


De verdwenen dag

Nadat ik afgelopen jaar op 6 september de hartoperatie had ondergaan was ik behoorlijk verdoofd en met goede hoop alweer op weg met het herstel aan de gang. Nadat ik bijkwam na de operatie begon voorzichtig het besef in te dalen dat alles er goed uit zag. Op de volgende dag had ik alweer de voldoende kracht en bewustzijn om de zaalarts nog wat zaken te vragen. Ik had het erg warm en zweette verschrikkelijk.

Het leek alsof mijn tong in een wasmachine zat en probeerde mijn woorden rond te draaien. Ik hoorde wat ik zei tegen de artsen en schrok dat ik heel andere woorden uitsprak dan ik in mijn hoofd had zitten. Wat? Wat zeg ik??. Waar zijn mijn woorden gebleven? Waarom krijg ik geen zin meer mijn mond uit. Ik zuchtte en nam even wat lucht. Ik was gestressed en natuurlijk vooral moe en warm.

Natuurlijk was ik emotioneel, het was lastig. Ik nam een diepe teug lucht en sprak rustig. Ik hoorde hoe ik stamelde en stotterde en de woorden willekeurig uit mijn mond kwamen. Ik voelde me verward. Ik zag de blikken van de artsen en voelde me hulpeloos en stom dat ik er als een idioot bij lag. "Sorry.. ik..eh.." Ik was geen speler meer in het toneel waar ik deelgenoot van was. Ik had geen tekst meer alleen nog ondertiteling.  De regie met wat er in mijn leven gebeurde was verdwenen. Uren leken minuten en minuten duurde uren. Er gebeurde van alles en ik wist van niets.. vlagen komen langs, voldoende om te weten dat het niet goed was. Ik wil zo’n dag nooit meer.  Een dag die je wilt laten verdwijnen, die je in je geheugen wegstopt alsof hij niet is gebeurd, maar waarvan je elke dag weet dat hij er was.


Toekomst

Finish Almere 2014

Dat was op 8 september 2017. Aankomende 8 september is Challenge Almere. Op de dag af precies één jaar na mijn herseninfarct. Begin januari van dit jaar zeg ik tegen Annette: “ zou het niet mooi zijn om precies een jaar na die dag de triathlon van Almere te doen? Zou dat niet een mooi richtpunt zijn”.

Ik ben wel wat positiever geworden zei ik mijn vorige blog, maar soms gaat het ook wel iets verder dan dat. Soms weet ik niet meer wat reëel is. Net zoals ik elke week zeg ”Het gaat elke week iets beter” zeg ik ook elke week: “ik denk dat alles weer 100% goed komt”.

Zelfs ik moet na een jaar revalideren concluderen dat wellicht niet helemaal realistisch is. “wellicht niet helemaal realistisch” ;-) ja misschien hé..

Maar dromen mag en doelen stellen en positief er naar kijken is alleen maar goed. Wie weet komt er weer zo’n dag die er nooit is geweest. Waarvan je weer kan dromen dat je hebt hem gehad. Met je handen omhoog door de finish en denken: “hoe ben ik hier gekomen? “. Aankomende september is net ietsje te vroeg voor mij. Maar als het zo elke week net ietsje beter gaat, wie weet waar ik dan eindig. Met je handen omhoog onder het finish doek. Zo bepaal je tenslotte wie je bent en wat belangrijk is in het leven.
Bewijzen dat ik besta. Dat ik er was, op die ene dag die nooit zal bestaan.

Altijd tijd voor mijn fans halverwege de marathon..

Ken je die mop van die hardloper...

Herkenbaar: lachend over de finish 

Als vader van 2 opgroeiende puberjongens (12 en 15 jaar) merk je snel dat je eigen gevoel voor humor een heel stuk wordt afgeplat. Ik kan tegenwoordig weer volop genieten van de meest flauwe humor die er bestaat, helemaal als ik een van mijn jongens kan betrappen op een soort van plaatsvervangende schaamte. Het type humor wat ik sinds de brugklas niet meer ben tegengekomen is weer volop aanwezig... en ik voer thuis de boventoon.

Opmerkingen als: “Hee tas, waar ga jij met die brugpieper naar toe..?” maak ik 's ochtends standaard.

Evenals mijn doorsnee antwoord op elk probleem wat mij wordt voorgelegd door de mannen:
 “weet je wat daar tegen helpt?....  Vroeg naar bed gaan”.
Waarbij dat laatste vaak in koor door beide heren wordt uitgesproken.

Ja ik ben thuis de lolbroek van de bingo..

Zo vind ik het ook zo heerlijk om, als ik in de auto zit, uitgebreid flauw commentaar te geven op andere hardlopers en wielrenners..

“Kijk die dan lopen, die kon zeker geen fiets betalen” of

“Als ie nog langzamer gaat dan kan ie beter omdraaien en achteruit lopen..  gaat ie sneller “.

“Zie hem eens lekker bezig zijn… “

 “Zou ie weten dat de snackbar de andere kant op is?”

“Dat is of een slechte dief of een heeele slechte hardloper”

“Als hij dat hardlopen voor de lol doet, dan moet ie het thuis echt heel slecht hebben..”

“Kijk hem dan, hij wil wel naar huis, maar hij durft niet”

Zomaar een kleine greep aan wat ik zoal roep als ik met de puberende meute in de auto zit.. Voorspelbaar, weinig diepgang en licht (zelf)spottend.  Sarcasme en cynisme het zijn de moderne wapens van de middelbare man.

Natuurlijk is dit allemaal in de bescheiden privé omgeving en nooit gericht tegen een loper of fietser zelf. Nee, ik zou daar gek zijn, die loper en fietser ben ik natuurlijk zelf ook. Niemand beledigen, gewoon een beetje lol (om jezelf) maken.

Valt even niets te lachen voor Dolf

Heb jij als hardloper wel eens tegen een andere hardloper geroepen:  “Hee, ze hebben hem al?” ik wel.  Altijd lachen om de meest foute hardloopgrappen, werkt aanstekelijk.

Helaas zie je dat er tijdens het hardlopen maar weinig te lachen valt. Je komt ook maar heel weinig lachende hardlopers tegen. Lachen en hardlopen horen, met uitzondering van Dolf Jansen misschien, ook niet echt bij elkaar. Alhoewel  Dolf ook niet echt de grappigste hardloper is, maar wel een hardlopende grapjas. Dat dan weer wel.

Altijd lachen heeft ook nadelen

Al die vermoeide gezichten die je op een doordeweekse trainingsdag tegenkomt. Mensen (mannen en vrouwen) die tijdens hun trainingsrondjes boos in het rond stampen. Ik kan me voorstellen dat sommige niet-hardlopers wel eens het idee krijgen dat dat joggen daarom dus ook helemaal niet zo leuk is.

Als je een hardloper ziet met een gezicht dat op onweer staat, dan ga je al gauw denken dat die mensen het niet echt naar hun zin hebben.

Alsof ze extra hun best doen om zoveel mogelijk afstand tot hun omgeving te creëren. Oordoppen in om zich helemaal los van hun wereld te maken. Het werkt wel. Je kan met zoiemand geen contact maken, niets delen of even vriendelijk gedag zeggen. Laat ze gaan, loslaten. Het is niet altijd de sociale happy community die hardloopsamenleving. Er is trouwens wel een manier om altijd lachend door het leven te gaan, maar ook dat heeft zo zijn beperkingen...

Kijk, als je nou echt (echt, echt, echt) moe bent, dan snap ik het weer wel.. na 42 km doorstampen heb je even geen zin meer om te lachen. Dan zit je er doorheen en ben je kapot, logisch. Gek genoeg toveren de meesten juist dan nog een bizarre grimas op het gezicht zodra de finish in zicht komt. Kijk! Ze kunnen het dus toch, denk ik dan. 

Tijdens een trainingsrondje mag er wat mij betreft wel wat meer gelachen worden, ook als het regent of waait of je gewoo niet zo'n zin hebt. Als is het maar om elkaar als hardloper een beetje aan te moedigen. Je hoeft ook niet echt te schaterlachen, maar een kleine glimlach van loper tot loper. Heb je even niets om te lachen? ook al is het 1 april, denk dan aan die mop van die bankzitter die wilde gaan hardlopen.. ken je die?

Hij ging niet....

Het zwarte gat

Het triathlon seizoen is voorbij, de strijd is gestreden. De wedstrijden zijn voorbij en alle kampioenen zijn bekend.
We kunnen en mogen weer de hele winter op het berevel voor het haardvuur, smakelijk vertellen over onze belevenissen van afgelopen zomer. Triathleten hebben namelijk (nog) een super onbekende hele fantastische eigenschap, ze kunnen uitstekend en uitgebreid over hun wedstrijd- en trainingservaringen vertellen.
Lang, vaak, veel en gedetailleerd....noem het saai, zo je wil... "en daar ging ik door de bocht, waar die ene vrijwilliger met die vlag stond en toen reed ik zo door de berm, weetjenog?"

Dat noemen ze het zwarte gat. Die periode waarin je niet anders te doen hebt dan een leven leiden net als alle andere normale mensen. Het zwarte gat zou je ook een normaal bestaan kunnen noemen.
Natuurlijk, natuurlijk..er zijn ook wintertriathlons, maar schaatsers neem je als triathleet niet al te serieus. Tenzij het langs 11 Friese steden gaat, de enige uitdaging van formaat waar wij ons warme bedje nog voor uitkomen in de winter.
Als Harlinger weet ik waar ik over praat hoor! Elke winter bel ik bij het minste of geringste 11-steden koorts ijs naar mijn moeder om te vragen hoe de súderhaven erbij ligt en of de Tjerk Hiddes sluizen al gesloten zijn. Waarop mijn moeder zegt:  "Nee, ik zag dat er nog boten vanuit Franeker kwamen" en ik met jaarlijkse regelmaat opmerk: "Nou dat zal dan wel heeeeeel slecht ijs worden dit jaar"

'Het zwarte gat' is de periode waarin je weer Candy Crush gaat spelen en ziet dat je in februari bij level 168 bent blijven steken en je nog 345 levens hebt. Goed om te weten dat flauwe internetspelletjes geen zwart gat kennen. Of je kan tussendoor nog even carnaval vieren, dat zit altijd precies in mijn zwarte gat periode, perfecte timing hoor!

Ik hou van het zwarte gat!
Kan ik weer eens uitslapen in het weekend, geen stress over trainingen en schema's. Lekker een zaterdagje taarten bakken en dan zondag gewoon naar het bos toe, om te wandelen bv.
Bij het voetbal kijken gewoon nog even napraten in de kantine en doe eens gek, ik neem een biertje.

Een werkdag volmaken zonder bezweet achter je laptop te zitten omdat je een lunchloop, vroegeochtendzwemtraining of middag-dip-rit hebt gemaakt. "Black hole, I love you", zeggen ze in Amerika. Ik roep het niet hardop, dat zou tot verkeerde ideeen kunnen leiden.
Ik roep liever: "Ik hou van het licht! Het witte licht" of "Ik heb het licht gezien..."
Wat voor de meeste triathleten als een gruwelijke donkere vervelende periode wordt beschouwd zie ik als een opluchting. Als een helder warm wit licht. Thuiskomen!

Al in de laatste ronde lopen in Almere zie ik in de verte een wit licht opdoemen. Het roept me: "kom naar het licht, Niels!" Ik loop gretig door en verbijt de pijn in mijn bovenbenen. Het witte licht wuift naar me. "Ja, ja, ik kom al".

In de laatste kilometers naar de finish verheug ik me opeens op de eerste dag waarop ik na al deze ellende weer een eindje ga fietsen. Dat zal nog wel een weekje of twee duren, denk ik. Ik kan me ook nog niet echt voorstellen dat ik straks überhaupt weer wil fietsen, maar dat gevoel om te fietsen, zonder afstand, zonder richting..fietsen omdat je het leuk vindt, dat is een bevrijdend gevoel. De verlossing ligt bij de finish.
Ik boet voor mijn zonden in die laatste loopronde.. 7 km lang lijden. Ik draag mijn kruis symbolisch met me mee (aan de voorkant, rond mijn navel). Boeten voor mijn gulzigheid en luiheid, voor al die keren dat ik niet dat tweede rondje eraan vastplakte in de training maar linea recta naar huis ging. Voor al die frikandellen en zakken chips, die avondjes opblijven om een B-film af te kijken.

Ik ben er van overtuigd, er is helemaal geen zwart gat. Witgatjes... die zijn er wel. Als je goed kijkt zie je ze misschien bij de uiterwaarden langs de Rijn. Vogelspotten is nog zo'n mooie hobby waar ik in het triathlonseizoen de tijd niet voor neem. Maar zodra de druk eraf is en ik weer voor de lol ga fietsen altijd weer direct opvalt. Zo zie je al gauw 6 soorten ganzen en kan je met een beetje geluk wel eens 8 ooievaars tegenkomen bij Heteren. Ik kijk niet lager alleen maar naar dat klokje op mijn stuur, ik kijk weer gewoon om me heen.
Als een normaal mens.


Toch wil ik (ook dit jaar) stiekem de hele winter blijven doortrainen. Op zondagmiddag tijdens veldrijden op Sporza lekker op de tacx een uurtje meestampen, en in de regen rennend door het bos.
Ik blijf het nog even volhouden: "er is geen zwart gat, er is geen zwart gat, er is geen zwart gat".
Wetenschappers van de NASA hebben het al lang ontdekt, en ook ik kom er straks achter.. Niets ontkomt aan de zwaartekracht van een zwart gat.

Hoe hard je het ook ontkent, hoe hard je de andere kant ook op rent. Zelfs het meest witte heldere licht wordt afgebogen om onder de immense zwaartekracht te worden opgeslokt in het zwartste zwart van het zwarte gat.

Het trekt aan me.. dat zwarte gat en het is te sterk om te negeren. Het is immers nog maar 9 maanden tot Challenge Roth.

Zo'n dag was het!

Halve triathlon Didam, 05 juli 2014

Het was zo’n dag waar je vooraf niet teveel over wilt nadenken. Ten eerste omdat je jezelf niet teveel druk wilt opleggen en ten tweede omdat je hem vrij lang uit je hoofd geband hebt. Een halve triathlon vereist nu eenmaal (veel) training en dat probeer je natuurlijk zoveel mogelijk uit te stellen.  

Het valt me tegenwoordig op dat je voor een halve triathlon, marathon of 100km toch echt wel serieus moet trainen. Dat klinkt misschien raar, dat weet ik,  maar vroeger had ik dat idee helemaal niet. Dan voelde je je hooguit iets minder in de laatste ronde en dan dacht je : “komt natuurlijk omdat ik niet genoeg getraind heb ” maar tegenwoordig komt dat gevoel al als je na 1 km zwemmen  pas op de helft van het zwemparcours bent en je daarna nog 80 km moet fietsen en 20 km moet hardlopen.

Maar helemaal ongetraind was ik ook weer niet en in een ‘soort van’ paniek aanval had ik 3 dagen ervoor nog gauw 80 km gefietst en nog wat hardgelopen, dus ging ik er vanuit dat het wel goed zou komen.
Het was de eerste wedstrijd op mijn Planet-X tijdritfiets, dus sowieso iets om naar uit te kijken.

Ik had me echter een ding voorgenomen en dat was genieten. Het enige wat ik mezelf had opgedragen was aan de start verschijnen en dan was ik klaar. In 2011 finishte ik hier in 4:47 , maar dat was nu onhaalbaar. Nee, geen tijdslimiet of doel voor specifieke onderdelen. Gewoon relaxed zwemmen, ontspannen en ingehouden fietsen en lopen proberen in 1 gelijk tempo af te leggen, tenminste: als ik daar zin in had.  Starten was het enige doel en daarna genieten . Het was als een toertocht.. dus als ik zin had kon ik onderweg gewoon ergens een bakkie koffie met een stuk vlaai nemen. Helaas viel het weer  tegen, het was geen terrasweer deze zaterdag.

Dat mijn doel hooguit starten was en ‘danzienwewel’ kon ik uit schaamte natuurlijk niet tegen mijn kennissen/vrienden van de triathlon zeggen. “heb je nog een doel, Niels?” , “Jaaa, relaxed finishen natuurlijk hahaha..nee geen tijd in gedachten hoor..poeh, nee..”

Je ontkomt niet aan het tijdsmonster dus iets van rond de 5 uur had ik wel in gedachten (het werd uiteindelijk 5:06:20). Ik probeerde het los te laten.... Starten en genieten, starten en genieten, starten en genieten.. Ik herhaalde mijn mantra terwijl ik naar de start liep, in de hoop dat ik er ook echt in ging geloven.

Zwemmen:

Terwijl ik bij het inzwemmen in het water lag, moest ik al lachen. Missie geslaagd! Ik ga starten, dus in feite zit het er al op. Dat viel even tegen toen het zwemmen echt begon en na 2 km kwam ik pas lekker in mijn slag. Helaas was het zwemmen toen voorbij. Ik wandelde naar mijn fiets en terwijl ik probeerde op te stappen werd ik toegeschreeuwd door een jurylid van de NTB, ik schrok me een ongeluk.”Hee jij..!”wat? “je nummer, je nummer!!”  Bleek dat mijn startnr. nog op mijn buik zat. Oeps..die moet op de rug... En toen scheurde m’n nummer af en verboog de veiligheidsspeld, afijn..

Fietsen:

Op de fiets in de eerste bocht naar rechts kwam ik met iets teveel snelheid aan, en net op dat moment realiseerde ik mij dat ik voor een wiel had gestoken met een draadband en dat ik daar veel minder scherpe bochten mee kon maken dan met de tubewielen die er normaal inzitten. Een idiote gedachte natuurlijk, maar plots dook ik de berm in. Paniek! Stuurde net iets te abrupt weer terug de weg op. Met een S-slinger kwam ik weer terug op het asfalt waarbij ik net niet wist te vallen. Zonder al teveel snelheid te hebben geminderd ging ik verder, hopende dat iemand dit op camera had vastgelegd.  Priceless momentje.
Na zo’n  5 km voelde ik dat mijn zadel te laag zat, toch weer iets teruggezakt, een euvel waar ik al eerder last van had gehad. Na 30 km toch maar even gestopt, net voordat we weer tegen de wind in moesten en het zadel 1,5 cm omhoog gezet. Wat een opluchting was dat. Op de stukken met tegenwind leverde mij dat net even de power op dit ik nodig had. Met een gemiddelde van rond de 33km/uur het fietsen afgelegd met een snelle laatste ronde.

En dan was er ook nog een incidentje met een dame vd jury die het nodig vond mijn nummer op te schrijven. Ze had een heel verhaal dat ze ergens een tijdje achter had gereden. Even  serieus. ik had keurig in mijn eentje zitten fietsen met niemand voor me, totdat ik werd ingehaald en zij naast me kwam rijden. Ze had het over mijn voorganger, maar omdat ik zei: “er is hier niets aan de hand hoor mevrouw, u kunt gewoon doorrijden” Ik ging zelfs even rechtop zitten en hield mijn bene stil... Ik was verbaasd dat ze toen mijn nummer wilde weten.. ”voor de zekerheid” ;zei ze.. maar eigenlijk is het  om te lachen dat je gewoon lekker een triatlonnetje doet, achter in het veld,  keurig op eigen kracht en iemand vanuit de bond zo zenuwachtig is dat ze maar van alles op gaat schrijven. Ik zag wel 30 nr’s op haar kaartje staan..  Ik ben wel eens gediskwalificeerd omdat ik 50 cm voor het parc ferme  mijn helmbandje heb losgedaan. Ik kon er heel lang nog boos om worden, maar ach.. ik doe gewoon mijn wedstrijdje.. het was immers zo’n dag.

Lopen:

En toen had ik geen zin meer.. en toch liep ik door. Ja zo’n dag was het, de dag dat het op het laatst wel ging lukken. Nee, ik wilde het niet voor thuis, niet voor mijn ‘teamgenoten’ , niet voor mezelf..  uitstappen! Dat zat er vandaag niet in. Starten en genieten. Kramp in mijn middenrif, maar nadat ik Tonny Bouman tegenkwam werd het gezellig. Ik nam een colaatje, keek wat rond naar de bijtjes en de bloemetjes. Lekker genieten. Ik stopte nog even om naar de finish van Dirk Wijnalda en Diederik Scheltinga te kijken. Had immers geen haast, wie heeft er nou haast als ie aan het genieten is?  En met 8 rondjes van 2,5 km ben je telkens weer zo snel terug dat je eigenlijk niet eens echt onderweg bent. Op de foto hierboven, zie je nog net hoe ik op de achtergrond verder ploeter, met nog 15 km te gaan, terwijl op de voorgrond Diederik door vriendin Bo wordt gefeliciteerd met zijn fantastische tweede plek.

Finish:

Tijd is niet belangrijk, ik was gestart en had genoten, dat was genoeg. Het weer was af en toe herfstachtig, maar ook dat heeft zijn charme. Bij het wegrijden van de parkeerplaats vergat ik nog mijn voorwiel, dus halsoverkop weer terug en gelukkig hij lag er nog (ongeschonden) Ja zo’n dag was het.  En toen kwam die kwartffinale tegen Costa Rica en toen nog en die penalty’s…. Ja zo’n dag was het. Ik was aan de dag begonnen en had echt alleen maar genoten vandaag.

Zo’n dag wil ik wel elke week!