Tricans Most Wanted

Ik schrijf 17 mei 2019. Ons seizoen is alweer 2 triathlons verder. En met ons bedoel ik:  wij van de 4^e divisie. Wij nemen altijd graag het voortouw in het koudste water, de donkerste ochtenden en de slechtste weersomstandigheden. Wees er maar gerust op dat als je in de 4^e divisie moet starten het meestal betekent dat je heel vroeg of juist heel laat mag starten.

Het deert ons natuurlijk niet. Wij, de amateurs cq senioren, opereren in de schemering, het tijdstip tussen nacht en dag. Overdag doen wij ons voor als huisvaders, kantoortijgers, taxichauffeurs voor puberend kroost en spelen we voorbeeldige echtgenoten. In het halfduister proberen wij als triatleten onze identiteit vast te stellen.

Ondanks onze boy-band-achtige uitstraling zijn er geen foto's en gelikte after- of prémovies beschikbaar. Onze namen klinken niet in de voorbeschouwingen op 1 van de triathlon gerelateerde nieuwssites. Schijnbaar anoniem doen wij ons werk in het voorterrein van Triathlonland.

Er hangt heel veel romantiek over deze atleten. Wie zijn ze, wat doen ze, hoe doen ze het, waarom doen ze het?

Maar het is het type romantiek zoals bandieten in het Wilde Westen hadden. Met een bijna heldachtige status, opgeleukt met spannende verhalen die de saaie levens van de roman-lezende huisvrouwen doet opbloeien. Maar het is meer de  romantiek hoort bij een poster: WANTED dead or alive!

Mee doen in de 4^e divisie betekent afzien van je leeftijd in het kwadraat. Proberen naast een 40-urige werkweek ook een +10 urige traningsweek te combineren met kinderen opvoeden, klussen, etentjes, BBQ’n, avondjes gezellig doen etc, etc...

Dit zijn de mannen waarvan ongeveer de helft in het voorjaar een sleutelbeen breekt of anders één of andere leeftijdsverlengende operatie moet ondergaan. De zilveren generatie, noemen ze dat bij D66. 

Meestal senioren, midlife atleten, echte amateurs. Maar het zijn de ook de mannen die halverwege het seizoen gewoon 1, 2 of 3 hele triathlons doen en de 4^e divisie er gewoon ‘bij doen’ om een beetje in vorm te raken. Of gewoon omdat; “het leuk is”.

Het is eigenlijk een badmutsendivisie, ingehaald worden door de kinderen die je eerst elke zaterdagochtend naar hockey of voetbal moest brengen. Gelukkig heet de 4^e divisie de Pioneer divisie, dat heeft nog een beetje schwung. Bij het tot stand komen van de divisies heeft iemand (één van de Scheltinga’s, vermoed ik) op de rem getrapt toen men met een nieuwe sponsor de 4^e badmutsen divisie wilde introduceren. Wie het ook gedaan heeft, ik ben heel blij dat ze net op tijd een extra sponsor binnengehaald hebben (of verzonnen). Gelukkig is die eer naar de 3^e divisie gegaan. Wie wil er nou in de badmutsendivisie starten? Eén van de redenen dat wij, van Trican, ons hebben laten degraderen vorig jaar, heb ik gehoord.

Het is bizar hoe hard er nog gezwommen, gefietst en gelopen wordt in de Pioneer 4^e divisie. Het is al lang geen amateur wedstrijdje meer. Het materiaal van de 4^e divisten loog er natuurlijk al nooit om. De beste fietsen, de mooiste wetsuits en liefst elke wedstrijd een nieuwe gadget. Nieuwe smartwatch voor je looptraining? De mannen vd 4^e divisie hebben ‘m al ge-preordered.

Het is de eerste openwater wedstrijd waar we aan de start staan. Het is een team triathlon, lekker samen racen. Er wordt gevloekt en gezamenlijk gescholden. Het water is f*ckn koud. Hoe kan ik hier zwemmen. Een enkele triatleet in onze divisie heeft wat meer vet onder z'n huid en ziet het gelaten toe.  Als een zeehond dobberend in zijn wetsuit. Alsof we nog nooit meer dan 1 baantje gezwommen hebben gaan we van start en krabbelen, schuimend en slaan we ons een weg naar de eerste wissel.

Dit was niet al te best. Alhoewel Paul Zirkzee het schijnbaar gemakkelijk met een rugslag heeft bekeken. 3 van ons zijn in elk geval blij dat we weer op het land zijn en denken: “zullen we dan nu maar gaan beginnen”.

Het fietsen gaat EPIC!!! Continue tegen de 40 km/uur het parkoers afgeraffeld. Peter en Menno gaan voorop, en nemen kop op kop over. Ik focus mij op de 2 cm’s die achter het wiel van mijn voorganger zit. “Kan het nog?”, “Gaat het goed?”.. een knikje. Dit is prima en ik denk alleen maar: Ik ga hard, ik ga hard, ik ga oerend hard!

Wij startten als laatste in onze serie en direct na ons starten de dames van de 2^e divisie. We hadden echt wel een beetje schrik om te worden gechicked (Als je als man wordt ingehaald door een vrouw, ben je gechickt). Gelukkig is dat alleen virtueel gebeurd. Geen enkel dames team heeft ons ingehaald. Onze ego’s zijn al zo fragiel tenslotte.

Met een lichte euforie gaan we van start met lopen. Er moesten nog wat bandages worden aangebracht, medicijnen worden ingenomen en onze horloges gesynchroniseerd. We lopen steady. Ik ben veruit de langzaamste van de 4 en daar wordt rekening mee gehouden. Als beloning geef ik alles wat ik heb en licht kokhalzend struikel ik over de finish. Afgesproken of niet, met z’n vieren gaan we gezamenlijk over de finish. Het toont ons gevoel van saamhorigheid.

Onze romantiek ligt niet in het beroven van postkoetsen of het beroven van banken. Onze romantiek ligt bij ons gevoel van vriendschap. Samen uit en samen thuis. Dat zijn voor mij de Trican’s Most Wanted!.

Dat is wat deze Pioneer 4^e divisie zo mooi maakt. Voor mij geldt dat er geen enkele divisie mooier is dan deze divisie;

Dit is de 4e divisie, mijn ideaal, 
dit is de mooiste divisie van allemaal. 
Hier ligt mijn hart, mijn vreugde, mijn verdriet, 
het kan dooien, het kan vriezen, 
we kunnen winnen of verliezen, 
maar een beet're divisie dan deze is er niet.

Ik ga stoppen met bloggen!

Ik stop er mee, ik stop met die blogs. Ik stop met het schrijven én met het lezen van blogs..
Sportblogs, bleh!

Het schrijven (en lezen) van blogs en verslagen lijkt bij sommige atleten alleen nog maar een lange klaagzang. Het is kommer en kwel in blogland. Het sportleven is een zware last.

Dan heb ik het alleen nog maar over atleten die hun succesvolle blogjes volschrijven met  wedstrijdverslagen over binnen de doeltijd gefinishte wedstrijden. Want als het net even anders liep, of ze hadden gewoon niet genoeg getraind, dan komen de waterlanders. Je zou denken dat triatleten geen watjes zijn, nee, dus. Niet juist dus.

Triathlon is een complexe sport met een boven normale inspanning, dat moet je je natuurlijk wel blijven realiseren. Als een triathlon wedstrijd 100% maakbaar en voorspelbaar zou zijn, dan hoef je er eigenlijk niet aan mee te doen. Ga dan lekker yahtzee spelen en geniet van je gelukkige gouden hand  op het dobbelbord.

Train hard of zoveel als je wil, hou je verwachtingen realistisch en geniet. 

Soms, dan heel soms, dan heb je zo’n wedstrijd waarbij alles samenvalt en je op een wolk zwemt, fietst en loopt. Geniet van die ene keer, want meestal is het gewoon afzien (of waren je verwachtingen wat te laag).
Of wat dacht je van die atleten die volledig terecht een gele, blauwe of donkerrode kaart hebben ontvangen. En toen was het dit en dan is er weer dat. “Iemand anders deed het ook” en toen ging het net even anders en niemand zag het en toen had je dat filmpje moeten zien, toen er nog veel meer gestayerd werd.. ja, geklaag dus. Er woorden in heel wat woorden verspild op het digitale papier over het eigen falen.

Er zouden eigenlijk nog veel meer kaarten moeten worden gegeven, al is het maar om die triatleten wat emotionele eelt te laten kweken. Er wordt namelijk nogal wat net op of over de grens gestayerd,  gesjoemeld of gewoon als overtreding gemaakt .  Als je weet dat afval deponeren buiten de bestemde gebieden bij een wedstrijd dat je een diskwalificatie oplevert…waarom doe je het dan toch? Dan vraag je er om..  #RTFR (Read The Fucking Rules).

Triathleten klagen en dat ze er over gaan schrijven is geen zalf voor opgekropte emotionele spanning, het is een vergrootglas op het pijnlijke leven van een sporter.  
En, ja: ik ben ook triatleet. Ik heb ook heel wat te klagen. Ik vind dat ik tegenwoordig zelfs meer te klagen heb dan voorheen. Minsten 10x zoveel als voorheen. De eerste zwemtraining, de eerste 20 minuten op de hometrainer, mijn eerste 3 km hardlopen sinds september. Het is een drama. Het is een langdurig vermoeiende worsteling met mijn lijf om daar te komen waar ik eigenlijk nooit was.
Want ja, voordat ik aan m’n hart geopereerd werd en ‘n herseninfarct in mijn maag gesplitst kreeg, was ik natuurlijk ook al een middelmatig triatleet.

Ik deed voorheen ook nooit zoveel als ik plande en nog minder dan ik wilde. Ik hoopte ook heel vaak ‘op die ene dag’.. en ,ja: die ene dag heb ik wel gehad natuurlijk. Vroegâh

Mijn beste triathlon ooit. 1995 Liessel.

Ik heb op dit moment dus heel veel redenen of recht om te klagen. Maar net nu heb ik er geen zin in. Er is teveel te klagen. Het is net even te echt. Dat vergrootglas op mijn zogenaamde sportersleven is zo groot dat ik elk details van mijn poriën van mijn atleten huid zie.

Ik geef toe dat ik soms letterlijk op de tacx zit te huilen, gewoon omdat het allemaal zo kut is. Afzien. 30 minuten met 18 km/uur wegstoempen. Dan vraag ik me af waarom me dit is overkomen, terwijl ik motivatie filmpjes op youtube aan het kijken ben. Het is gewoon fucking oneerlijk dat ik niet lekker kan genieten van een beetje hardlopen of fietsen. Waarom is dit me overkomen? Het voelt alsof mijn hele leven in een pot dikke stroop zit.

“Hoe het gaat? Ja, prima”. Nee natuurlijk helemaal niet. Maar het heeft geen zin om te klagen. Je moet verder, dat weet ik ook wel. Ik had in december nog een leuk blogje zitten schrijven over meezingen bij de carnaval, maar ik kan eigenlijk maar een enkele regel meezingen. Ik ben al blij dat ik liedjes weer herken en ik weer kan mee neuriën. Met een beetje oefenen kan ik 2 regels achter elkaar meezingen en dan rollen de woorden alweer over elkaar.  Het praten is alsof ik een karaoke nummer moet zingen waarvan ik de tekst pas net voor me zie, in het koreaans. Gelukkig kan ik mij wel prima verwoorden in alledaagse gesprekken. Koetjes en kalfjes is prima, daar merkt niemand iets van. Vermoeiend en frustrerend, ja dat is het wel. Soms is het wel grappig als ik een tour-de-mallêtje maak… ik bedoel een gille-de-la-tourette versprekingkje maak. Daar kunnen we dan thuis wel over lachen.
 
Er is eigenlijk alleen maar wat te klagen, als er niet echt iets te klagen is. Als je lekker oud hollands kan nuilen over wat er allemaal niet goed is gegaan.

Pas als ik straks weer een echte lekkere triathlon ga doen (en finishen) en kapot en teleurgesteld mijn racereport kan intikken. Ik kijk er al naar uit, over een paar maanden of over een jaar, dat ik weer met overgave met teleurstelling een blogje kan typen.
Dat je denkt; “nou dat blogje van Niels dat is ook wat.. slechte wedstrijd, heel veel pijn en nog een gele kaart ook.” Dat lijkt me heerlijk!

Afstappen bij de Frysman.. genieten!

Zingend het jaar uit

Ik loop tegenwoordig de hele dag zingend door het huis. Het maakt me niet uit wat het is; Nederlandstalig, Engelstalig, pop, volksliedjes en zelfs kinderliedjes. Niet dat ik zo’n goede zanger ben, integendeel, maar ik heb wel steeds de neiging om de hele dag te zingen.

Ik zing heel vaak tijdens trainingen en wedstrijden. Het geeft me het gevoel dat ik kan precies peilen hoe mijn trainingen verlopen. Als ik “in de flow” zit dan kan ik steeds dat ene regeltje van een liedje blijven zingen of neuriën. Dat ene deuntje geeft me dan precies het goede gevoel. Aan de andere kant,  als ik geen goede melodie kan vinden, dan verlopen de trainingen vaak zwaar. Dan kan het een eeuwigheid zijn om de trainingen af te werken. Soms begin ik al voor de training met het afluisteren van een playlist met de beste liedjes om ze daarna tijdens de trainingen te gebruiken. Alleen om ‘dat ene gevoel’ op te roepen.

Zingen of neuriën in mijn beleving een geweldige manier om je training te beleven.  Sommige atleten vertrouwen helemaal op hun vermogensmeters. Het is alsof de cijfers op je horloge aangeven hoe het met je gaat. Er zijn steeds nieuwere methodes om trainingsintensiteit en vordering te meten en steeds meer atleten vertrouwen op de cijfertjes.

Uit de pre-hartslag periode.. 

Vroeger vond ik het trainen met een hartslagmeter eigenlijk ook al een opgave. Alsof ik een slaaf van de machine ben. Noem me ouderwets, maar als je bent opgegroeid met een dozijn Terminator films of met de trilogy van The Matrix kan je ook niet anders verwachten dat je een volwassen argwaan tegen machines hebt gekregen. Een machine kan je geen echte vreugde geven. Ja!, ik heb ze wel natuurlijk..gadgets. Ik ben gek op gadgets. Alleen als spielerei. Als het over serieuze trainingsarbeid gaat, dan is er geen betere graadmeter dan een pakkende melodie welke langdurig in m'n hoofd doorgalmt.

Nu denk je; “waarom loop je dan thuis zo te zingen?” . “Gaat het dan nu al zo goed met revalideren dat je weer aan het trainen bent?” “Ben ik al luidzingend mijn trainingsrondjes  aan het afwerken?”. Helaas, zo snel gaat het (nog) niet. Het revalideren beperkt zich nu tot 25 minuten op de hometrainer en daarna aansluitend 20 minuten badmintonnen. Samen met mijn groepje van 60+’ers lig ik dubbel van mijn revalidatiegroepje. Na dat uurtje fysiotherapieen blijf ik met mijn tong op m’n schoenen uitgeput de rest van de dag op de bank liggen. Ik heb nog een maand of 4 á 5 nodig om weer echt weer goed fit te worden. En misschien wel meer dan een jaar om weer helemaal “de oude” te zijn.  

Maar, om ‘ on topic’ te blijven,  ik zing volop. Ik zing om te oefenen. Ik oefen de hele dag liedjes. Na mijn herseninfarct kon ik een paar dagen erg lastig spreken en godzijdank is dat heel snel weer de goede kant op gegaan. Maar ongeveer een week geleden ontdekte ineens dat ik geen enkel liedje meer kon herinneren.  Ik bladerde mijn hele spotify playlist door en kon melodie en tekst maar moeizaam reproduceren.  Ik herken de liedjes wel, maar nazingen of zelfs mee neuriën was moeilijk. Ik kon niet meer zingen.

Je kan natuurlijk prima leven zonder zangtalent. Ook met alleen maar luisteren naar liedjes kan je ook prima je dag vullen. Maar hoe het gaat het dan straks bij de carnaval? Hoe gaat het dan straks als ik weer ga trainen op de fiets?

6 uur 1 regel van een liedje zingen..YES!

Tijdens Ironman Maastricht (2016) heb ik bijna 6 uur lang dat ene vervelende liedje in mijn hoofd gehad. Ik neuriede en zong dat ene regeltje steeds en steeds weer. Ik haatte het en ik hield er van. Ik kon niet meer zonder. Als een motor zonder benzine, als een vogel zonder vleugels. Of vul elke willekeurige songtekst van Nick en Simon maar in. Hoe ga ik dat doen als de woorden en de melodie niet meer samenkomen. Als ze niet meer vrij in mijn hoofd kunnen rondspoken.

Ik ben gaan oefenen. Steeds eenvoudiger en simpeler. Tot ik ben afgedaald naar het niveau van kinderliedjes. ‘1,2,3,4 hoedje van’ en ‘kortjakje die altijd ziek is’ en vanaf daar ben ik met het Wilhelmus van Na-ha-hause’weer aan het opklimmen. Via ‘de vlieger’ vlieg ik naar ‘een beetje verliefd’ en neurie ik alweer carnavalsliedjes.

Het is een ontdekkingstocht naar liedjes en melodieën.  Na 2 weken zingen en oefenen hangt er af en toe weer zo’n irritant deuntje in mijn hoofd. Zo’n regel die maar blijft hangen als je hem net op de radio hebt gehoord. Ook al verschijnen de liedjes nu weer uit de mist terug,  makkelijk gaat het zingen nog niet. Die woordvinding problemen zijn lastig. Ja, in mijn hoofd lukt het wel, daar gaat het prima. Vloeiend teksten meezingen kan ik het er nog niet uit krijgen. Dat is misschien een hindernis die net iets te hoog blijft.

Ik oefen met veel plezier. Tijdens die eenzame ritjes op de fiets is er straks geen mens die zich er aan kan of zal storen.  Goed, fout, vals, uit de toon en volkomen incorrect zal ik dat goede gevoel straks weer omzetten naar een heerlijke training.  

De roestige Ironman

Ik wilde al een tijdje weer eens een blog schrijven over mijn  triathlon ervaringen. Er zijn tenslotte alweer een paar triathlons gepasseerd dit jaar. En het is ook meer dan een jaar geleden dat ik euforisch over de finish in Maastricht kwam en daar heroische epische memorabele woorden over neerzette, ja toch.

Hoe lang duurt het eigenlijk voordat die Ironman magie is uitgewerkt? Duurt dat echt een leven lang? Dat je je Ironman t-shirt kan dragen zonder dat je er op aangesproken wordt.. of jij andere mensen er op aanspreekt.

Wanneer verschijnt de eerste roest op het onkreukbare ironman logo? Het ouder en langzamer worden is een onderwerp waar ik vaak over nadenk, of beter gezegd: waar ik veel mee geconfronteerd word. Ben ik de roestige Ironman. De contouren van de geweldigheid zijn zichtbaar maar de glans gaat langzamerhand schuil onder een laagje aftakeling. Trek je in één keer die conclusie, is het een illusie. Of blijft die glans voor altijd als een Tellsell Supersale op je aura shinen?

Al een paar jaar worstel ik met teruglopende tijden of  het überhaupt succesvol kunnen uitlopen van wedstrijden. De impact van mijn leeftijd is veel groter dan ik had verwacht. Vorig jaar nog Maastricht volbracht en dit jaar worstelend om een paar km te hardlopen.

Begin mei bij de UT teamtriathlon: een supersprint! Een wedstrijd die veel moeilijker is dan de afstanden doen vermoeden; 175 meter zwemmen, 8 km fietsen en 2,3 km lopen.. hoe moeilijk kan het zijn. Na 175 meter zwemmen sprintend naar de fiets. Ik hark en zucht, deze paniekaanval van een triathlon is een aanslag op mijn lijf. Opzij, opzij, opzij, maak plaats.... mijn hartslag tegen de 250. Mijn hersenen leggen het werk neer. Ik ben benauwd, alles vervaagd.. Tempo, tempo, tempo: roep ik tegen mezelf. Mijn lichaam weigert harder te gaan. Na een km of 5 fietsen zakt de 'paniek' langzaam weg en kan ik toch nog normaal uitrijden en lopen. De middagserie ben ik niet eens gestart.. het was hyperventilatie of iets anders.. ik kon gewoon niets.

Meer trainen is natuurlijk de oplossing zijn. Dat is echte triatleten logica. Beetje bij beetje zag ik weer vooruitgang, alhoewel ik thuis net 10 km hardlopen kan volhouden gaat het zwemmen en fietsen beter. Een sprint triathlon met mijn zoon Meinte in Zeewolde, een 1/8e in Weert bij de 4e divisie. Het was erg warm en weer kwam die paniek, het lichaam weigerde, ik negeerde de signalen en zette door. Met pijn op de borst doorgelopen; zwetend, schokkend, kreperend...maar gefinished.

Ik sla nu even wat chronologische zaken over, niet omdat ze niet hilarisch of boeiend zijn, maar omdat ze in het niet vallen bij het vervolg.

Vorige week komen we na 2 fantastische weken terug van vakantie in Frankrijk. Het was heerlijk. Ik heb met Meinte in de Alpen gefietst en voor het eerst 'echt' geklommen. Ja ik geloof er weer in, kan weer een inspanning doen heb ik het gevoel.

Ondertussen was ik voor onze vakantie al bij de huisarts geweest, gewoon voor de zekerheid en had een gesprek met de cardioloog gehad. Gewoon voor de zekerheid. Misschien een vernauwing en door even te kijken met een katheterisatie waren we daar zo achter. Als we iets vinden kunnen we ook direct dotteren, dus goed en makkelijk te verhelpen. Ja toch. Dotteren is tegenwoordig een dagbehandeling, poliklinisch. Een bezoek aan de tandarts is moeilijker in te plannen en duurt nog langer ook. Wacht.. ik doe er langer over om naar de kapper te gaan!

Dinsdag, een week nadat we terug waren van vakantie, was het al zover. Nog licht euforisch en gemotiveerd door de 1-2 op het NK triathlon in Veenendaal van Niek en Donald. Nog even lekker de hooligan uitgehangen met een blauwe rookbom, heerlijk. Volgend jaar zelf ook weer mooie triathlons op het programma.. of toch weer een Ironman? Ik voel dat alles straks weer mogelijk is.


"Ik roep uw vrouw er even bij om te bespreken wat ik net allemaal gezien heb" zegt de cardiologe als ze de katheter terugtrekt uit de slagader in mijn pols.. In mijn hoofd herhaal ik de woorden, terwijl ik nog misselijk en gespannen van de ingreep ben; "wat ik allemaal gezien heb?" Wat betekent dat.. Ik dacht dat er niets te zien was, ze heeft tenslotte niets gedotterd, of heb ik dat gemist in de commotie.

"Vernauwingen links en rechts". Annette en ik kijken naar de opnames op het scherm. Contrast vloeistof vloeit als bliksem door mijn aderen en precies zo voelde het ook.. "ik zakte wel even weg", zeg ik nog opgelucht dat het voorbij is. "Kijk, hier links kan u goed zien dat de vernauwing helemaal aan het begin van uw kransslagader zit. Als hier wat mee gebeurd zullen de gevolgen groot zijn. We gaan dit bespreken in het medische team maar rekent u maar op een bypass operatie over een week of 4".

Het is stil.. ijzig stil, als na een inslag van de bliksem.

Het personeel doet de nazorg. Het gordijn gaat dicht. "Heeft u goed begrepen wat er net allemaal gezegd is? De situatie is ernstig." Iemand fluistert buiten het gordijn: "meneer heeft net slecht nieuws gehad".

Ik heb het gehoord maar nog niet echt begrepen. Wat is dit? Hoezo? Wat? Ik voel me best OK, toch?
Vorige week klom ik nog een uur op de Col de Manse.
We zijn Bedasses!.

Wat nu? vraag ik aan de verpleging. "U moet niet meer gaan sporten meneer Koster". "Werken? Als het u ontspant om een paar uurtjes per dag te werken dan kan u dat wel doen denk ik"

Ik rol zo van één van de leukste vakanties van mijn leven naar de donkerste en slechte dag die ik heb meegemaakt.
Kan toch wel gewoon een rondje fietsen, toch? Gewoon recreatief? "Meneer u heeft nu geen schade en daar moet u echt heel blij mee zijn, als er iets gebeurd is het niet te zeggen of u daar nog goed uitkomt. Voorkomt u gewoon elke inspanning of stress de komende weken".

Ik huil, ik zucht. We kijken elkaar aan.. Ik probeer opgelucht te zijn. Denk aan de lange termijn. Straks kan ik alles weer, ja toch? Ja, als u een jaar verder bent kunt u echt weer alles wat u een paar jaar geleden ook kon. Dat is wel mooi, denk ik. Maar eerst zagen ze me open en moet ik er vanuit gaan dat het komende half jaar in het teken van revalideren staat.

Geen triathlons, loopjes, zwemmen, trainen met Meinte.. werken in de tuin, avondje naar de kroeg, traplopen.. Ik weet helemaal niet meer waar ik naar toe ga.
Geen stress zeggen ze dan.

Toen ik 's ochtends het ziekenhuis binnenkwam voelde ik me een Ironman. Dit klusje ging ik ook wel even klaren. Nu voel ik mee als een oud roestig versleten en vergeten beeldje dat in de garage is blijven liggen. Het ligt ergens achter op een schapje lig te wachten tot iemand besluit of het al dan niet de moeite waard is om hem nog te bewaren.

Na 6 uur wachten tot de ader in mijn pols weer dicht is mag ik naar huis.
Ik pak m'n tas en zeg de verpleging gedag. Past u op meneer Koster: "niet meer de trap oprennen hoor...."





Tot slot:

Dit is geen leuke blog, zoals ik ze wel eens schrijf. Maar misschien moet je slechte dingen ook gewoon delen. Ik heb in elk geval gemerkt dat ik het fijn vind om het te delen en erover te praten.
Dit nieuws heeft natuurlijk een ontzettende impact op mijzelf en ons leven als gezin. Veel meer dan dat ik hier in een paar woorden kan weergeven.
Deze slechte déja vu is als een donkere droom die ik al eens eerder beleefd heb. Het is meer dan 25 jaar geleden dat mijn vader hetzelfde overkwam.. zelfde leeftijd, zelfde vage klachten, zelfde uitslag, zelfde operatie. Toen met slechte afloop. Gelukkig is de operatie tegenwoordig met weinig risico, in elk geval veel minder dan toen, maar evenzogoed ingrijpend. Ik zal de komende tijd wellicht niet zoveel op social media actief zijn.. of misschien juist wel. Hopelijk kan ik volgend jaar weer actief zijn in de sport waar ik zo van hou. Ik hoop in elk geval dat ik volgend jaar een blog kan schrijven en dan terug kan kijken op een ander leven en de toekomst er weer anders uit ziet.

Niels

Ik doe maar wat.

Sinds kort ben ik met enige regelmaat in de sportschool te vinden. Niet echt mijn favoriete ding (er wordt namelijk ook spinning gegeven), maar het schijnt goed voor je te zijn; 'core workout', krachtopbouw, blessurepreventie. Ik gebruik een heel setje aan semi-medische termen om te verantwoorden waarom ik 2 dagen in de week in een warme klamme bezwete sportzaal voornamelijk zit uit te rusten op een Technogym apparaat van 3000€.

Gymzalen (ik bedoel fitness hotspots) worden opgesierd door trainers, enthousiast in het begeleiden van leden. Trainers, zijn ook niet helemaal mijn ding, want eerlijk gezegd: Ik doe maar wat.
Ik verzin zelf een setje oefeningen en probeer in een half uur met zo min mogelijk wachttijd zo snel mogelijk moe te worden. Dan heb ik nog een beetje het idee dat ik iets aan het doen ben. Na een half uurtje heb ik met hard doorwerken zo'n 6 oefeningen met 3x herhalen gedaan. Dan maak ik het uur of anderhalf uur af door een nomadisch bestaan door de ruimte. Van apparaat tot apparaat zwerf ik rond en het liefst ga ik af en toe nog even op de grond liggen. Om buikspieroefeningen te doen natuurlijk.
De jonge enthousiaste trainer zit mij te observeren, ik noem hem even: Tim. Tim heeft een baardje, hij is hip en jong. Ik denk dat Tim in geen enkele sport echt goed is en in alle sporten een beetje. Hij staart veel naar zijn PC, om schema's te maken, denk ik. Tim is goed bezig!

Als ik in de gym zit is het altijd rustig, dwz weinig andere fitnessjunkies. Het nieuwe werken, of zoals misschien beter zou kunnen heten: Het Nieuwe Recreën zorgt ervoor dat ik ook overdag naar de Sport Studio kan. Tim heeft daarom alle tijd om op mij te letten en mij te 'helpen'.
Ik wil niet geholpen worden, tenslotte hoeveel hulp heb je nodig met: maar wat doen.... "Hee, hoi, ik zie dat je lekker bezig bent met je triceps"; zegt Tim enthousiast tegen mij. Ik denk gauw: "Niels, je zit in de sportschool, Tim is niets iets aan de deur aan het verkopen, dus reageer normaal".

Ik lach maar even naar Tim: "Hoi, ja..eh, ik dacht weet je wat. Ik doe een beetje armen vandaag." stamel ik terug. Na een mooie uitleg over de juiste houding en het aantal voorgeschreven herhalingen vraagt Tim of ik ook een programma volg, Tim is immers verantwoordelijk voor de schema's en hij kent mijn schema nog niet.

"Eh, nee.. ik doe eigenlijk maar wat" zeg ik triomfantelijk tegen Tim. Hij fronst. Ik ga vrolijk verder: "ik probeer zo snel mogelijk moe te worden en verzin zelf een setje oefeningen, maakt mij eigenlijk niet uit hoe en wat. Gewoon lekker bezig zijn". Tim wil mij toch het liefst een schema aanbieden, maar hij ziet wel dat hier weinig eer aan te behalen valt. "Nou dat klinkt interessant.." zegt Tim. "Train je nog voor een specifiek doel?", vraagt hij als laatste redmiddel om mij toch een schema aan te smeren. Ik bedoel aan te bieden..

Nu moet je weten dat triatleten verschrikkelijke arrogante asociale sporters zijn. Je weet als triatleet heel goed dat er weinig sporten in de buurt komen van de prestatie die je als triatleet neergelegd. Nog even ongeacht je niveau en zelfs als je slechts "een kwartje" doet. Niet-triatleten vinden de combinatie van 3 sporten in 1 nu eenmaal verschrikkelijk. Omdat ik er dan toch van geniet begin ik nonchalant tegen Tim  te vertellen dat ik na mijn hele triathlon vorig jaar in 2016 ook weer een hele triathlon wil doen, of misschien wel 2. Maar dan hoop op een betere marathon aan het eind van de race en dat ik met krachtoefeningen me wat beter wil voorbereiden.
"Heb jij nog tips?" , vraag ik hem...
Je voorbereiden op een hele triathlon klinkt ineens als het exact tegenovergestelde van: Ik doe maar wat. Tim is uit het veld geslagen. Met een "veel succes" en een "als je ooit hulp nodig hebt..", "Dan weet ik je te vinden" beantwoord ik snel, is het gesprek afgelopen.
Ik kan weer verder met mijn doe-maar-wat training.

Ik doe maar wat, het is de perfecte omschrijving voor mijn trainingsmethode. En ik vind hem net zo goed als 'met max. 15 km trainen een marathon lopen' , of met >20 uur per week trainen een hele triathlon doen. Als ik doe wat ik leuk vind, en een beetje mijn best doe, dan komt het best goed.
Veel meer moet je als recreant ook niet verwachten, vind ik voor mezelf tenminste.
Mijn (sport)doelen gaan ook vaak niet verder dan met plezier finishen.

Onlangs heb ik met mijn oudste zoon de 7heuvelenloop gelopen. Ik had het hem in augustus meegedeeld. Hij hanteert duidelijk mijn trainingsfilosofie. Ik heb nog geprobeerd een schema en wat motivatie erin te gooien, maar hij koos ervoor om zich volgens de ik-doe-maar-wat trainingsmethode voor te bereiden.
Gelukkig hebben we twee samen 10 km gelopen en dat vonden we dan ook wel genoeg voor de 15 van Nijmegen. Als we maar bleven lachen, dan zou alles goedkomen zei ik..

Het werkte, "maar wat doen" is gewoon een groot succes! We hebben samen heerlijk gelopen en genoten.


Maar na zo'n mooie race samen, kijk je natuurlijk ook weer vooruit, de volgende uitdaging, samen verder.  Dus wat gaan we in 2016 gaan doen, onze doelen? Wat denk je?

We-Doen-Maar-Wat ™®
Succes verzekerd!

Geen ene f@#k zin in Doetinchem!!

Ik had dus echt geen zin, geen (puntje puntje) zin... zo aan t eind van t jaar toch nog een triathlon doen. Waarom eigenlijk? Gister in Almere zoveel moois gezien op de hele. Tsja, dat wil ik ook! En dan zelf weer een kwartje doen.. 'oooo maar een kwartje'. Zelfs bij mij thuis wordt er al oneerbiedig over een 'kwartje' gesproken.

Misschien als ik mijn spullen klaar leg, dan krijg ik wel zin, of als ik mijn fiets in de auto leg. Alles stond klaar, de fiets, wetsuit, auto bepakt en toch zat ik nog in de woonkamer koffie te drinken. Tot Annette zei, je moet toch gewoon lekker doen waar je zin in hebt, het hoeft niet. Toen dacht ik, ja, ik had me direct ingeschreven voor Doetinchem toen het kon, omdat me dat zo leuk leek..zo'n lekkere knusse triathlon. Ik ga gewoon.

En zo ging ik toch nog op tijd naar de Achterhoek (of daar ergens in t oosten) voor een lekker tochtje. Ondanks mijn twijfel was ik ruim op tijd. Direct alles uitgepakt en klaargezet. Nummer [21] op mijn nummerband gespeld. Hup mijn wetsuit aan, dan krijg ik het in elk geval niet koud. Nog een beetje rondkijken wie er nog meer zijn, Dwayne, Tonny, Jorik. Ook zie ik Sonja nog ergens lopen.. ja leuke sfeer relaxed. maar nog steeds geen zin.

Ik wandel naar de start. Zwemmen. Ik heb al 5 weken niet echt gezwommen.. dat wordt afzien. Als ik aan de waterkant sta ben ik bang dat ik moet poepen, ook dat nog. Ik zal wel ergens anders aan denken, maar waaraan.. de wedstrijd? Nee, geen zin.
Pang! We gaan, gekrioel. 2 mannen voor me proberen elkaar te verdrinken.. raar gezicht. Ze duwen elkaar echt helemaal kopje onder.. ik zwem maar wat verder naar rechts.. het duurt een eeuwigheid voor we bij de boei zijn en voor mijn gevoel lig ik laatste. Terug gaat sneller en als ik uit het water stap sta ik net als bij de start naast Jorik, hee maar dan heb ik goed gezwommen.. 17'27 zie ik op mijn horloge.. hmmm. Fietsen dan maar. Wetsuit wil niet uit, Dwayne en Tonny zijn al weg, schiet op!!
Zodra ik op de fiets stap voelt het goed en terwijl ik denk dat ik 30 rij zie ik op de teller 35 staan.. hoe kan dat? Doorgaan, wind mee, genieten. Mooi fietsparkoers, lekker snel. Het gaat makkelijk. bij zijwind hou ik iets in om met echte voor en tegenwind door te trekken. met bijna 35 km/uur gemiddeld kom ik na 1:09 weer terug in parc ferme.. lekker! Nog geen Dwayne en Tonny gezien, maar Wimpie Drost lag vlak voor me met fietsen. Ik zag hem net nog gaan. Na 1 km zie ik Dwayne lopen. Kom op motherfucker roep ik naar hem ;-) Mooi moment om even te genieten. Loop de eerste ronde met hem mee. Vlak voor t eind pak ik mijn eigen tempo weer op, iets versnellen en nog meer genieten. Ik krijg er zowaar bijna zin in. Rondje 1 in bijna 13 min, rondje 2 in 11,5 minuut. Het gaat best goed.. gewoon uitlopen. Ik stel; me voor hoe ik me in november voel tijdens de marathon van Terschelling. Als ik me dan zo voel na 30 km zou ik dat heerlijk vinden. Eigenlijk gaat het heel goed. Ronde 3 in 11'12. Nu voel ik me zweven.. nog wat gas erbij. Deze ronde gaat gewoon hard. laatste rondje in 11'10 maar dat is inclusief de 100 meter extra naar de finish..

2'17'25.. 9 minuten sneller dan in mei. goed, lekker. Fris. Ik voel me fris. beetje kletsen wat drinken. Daarna lekker naar huis. 't is mooi geweest.

Ik had er zin in!