Mister positivo!

Ik ben geen positiviteitsguru, geen tsjakka Ratelband, geen stralende Jomanda en zeker niet de “Churandy van de lage landen”.  

 

Positiviteit; ik zag het eigenlijk nooit zo zitten…  

Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, daar ben ik mee opgevoed. Ik ben gewoon een eigenzinnig en eigenwijze calvanist. Lekker Hollands. Boerenkoolstampot met worst. Je zou mij ook bijna een vervelende stugge Fries kunnen noemen. Erger nog, ik kan (kon) me zelfs mateloos irriteren aan mensen die de hele tijd positieve spreuken op hun tijdlijn zetten. Van die mensen die huppelend in het voorterrein ‘zwerven en verdwalen’. Over hoe geweldig het leven allemaal is. Ik geloof(de) het gewoon niet.

En toch, toch, ben ik positiever geworden na mijn operatie en herseninfarct dan dat ik daarvoor was. Toen ik nog ‘gezond’ was en ik alles maar gewoon kon doen en alles kon doen waar ik zin in had. Ben nu positiever over het leven, mijn kansen, problemen. Oké, zeker niet over alles en ook niet elke dag, maar over het algemeen wel positiever. 

In de eerste maanden na mijn operatie was ik in een allesomvattende shock gevangen. Ik leefde nog, dat was het! Maar wat was er allemaal gebeurd? Alsof het leven met een noodstop tot stilstand kwam en ik daarna weer heel langzaam moest optrekken. Het absolute 0-punt voor mijn hoop was bereikt.

Ik had in het ziekenhuis na een aatal dagen de 50-meter test doorstaan. In de gang een eindje wandelen met de fysio. Mijn eerste PR in mijn nieuwe leven. Die eerste 50 meter wandelen was het signaal dat het vanaf nu allemaal beter zou gaan.

Een paar dagen ervoor, de dag na mijn herseninfarct, strubbelde ik nog fors tegen toen de dienstdoende fysiotherapeute mij uitlegde dat ik vandaag nu echt wel op de stoel moest gaan zitten. Dat was goed voor mij.

Ik ging zitten op de koude harde stoel naast mijn bed, met alle toeters en bellen aangesloten.

Ik zat nog helemaal onderin mijn dieptepunt. Ik heb aan de zaalarts duidelijk gemaakt dat ik die nazi-kamparts niet meer bij mijn bed hoefde te zien. Voor je het weet was ik over een paar dagen sterk genoeg om die stoel door haar strot heen te duwen. Dat wilde ik natuurlijk niet.

 

Maar dat was natuurlijk nog voordat ik in een euforie wolk terecht kwam. Het kon vanaf daar alleen maar beter gaan.

Alles komt goed, alles valt mee..  Hee ik kan alweer een hele trap oplopen. 100 meter buiten lopen en weer terug. Ik kan nu soms weer eens een liedje meezingen, bonus! De eerste keer zwemmen; bonus! De eerste keer buiten fietsen; bonus! Hardlopen… zwaar, vermoeiend, onmogelijk. Allemaal bonus!

Ik kon het toen niet en nu kan ik het toch. Zo ging het eigenlijk 6 maanden lang, elke dag iets beter, iets sterker. Meer energie, van 1 keer 20 minuten koffie drinken op het werk naar 5 uur per dag op kantoor.

Na een maand of 6 begon pas het besef bij mij in te dalen dat het wellicht allemaal wel eens iets minder zou kunnen worden dan wat ik ervoor had. Ik had het idee dat alles weer helemaal normaal zou worden. Alles weer normaal, dat klonk goed. Ik stoempte en werkte en deed alles om aan mezelf te bewijzen dat ik alles weer aan kon. Alles!

Dat was mij voor de operatie ook beloofd: “meneer Koster u kunt straks weer net zoveel als een paar jaar geleden toen u voor het eerst klachten kreeg..” Dat zei de arts immers de avond voor de operatie. Helaas zaten er wat kleine lettertjes onderaan het contract.  Er zijn altijd complicaties waar je rekening mee moet houden, helaas. Er was geen andere optie, dus de risico’s moest ik wel aanvaarden. Het alternatief zou zijn dat ik op een weekendritje dood langs de weg zou belanden. Geen geweldig vooruitzicht.

Ik moest een nieuwe weg inslaan en positief denken helpt me om te relativeren, om afscheid te kunnen nemen van mijn oude leven en met een nieuw leven te beginnen. Niels 2.0.

Met nieuwe regels en grenzen. Nieuwe grenzen proberen te stellen.. wat minder allemaal, op afstand.

Soms verval ik in oude gewoontes, ga ik s’ avonds weer ergens vergaderen, laat ik me meeslepen op de fiets of op een feestje. Ik word er keihard op afgerekend, de dag(en) erna. Maar daarna pak je het weer op, want je wil vooruit. Het liefst alles weer helemaal normaal. Zoals daarvoor normaal was maar dan net iets anders of misschien wel beter.

In februari had ik een gesprek met de psychotherapeut waarbij ik mezelf verwonderde dat ik zo verrekte irritant positief was. Ondanks alle ellende zag ik het steeds zo positief in.

Maar wat is ‘positief zijn’ vroeg ik aan hem. Waarom kan je na zoiets überhaupt positief zijn? 
Ik heb gelukkig tijd genoeg om daar nu over na te denken en 4 vormen van positief denken ontleed

1.       Het ‘Niet positief’ denken

Het geluk bij een ongeluk positief. Het had allemaal erger kunnen zijn, je hebt maar geluk gehad. Is er 1 been afgezet? Nou dan heb je geluk gehad, want het hadden ook je beide handen kunnen zijn. Dat is geen positiviteit, dat is negativiteit. Geen empathie, geen inleving. Ontkennen en negeren. Het is eigenlijk een satire van positief denken.

2.       Eigenwijs positief

Tegen beter weten in denken of moeten denken dat het allemaal positief is. Ik noem even het tegeltje: het is de weg niet de eindbestemming waar je geluk vindt. Het is nergens op gebaseerd en gewoon onwaar. Het is het soort positiviteit waar de ellende vanaf druipt. Ik ‘moet’ positief denken, maar ik weet eigenlijk niet waarom. Het type positiviteit waar je met mindfullness mee wordt doodgegooid of op tegeltjes . Het overkomt je echt niet, je moet er voor werken!
Een Tegen-beter-weten-in-positiviteit.

3.       Volhardend positief

Heel lang dacht ik dat ik wist was positief denken was.  Op de afsluitende marathon van de Ironman had ik me ingeprent dat ik ‘gewoon’ ging finishen en dat mijn positieve instelling mij hier ontzettend  bij ging helpen. Maar ik was gewoon alleen maar eigenwijs. Ik kon gewoon niet opgeven en gaf het een naam: positiviteit. Om het kracht te geven lachte ik er altijd bij. Zie die Niels eens gaan. Positief? Nee, wel eigenwijs en volhardend. Het is het voorportaal van positiviteit; hoop. Hoop had ik wel. De hoop dat ik iets kon of wilde doen. Maar het is geen overtuiging, het was door mezelf opgelegd. Niet dat daar iets mis mee, maar echt positief? Nee.

4.       Aangeboren positivisme

Dit is het type positief waar je jaloers op bent, maar waar veel mensen zich graag mee willen vereenzelvigen. Emiel Ratelband: Nee. Churandi Martina: Ja!
Het type positiviteit waar je gelijk om en mee kan lachen. Waar je warm van wordt. Zoals kinderen het benaderen. Ontwapenend en eerlijk, zonder na te denken. Ongefundeerd en helder als water. Omdat het er gewoon in zit. Ik ben iets positiever geworden en verbaas me wel eens dat ik me zo goed voel, ondanks wat er is gebeurd.  Vallen is opstaan en doorgaan. Dat is positief.
 
Om meest positieve Nederlander te quoten:
 

Het maakt niet uit wat je doet in het leven. Blijf er positief aan staan. Het gaat niet goed soms maar leer van die fout. Gewoon doorgaan. Positief!

(Churandy Martina)

  

Nulpunt

Ik heb zin om wat te tekenen, zomaar. Misschien wat ideetjes voor een trisuit voor volgend jaar, wie weet. Maar op het blaadje wat voor me ligt heb ik gisteren al wat dingetjes gekrabbeld..
Heb je wel eens een tekening gemaakt op een blaadje waar al iets op gekrabbeld was? Dat tekent lang niet zo lekker als een leeg vel papier. Zo'n tekenvel moet blanco/leeg zijn om echt je hart en ziel in een tekening te leggen.

Lego triathlon.

Als ik vroeger met mijn LEGO aan de slag ging om weer eens een fantastische maanlanceerbasis te bouwen, moest ik ook altijd helemaal met niets beginnen. Een blanco legoplaat voor me en de blokjes verspreid over de vloer. En dan bouwen maar, ontdekken en verbeteren.. Alles wat in je hoofd zat had voldoende ruimte om ergens op die legoplaat of dat lege vel papier te landen.

'Niets' is eigenlijk een fantastische inspiratiebron. Of zoals ik ergens las: Vanuit de leegte en de diepte groeien je grootste krachten, zolang er maar ergens een emotie geraakt wordt.

Dat gevoel dat je echt helemaal tot het dieptepunt moet voordat je weer omhoog kan. Je trainingen lopen niet, maar je gaat nog wel. Je harkt en zwoegt en moddert voort totdat je er helemaal genoeg van hebt. Even niets meer, een tijdje op de bank hangen, sjagerijnen en mopperen en dan opeens, net toen je dacht dat je nu definitief helemaal aan de grond zat komt dat gevoel van binnen dat je er weer uit moet.

Als je hard genoeg geslagen wordt ga je vanzelf uitspraken doen..

Soms heb je eigenlijk even een kleine blessure nodig om jezelf weer even te resetten en opnieuw te starten. Een goeie reden om fysiek gedwongen te worden even alles opnieuw te bekijken.
Ik ben zelf al heel wat keren opnieuw begonnen. Wel altijd vanuit een dieptepunt maar niet altijd met succes weer opgekrabbeld. Soms zat ik gewoon nog niet diep genoeg, had ik dat nulpunt nog niet bereikt. Je weet nooit zeker hoe diep je moet gaan.
Afgelopen zomer was met het afzeggen van de triathlon van Roth voor mij een serieus dieptepunt, maar nu de zomer voorbij is en ik weer vooruit kan kijken is de zin en de motivatie om te trainen ineens weer daar. Je vervloekt het dal op t moment dat je erin zit. Je weet dat je weer omhoog moet, maar als je eenmaal naar boven gaat voel je hoe belonend die tocht omhoog kan zijn.

De mannen van Davilex Eredivisie op het
podium in de eindstand! 

Donderdag zaten we vanuit de Stichting Bevordering Duurport Nederland (het Davilexteam) bij elkaar om naar de toekomst te kijken. Wij zaten ook op het nulpunt nadat vorig jaar al onze lange afstandsatleten om verschillende redenen opstapten. Het glipte uit onze handen. We stonden erbij en keken ernaar. De aansluiting bij het eredivisie team was een goede stap, maar qua besturing lag het eigenlijk bij teamcaptain Rob. Dit was natuurlijk niet waarom wij hier in waren gestapt.


Er ligt een diepe wens bij ons om echt iets voor de triathlon sport te doen, in de diepte en in de breedte. In feite zijn we (Menno, Ruben en ikzelf) verliefd op die lange afstand. De oorsprong van de triathlon, blijft toch het mooiste wat er is. Ook al is het misschien wat minder mediageniek dan de korte afstanden, heroïsch is het in elk geval wel. Vooral omdat het heroisch is op elk niveau van de sport. Dat merk je wel als het onderwerp sport op een feestje wordt aangebroken.. "Hee Niels jij moest toch eerst 200 km fietsen en daarna nog een marathon lopen, toch? ". "Ja, klopt en vergeet het uurtje inzwemmen niet.. oh, en het was maar 180 km hoor" Niet leuk voor iemand die net zijn eerste marathon gelopen heeft, dat begrijp ik.

Niet ALLE ideeën na een nulpunt
zijn goede ideeën.

Heroïsch, zo klinkt het misschien wel, maar zo voelt het niet altijd als je weet hoe diep je moet gaan om de finish te bereiken. Niet alleen tijdens de wedstrijd maar vooral in de voorbereiding. Als je veel alleen traint en een keer 150 km gaat fietsen, dan gaat er wel iets door je heen. Ik heb vroeger wel eens in de Flevopolder staan huilen toen ik in een weekend op en neer van Wageningen naar Harlingen fietste, ook 180 km.
Op vrijdag regen en zondag de hele dag in de mist... verdwalen, kou, lekke banden, eentonigheid... dat gesprek met jezelf.


Nulpunt..

Go Davilexteam

We willen met Davilexteam ook uit dat nulpunt, natuurlijk gaan we door met de eredivisie en hadden we dit jaar een prachtige derde plaats in de Eredivisie triathlon. Maar vanuit de stichting zoeken we naar nieuwe energie. Nieuwe wegen, de blik breder op de sport. Meer betekenen voor jeugd en aankomende talenten. Maar ook voor hen die het gewoon leuk vinden op bij een triathlon gemeenschap te horen en voor en met elkaar verder willen komen. We gaan de lijnen uitzetten, zoeken naar mensen die ons verder kunnen helpen en die wij ook verder kunnen helpen met trainingen, funrides, infoavonden, materiaal.

Ik ben dat nulpunt steeds meer gaan waarderen, want de weg en de strijd omhoog geeft een veel grotere beloning dan het afdalen vanaf het hoogtepunt.


ps. heb jij zin om iets te doen voor het Davilexteam en heb je een talent dat misschien bruikbaar is voor ons team meld je dan aan via: Niels@davilexteam.nl