Tricans Most Wanted

Ik schrijf 17 mei 2019. Ons seizoen is alweer 2 triathlons verder. En met ons bedoel ik:  wij van de 4^e divisie. Wij nemen altijd graag het voortouw in het koudste water, de donkerste ochtenden en de slechtste weersomstandigheden. Wees er maar gerust op dat als je in de 4^e divisie moet starten het meestal betekent dat je heel vroeg of juist heel laat mag starten.

Het deert ons natuurlijk niet. Wij, de amateurs cq senioren, opereren in de schemering, het tijdstip tussen nacht en dag. Overdag doen wij ons voor als huisvaders, kantoortijgers, taxichauffeurs voor puberend kroost en spelen we voorbeeldige echtgenoten. In het halfduister proberen wij als triatleten onze identiteit vast te stellen.

Ondanks onze boy-band-achtige uitstraling zijn er geen foto's en gelikte after- of prémovies beschikbaar. Onze namen klinken niet in de voorbeschouwingen op 1 van de triathlon gerelateerde nieuwssites. Schijnbaar anoniem doen wij ons werk in het voorterrein van Triathlonland.

Er hangt heel veel romantiek over deze atleten. Wie zijn ze, wat doen ze, hoe doen ze het, waarom doen ze het?

Maar het is het type romantiek zoals bandieten in het Wilde Westen hadden. Met een bijna heldachtige status, opgeleukt met spannende verhalen die de saaie levens van de roman-lezende huisvrouwen doet opbloeien. Maar het is meer de  romantiek hoort bij een poster: WANTED dead or alive!

Mee doen in de 4^e divisie betekent afzien van je leeftijd in het kwadraat. Proberen naast een 40-urige werkweek ook een +10 urige traningsweek te combineren met kinderen opvoeden, klussen, etentjes, BBQ’n, avondjes gezellig doen etc, etc...

Dit zijn de mannen waarvan ongeveer de helft in het voorjaar een sleutelbeen breekt of anders één of andere leeftijdsverlengende operatie moet ondergaan. De zilveren generatie, noemen ze dat bij D66. 

Meestal senioren, midlife atleten, echte amateurs. Maar het zijn de ook de mannen die halverwege het seizoen gewoon 1, 2 of 3 hele triathlons doen en de 4^e divisie er gewoon ‘bij doen’ om een beetje in vorm te raken. Of gewoon omdat; “het leuk is”.

Het is eigenlijk een badmutsendivisie, ingehaald worden door de kinderen die je eerst elke zaterdagochtend naar hockey of voetbal moest brengen. Gelukkig heet de 4^e divisie de Pioneer divisie, dat heeft nog een beetje schwung. Bij het tot stand komen van de divisies heeft iemand (één van de Scheltinga’s, vermoed ik) op de rem getrapt toen men met een nieuwe sponsor de 4^e badmutsen divisie wilde introduceren. Wie het ook gedaan heeft, ik ben heel blij dat ze net op tijd een extra sponsor binnengehaald hebben (of verzonnen). Gelukkig is die eer naar de 3^e divisie gegaan. Wie wil er nou in de badmutsendivisie starten? Eén van de redenen dat wij, van Trican, ons hebben laten degraderen vorig jaar, heb ik gehoord.

Het is bizar hoe hard er nog gezwommen, gefietst en gelopen wordt in de Pioneer 4^e divisie. Het is al lang geen amateur wedstrijdje meer. Het materiaal van de 4^e divisten loog er natuurlijk al nooit om. De beste fietsen, de mooiste wetsuits en liefst elke wedstrijd een nieuwe gadget. Nieuwe smartwatch voor je looptraining? De mannen vd 4^e divisie hebben ‘m al ge-preordered.

Het is de eerste openwater wedstrijd waar we aan de start staan. Het is een team triathlon, lekker samen racen. Er wordt gevloekt en gezamenlijk gescholden. Het water is f*ckn koud. Hoe kan ik hier zwemmen. Een enkele triatleet in onze divisie heeft wat meer vet onder z'n huid en ziet het gelaten toe.  Als een zeehond dobberend in zijn wetsuit. Alsof we nog nooit meer dan 1 baantje gezwommen hebben gaan we van start en krabbelen, schuimend en slaan we ons een weg naar de eerste wissel.

Dit was niet al te best. Alhoewel Paul Zirkzee het schijnbaar gemakkelijk met een rugslag heeft bekeken. 3 van ons zijn in elk geval blij dat we weer op het land zijn en denken: “zullen we dan nu maar gaan beginnen”.

Het fietsen gaat EPIC!!! Continue tegen de 40 km/uur het parkoers afgeraffeld. Peter en Menno gaan voorop, en nemen kop op kop over. Ik focus mij op de 2 cm’s die achter het wiel van mijn voorganger zit. “Kan het nog?”, “Gaat het goed?”.. een knikje. Dit is prima en ik denk alleen maar: Ik ga hard, ik ga hard, ik ga oerend hard!

Wij startten als laatste in onze serie en direct na ons starten de dames van de 2^e divisie. We hadden echt wel een beetje schrik om te worden gechicked (Als je als man wordt ingehaald door een vrouw, ben je gechickt). Gelukkig is dat alleen virtueel gebeurd. Geen enkel dames team heeft ons ingehaald. Onze ego’s zijn al zo fragiel tenslotte.

Met een lichte euforie gaan we van start met lopen. Er moesten nog wat bandages worden aangebracht, medicijnen worden ingenomen en onze horloges gesynchroniseerd. We lopen steady. Ik ben veruit de langzaamste van de 4 en daar wordt rekening mee gehouden. Als beloning geef ik alles wat ik heb en licht kokhalzend struikel ik over de finish. Afgesproken of niet, met z’n vieren gaan we gezamenlijk over de finish. Het toont ons gevoel van saamhorigheid.

Onze romantiek ligt niet in het beroven van postkoetsen of het beroven van banken. Onze romantiek ligt bij ons gevoel van vriendschap. Samen uit en samen thuis. Dat zijn voor mij de Trican’s Most Wanted!.

Dat is wat deze Pioneer 4^e divisie zo mooi maakt. Voor mij geldt dat er geen enkele divisie mooier is dan deze divisie;

Dit is de 4e divisie, mijn ideaal, 
dit is de mooiste divisie van allemaal. 
Hier ligt mijn hart, mijn vreugde, mijn verdriet, 
het kan dooien, het kan vriezen, 
we kunnen winnen of verliezen, 
maar een beet're divisie dan deze is er niet.

De dag die nooit bestaan heeft

Het is bijna een jaar geleden dat ik geopereerd ben. Bijna een jaar! Het lijkt een eeuwigheid dat ik van twee leuke weken vakantie/fietsen in Frankrijk opeens heel serieus in het ziekenhuis belandde.

Een jaar van ontdekken, herstellen, proberen, vallen en opstaan.
Een jaar waarin ik elke week zei: ”ja, het gaat steeds iets beter”. Wie kan dat eigenlijk zeggen? Een baby misschien, maar die kunnen nog niet praten, dus ja… Ik ben de enige ;-)  Uniek op mijn eigen manier.

Als het aan mij ligt gaat het verbeteren nog even door. Ik heb mijn piek nog niet bereikt. Werk weer 5 uur per dag en ga zeker proberen weer volledig aan het werk te gaan. Ik zie wel waar het schip strand. Ik zwem, fiets en loop weer bescheiden. Wat heet: gisteren mijn eerste openwater training gehad sinds een jaar; duizelig, misselijk en uitgeput. Precies zoals een openwaterzwemsessie moet zijn.


Altijd lekker om in Lathum langs de boeienlijn te zwemmen

Ik fiets 2x per week een km of 40 en ik loop 2x per week tot ongeveer 5 km. Althans dat probeer ik. Eigenlijk is er helemaal niets aan de hand. Fysiek gaat het goed, niet geweldig maar wel goed.

Triathlon?

Een triathlon, tsja.. Ik stel het nog even uit. Ik weet nog niet wat ik precies aan kan, voordat ik weer ga ‘racen’. Bij een wedstrijd spelen hele andere krachten een rol. Als alles bij elkaar komt in het emotioneel, fysiek en mentaal toneelspel genaamd triathlon.
Ik denk terug aan mijn laatste wedstrijd, juli 2017: 4e divisie Nuenen. Ik had lekker in de middenmoot gezwommen en had netjes mijn rondjes gefietst met gemiddeld 32,5km/uur. Het klopt, ik had een lusje te weinig in de eerste ronde gemaakt, te vroeg de rotonde genomen, maar had die in de laatste ronde weer netjes rondgemaakt. Er heeft geen haan naar gekraaid.
Met het lopen kon ik in Nuenen met hetzelfde rustige tempo doorgaan. Zelfs nog een tijdje met Paul (Zierkzee) meegelopen die al in een ronde verder liep en hem nog wat opgepept en had zo, als teamlid, nog een zinvolle bijdrage kunnen leveren.

In 2 weken ervoor was ik bij de sprint triathlon in Weert nog boos op mezelf geworden dat ik me niet voldoende kon pushen om voldoende power op de fiets kon geven. 

Dat ik in de laatste 2 km lopen nog dacht dat ik gewoon ‘even wilde doorduwen’ om toch even kon kijken of ik echt niet nog iets sneller kon lopen. Dat gevoel dat je weer moet wandelen in de laatste km. Toch weer druk op mn lijf en zo’n flauwe pijn in m’n linkerarm. Balen dat ik niet gewoon die laatste km naar de finish had kunnen doorlopen. Gelukkig werd het niet mijn laatste finish.

Finishen!

Finish Almere 2012

Ik hoop dat ik ooit weer zo’n glorieuze finish kan beleven. Dan bedoel ik niet in Nuenen, alhoewel het een geweldige wedstrijd is, maar dan denk ik toch aan Maastricht, It Rea Klif of Almere. 
Zo’n wedstrijd waarvan je niet meer weet of je die dag nou echt beleefd hebt of er alleen maar over hebt gedroomd. Of die dag er eigenlijk wel is geweest? Was ik er echt bij?

Er zijn een heleboel dagen die geweldig en memorabel zijn, dagen die je zo weer opnieuw wil beleven of wel dagen mogen duren. De dagen waarvan er foto’s op bureau’s staan te pronken. Zo’n dag waar op elk verjaardagsfeestje wel iets over gezegd wordt. Dat zijn goede dagen, maar een dag die je echt niet meer weet of je het gehad hebt.. zo’n dag.


De vergeten dag

Er is 1 dag die ik nooit meer zal vergeten, of beter, die nooit bestaan heeft. Het werd voorafgaan door een paar hele lange dagen toen ik op mijn wereldreis in 1989 vanuit Toronto naar Auckland, New Zealand vloog. Over het Amerikaanse continent  en verder over de stille oceaan en nog verder. Nog verderderderder richting New Zealand. Zover dat we over de tijd-dag grens heenvlogen.

De Internationale datumgrens:  een denkbeeldige lijn op aardbol waar de dag als eerste begint.  Ik keek uit het raam van het vliegtuig toen we op die 10e september 23:00 de datumgrens voorbij vlogen. Het moment erop was het de 11e september 23:01. Boven de oceaan leek alles rustig en gewoon.  Die 11e september is mij letterlijk helemaal voorbijgegaan. 24 uur op de wereld zonder die ene dag. Misschien had ik vanaf toen mijn verjaardag een dag eerder moeten gaan vieren. Deze dag begin september in 1989, op de dag af exact 28 jaar geleden.


Ironman

Het voelt alsof de Ironman 2016 ook zo’n dag was. De beleving van die wedstrijd, sterker nog dan Almere en mijn mislukte poging bij de Frysman, was veel groter dan de wedstrijd zelf. Als je het goed bekijkt is een Ironman natuurlijk maar een halve dag, qua uren. En de afstanden zijn ook niet speciaal, maar het ging verder dan zwemmen, fietsen en lopen. Het ging niet alleen om het finishen van een triathlon het was het behalen van een levensmijlpaal. Bewijzen dat ik besta, dat ik er was.

Ik weet niet waarom mijn 2 finishes van Almere minder belangrijk voelen. Alsof Almere ‘maar’ een voorbereiding was voor Maastricht. Ik was zo gefocust op finishen dat ik die dag bereid was er alles voor te doen. Om ver voorbij mijn grenzen te presteren. Een ‘do or die’ moment.  De dag zelf was niet meer belangrijk, maar belangrijker dan alle dagen ervoor. Deze ironman werd groter dan de wedstrijd en groter dan het leven zelf.

Dit citaat uit mijn eigen blog spreekt boekdelen:

“De grauwe kleur op mijn gezicht. Ik voel zelf ook dat ik grauw , grijs en klam ben. Bij een verzorgingspost wil ik eigenlijk even gaan zitten, maar ik kan nauwelijks rechtop blijven staan. Als ik nu ga zitten dan kom ik misschien niet meer omhoog en als ik hier blijf staan dan roept iemand misschien wel een EHBO'er. Ik moet doorlopen. Ik moet naar de finish.”


De verdwenen dag

Nadat ik afgelopen jaar op 6 september de hartoperatie had ondergaan was ik behoorlijk verdoofd en met goede hoop alweer op weg met het herstel aan de gang. Nadat ik bijkwam na de operatie begon voorzichtig het besef in te dalen dat alles er goed uit zag. Op de volgende dag had ik alweer de voldoende kracht en bewustzijn om de zaalarts nog wat zaken te vragen. Ik had het erg warm en zweette verschrikkelijk.

Het leek alsof mijn tong in een wasmachine zat en probeerde mijn woorden rond te draaien. Ik hoorde wat ik zei tegen de artsen en schrok dat ik heel andere woorden uitsprak dan ik in mijn hoofd had zitten. Wat? Wat zeg ik??. Waar zijn mijn woorden gebleven? Waarom krijg ik geen zin meer mijn mond uit. Ik zuchtte en nam even wat lucht. Ik was gestressed en natuurlijk vooral moe en warm.

Natuurlijk was ik emotioneel, het was lastig. Ik nam een diepe teug lucht en sprak rustig. Ik hoorde hoe ik stamelde en stotterde en de woorden willekeurig uit mijn mond kwamen. Ik voelde me verward. Ik zag de blikken van de artsen en voelde me hulpeloos en stom dat ik er als een idioot bij lag. "Sorry.. ik..eh.." Ik was geen speler meer in het toneel waar ik deelgenoot van was. Ik had geen tekst meer alleen nog ondertiteling.  De regie met wat er in mijn leven gebeurde was verdwenen. Uren leken minuten en minuten duurde uren. Er gebeurde van alles en ik wist van niets.. vlagen komen langs, voldoende om te weten dat het niet goed was. Ik wil zo’n dag nooit meer.  Een dag die je wilt laten verdwijnen, die je in je geheugen wegstopt alsof hij niet is gebeurd, maar waarvan je elke dag weet dat hij er was.


Toekomst

Finish Almere 2014

Dat was op 8 september 2017. Aankomende 8 september is Challenge Almere. Op de dag af precies één jaar na mijn herseninfarct. Begin januari van dit jaar zeg ik tegen Annette: “ zou het niet mooi zijn om precies een jaar na die dag de triathlon van Almere te doen? Zou dat niet een mooi richtpunt zijn”.

Ik ben wel wat positiever geworden zei ik mijn vorige blog, maar soms gaat het ook wel iets verder dan dat. Soms weet ik niet meer wat reëel is. Net zoals ik elke week zeg ”Het gaat elke week iets beter” zeg ik ook elke week: “ik denk dat alles weer 100% goed komt”.

Zelfs ik moet na een jaar revalideren concluderen dat wellicht niet helemaal realistisch is. “wellicht niet helemaal realistisch” ;-) ja misschien hé..

Maar dromen mag en doelen stellen en positief er naar kijken is alleen maar goed. Wie weet komt er weer zo’n dag die er nooit is geweest. Waarvan je weer kan dromen dat je hebt hem gehad. Met je handen omhoog door de finish en denken: “hoe ben ik hier gekomen? “. Aankomende september is net ietsje te vroeg voor mij. Maar als het zo elke week net ietsje beter gaat, wie weet waar ik dan eindig. Met je handen omhoog onder het finish doek. Zo bepaal je tenslotte wie je bent en wat belangrijk is in het leven.
Bewijzen dat ik besta. Dat ik er was, op die ene dag die nooit zal bestaan.

Altijd tijd voor mijn fans halverwege de marathon..

Het is weer voorbij die mooie zomer

Je hebt 'r maandenlang naar uitgekeken

De koude winter wou maar eerst niet om

Traag en langzaam kropen langs de weken

Maar eindelijk daar was 'ie toch de zon

De nachten kort de dagen lang

De ochtend vol van vogelzang

't Scherpe hoge zoemen van een mug

Dan denk je, ha daar is-t-ie dan

Dit wordt minstens een zomer van

een eeuw, maar lieve mensen, oh, wat gaat 't vlug

't Is weer voorbij die mooie zomer

Nanana naa na naa ...

Gerard Cox bezong mijn triathlonzomer in 1973, het begon zowat in mei..Een triathlonloos jaar, nog voordat ik begon met trainen was het allang weer voorbij, nananana naa na naa

Mooie plannen had ik, ICAN triathlon in Amsterdam en dan knallen in Roth. Na Almere lekker doortrainen en dan een echte goede hele doen, maar het mag niet altijd zo zijn zoals je hoopt. Op hopen kan je geen triathlon lopen. Kan zo op een tegeltje en is nog waar ook.

Ik hoopte dat ik in de winter flink door zou trainen, maar van uitstel kwam afstel. Ik heb geen excuses nodig om niet te trainen, ik heb redenen vond ik! OK, geen goeie redenen, maar ik heb ze wel. Gelukkig had ik nog een goeie hardloop4daagse dit jaar en heb ik genoten van de etappes die ik gelopen heb en van de manier waarop. 
Het is het fietsen wat me nekt. De lange ritten van meer dan 4 uur.Waar halen mensen de tijd vandaan? en de zin...

Niet deelnemen aan Roth was misschien wel de meest beroerde beslissing die ik ooit gemaakt heb op sportief gebied. Gewoon omdat het mijn eigen schuld was. Het was alsof ik hard liep door stroop en altijd wind tegen had op de fiets. De zwaartekracht trok me onder water bij het zwemmen. Als in zo'n droom waarin de wereld in vertraagd lijkt. Ik realiseerde me meer dan anders dat ik echt hard moest trainen om het er op het heuvelachtige parkoers in Roth een beetje goed vanaf te brengen. Het parkoers stond steevast op mijn Tacx ingeprogrammeerd en te wachten. Niet een keer heb ik het met plezier gereden. Niet starten voelde als opgeven, voordat ik begonnen was. Dat was een nieuwe ervaring. Maar dood gaan op een hele triathlon had ik vorig jaar al gedaan, dat lijkt wel leuk, maar is het natuurlijk niet.

Ik ben een minimalist als het op trainen aankomt, dat is overigens geen speciale eigenschap, maar eerder een tekortkoming. Meestal red ik het er ook nog mee, tenminste tot m'n 45ste levensjaar ging het nog best goed. Ik ben, denk ik, goed ervaren op het gebied van minimaal trainen en er het maximale uithalen. Iedereen die met max 8 uur per week een hele triathlon wil doen kan natuurlijk gratis tips krijgen. Ik geef geen garantie op plezier geven, maar wel op voldoening.

Gelukkig waren er ook lichtpuntjes dit jaar, de hardloop4daagse was, aldus, leuk en ik kocht een nieuwe Specialized Tarmac die echt geweldig fietst. Mijn oudste zoon deed zijn eerste triathlon in Rutbeek. Lachend van start tot finish! Dat was heerlijk, maar ja daar heb ik zelf weinig aan bijgedragen, helemaal zijn eigen verdienste.

Maar die zomer is nu dus alweer allang voorbij en wat krijgen we dan.. herfst.

De tijd van het niet trainen, van bezinning.. relativeren. Alweer zo'n gouwe oude van Gerard Cox. Maar er broeit iets in het vooronder, ik krijg enorme zin om een triathlon te doen. Lekker zo'n lange afstand en dan de hele winter KEIHARD doortrainen. Frysman, Ironman, Challengeman. Of alle 3..

Mijn knie, nek, rug en voet blessures zijn allemaal met de zon mee vertrokken naar warmere oorden. Ik beeld me in dat kou en regen gewoon mijn weertype is, dan ben ik pas echt goed. Koud en regen.
Afgelopen week nog naar een lezing geweest over koud douchen en de IJsman Wim Hof. Ja kou, mij op het lijf geschreven. Winterhard worden, net als vroeger toen ik in de maand maart ook gewoon 600 km reed door de natte sneeuw. Ik ben een watje geworden die lekker veilig thuis bij de verwarming wil zitten. 

Ik kan het gevoel niet pakken, die motivatie om door te gaan. Ergens is het verloren gegaan toen ik ouder werd en ging werken en weekenden gevuld werden met taxiritjes van en naar de voetbalvelden en verjaardagspartijtjes. Tussen boodschappen doen en werkuren maken is mijn fanatisme ergens in de schappen blijven liggen. Op mijn werk wordt fanatisme of passie ook niet echt gewaardeerd, daar moet je vooral beleefd en kalm blijven, je volwassen gedragen. Maar ben ik nou echt veranderd, of ben ik het gewoon vergeten.. Vergeten hoe leuk het was om je ergens echt voor in te spannen. Om fanatiek te zijn en van je sport het aller aller allerbelangrijkste te maken. Of van je hobby of van iets anders. Als een hokkeling de wei in.

Dat lijkt me een mooi streven voor 2016, maar eerst nog even lekker bij de verwarming relativeren met Gerard Cox.

Word je soms geteisterd door de grillen van het lot

en krijg je van diverse kanten tikken en klappen?

Zit je het gedonder ongeveer tot aan de strot

en helemaal geen schijn van kans om te ontsnappen?

Of je werkt je uit de naad,

elke dag van vroeg tot laat,

maar niemand noteert het

en niemand waardeert het,

geen hond interesseert het,

hoe hard je ook sjouwt.

Of je houdt het niet meer bij,

want de harde maatschappij

is niet voor de zwakken.

Ze laten je zakken,

je mist alle boten,

de kleintjes en grote.

Je voelt je verstoten

en dan gaat het fout:

Zeg het elke dag ten minste honderd keren:

relativeren, steeds relativeren!

Want relativeren, dat is je behoud!

(Gerard Cox)

Ken je die mop van die hardloper...

Herkenbaar: lachend over de finish 

Als vader van 2 opgroeiende puberjongens (12 en 15 jaar) merk je snel dat je eigen gevoel voor humor een heel stuk wordt afgeplat. Ik kan tegenwoordig weer volop genieten van de meest flauwe humor die er bestaat, helemaal als ik een van mijn jongens kan betrappen op een soort van plaatsvervangende schaamte. Het type humor wat ik sinds de brugklas niet meer ben tegengekomen is weer volop aanwezig... en ik voer thuis de boventoon.

Opmerkingen als: “Hee tas, waar ga jij met die brugpieper naar toe..?” maak ik 's ochtends standaard.

Evenals mijn doorsnee antwoord op elk probleem wat mij wordt voorgelegd door de mannen:
 “weet je wat daar tegen helpt?....  Vroeg naar bed gaan”.
Waarbij dat laatste vaak in koor door beide heren wordt uitgesproken.

Ja ik ben thuis de lolbroek van de bingo..

Zo vind ik het ook zo heerlijk om, als ik in de auto zit, uitgebreid flauw commentaar te geven op andere hardlopers en wielrenners..

“Kijk die dan lopen, die kon zeker geen fiets betalen” of

“Als ie nog langzamer gaat dan kan ie beter omdraaien en achteruit lopen..  gaat ie sneller “.

“Zie hem eens lekker bezig zijn… “

 “Zou ie weten dat de snackbar de andere kant op is?”

“Dat is of een slechte dief of een heeele slechte hardloper”

“Als hij dat hardlopen voor de lol doet, dan moet ie het thuis echt heel slecht hebben..”

“Kijk hem dan, hij wil wel naar huis, maar hij durft niet”

Zomaar een kleine greep aan wat ik zoal roep als ik met de puberende meute in de auto zit.. Voorspelbaar, weinig diepgang en licht (zelf)spottend.  Sarcasme en cynisme het zijn de moderne wapens van de middelbare man.

Natuurlijk is dit allemaal in de bescheiden privé omgeving en nooit gericht tegen een loper of fietser zelf. Nee, ik zou daar gek zijn, die loper en fietser ben ik natuurlijk zelf ook. Niemand beledigen, gewoon een beetje lol (om jezelf) maken.

Valt even niets te lachen voor Dolf

Heb jij als hardloper wel eens tegen een andere hardloper geroepen:  “Hee, ze hebben hem al?” ik wel.  Altijd lachen om de meest foute hardloopgrappen, werkt aanstekelijk.

Helaas zie je dat er tijdens het hardlopen maar weinig te lachen valt. Je komt ook maar heel weinig lachende hardlopers tegen. Lachen en hardlopen horen, met uitzondering van Dolf Jansen misschien, ook niet echt bij elkaar. Alhoewel  Dolf ook niet echt de grappigste hardloper is, maar wel een hardlopende grapjas. Dat dan weer wel.

Altijd lachen heeft ook nadelen

Al die vermoeide gezichten die je op een doordeweekse trainingsdag tegenkomt. Mensen (mannen en vrouwen) die tijdens hun trainingsrondjes boos in het rond stampen. Ik kan me voorstellen dat sommige niet-hardlopers wel eens het idee krijgen dat dat joggen daarom dus ook helemaal niet zo leuk is.

Als je een hardloper ziet met een gezicht dat op onweer staat, dan ga je al gauw denken dat die mensen het niet echt naar hun zin hebben.

Alsof ze extra hun best doen om zoveel mogelijk afstand tot hun omgeving te creëren. Oordoppen in om zich helemaal los van hun wereld te maken. Het werkt wel. Je kan met zoiemand geen contact maken, niets delen of even vriendelijk gedag zeggen. Laat ze gaan, loslaten. Het is niet altijd de sociale happy community die hardloopsamenleving. Er is trouwens wel een manier om altijd lachend door het leven te gaan, maar ook dat heeft zo zijn beperkingen...

Kijk, als je nou echt (echt, echt, echt) moe bent, dan snap ik het weer wel.. na 42 km doorstampen heb je even geen zin meer om te lachen. Dan zit je er doorheen en ben je kapot, logisch. Gek genoeg toveren de meesten juist dan nog een bizarre grimas op het gezicht zodra de finish in zicht komt. Kijk! Ze kunnen het dus toch, denk ik dan. 

Tijdens een trainingsrondje mag er wat mij betreft wel wat meer gelachen worden, ook als het regent of waait of je gewoo niet zo'n zin hebt. Als is het maar om elkaar als hardloper een beetje aan te moedigen. Je hoeft ook niet echt te schaterlachen, maar een kleine glimlach van loper tot loper. Heb je even niets om te lachen? ook al is het 1 april, denk dan aan die mop van die bankzitter die wilde gaan hardlopen.. ken je die?

Hij ging niet....

Mijn top 10 van Challenge Almere!

Afgelopen zaterdag was het zover. Mijn tweede deelname aan de hele triathlon van Almere. 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,1 km hardlopen. Dat allemaal uiteraard zo snel mogelijk. Mijn eerste plan was om vooraf alvast een raceverslag te schrijven. Maar dat leek zelfs mij iets te gewaagd. Achteraf is dan misschien weer wat slapjes, dus ik heb mijn eigen top 10 ervaringen van deze wedstrijd even op een rijtje gezet. 

Als ik het zo terug lees, heb ik genoten. Was het een mooie race (met prachtig weer) en een fantastische ambiance. Het mooiste is natuurlijk dat het voorbij is, maar ik gelukkig nog wel de foto's heb!

Dit jaar niet eens een hand of voet in mn gezicht gehad!

1.  Ik had niet verwacht dat ik het ooit zou zeggen, maar zwemmen bij de triathlon is echt een makkie. OK, misschien heb ik maar 1 goed zwemonderdeel per jaar, maar tot nu toe is dat dus steeds tijdens de triathlon van Almere geweest. Ik was iets langzamer dan 2 jaar terug (1:05 i.p.v. 1:03) maar man man man wat heb ik relaxed gezwommen en genoten van die 2 easy rondjes. Kan dat zwemmen niet wat langer?

Om de een of andere reden
doe ik altijd net alsof het
een makkie is.. dom natuurlijk

2.  Het waait harder dan verwacht en voorspeld was en terwijl ik daar over nadenk draai ik de Oostvaardersdijk op. Ik was vlak daarvoor al aardig ingehaald maar plotseling staat iedereen stil. De snelheid zakt van 32 naar 26 km/uur.  Ik kan makkelijk harder, dat doe ik. Maar 25 km tegen de wind in stampen kost me heel veel kracht. Terug laten zakken of doorgaan.. te laat beslis ik dat ik me moet inhouden. Na 45 km koers ben ik kapot leeg. De volgende 45 km lijken zelfs wind mee al een heel lang stuk, en dan nog een ronde.

3. Terwijl ik er mentaal doorheen zit besluit ik om met tegenzin maar een heleboel gelletjes te gaan eten. Naarmate de 90 km dichterbij komt knap ik op. Bij 60 km viel ik nog bijna in slaap op de fiets, maar nu kijk ik weer uit naar het 2e rondje. Gelukkig staat mijn gezin bij het begin van de 2e ronde. Ik zie Bart de Bruine nog even langskomen, hij ligt al een paar minuten voor. Dikke smile..gas erop! 2x tegenwind gaat beter. Ik wacht en in de laatste paar km voer ik het tempo op. Zo gaat ie goed.

4. 180 km fietsen, het is te ver voor mij. De laatste 30 km denk ik alleen maar: “Oh was ik er maar”. OK, ik train ook niet genoeg lange afstanden, anders had ik hier geen last van gehad. Shit ik moet zo ook nog lopen.. dat wordt niets. Maar eerst, in hemelsnaam, maak een einde aan dat fietsen.

5.  Terwijl ik de wisselzone, uitermate opgelucht, binnenkom zie ik een Duitser die vlak voordat hij zijn fiets ophangt zijn helm alvast losmaakt. Ik ben er niet van. Ja hoor, een 'attent jurylid' stapt naar voren en geeft hem een gele kaart. Hij begrijpt er niets van, logisch. Normaal gesproken vind ik Duitsertje plagen ook altijd leuk, maar ik schud mijn hoofd (met helm) en denk er het mijne van. Beetje jammer om zo rigoureus gele kaarten uit te delen. Geloof trouwens niet eens dat ie een penalty kreeg, maar dan nog. De onzekerheid.

Een hele mooie en gekke club supporters.
Wel Jammer dat ik nog 21 km moest lopen toen.

6.   Ken je dat je iets onbewust doet en je jezelf ineens in de winkel vindt om boodschappen te doen. Dat had ik nou ook met de fiets-loop wissel. Ineens liep ik op het parkoers. Hee, ik ga lopen. En hoe! Eerste 3 ronden gaan in 2 uur. Dat is dus een marathon tijd van rond de 4 uur. Het gaat zo lekker, bijna te hard voor mijn gevoel. Na de 3e ronde komt er een eind aan mijn gelukzalige gevoel. Niet eens kramp, maar leegheid. Totale leegheid. Ik ben zelfs bijna (!) blij als ik wat kramp voel opkomen, want dat is tenminste echt iets. Die 12 uur kan ik wel vergeten, rustig uitlopen. Tijd is onbelangrijk, alleen die finish. Voor mijn kinderen, Annette, die supporters..damn it! voor mezelf. Gaan ouwe! 

7.   Ik loop op het parkoers achter 2 Finnen: Jussi en Petteri, geloof ik. Ik zie het op de achterkant van hun pakken met Finse vlag staan. Ze wandelen en zijn druk met elkaar in gesprek. Mijn Fins is niet al te best, maar ik kan wel raden waar het over zal gaan. Hoe zwaar het is etc etc.. Terwijl ik ze inhaal zeg ik: “come on guys, keep running. Don’t you know there is Vodka at the finish line!”. Ik ken Finnen maar van 2 dingen, ze roepen heel hard tijdens Rally’s en F1 wedstrijden en ze zuipen ongelooflijke hoeveelheden sterke drank. Qua postuur waren dit ook echte Rally Finnen.. Een dikke glimlach zie ik bij beide verschijnen, ah..toch de juiste snaar geraakt.  

Dacht echt dat ik er heel leuk op stond!

8.   Ik loop mijn marathon relaxed. Als het kan maak ik een praatje, er staan toch wel veel bekenden. Mirjam Weerd, de hele club uit Didam/Duiven en omgeving, Markie Mark en nog een heleboel facebookfriends. Vaste gast in Almere is Bauke Wagenmaker. Elke ronde probeer ik natuurlijk lollig te zijn als ik langsloop, maar dat valt op een gegeven moment ook niet echt meer mee. Hij vraagt in de 3e ronde of ik even terug wil en nog een keer wil komen aanlopen, want ik sta niet goed op de foto. Dat doe je dan natuurlijk. Tijdens de laatste ronde zit hij op een andere plek, nog niet geinstalleerd. "Wat is dit nou?" zeg ik. "Je bent te snel man" antwoord hij. Dan maar even een selfie, met de beste en leukste fotograaf van Challenge Almere!.   

Met Meinte en Jelle na 3 ronden

9.   Mijn zoon; Meinte (in Barcelona shirt) loopt de een-na-laatste ronde met mij mee. We hadden het thuis doorgenomen. Ja,ja,ja het mag niet. Ik had het ook gelezen, maar ik heb toch heel vaak coaches zien meefietsen etc.. en Hee! Ik lig op koers voor 13 uur… Als ik hiervoor 5 minuten penalty krijg is dat bijna een opluchting. Na 3 km (vande 7 per rondje) komt een NTB jurylid naast mij rijden. Ik had hem in de voorgaande 6 rondjes nog niet gezien. “Het spijt me” zegt hij, “en het breekt mijn hart dat ik het moet zeggen”. “Hij mag niet meelopen”, vul ik hem aan. “Inderdaad”. “Loop maar vooruit jongen, ik kom zo”, zeg ik. Het jurylid zegt nog een keer sorry, ach ja. Wat maakt het nog uit..nog 1 ronde in deze ellende.

10.   Als je tijdens de afsluitende marathon van post naar post en km naar km loopt ben je blij dat een groepje enthousiaste mannen je verschrikkelijk staat toe te juichen elke keer als je langs komt vlak voor het 1km punt; "Kom op Niels, hup Niels, ga door Niels" heerlijk, denk ik dan. Tot de volgende ronde en hopelijk tot en met laatste! 

Dank onbekende enthousiaste mannen voor jullie support.
Dank aan alle supporters, vrijwilligers, atleten en organisatie. Topdag gehad.

De luie triatleet

Je zou denken dat het niet bestaat, maar het bestaat: 'de luie triatleet' en ik ben er één!
Ik ben een luie triatleet. Een hele luie triatleet en misschien wel de meest luie triatleet die je kent. Hoogst waarschijnlijk de meest luie die je in september aan de start van de triathlon in Almere zal zien verschijnen.

Ik hou namelijk niet zo van trainen. Ik werd al behoorlijk gespannen van schema's en ik heb nu eenmaal heeeeel veel andere super belangrijke bijzaken. Trainen is slechts optioneel voor mij.

Ik hou natuurlijk wel van sporten. Een lekker stukje fietsen of een eindje onbekommerd hardlopen. Heerlijk. Op een zondagochtend, als het lekker weer is, klein zonnetje en een licht briesje en iedereen thuis vrij is.  "Hee, weet je wat..ik ga een uurtje fietsen..lekker". Dat is ontspannen en gezond sporten.

Trainen voor een triatlon (een hele in dit geval) heeft helemaal niets meer met 'ontspannen een stukje fietsen' te maken. Dat heeft te maken met 3 uur fietsen op een dinsdagavond na het werk omdat je op zaterdag die 30 km wilt hardlopen en alleen op maandag en donderdag tijd hebt om 7:00 's ochtends 3 km te gaan zwemmen.
Is dit mijn hobbie, vraag ik me af. Ben ik nu echt gek geworden?
"Eet je zo meteen mee, schatje?"
"Nee. ik MOET lopen..."
Mijn maag krimpt ineen als ik het zeg. Ik wil helemaal niet lopen ik wil lekker tv kijken, een bord warm eten en een biertje.

Waarom dan toch met alle geweld een triathlon doen? Die vraag houdt mij ook al heel lang bezig.
Waarom eigenlijk? Is meedoen zo belangrijk voor mij? Waarom heb ik het er toch allemaal voor over om al die uren te gaan trainen om vervolgens half september anoniem achter in het veld te eindigen.

Wat als ik niet mee zou doen, maar er alleen van zou dromen, zou het dan anders zijn? Dromen dat ik een ijzersterk zwemonderdeel heb en de wereldkampioen, Frederik van Lierde, ver achter me laat op de fiets.. Zo kijk ik immers ook naar het WK voetbal of de Tour de France.. ik kijk, ik droom, ik geniet.
Ik geef Laurens ten Dam ongevraagd advies en zeg tegen mijn oudste zoon hoe ik het zou doen, of, hoe hij het straks moet gaan doen, mocht hij daartoe ooit in de gelegenheid zijn. Kijk NU moet je aanzetten op je buitenblad....Oh dat doet ie ook. Zie ik heb dus gewoon gelijk!
Alle keren dat ik in Almere ging kijken (vanaf 1989) dacht ik elke keer; Hier wil ik een keer meedoen! Ik droomde van meedoen.. niet van het trainen natuurlijk.

Dromen van sporten en successen, dat doe ik al heel lang en ik ben er steengoed in. In het behalen van successen zit ik op een ander niveau. Het finishen is mijn overwinning geworden.
Alleen kijken of dromen brengt me, op de een of andere manier, niet genoeg bevrediging. Ik moet weten of ik het ook echt kan, of ik het wel red. Ben ik wel mans genoeg. Besta ik wel echt als ik het niet doe. Zien ze wel wat ik kan. Ik heb last van geldingsdrang en dan vooral voor mezelf.

Als je het zo bekijkt dan is trainen ook helemaal geen voorwaarde meer. Het gaat mij eigenlijk om de train/prestatie verhouding. Kan ik het halen met de hoeveelheid uren die ik erin steek. Kan ik het volbrengen door gewoon af en toe een lekker stukje te gaan fietsen en relaxed te lopen. Kan ik als mens iets 'onmenselijks' doen? Ben ik onsterfelijk, bovenmenselijk?
Ik train net genoeg om de finish te halen. 100% efficiënt trainen noem ik dat. Ik ken eigenlijk geen andere sporter die zo efficiënt is als ik. Natuurlijk gaat het wel eens mis (zie de hardloopvierdaagse van dit jaar) maar soms lukt het me ook nog. Als ik de finish kon halen zonder training dan zou ik het overwegen en misschien nog doen ook, helaas heb ik die luxe niet.

In 1992 (toen was ik 24) liep ik voor het eerst de marathon. In Rotterdam. Leek me leuk, had het op TV gezien en dat wilde ik ook. Ik liep thuis mijn rondjes van 10 km en breidde dat uit tot een keer 20 en een keer 25 km. Dat vond ik al aardig lang. Leek me voldoende om die marathon uit te lopen.
Ik startte rustig, want dat was me verteld. In een nieuw PR op de 5 en 10 km kwam ik de eerste km's door.. Halverwege liep ik op een schema van 2 uur 50. Uiteraard moest ik dat bekopen na het 30 km punt. Ik was onbekend met eten en drinken onderweg en ik was leeg. Krampen namen mijn benen over en uiteindelijk finishte ik in 3'17.  Ik had aardig wat gewandeld het laatste stuk, maar ik was binnen. 3 dagen moest ik achteruit de trap af, maar wat n efficiency. Finish gehaald met gewoon een paar 'leuke stukjes hardlopen'.

Vroeger op school was ik al een kei in efficiency. Een 7 halen met minimale inspanning, maar wel gewoon slagen natuurlijk. en een 7, net iets meer dan een 6, lekker veilig. Als een leraar mij vroeg wil je dan nergens heel goed in zijn? Dan zei ik: "Ja, in heel efficiënt leren en het maximale uit mijn tijd halen". Ik denk dat dat eigenlijk geen luiheid is, maar dat je het -breed georiënteerd- zou kunnen noemen, of dat je er wellicht een andere medische term aan zou kunnen hangen.

In Almere is snelheid voor mij geen optie en een hoge klassering ook niet. Ik kan alleen maar hopen op een super efficiënte race met niet teveel pijn of kramp. Gewoon een lekker stukje zwemmen, fietsen en hardlopen..om te finishen.
En stiekem, heel stiekem, droom ik tijdens de race dat ik een heel stuk sneller zou kunnen zijn als ik meer zou trainen.......

Meer trainen... Ja, ik zou het doen, als ik niet zo lui was..

Mijn allergie

Ik had een veel (lees: veeeeeeeeeel) betere sporter kunnen zijn als ik geen last had gehad van die vervelende allergie. Ik praat er niet graag over, want ik wil me niet aanstellen, maar vanwege mijn allergie heb ik al heel wat trainingen moeten missen en moet ik vaak (ja, heel vaak) afhaken. De medische wereld staat voor een raadsel. Niet omdat ik, zoals sommige atleten, buiten en boven alle normen en grafieken om presteer, maar omdat er tegen mijn allergie geen enkel medicijn bestaat.

Ik ken helaas niemand die dezelfde allergie heeft. Bij de meesten veroorzaakt het hooguit een beetje irritatie of in sommige gevallen wat stress, maar ik kan er gewoon niet tegen; Schema's! Ik ben chronisch allergisch voor schema's. Loopschema's, fietsschema's, zwemschema's, zelfs corveeschema's zijn niet aan mij besteed. Ik sla dicht, mijn hartslag verhoogd, het zweet breekt me uit.

Schema's zijn een gesel voor mijn gestel. Volkomen geblokkeerd staar ik naar het papier of het computerscherm. Dagje gemist? Reken, reken, reken.. of ik het gemiste onderdeel van mijn schema wellicht later nog kan inhalen. Altijd bang dat als ik een onderdeel van het schema mis ik dan het einddoel zeker niet ga halen.. Dat is uiteindelijk toch het doel van een schema? Schema's veroorzaken stress, vragen dingen van me die ik niet kan (of wil) waarmaken. Ze zijn opdringerig en sturen mijn hele leven in de war.

Niet weten waar je naar toe gaat kan ook lekker zijn.

Uit de praktijk blijkt ook nog eens dat ik helemaal geen schema nodig heb. Uiteraard moet zelfs ik trainen om een marathon te kunnen lopen, maar of ik daarvoor echt 5x per week de loopschoenen aan moet trekken zoals de ASICS website mij voorschrijft? Nee! 2 of 3 keer per week een stukje rennen, minimaal een keertje 30 km lopen, dat is een goed uitgangspunt en dat doe je nadat je eerst 25 km hebt gelopen. Dat is geen schema, dat is logica. En gelukkig maar dat ik niet allergisch ben voor logica.

Naast dat ik slecht ben (eh..allergisch) in het opvolgen van schema's is het vaak ook praktisch niet uitvoerbaar, tenminste als je niet als semi-prof kan leven. Ik moet mijn trainingen aanpassen aan de omstandigheden in mijn leven (en niet andersom). Kinderen, werkende vrouw in ploegendienst, carnaval, verjaardagen, o,ja en werk.. dat bepaald welke tijd ik over heb voor trainingen en helaas niet andersom.

Ik zou het wel willen, blind schema's volgen. Doen wat je of een trainer je voorschrijft. Je overgeven aan de wijsheid van anderen. Misschien ben ik gewoon te eigenwijs en naarmate je ouder wordt neemt dat alleen maar toe (heb ik gehoord). Je krijgt immers steeds meer ervaring in wat je zelf doet en dus 'weet' je ook steeds beter wat je kan. Tenminste binnen het kader van je denkwereldje.

Sinds dit jaar probeer ik het anders aan te pakken, want ook al heb ik die vervelende schema-allergie, toch probeer ik enige structuur in mijn leven aan te brengen. De trainingsaanpak van Chris McCormack heeft mij daarbij geholpen. Ik ben namelijk, volgens Chris, een Weekend Warrior. In plaats van te proberen alles zoveel mogelijk te spreiden door de week, probeer ik het nu juist zoveel mogelijk samen te voegen. De dagen in het weekend volstampen met trainingen zodat ik door de week wat minder stress voel van het trainen. Een 'weekend warrior', klinkt nog goed ook. Elke training op een werkdag is dan een bonus en in het weekend 5-6 uur zwemmen,fietsen of lopen. Zo is het zonder 'schema' toch gestructureerd.

Niet schematisch trainen geeft de mogelijkheid om eens wat anders te doen, 
zoals spelen met je GoPro

Het is een aanrader hoor, zonder schema. Je voelt je vrij, kan gaan en staan waar en wanneer je wilt, zoveel doen als je zin in hebt, of niet.
Er zitten echter wel 2 nadelen aan of moet ik zeggen voorwaarden:

1. Je moet goed kunnen pieken.
Niet schematisch naar een einddoel werken lijkt een beetje op blind boogschieten. Of je precies op de roos gericht staat weet je nooit zeker, je kan er alleen maar op vertrouwen dat je gevoel het goed heeft.

2. Je moet goed tegen teleurstellingen kunnen.
Als je niet weet waar je je pijl heen schiet, moet je accepteren dat hij daar heen gaat waar jij op richt. Soms is dat raak (wonder boven wonder) en soms mis. Maar als het dan eens mis is, realiseer je dan hoeveel vrijheid je hebt genoten in je trainingen. Dat je precies krijgt wat je mag verwachten, dus dat je eigenlijk nooit echt teleurgesteld kan of mag zijn.

lachend een teleurstelling verwerken, wie kan dat?

Allergisch of niet, met trucs, stelregels en uitgangspunten probeer ik toch nog een wekelijks gestructureerd programma af te werken naar een min of meer specifiek einddoel, zoiets als de hele triathlon van Almere. Wat op zich dan weer verdacht veel op een schema gaat lijken. Waarvan ik dan weer spontaan jeuk begin te krijgen.. bah!

Hoe was het eigenlijk in Almere?

Ja, hoe was het eigenlijk in Almere?

Het is bijna een jaar geleden en ik heb verzuimd om er een eenvoudig raceverslagje van te maken. Ik kon het gewoon niet op papier krijgen. Missie geslaagd, gefinished, binnen de 12 uur. Geen enkele reden om niet tevreden te zijn.
Toch knaagde er iets van binnen, iets wat groot genoeg was om mij in een winterdip te krijgen en waardoor ik een hele tijd minder en zelfs met lichte tegenzin ging trainen.

Het was ongrijpbaar, alles klopte maar toch. Ik had mezelf teleurgesteld. Uitstekend gezwommen en zelfs boven verwachting gefietst, maar het lopen was echt knudde. Een race doen die al 20 jaar op mijn lijstje stond. Volbrengen en met een redelijk doel kunnen finishen. Het had ook heel anders kunnen uitpakken.

Ik heb de dag beleefd alsof ik in een ondoorzichtige ballon gevangen zat. Er is veel langs me heen gegaan. Waar ik normaal gevoelig ben voor geluiden, indrukken, situaties ging alles nu langs me heen. In een cocon naar de finish. Zo kreeg ik tijdens het zwemmen 2 keer een voet en een keer een hand vol in mijn gezicht, maar ik was vooral blij dat mijn brilletje nog goed zat (iets steviger zelfs). Het zwemmen was wellicht het leukste onderdeel, gewoon omdat het zo makkelijk ging. Van groepje naar groepje zwemmend, vaak gemakkelijk even in iemands slipstream meezwemmend. Steeds was ik er van overtuigd dat ik 'ergens in het midden zwom' dus ik ging fluitend (ja figuurlijk dan) naar de finish. Met 1:03:27 kwam ik uit het water. Dat was toch zeker 10 minuten sneller dan ik had verwacht. Als 78ste uit het water, hoe heerlijk is het om dan te mogen fietsen..

Op de fiets was het ook genieten, in elk geval t/m 160 km. Toen werd ik toch wel een beetje moe. Maar steeds rond de 30 km/u gereden, ik ben heel veel ingehaald maar ook nog boven verwachting gefietst. Ik had het mezelf toegestaan 29km/uur te rijden maar exact 30 was natuurlijk nog mooier. (fietsen 6:00:22). Ik heb natuurlijk al die gasten van de halve wel lopen vervloeken, want ik werd continu ingehaald door hele groepen hardrijders, maar ja.. dan zag ik weer zo'n verzorgingspost en nam ik voor de lol maar weer een powerbar bidon aan, alleen al omdat het zo vreselijk cool eruit zag om onderweg verzorging te krijgen.

met 2 vingers in de neus...

Het lopen was een ander verhaal. Het eerste rondje (vd 4 rondjes van elk ca 10.5 km) ging nog wel maar toen was het wel zo'n beetje op. De ballon, waar ik zo heerlijk in gevangen zat, knapte en alles kwam nu direct bij me naar binnen. Het ergste was de kramp. In de derde ronde had ik kramp in mijn kuiten, hamstrings en voeten.. aan twee benen tegelijk. Ik was net een kilometer of twee van de start/finish verwijderd en zag een verzorgingspost op zo'n 100 meter. Ik hing tegen een lantaarnpaal en lachte en huilde tegelijk. Dit was bizar. Bizar omdat ik toch nog graag verder wilde maar absoluut niet meer kon stappen. Mijn tenen stonden naar binnen gekruld, richting mijn hak en mijn been weigerde te buigen. Wanhopig dacht ik "ik moet nog een halve marathon lopen". Vanuit de verzorgingspost kwam een mevrouw naar me toe.."gaat het wel?". Wat moest ik antwoorden.. Ik wist niet of het nog wel ging. Maar de wil om verder te gaan was groter dan de pijn om te stoppen Vanaf dat moment was het 100 meter hardlopen, 100 meter wandelen. Eigenlijk nog best knap om dan 4:43 te lopen op de marathon.
Toen ik eindelijk weer terug bij de Esplanada (start/finish) kwam en daar Annette, Meinte, Jelle en mijn broer zag had ik het wel even gehad. "Ik doe het niet meer, ik kap er zo mee... ik loop nog even langs start en finish en dan kap ik hoor". Achteraf moest ik om mezelf lachen. Dat ik nog eerst langs start en finish wilde gaan, alsof dat dan nog wat zou uitmaken.. Nee natuurlijk moest ik verder, maar ik kon het niet verdragen dat zij met een "Hup Niels" vrolijk aan de kant stonden terwijl ik scheef trok van de kramp. Ik wilde dat zij ook een deel van mijn pijn zouden voelen.. maar doordat ik zelf steeds moest lachen als ik weer langs kwam had ik een klein beetje een verkeerde indruk gewekt.

Mijn broer, Willem, heeft de laatste ronde nog met me mee gelopen. Ik luisterde niet zoveel meer en dacht steeds bij elk stuk.."gelukkig, langs dit stukje parkoers hoef ik niet nog een keer langs" Door heel ingehouden te strompelen kon ik de kramp een beetje voorblijven. Ach soms vergiste ik me even en dan schoot het ineens ergens in.. Au au au.. Maar finishen zou ik. Doordat we toch nog aardig doorgingen besefte ik me in de laatste kilometers dat ik zelf binnen de 12 uur zou kunnen blijven. Ik wilde zo graag naar de finish dat ik bijna te hard ging in de laatste kilometer voor Jelle en Meinte die enthousiast naast me liepen. Met z'n 3'n over de finish, onder dat bord door. Het zat erop. 'Nu moet ik juichen' dacht ik nog. Te moe om emotioneel te zijn, moe van de pijn. Moe van het tegen mezelf praten.. 12 uur lang alleen onderweg, alle realiteit vloeit uit je lijf. Geen reep, gel of drankje kan je daarbij helpen.

Ik weet het.. ik moet gewoon tevreden zijn. Maar de kramp trok nog even door naar mijn motivatie. Dit jaar maar even gewoon trainen zonder doelen en dat bevalt eigenlijk best goed. Ik kijk er naar uit om in september toeschouwer te zijn in Almere. Gewoon friet eten langs de kant, een beetje roepen naar de atleten. 's middags misschien even een uurtje de ogen dicht in het gras. Beetje dagdromen over een mooie comeback volgend jaar, want dan ga ik het allemaal anders doen natuurlijk.