Mister positivo!

Ik ben geen positiviteitsguru, geen tsjakka Ratelband, geen stralende Jomanda en zeker niet de “Churandy van de lage landen”.  

 

Positiviteit; ik zag het eigenlijk nooit zo zitten…  

Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, daar ben ik mee opgevoed. Ik ben gewoon een eigenzinnig en eigenwijze calvanist. Lekker Hollands. Boerenkoolstampot met worst. Je zou mij ook bijna een vervelende stugge Fries kunnen noemen. Erger nog, ik kan (kon) me zelfs mateloos irriteren aan mensen die de hele tijd positieve spreuken op hun tijdlijn zetten. Van die mensen die huppelend in het voorterrein ‘zwerven en verdwalen’. Over hoe geweldig het leven allemaal is. Ik geloof(de) het gewoon niet.

En toch, toch, ben ik positiever geworden na mijn operatie en herseninfarct dan dat ik daarvoor was. Toen ik nog ‘gezond’ was en ik alles maar gewoon kon doen en alles kon doen waar ik zin in had. Ben nu positiever over het leven, mijn kansen, problemen. Oké, zeker niet over alles en ook niet elke dag, maar over het algemeen wel positiever. 

In de eerste maanden na mijn operatie was ik in een allesomvattende shock gevangen. Ik leefde nog, dat was het! Maar wat was er allemaal gebeurd? Alsof het leven met een noodstop tot stilstand kwam en ik daarna weer heel langzaam moest optrekken. Het absolute 0-punt voor mijn hoop was bereikt.

Ik had in het ziekenhuis na een aatal dagen de 50-meter test doorstaan. In de gang een eindje wandelen met de fysio. Mijn eerste PR in mijn nieuwe leven. Die eerste 50 meter wandelen was het signaal dat het vanaf nu allemaal beter zou gaan.

Een paar dagen ervoor, de dag na mijn herseninfarct, strubbelde ik nog fors tegen toen de dienstdoende fysiotherapeute mij uitlegde dat ik vandaag nu echt wel op de stoel moest gaan zitten. Dat was goed voor mij.

Ik ging zitten op de koude harde stoel naast mijn bed, met alle toeters en bellen aangesloten.

Ik zat nog helemaal onderin mijn dieptepunt. Ik heb aan de zaalarts duidelijk gemaakt dat ik die nazi-kamparts niet meer bij mijn bed hoefde te zien. Voor je het weet was ik over een paar dagen sterk genoeg om die stoel door haar strot heen te duwen. Dat wilde ik natuurlijk niet.

 

Maar dat was natuurlijk nog voordat ik in een euforie wolk terecht kwam. Het kon vanaf daar alleen maar beter gaan.

Alles komt goed, alles valt mee..  Hee ik kan alweer een hele trap oplopen. 100 meter buiten lopen en weer terug. Ik kan nu soms weer eens een liedje meezingen, bonus! De eerste keer zwemmen; bonus! De eerste keer buiten fietsen; bonus! Hardlopen… zwaar, vermoeiend, onmogelijk. Allemaal bonus!

Ik kon het toen niet en nu kan ik het toch. Zo ging het eigenlijk 6 maanden lang, elke dag iets beter, iets sterker. Meer energie, van 1 keer 20 minuten koffie drinken op het werk naar 5 uur per dag op kantoor.

Na een maand of 6 begon pas het besef bij mij in te dalen dat het wellicht allemaal wel eens iets minder zou kunnen worden dan wat ik ervoor had. Ik had het idee dat alles weer helemaal normaal zou worden. Alles weer normaal, dat klonk goed. Ik stoempte en werkte en deed alles om aan mezelf te bewijzen dat ik alles weer aan kon. Alles!

Dat was mij voor de operatie ook beloofd: “meneer Koster u kunt straks weer net zoveel als een paar jaar geleden toen u voor het eerst klachten kreeg..” Dat zei de arts immers de avond voor de operatie. Helaas zaten er wat kleine lettertjes onderaan het contract.  Er zijn altijd complicaties waar je rekening mee moet houden, helaas. Er was geen andere optie, dus de risico’s moest ik wel aanvaarden. Het alternatief zou zijn dat ik op een weekendritje dood langs de weg zou belanden. Geen geweldig vooruitzicht.

Ik moest een nieuwe weg inslaan en positief denken helpt me om te relativeren, om afscheid te kunnen nemen van mijn oude leven en met een nieuw leven te beginnen. Niels 2.0.

Met nieuwe regels en grenzen. Nieuwe grenzen proberen te stellen.. wat minder allemaal, op afstand.

Soms verval ik in oude gewoontes, ga ik s’ avonds weer ergens vergaderen, laat ik me meeslepen op de fiets of op een feestje. Ik word er keihard op afgerekend, de dag(en) erna. Maar daarna pak je het weer op, want je wil vooruit. Het liefst alles weer helemaal normaal. Zoals daarvoor normaal was maar dan net iets anders of misschien wel beter.

In februari had ik een gesprek met de psychotherapeut waarbij ik mezelf verwonderde dat ik zo verrekte irritant positief was. Ondanks alle ellende zag ik het steeds zo positief in.

Maar wat is ‘positief zijn’ vroeg ik aan hem. Waarom kan je na zoiets überhaupt positief zijn? 
Ik heb gelukkig tijd genoeg om daar nu over na te denken en 4 vormen van positief denken ontleed

1.       Het ‘Niet positief’ denken

Het geluk bij een ongeluk positief. Het had allemaal erger kunnen zijn, je hebt maar geluk gehad. Is er 1 been afgezet? Nou dan heb je geluk gehad, want het hadden ook je beide handen kunnen zijn. Dat is geen positiviteit, dat is negativiteit. Geen empathie, geen inleving. Ontkennen en negeren. Het is eigenlijk een satire van positief denken.

2.       Eigenwijs positief

Tegen beter weten in denken of moeten denken dat het allemaal positief is. Ik noem even het tegeltje: het is de weg niet de eindbestemming waar je geluk vindt. Het is nergens op gebaseerd en gewoon onwaar. Het is het soort positiviteit waar de ellende vanaf druipt. Ik ‘moet’ positief denken, maar ik weet eigenlijk niet waarom. Het type positiviteit waar je met mindfullness mee wordt doodgegooid of op tegeltjes . Het overkomt je echt niet, je moet er voor werken!
Een Tegen-beter-weten-in-positiviteit.

3.       Volhardend positief

Heel lang dacht ik dat ik wist was positief denken was.  Op de afsluitende marathon van de Ironman had ik me ingeprent dat ik ‘gewoon’ ging finishen en dat mijn positieve instelling mij hier ontzettend  bij ging helpen. Maar ik was gewoon alleen maar eigenwijs. Ik kon gewoon niet opgeven en gaf het een naam: positiviteit. Om het kracht te geven lachte ik er altijd bij. Zie die Niels eens gaan. Positief? Nee, wel eigenwijs en volhardend. Het is het voorportaal van positiviteit; hoop. Hoop had ik wel. De hoop dat ik iets kon of wilde doen. Maar het is geen overtuiging, het was door mezelf opgelegd. Niet dat daar iets mis mee, maar echt positief? Nee.

4.       Aangeboren positivisme

Dit is het type positief waar je jaloers op bent, maar waar veel mensen zich graag mee willen vereenzelvigen. Emiel Ratelband: Nee. Churandi Martina: Ja!
Het type positiviteit waar je gelijk om en mee kan lachen. Waar je warm van wordt. Zoals kinderen het benaderen. Ontwapenend en eerlijk, zonder na te denken. Ongefundeerd en helder als water. Omdat het er gewoon in zit. Ik ben iets positiever geworden en verbaas me wel eens dat ik me zo goed voel, ondanks wat er is gebeurd.  Vallen is opstaan en doorgaan. Dat is positief.
 
Om meest positieve Nederlander te quoten:
 

Het maakt niet uit wat je doet in het leven. Blijf er positief aan staan. Het gaat niet goed soms maar leer van die fout. Gewoon doorgaan. Positief!

(Churandy Martina)

  

Ik ga stoppen met bloggen!

Ik stop er mee, ik stop met die blogs. Ik stop met het schrijven én met het lezen van blogs..
Sportblogs, bleh!

Het schrijven (en lezen) van blogs en verslagen lijkt bij sommige atleten alleen nog maar een lange klaagzang. Het is kommer en kwel in blogland. Het sportleven is een zware last.

Dan heb ik het alleen nog maar over atleten die hun succesvolle blogjes volschrijven met  wedstrijdverslagen over binnen de doeltijd gefinishte wedstrijden. Want als het net even anders liep, of ze hadden gewoon niet genoeg getraind, dan komen de waterlanders. Je zou denken dat triatleten geen watjes zijn, nee, dus. Niet juist dus.

Triathlon is een complexe sport met een boven normale inspanning, dat moet je je natuurlijk wel blijven realiseren. Als een triathlon wedstrijd 100% maakbaar en voorspelbaar zou zijn, dan hoef je er eigenlijk niet aan mee te doen. Ga dan lekker yahtzee spelen en geniet van je gelukkige gouden hand  op het dobbelbord.

Train hard of zoveel als je wil, hou je verwachtingen realistisch en geniet. 

Soms, dan heel soms, dan heb je zo’n wedstrijd waarbij alles samenvalt en je op een wolk zwemt, fietst en loopt. Geniet van die ene keer, want meestal is het gewoon afzien (of waren je verwachtingen wat te laag).
Of wat dacht je van die atleten die volledig terecht een gele, blauwe of donkerrode kaart hebben ontvangen. En toen was het dit en dan is er weer dat. “Iemand anders deed het ook” en toen ging het net even anders en niemand zag het en toen had je dat filmpje moeten zien, toen er nog veel meer gestayerd werd.. ja, geklaag dus. Er woorden in heel wat woorden verspild op het digitale papier over het eigen falen.

Er zouden eigenlijk nog veel meer kaarten moeten worden gegeven, al is het maar om die triatleten wat emotionele eelt te laten kweken. Er wordt namelijk nogal wat net op of over de grens gestayerd,  gesjoemeld of gewoon als overtreding gemaakt .  Als je weet dat afval deponeren buiten de bestemde gebieden bij een wedstrijd dat je een diskwalificatie oplevert…waarom doe je het dan toch? Dan vraag je er om..  #RTFR (Read The Fucking Rules).

Triathleten klagen en dat ze er over gaan schrijven is geen zalf voor opgekropte emotionele spanning, het is een vergrootglas op het pijnlijke leven van een sporter.  
En, ja: ik ben ook triatleet. Ik heb ook heel wat te klagen. Ik vind dat ik tegenwoordig zelfs meer te klagen heb dan voorheen. Minsten 10x zoveel als voorheen. De eerste zwemtraining, de eerste 20 minuten op de hometrainer, mijn eerste 3 km hardlopen sinds september. Het is een drama. Het is een langdurig vermoeiende worsteling met mijn lijf om daar te komen waar ik eigenlijk nooit was.
Want ja, voordat ik aan m’n hart geopereerd werd en ‘n herseninfarct in mijn maag gesplitst kreeg, was ik natuurlijk ook al een middelmatig triatleet.

Ik deed voorheen ook nooit zoveel als ik plande en nog minder dan ik wilde. Ik hoopte ook heel vaak ‘op die ene dag’.. en ,ja: die ene dag heb ik wel gehad natuurlijk. Vroegâh

Mijn beste triathlon ooit. 1995 Liessel.

Ik heb op dit moment dus heel veel redenen of recht om te klagen. Maar net nu heb ik er geen zin in. Er is teveel te klagen. Het is net even te echt. Dat vergrootglas op mijn zogenaamde sportersleven is zo groot dat ik elk details van mijn poriën van mijn atleten huid zie.

Ik geef toe dat ik soms letterlijk op de tacx zit te huilen, gewoon omdat het allemaal zo kut is. Afzien. 30 minuten met 18 km/uur wegstoempen. Dan vraag ik me af waarom me dit is overkomen, terwijl ik motivatie filmpjes op youtube aan het kijken ben. Het is gewoon fucking oneerlijk dat ik niet lekker kan genieten van een beetje hardlopen of fietsen. Waarom is dit me overkomen? Het voelt alsof mijn hele leven in een pot dikke stroop zit.

“Hoe het gaat? Ja, prima”. Nee natuurlijk helemaal niet. Maar het heeft geen zin om te klagen. Je moet verder, dat weet ik ook wel. Ik had in december nog een leuk blogje zitten schrijven over meezingen bij de carnaval, maar ik kan eigenlijk maar een enkele regel meezingen. Ik ben al blij dat ik liedjes weer herken en ik weer kan mee neuriën. Met een beetje oefenen kan ik 2 regels achter elkaar meezingen en dan rollen de woorden alweer over elkaar.  Het praten is alsof ik een karaoke nummer moet zingen waarvan ik de tekst pas net voor me zie, in het koreaans. Gelukkig kan ik mij wel prima verwoorden in alledaagse gesprekken. Koetjes en kalfjes is prima, daar merkt niemand iets van. Vermoeiend en frustrerend, ja dat is het wel. Soms is het wel grappig als ik een tour-de-mallêtje maak… ik bedoel een gille-de-la-tourette versprekingkje maak. Daar kunnen we dan thuis wel over lachen.
 
Er is eigenlijk alleen maar wat te klagen, als er niet echt iets te klagen is. Als je lekker oud hollands kan nuilen over wat er allemaal niet goed is gegaan.

Pas als ik straks weer een echte lekkere triathlon ga doen (en finishen) en kapot en teleurgesteld mijn racereport kan intikken. Ik kijk er al naar uit, over een paar maanden of over een jaar, dat ik weer met overgave met teleurstelling een blogje kan typen.
Dat je denkt; “nou dat blogje van Niels dat is ook wat.. slechte wedstrijd, heel veel pijn en nog een gele kaart ook.” Dat lijkt me heerlijk!

Afstappen bij de Frysman.. genieten!

Zingend het jaar uit

Ik loop tegenwoordig de hele dag zingend door het huis. Het maakt me niet uit wat het is; Nederlandstalig, Engelstalig, pop, volksliedjes en zelfs kinderliedjes. Niet dat ik zo’n goede zanger ben, integendeel, maar ik heb wel steeds de neiging om de hele dag te zingen.

Ik zing heel vaak tijdens trainingen en wedstrijden. Het geeft me het gevoel dat ik kan precies peilen hoe mijn trainingen verlopen. Als ik “in de flow” zit dan kan ik steeds dat ene regeltje van een liedje blijven zingen of neuriën. Dat ene deuntje geeft me dan precies het goede gevoel. Aan de andere kant,  als ik geen goede melodie kan vinden, dan verlopen de trainingen vaak zwaar. Dan kan het een eeuwigheid zijn om de trainingen af te werken. Soms begin ik al voor de training met het afluisteren van een playlist met de beste liedjes om ze daarna tijdens de trainingen te gebruiken. Alleen om ‘dat ene gevoel’ op te roepen.

Zingen of neuriën in mijn beleving een geweldige manier om je training te beleven.  Sommige atleten vertrouwen helemaal op hun vermogensmeters. Het is alsof de cijfers op je horloge aangeven hoe het met je gaat. Er zijn steeds nieuwere methodes om trainingsintensiteit en vordering te meten en steeds meer atleten vertrouwen op de cijfertjes.

Uit de pre-hartslag periode.. 

Vroeger vond ik het trainen met een hartslagmeter eigenlijk ook al een opgave. Alsof ik een slaaf van de machine ben. Noem me ouderwets, maar als je bent opgegroeid met een dozijn Terminator films of met de trilogy van The Matrix kan je ook niet anders verwachten dat je een volwassen argwaan tegen machines hebt gekregen. Een machine kan je geen echte vreugde geven. Ja!, ik heb ze wel natuurlijk..gadgets. Ik ben gek op gadgets. Alleen als spielerei. Als het over serieuze trainingsarbeid gaat, dan is er geen betere graadmeter dan een pakkende melodie welke langdurig in m'n hoofd doorgalmt.

Nu denk je; “waarom loop je dan thuis zo te zingen?” . “Gaat het dan nu al zo goed met revalideren dat je weer aan het trainen bent?” “Ben ik al luidzingend mijn trainingsrondjes  aan het afwerken?”. Helaas, zo snel gaat het (nog) niet. Het revalideren beperkt zich nu tot 25 minuten op de hometrainer en daarna aansluitend 20 minuten badmintonnen. Samen met mijn groepje van 60+’ers lig ik dubbel van mijn revalidatiegroepje. Na dat uurtje fysiotherapieen blijf ik met mijn tong op m’n schoenen uitgeput de rest van de dag op de bank liggen. Ik heb nog een maand of 4 á 5 nodig om weer echt weer goed fit te worden. En misschien wel meer dan een jaar om weer helemaal “de oude” te zijn.  

Maar, om ‘ on topic’ te blijven,  ik zing volop. Ik zing om te oefenen. Ik oefen de hele dag liedjes. Na mijn herseninfarct kon ik een paar dagen erg lastig spreken en godzijdank is dat heel snel weer de goede kant op gegaan. Maar ongeveer een week geleden ontdekte ineens dat ik geen enkel liedje meer kon herinneren.  Ik bladerde mijn hele spotify playlist door en kon melodie en tekst maar moeizaam reproduceren.  Ik herken de liedjes wel, maar nazingen of zelfs mee neuriën was moeilijk. Ik kon niet meer zingen.

Je kan natuurlijk prima leven zonder zangtalent. Ook met alleen maar luisteren naar liedjes kan je ook prima je dag vullen. Maar hoe het gaat het dan straks bij de carnaval? Hoe gaat het dan straks als ik weer ga trainen op de fiets?

6 uur 1 regel van een liedje zingen..YES!

Tijdens Ironman Maastricht (2016) heb ik bijna 6 uur lang dat ene vervelende liedje in mijn hoofd gehad. Ik neuriede en zong dat ene regeltje steeds en steeds weer. Ik haatte het en ik hield er van. Ik kon niet meer zonder. Als een motor zonder benzine, als een vogel zonder vleugels. Of vul elke willekeurige songtekst van Nick en Simon maar in. Hoe ga ik dat doen als de woorden en de melodie niet meer samenkomen. Als ze niet meer vrij in mijn hoofd kunnen rondspoken.

Ik ben gaan oefenen. Steeds eenvoudiger en simpeler. Tot ik ben afgedaald naar het niveau van kinderliedjes. ‘1,2,3,4 hoedje van’ en ‘kortjakje die altijd ziek is’ en vanaf daar ben ik met het Wilhelmus van Na-ha-hause’weer aan het opklimmen. Via ‘de vlieger’ vlieg ik naar ‘een beetje verliefd’ en neurie ik alweer carnavalsliedjes.

Het is een ontdekkingstocht naar liedjes en melodieën.  Na 2 weken zingen en oefenen hangt er af en toe weer zo’n irritant deuntje in mijn hoofd. Zo’n regel die maar blijft hangen als je hem net op de radio hebt gehoord. Ook al verschijnen de liedjes nu weer uit de mist terug,  makkelijk gaat het zingen nog niet. Die woordvinding problemen zijn lastig. Ja, in mijn hoofd lukt het wel, daar gaat het prima. Vloeiend teksten meezingen kan ik het er nog niet uit krijgen. Dat is misschien een hindernis die net iets te hoog blijft.

Ik oefen met veel plezier. Tijdens die eenzame ritjes op de fiets is er straks geen mens die zich er aan kan of zal storen.  Goed, fout, vals, uit de toon en volkomen incorrect zal ik dat goede gevoel straks weer omzetten naar een heerlijke training.  

Ben ik te oud om Bauke Mollema te zijn?

Iedereen doet het wel eens, als je fietst of loopt je inbeelden dat je een bekende wielrenner in een grote ronde bent of aan kop vd olympische marathon loopt, ja toch?. Ja toch?? Ik doe het al vanaf mijn 9e jaar, toen ik voor het eerst een racefiets kreeg en ik mag zeggen dat ik na 35 jaar inbeelding erg goed ben geworden, zo niet, de beste!.

Ik ben opgegroeid in de tijd van Johan vd Velde en Henk Lubberding en was als een pauw zo trots toen mijn moeder op mijn 10e verjaardag een echt rood-wit-blauw wielershirt voor me had gemaakt met bijpassende broek, net als Henk Lubberding! Ja in die tijd ('78, '79) kon je nog helemaal geen kinder wielershirts kopen, sterker nog, in Harlingen was niet eens een wielerclub. Ik was al zeer gelukkig dat ik een racefiets kreeg omdat mijn vader nu eenmaal gek van fietsen was. Een echte Kalkhoff, duitse grundlichkeit ten top. Ja en ook ik zat huilend voor de TV toen Johan vd Velde in '83 in de 16e etappe op weg naar Pra-Loup viel en Joop Zoetemelk in zijn val meenam. Misschien wel omdat het op de 13e juli was. Uiteindelijk kwam het toen goed en werden mijn helden, gouden helden! Ik heb die etappe rond mijn woonplaats talloze malen overgereden, en steeds kon ook ik de gele trui veilig stellen!

Ik droomde vroeger van de tour de France en op het platte Friese land veranderde elke drempel, brug of sluis in een col van de buitengewone categorie. Ik heb op de Tjerk Hiddes sluizen tussen Midlum en Harlingen heel wat bolletjes truien ver en heroverd, zelfs als ik steeds achter mijn broer als tweede op de top aankwam wist ik het voor mezelf nog zo te draaien dat ik uiteindelijk in de betreffende gewenste trui belandde. Zelfs als het op verbeelding aankomt is er concurrentie. Met mijn broer zwaar in de slag wie vandaag Jan Raas of Joop zoetemelk mocht zijn; ok vandaag ben ik Lubberding maar morgen mag ik weer Joop zijn!
Misschien is het hebben van een oudere broer wel een prima voorwaarde om je verbeelding tot het uiterste te ontwikkelen, als je toch steeds als tweede eindigt moet je creatief worden. Omdat EPO nog niet bestond losten we alles op met onze fantasie.


Toen ik in 1992 in Barcelona tijdens de goude race van Ellen van Langen in het olympisch stadion zat, was het niet de race van Ellen van Langen die mij het meest is bijgebeleven. Nee, het waren de helden van de 10 km Richard Chelimo, Khalid Skah en Addis Abebe met wie ik mij vereenzelfdigde. Dat waren de helden met wie ik tijdens trainingen streed, in gedachten dan.

Misschien is het een geheim voor de meesten, want bijna niemand praat er over. Alleen als ik met mijn oudste zoon fiets discussiëren we openlijk over de helden die we voor dat ene moment even zouden willen zijn. Cancellara tijdens Parijs Roubaix of Peter Sagan die een mooie etappe wegsnaait voor de andere favorieten. Of wie van Ons Bauke Mollema mag zijn of Laurens ten Dam tijdens de tour. Maar dan alleen in hun goeie dagen, want vergis je niet, we zijn alleen geïnteresseerd in hun glorie momenten, niet in het afzien tijdens de vele wekelijkse trainingsuurtjes of bij de zware etappes waarbij ze minuten verliezen op de koplopers. Daar geniet ik het liefst vanaf een afstandje van, via TV, facebook of met een leuk youtube filmpje over de trainingen in winterse hagel en sneeuwbuien. Ik ben ondertussen elke bekende wielrenner of hardloper al een keer geweest en soms ben ik ook gewoon mezelf die op miraculeuze wijze op z'n 45ste nog een profcontract weet af te dwingen en die nu, in het olympische jaar, het hele peloton op een hoop loopt of fietst.

Ik fiets en loop niet voor niets nog af en toe rond in een wereldkampioenstrui, uit China geïmporteerd nota bene!. Ik beeld me in dat mensen langs de kant zeggen: "is dat DE wereldkampioen"? Ja, de wereldkampioen verbeelding!
Daarom was ik als een kind zo blij toen ik 2 jaar terug via een veiling een heus gesigneerd wereldkampioensshirt van Oscar Camenzind kon kopen. Eindelijk had ik er één.. dichter bij kom ik niet, behalve in mijn verbeelding natuurlijk.

Als je het wat minder glamoureus wilt bekijken, zou je het ook een korte sportpsychose kunnen noemen. Volgens de definitie van een psychose kom ik ook aardig in de buurt: "Denken dat je iemand anders bent, is een bekend verschijnsel bij een psychose". OK, het maakt me ook niet uit, ik kan er prima mee leven.
In die 35 jaar is er wat betreft mijn verbeelding eigenlijk niets verandert, behalve dat er nieuwe helden zijn bijgekomen en andere weer zijn afgevallen. Sommige renners heb ik nooit willen zijn, Lance Armstrong bijvoorbeeld.. gewoon geen aardige man en achteraf maar goed ook, stel dat ik 7 tourwinsten had moeten inleveren. Maar ik moet weer verder, eergister won Phillipe Gilbert namelijk in zijn wereldkampioenstrui in een geweldige krachtsuitbarsting de eindsprint in de Vuelta, die moet ik vandaag echt even zijn!

NK halve triathlon Didam

Goed idee

Het leek zo'n goed idee in januari; de 1/2 triathlon van Didam. Toen was juli nog zo ver weg. Natuuuuuurlijk ging ik dat redden, maar er kwam twijfel en tegenslagen. uiteindelijk besloot ik het er maar op te wagen, ik zou wel zien.
Het zwemmen was tenslotte 'maar' 2 km i.p.v. 2,5 en het lopen 'slechts' 20km. Tsja, dat is natuurlijk een meevaller ;-)

Vrijdag had ik nog 16 km heel easy gelopen en afgelopen maandag nog een laatste test; 85 km alleen over de posbank en emmapyramide fietsen. Het zal wel goed komen. Als ik het maar relaxed aan deed. Een toertocht.

Inpakken en wegwezen

Bijna slordig pakte ik vrijdagavond mijn tas in, ach ja wat heb je nou echt nodig.. ik ben relaxed, het is een toertocht, het maakt niet uit of ik er 5,5 uur over doe..of 6 ik zei het keer op keer tegen mezelf totdat ik er uiteindelijk zelf ook bijna in ging geloven. Besloot om maar vroeg naar bed te gaan. Weinig slapen is sowieso een slecht idee, zeker na 't doorzakken op donderdagavond. Paste allemaal in het plan, want ik ging naast triathlon ook gewoon naar feestjes en borrels en carnaval en weet al niet wat. Dan maar een beetje extra afzien op zaterdag.

Zaterdagochtendbibbers

Op zaterdag ochtend voelde ik de bibbers.. wat ging ik in godsnaam doen, wat had ik me aangehaald. Oooooo, als ik er straks eens 6 uur over deed omdat ik totaal zou verkrampen tijdens het lopen. Die 2 km zwemmen alleen al.. best een eind voor iemand die pas vanaf september voor het eerst weer in het water lag na 15 jaar!
Maar goed, alles ingeladen en ruim op tijd vertrokken. Het weer was gunstig niet te warm, droog, bewolkt, geen harde wind. Didam lag er mooi bij.

Imposant

Het Parc fermee was fantastisch.. 300 deelnemers, kunstgrasvelden, luxe, netjes..
Ik kreeg er zin in. Zag Ramon en Theo en voelde ook bij hen een lichte spanning. Herkende hier en daar wat twitteraars en de broer van Wladimir Klitschko..oh nee het was Bert Flier, winnaar in Westervoort, wat een gigant is dat toch. Imposant!
Na een WC bezoek waar ik nu nog van moet kokhalzen trok ik voor de 3e maal (ooit) mijn nieuwe wetsuit aan. Hij paste perfect. Bril, oordopjes, badmuts..

Fiets stond klaar, de sokken lagen er..want ik ging relaxed wisselen, want zo ben ik! At nog een mars en legde wat gelletjes klaar. Met Ramon en Theo op weg naar de start. Ooit had ik hier (1995) heel snel gezwommen op de km, maar toen uitgevallen met fietsen (3 lekke banden). En ik was wel eens 28ste geworden, of zoiets.. (1996 geloof ik) toen ik op de vouw-race-fiets van Roelofs had gefietst. Stond toen in de wisselzone tussen Rob Barel en Pim v.d. Bos.. die zeiden NB tegen mij; Goh wat een mooie fiets..ook imposant.

Zwemmen
Het water was bijna warm en het was druk.. een grote groep. Ik ging een beetje achteraan staan in het midden, want ik wilde niet in de drukte (red: dit is een denkfout die ik niet meer moet maken. NB: iedereen inhalen is veel lastiger dan ingehaald worden!)

Na het aftellen en een flauwe toeter gingen we op weg.. het voelde gelijk goed. Op zoek naar iemand of een groepje die ongeveer even hard zwommen. Het leek wel of iedereen van links naar rechts ging, maar telkens als ik opkeek ging ik nog steeds recht op die boei af. Soms was het druk.. met zijn 3'n heel dicht tegen elkaar. Dan dacht ik terug aan de zwemtraining van Menno..lang insteken, doorglijden, strek je uit, krachtig doorhalen en het lukte mij telkens weer om dan vrij eenvoudig voor mijn belagers uit te gaan en op zoek te gaan naar het volgende groepje.. weer die vent met die groen badmuts en dat zwarte pak..of is dit een andere. Toen ik dacht dat ik halverwege ronde 2 was realiseerde ik me dat ik net aan ronde 3 was begonnen.. er was immers maar 1 boei aan de startzijde ;-) het ging goed. De laatste paar honderd meter zwom ik relaxed naar de kant..ik klokte 36'22 toen ik het water uit stapte.. damn.. snel!!

Op naar t fietsen

Ik had de tijd om te wisselen en nam de tijd. Wetsuit snel uit en rustig m'n voeten drogen, sokken aan. Dit doe ik niet bij een kwart, teveel gedoe, maar nu wel lekker die LIDL 'skins'sokken, lekker warm op de kuiten.
Ramon kwam na mij in de wisselzone en vlak voor hem ging ik weer op weg voor het fietsen.
Ik besloot niet teveel op mijn km teller te kijken, maar voelde dat het goed ging komen. In het water had ik een klein krampje in de hamstring gehad, maar daar voelde ik nu helemaal niets meer van. Eerste ronde maar eens testen en dan kijken hoe verder. Inhouden was het idee...

Maar ronde 1 en 2 gingen allebei erg makkelijk. Langzaam liep mijn gemiddelde op van 32 naar 32,2 tot 32,4 in de 3e ronde. En dat was nog inclusief het gewandel in Parc ferme..dus ik ging eigenlijk nog rapper. In de laatste ronden even gas terug mijn gemiddelde schommelde rond de 32,4 en 32,3 veel harder dan ik had gepland. Rustig voorbereiden op het lopen. Met nog 9 km te gaan kwam ik opeens Ramon voorbij die stond te plassen in de berm. Na een paar minuten haalde hij me weer in en bleef ik zo'n 20 meter achter hem hangen. Dat leek me nu wel zo handig.

Mooi fiets momentje..

Het mooiste moment van het fietsen was de rekensom in mijn hoofd.. steeds helderder zag ik dat die 5 uur gewoon haalbaar was. 36 minuten zwemmen + 2,5 uur fietsen en nog een beetje en dan 1'50 lopen en dan was ik er. Ik was helemaal in mijn nopjes en toen ik met 3'06 op de klok ging lopen deed ik zelfs een klein vreugde sprongetje; yes het was gewoon mogelijk; binnen de 5 uur.. !

20 km relaxed hardlopen

Direct bij de start van het lopen , in het voetbal stadion stond Annette en Meinte en nog wat vrienden. Ik voelde mijn spieren ontspannen, dit ging lekker worden. Ik stak een vinger in mijn neus en lachtte naar ze.. "ja, makkie!"

OK een beetje overmoedig want ik moest nog 20 km, maar ik wilde ze in elk geval laten weten dat ik er goed bij zat (liep). Eerst maar eens zien of ik gewoon kon blijven lopen zonder gewandel. zelfs als zou ik heel rustig aan doen dan nog binnen mijn gestelde doel van 5'15 en als het een beetje mee zat..
En het zat mee. Mijn eerste doorkomst in het 'stadion' was na 24 minuten.. WAT!!! 24 , vierentwintig, 20+4 .... niet te geloven. Ik liep rustig en dan toch nog 24 minuten. Geen kramp of steken, dit ging ik echt serieus goed. Kon ik nog wel 3 rondes zo volhouden. Ik zag Cornelis Scheltinga langs de kant en riep nog heel vrolijk: "Hee Cornelis" Er kwam een wat euforisch gevoel over me heen..

Bleek ook later uit Cornelis zijn tweet: Nice; Zag er ook goed uit!. Zo kan je 20 km lachend door Didam rondrennen. Damn 4*25 is 100 minuten.. dat wordt gewoon 4'50.. hahaha. De volgende ronde ging ook weer in 24 minuten en nog steeds makkelijk. Ik zwaaide al van ver dat ik eraan kwam en met de duim omhoog liep ik langs mijn fans..

Nog 2 rondjes
Halverwege een gelletje genomen die ik in mijn broek had gestoken.. Powerbar vanille, hmmm dat smaakt dus naar Bebogeen, heerlijk. Een verwen lekkernij en nog goed ook. Ik hield nog een beetje in dan kon ik wellicht de laatste ronde nog at gas bijgeven. Hier en daar kwam een dame of heer me nog hard voorbij en ik haalde zelfs nog wel eens iemand in. Er is nog wel wat ruimte voor verbetering, maar ik klaag niet. 3e ronde 25 minuten.
De laatste ronde was ik vooral blij dat het allemaal zo goed was gegaan, echt versnellen zat er niet eens meer in, maar hoefde eerlijk gezegd van mij ook niet meer. Dit was al fantastisch. Ik telde de seconden in gedachte weg, liep 200 meter voor mezelf uit, daar is die bocht dan naar links..

Alaaf!!
Ik had thuis verzonnen dat ik graag met mijn carnavalssteek over de finish wilde.. gewoon, ja, want zo ben ik. Maar tegen Annette had ik al gezegd dat als ik dood zou zijn ik er niet eens om zou vragen. Nu kon ik natuurlijk niet anders. Dus 200 meter voor de streep mijn pet voor steek geruild en vrolijk, zwaaiend en lachend naar de finish.. heerlijk!

No matter what, I'm feeling sexy

Eenmaal over de finish voelde ik me geweldig.. Wauw.. voelde me nog zo goed. Annette en meinte stonden direct bij me.. ik kon wel dansen, afgezien van de stijve spieren. Er was ook zoveel lekkers uitgestald, snoep, appel, banaan, sinaasappel, chips, energiedrank.. poffertjes.. Ik heb er van genoten. Ik had honger voor 10. Even zitten op de grond.. pfff Oh man.. I'm feeling sexy!!

nabrander / nerdsectie

Mijn voorspelde eindtijd 5'15 werkelijke eindtijd 4:43
Ruim een half uur sneller dan ik had gehoopt!

Zwemtijd -2km- 36:41
Fietstijd -78 km- 2:23:31 (32,7 km/uur)
Looptijd -20 km- 1:36:12
(loopronde's van 5 km: 23:13 / 23:52 / 24:11 / 24:57)

Uiteindelijk werd ik op het Nederlands Kampioenschap 28ste...
(van de 36 ;-) in mijn leeftijdscategorie 40-45)

Overall was ik 159e van de 259 deelnemers (en de 300 inschrijvingen)
Kortom (nog) net geen middenmoter...

We are 138

Mijn startnummer vandaag was 138. Voor sommige mensen heeft het nr een betekenis of een relatie naar iets of een wat. Mij maakt het niet zo uit, maar ik heb gezocht naar een en kwam toevallig deze groep tegen voor wie 138 een speciale betekenis heeft..



vandaag was ik 138!

"No matter what, I am feeling sexy" (motivatie Didam)

Aankomende zaterdag is het zover, de halve triatlon van Didam.
Vorige week stuurde ik in allerijl nog een mailtje naar de organisatie of het mogelijk was de 1/2 in een 1/4e om te zetten. Dat was eigenlijk de meest verstandige keuze.. Het kon, maar dan moest ik dat wel uiterlijk de dag erop aangeven.
Mijn mail bleef uit, ik kon het niet maken om me terug te trekken van een kleine uitdaging. Hoe erg kon het zijn, alsof ik nooit eerder aan zo'n uitdaging begonnen was, weet je nog die allereerste triatlon in Witmarsum.. ongetraind aan de start (1983?) ... en de marathon van Rotterdam (1992) 1* 30 km gelopen en toch 3'17 op de klok, de 4-daagse 4x50 km zonder trainen. Hoeveel zwaarder kon dit zijn? Of had ik mijn gevoel voor uitdaging verloren toen ik 40 werd, nee toch?
Ik bestempelde mijn eigen lot. Aankomende zaterdag starten in de halve van Didam. De pijn neem ik voor lief, de beloning is weten dat het kan, dat ik het wil.

Het is overigens een NK, niet dat ik daar iets mee te maken heb, maar dat betekent wel dat er snoeihard geraced gaat worden en ik dus veelvuldig ga worden ingehaald..
pfff pfff pfff.. ik hoor mezelf al puffen.

Om nog wat externe otivatie te krijgen las ik het inspirerende stuk van Bert Flier www.bertflier.nl maar het doet al pijn als die gast zie, groot en sterk, rent als een kieviet.. Ik volg de twitter berichten van Marcel Gierman Twitter.com/Martjello om wat motivatie te vinden voor mijn trainingen.. maar met dit soort tweets.. "Terug vd fiets: Kern 2 uur #Ironman tempo maakte 82 km. Hondje uitlaten e lopen." weet je weer dat 'racen' voor mij een heel andere betekenis heeft gekregen. Toeren wordt het; De toertocht van Didam.

De strijd aangaan met jezelf, met je eigen geloof in wat je kunt, wat je moet, wat je zult.

Dus t wordt gewoon de 1/2e. 2 km zwemmen, 80 km fietsen en dan nog lopen (20 km).
Afgelopen vrijdag 's ochtends 2 km gezwommen in een nette 38 minuten en 's avonds relaxed 16 km hardlopen in 1'13 dus wat dat betreft moet het ook gewoon lukken. Als ik maar onthoudt dat ik gewoon een lekkere middenmoter ben.
En terwijl ik nog naar een motto zocht vond ik dit en dacht: 'met deze gedachte ga ik die 20 km ook nog wel lopen' (binnen de 2 uur ;-)

Gordon Kennedy, de Ierse 400 meter loper valt op de 110 meter horden in voor een geblesseerde landgenoot om zo toch nog 1 punt voor de landencompetitie te verdienen. Hij loopt die 110 meter nog netjes ook en denkt bij de start: "no matter what, I'm feeling sexy". Goeie inspiratie.



Nog even terug naar Didam, grote wedstrijd. 300+ deelnemers. Hooguit middenmoot.
zwemmen 40 minuten, daar valt niet veel aan te winnen/verliezen
fietsen 2,5 uur. Gewoon relaxed bezig zijn en een beetje inhouden
Lopen 1'50 (of zoveel langer als nodig is)
Eindtijd; 5 uur en 15 minuten.

Maar zaterdagavond kan ik er meer over vertellen, tijdens het zwembadfeest van Henk.. dat is een 4e discipline waar ik gelukkig wel heel goed in ben. BIER!