I am back - Team Triatlon Arnhem

Ik heb het nooit gezegd, maar ik heb het wel gedacht:  “I’ll be back”

Of ik nou een Terminator T-800 ben of een oudere versie uit de 850 series Model 101 of een T1000, maakte mij niet uit. Teruggaan naar het verleden om de toekomst te wijzigen, dat was mijn missie.

Maar deze ochtend voel ik me geen terminator, geen Schwarzenegger, geen topacteur en geen governator. Dit was echt. Pijn, frustratie, angst, nervositeit. Vluchten of vechten.

Wat heb ik me op mijn hals gehaald denk ik. Samen met 3, beduidend snellere, triatleten een wedstrijd gaan doen. Een team triathlon. In een 25 meter zwembad, met een behoorlijk heuvelachtig fiets en loopparkoers.. met z’n 4’n het gehele parkoers zij aan zij afleggen. Samen.

Samen zwemmen, samen een tijdrit rijden en gezamenlijk 5 km hardlopen in Arnhem Noord, op de “weg langs het hazegrietje”, “de weg achter het bos” en zwembad Klarenbeek.
3 atleten die een gezellig een leuk triathlonnetje doen. Die op deze zondagsmiddag cruisend en genietend de wedstrijd afleggen. En ik, dus.

Dat hele gevoel van gezellig een triathlonnetje doen is er nu even helemaal niet.

Ik heb wel goed getraind heb de afgelopen maanden. Zelf een trainingskamp/relaxvakantie op Lanzarote. Eigenlijk veel meer en doelgerichter getraind dan ik ooit voor een hele triathlon gedaan heb. Dat klinkt misschien raar, meestal loop, fiets en zwem ik gewoon waar ik zin in heb, of juist niet. Dat is bevrijdend, want je doet het tenslotte voor de lol. Maar dat kan ook beperkend zijn als je een doel wilt behalen.

Ik heb een doel: Weer 1 triathlon doen na mijn revalidatie.

Zo’n triathlon waar je met een goed gevoel over de finish kan komen. Dat je zegt: ik laat nu alles achter me en ik ga door. Het leven gaat door, hoe dan ook. Vorige maand ben ik weer voor 100% aan het werk gegaan. Daarna besloten dat ik 4 dagen per week ga werken, omdat 5 dagen toch wel veel is. Ik voel me niet beperkt, maar het is natuurlijk wel zo. Niets is hetzelfde, zonder dat er iets is gewijzigd. Proberen alles wel weer zo normaal te kunnen doen als voorheen. Hetzelfde, maar dan anders.. Niels 2.0 (of 3,0 of ‘n T800-101).

Zelf voor mij is het lastig te omschrijven wat er in mijn hoofd is gebeurd na mn CVA. Het voelt alsof mijn accu nu voor slechts 70% kan opladen. Met die 70% kan je wel alles wat je wil doen, maar dan minder. Net als een bij elektrische auto; Je moet plannen waar je moet opladen. Hoe lang is de rit die je gaat maken en is er een oplaadpunt aan het eind van de rit?

Ik negeer het meestal, maar kan er ook niet omheen. Als ik moe ben kom ik echt slecht uit mijn woorden, dan kan ik ze niet vinden. Stilte in mijn hoofd en als ik dat ene woord wil zeggen dan komt er ineens een ander voor in de plaats. Frustrerend. Nog erger omdat anderen het soms niet eens in de gaten hebben.. omdat ik met alle macht aan het compenseren ben.

Vandaag niet, ik ben uitgerust. De hele week voelde ik me slecht, de afgelopen 3 weken 40 uur gewerkt, mijn laatste 40-urige werkweek. Iets teveel gedaan. Ik heb rust genomen en op deze zondag betaalt het zich terug. Ondanks dat ik nerveus ben, ben ik OK!

Als ik het een paar keer tegen mezelf zeg, ga ik er steeds meer in geloven. Ik ben OK, en de vorm is goed. Ook al heb ik afgelopen week alleen woensdag nog een uurtje gefietst. Een gedwongen taper.

(Taperen (En) : letterlijk spits toelopen. Betekenis: Temperen, afbouwen. Term uit de sport komt: het afbouwen van de training (stoppen of verminderen) voor een grote wedstrijd. Door rust te pakken je geestelijk en lichamelijk voorbereiden op een grote prestatie).

Op Lanza alleen maar swim-smiles...

We hebben geen plan, we gaan relaxed doen. Wetsuit or no wetsuit? That is the question. The answer is: Wetsuit! Robert voorop, overall duidelijk de beste en Paul achteraan om mij eventueel een zetje te geven. Wij beginnen goed, maar wel op tempo. De laatste 100 meter merk ik dat er een versnelling komt. Robert denkt: “Laat ik nou iets vooruit gaan zwemmen zodat ik die jongens kan helpen om de kant op te komen”. Peter gaat er vol gas achteraan. Paul geeft mij een duw en ik denk; :”shit, Paul wil dat ik aanhaak”. Door het duwetje van Paul tik ik Peter 'per ongeluk' tegen z’n voeten. Voet-tik-aan- is helaas het internationale teken om DOOR TE ZWEMMEN. Ik zie het bordje voor de laatste baan. Laat me gaan, ik wil eruit.

Mijn grootste angst voor de wedstrijd is trouwens dat ik het bad niet uit kom. Bijna 100 kilo en dan zo’n rand op. Ik had een paar keer geoefend in het zwembad van Sportsplanet in Westervoort. En ondanks, of omdat, dat ik me goed hard afzet word ik het bad uit gelanceerd alsof ik een veertje ben.

Net boven de 7 minuten komen we uit het bad. Dat is 1,5 minuut sneller dan ik zelf alleen zwem. Nu rennen naar de fiets. Rennen nu! 2 jaar lang heb ik geen hartslag gehad hoger dan 170, maar nu ren ik met 186 slagen op de klok naar mijn fiets. Ik probeer me in te houden, geen stress, relax… het is maar een triathlonnetje… Helm op en GENIETEN!! GENIETEN gdvr..

Vanaf het moment dat we het fietsparcours opdraaien begint de klim.. vals plat zo’n 40 hoogtemeters in de volgende 5 km’s omhoog langs ziekenhuis Rijnstate. Ik zie mijn tempo dalen, afhaken.. Peter en Robert voorop en ik steeds een centimeter verder er achter. Kramp in mijn beide bovenbenen. “Het is maar 20 km” zeg ik tegen mezelf..

In mijn beleving overleggen de 3 anderen hoe ze hier mee om moeten gaan en al vergaderend houden ze mij uit de wind. Iemand vertelt een mop en allen lachen, ze zwaaien naar leuke meisjes langs het parkoers. Er wordt gekaart, maar ik ben de enige van de 4 die niet kan overtroefen. Paul informeert de anderen van mijn status en ze komen elk om de beurt naar mij kijken hoe slecht ik er uit zie. “Jij nog wat drinken”; vraagt Peter.. ik zeg : “Euhhmmfppf… Ik..  heb…. al”

Terug naar beneden in de 1e ronde voel ik me alweer beter. En 2e ronde gaat zelfs duidelijk beter. Bijna goed. Lekker! Lopen hetzelfde liedje, eerste ronde heuvel op verschrikkelijk afzien, maar niet gewandeld. Bijna wou ik opgeven, maar Robert liep steevast naast me en praatte me moed in. Ik kon het nu niet meer opgeven.

Dat had ik al heel lang niet meer gedaan; doorlopen. Bij Ironman Maastricht en ook Challenge Almere altijd wel gewandeld en helaas ook in 2017 bij de 4e divisie wedstrijden.. toen ik al duidelijk niet goed in orde was. Nu, dus na zeker 3 jaar, een triathlon wedstrijd zonder wandelen.
EXACT gelijk met z’n 4’n gaan we over de finish. Euforie! Eureka en halleluja. Ik ben weer triatleet. Gewoon gefinisht en niet eens als laatste.

Flink diep gegaan en toch genoten.. Nu wel even gaan liggen best. Mijn hartslagmeter gilt een half uur later dat ik een paar drempelwaarden overschrijd. Ja joh, wat maakt het uit. Ik wil zo elke week wel drempelwaarden overschrijden. Over 3 weken alles nog eens dunnetjes overdoen in Almere. Er valt nog veel te winnen en nog veel meer te genieten. Want ik kan nu eindelijk zeggen: I AM BACK!

Mister positivo!

Ik ben geen positiviteitsguru, geen tsjakka Ratelband, geen stralende Jomanda en zeker niet de “Churandy van de lage landen”.  

 

Positiviteit; ik zag het eigenlijk nooit zo zitten…  

Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, daar ben ik mee opgevoed. Ik ben gewoon een eigenzinnig en eigenwijze calvanist. Lekker Hollands. Boerenkoolstampot met worst. Je zou mij ook bijna een vervelende stugge Fries kunnen noemen. Erger nog, ik kan (kon) me zelfs mateloos irriteren aan mensen die de hele tijd positieve spreuken op hun tijdlijn zetten. Van die mensen die huppelend in het voorterrein ‘zwerven en verdwalen’. Over hoe geweldig het leven allemaal is. Ik geloof(de) het gewoon niet.

En toch, toch, ben ik positiever geworden na mijn operatie en herseninfarct dan dat ik daarvoor was. Toen ik nog ‘gezond’ was en ik alles maar gewoon kon doen en alles kon doen waar ik zin in had. Ben nu positiever over het leven, mijn kansen, problemen. Oké, zeker niet over alles en ook niet elke dag, maar over het algemeen wel positiever. 

In de eerste maanden na mijn operatie was ik in een allesomvattende shock gevangen. Ik leefde nog, dat was het! Maar wat was er allemaal gebeurd? Alsof het leven met een noodstop tot stilstand kwam en ik daarna weer heel langzaam moest optrekken. Het absolute 0-punt voor mijn hoop was bereikt.

Ik had in het ziekenhuis na een aatal dagen de 50-meter test doorstaan. In de gang een eindje wandelen met de fysio. Mijn eerste PR in mijn nieuwe leven. Die eerste 50 meter wandelen was het signaal dat het vanaf nu allemaal beter zou gaan.

Een paar dagen ervoor, de dag na mijn herseninfarct, strubbelde ik nog fors tegen toen de dienstdoende fysiotherapeute mij uitlegde dat ik vandaag nu echt wel op de stoel moest gaan zitten. Dat was goed voor mij.

Ik ging zitten op de koude harde stoel naast mijn bed, met alle toeters en bellen aangesloten.

Ik zat nog helemaal onderin mijn dieptepunt. Ik heb aan de zaalarts duidelijk gemaakt dat ik die nazi-kamparts niet meer bij mijn bed hoefde te zien. Voor je het weet was ik over een paar dagen sterk genoeg om die stoel door haar strot heen te duwen. Dat wilde ik natuurlijk niet.

 

Maar dat was natuurlijk nog voordat ik in een euforie wolk terecht kwam. Het kon vanaf daar alleen maar beter gaan.

Alles komt goed, alles valt mee..  Hee ik kan alweer een hele trap oplopen. 100 meter buiten lopen en weer terug. Ik kan nu soms weer eens een liedje meezingen, bonus! De eerste keer zwemmen; bonus! De eerste keer buiten fietsen; bonus! Hardlopen… zwaar, vermoeiend, onmogelijk. Allemaal bonus!

Ik kon het toen niet en nu kan ik het toch. Zo ging het eigenlijk 6 maanden lang, elke dag iets beter, iets sterker. Meer energie, van 1 keer 20 minuten koffie drinken op het werk naar 5 uur per dag op kantoor.

Na een maand of 6 begon pas het besef bij mij in te dalen dat het wellicht allemaal wel eens iets minder zou kunnen worden dan wat ik ervoor had. Ik had het idee dat alles weer helemaal normaal zou worden. Alles weer normaal, dat klonk goed. Ik stoempte en werkte en deed alles om aan mezelf te bewijzen dat ik alles weer aan kon. Alles!

Dat was mij voor de operatie ook beloofd: “meneer Koster u kunt straks weer net zoveel als een paar jaar geleden toen u voor het eerst klachten kreeg..” Dat zei de arts immers de avond voor de operatie. Helaas zaten er wat kleine lettertjes onderaan het contract.  Er zijn altijd complicaties waar je rekening mee moet houden, helaas. Er was geen andere optie, dus de risico’s moest ik wel aanvaarden. Het alternatief zou zijn dat ik op een weekendritje dood langs de weg zou belanden. Geen geweldig vooruitzicht.

Ik moest een nieuwe weg inslaan en positief denken helpt me om te relativeren, om afscheid te kunnen nemen van mijn oude leven en met een nieuw leven te beginnen. Niels 2.0.

Met nieuwe regels en grenzen. Nieuwe grenzen proberen te stellen.. wat minder allemaal, op afstand.

Soms verval ik in oude gewoontes, ga ik s’ avonds weer ergens vergaderen, laat ik me meeslepen op de fiets of op een feestje. Ik word er keihard op afgerekend, de dag(en) erna. Maar daarna pak je het weer op, want je wil vooruit. Het liefst alles weer helemaal normaal. Zoals daarvoor normaal was maar dan net iets anders of misschien wel beter.

In februari had ik een gesprek met de psychotherapeut waarbij ik mezelf verwonderde dat ik zo verrekte irritant positief was. Ondanks alle ellende zag ik het steeds zo positief in.

Maar wat is ‘positief zijn’ vroeg ik aan hem. Waarom kan je na zoiets überhaupt positief zijn? 
Ik heb gelukkig tijd genoeg om daar nu over na te denken en 4 vormen van positief denken ontleed

1.       Het ‘Niet positief’ denken

Het geluk bij een ongeluk positief. Het had allemaal erger kunnen zijn, je hebt maar geluk gehad. Is er 1 been afgezet? Nou dan heb je geluk gehad, want het hadden ook je beide handen kunnen zijn. Dat is geen positiviteit, dat is negativiteit. Geen empathie, geen inleving. Ontkennen en negeren. Het is eigenlijk een satire van positief denken.

2.       Eigenwijs positief

Tegen beter weten in denken of moeten denken dat het allemaal positief is. Ik noem even het tegeltje: het is de weg niet de eindbestemming waar je geluk vindt. Het is nergens op gebaseerd en gewoon onwaar. Het is het soort positiviteit waar de ellende vanaf druipt. Ik ‘moet’ positief denken, maar ik weet eigenlijk niet waarom. Het type positiviteit waar je met mindfullness mee wordt doodgegooid of op tegeltjes . Het overkomt je echt niet, je moet er voor werken!
Een Tegen-beter-weten-in-positiviteit.

3.       Volhardend positief

Heel lang dacht ik dat ik wist was positief denken was.  Op de afsluitende marathon van de Ironman had ik me ingeprent dat ik ‘gewoon’ ging finishen en dat mijn positieve instelling mij hier ontzettend  bij ging helpen. Maar ik was gewoon alleen maar eigenwijs. Ik kon gewoon niet opgeven en gaf het een naam: positiviteit. Om het kracht te geven lachte ik er altijd bij. Zie die Niels eens gaan. Positief? Nee, wel eigenwijs en volhardend. Het is het voorportaal van positiviteit; hoop. Hoop had ik wel. De hoop dat ik iets kon of wilde doen. Maar het is geen overtuiging, het was door mezelf opgelegd. Niet dat daar iets mis mee, maar echt positief? Nee.

4.       Aangeboren positivisme

Dit is het type positief waar je jaloers op bent, maar waar veel mensen zich graag mee willen vereenzelvigen. Emiel Ratelband: Nee. Churandi Martina: Ja!
Het type positiviteit waar je gelijk om en mee kan lachen. Waar je warm van wordt. Zoals kinderen het benaderen. Ontwapenend en eerlijk, zonder na te denken. Ongefundeerd en helder als water. Omdat het er gewoon in zit. Ik ben iets positiever geworden en verbaas me wel eens dat ik me zo goed voel, ondanks wat er is gebeurd.  Vallen is opstaan en doorgaan. Dat is positief.
 
Om meest positieve Nederlander te quoten:
 

Het maakt niet uit wat je doet in het leven. Blijf er positief aan staan. Het gaat niet goed soms maar leer van die fout. Gewoon doorgaan. Positief!

(Churandy Martina)

  

Stayeren is schitterend!

Als kerverse jury van de NTB en als triatleet hoor ik natuurlijk voor de volle 100% achter de nieuwe campagne te staan van de NTB: Stayeren = Storend , maar daar heb ik toch wat moeite mee.
Stayeren is namelijk helemaal niet storend. Stayeren is fantastisch. Stayeren is stiekem. Stayeren is lekker.

In het wiel licht meegezogen worden in de luwte van het harde werk van je voorganger. Onwetend van de harde gesel van de wind. Het kopwerk over laten aan de knechten. Wie wil er eigenlijk knecht zijn? Alleen een knecht van jezelf!


Als wielerliefhebber geniet ik optimaal als bij waaierkoersen alles op de kant wordt gezet.
Stayeren in optima forma! Wie zegt dat stayeren saai is, dat er geen uitdaging in zit? Is de Tour de France uitrijden of zelfs winnen een mindere prestatie omdat er gestayered wordt? Zelf in de ITU worldcup en de Lotto Eredivisie Triathlon wordt er volop gestayerd in de -stayer- wedstrijden. Ja precies.

Stayeren is ook een beetje stiekem, en stiekem is stiekem best wel eens lekker. Wie heeft er nog nooit iets gedaan wat niet mocht..kom op! Spieken, een snoepje uit moeders snoeppot, iets te hard rijden, een beetje minder belasting betalen.. en stayeren.

Dan denk je natuurlijk: Niels dus jij doet dat ook allemaal? oh oh oh.
Eh..nee! (behalve dat van de snoep).

Ik zeg niet dat ik nog nooit een stukje gestayerd hebt, zeker niet. Ik ben zelfs wel eens aangesproken op stayeren terwijl ik helemaal niet wist dat ik aan het stayeren was. Ik dacht gewoon dat ik werd ingehaald, maar goed.

En ja, ik heb ook wel eens 50 meter achter iemand gehangen. Dit wordt natuurlijk even pijnlijk, maar goed ik kom er maar vooruit. 

Bij Challenge Almere 2012.. na 150 km, ik was best al een beetje stuk. Laatste draai tegen de wind in, iemand haalt me net na de bocht in. Ik ga op 'n illegale 3 meter hangen en heeeeeel langzaam laat ik het gat vallen. Genietend van mijn stoute actie en met het gevoel alsof ik een 4 cilinder heb aangezet. 

Nog geen 10 seconden later rijdt er van achter een motor van de NTB naast me.."wat ben je aan het doen?, vraagt de jury". Ik zeg: "eh.. aan het stayeren..?", "Ik dacht als ik nou heel even...je weet wel.. al die groepen die..eh.. ach ja..stayeren.." Hij lacht en ik ook. Er is al een gat van 100 meter gevallen met mijn voorganger, want eigenlijk heb ik het niet nodig. Maar ik dacht heel even aan die waaieretappe.. op de kant, in het wiel.

De motor is alweer vertrokken en ik denk: "nog maar 30 km, wat is dat nou eigenlijk" Heel stiekem heeft de jury mij een beetje geholpen door me even uit m'n dipje te halen. De NTB jury motor is ondertussen bij een groep van een man of 15 aangekomen die een paar minuten voor me rijdt.. zou hij ze daar ook zo vriendelijk aanspreken?

Maar als je niet genoeg getraind hebt of je kan gewoon niet hard genoeg, of je bent gewoon een watje,  dan biedt stayeren natuurlijk uitkomst. Voor al die triatleten die het alleen niet redden tegen de wind. 180 km is ook verschrikkelijk ver. Als je het niet redt dan zoek je hulp. Gewoon lekker makkelijk, zoals je vroeger achter moeders rug achterop de fiets zat, weggedoken achter haar lange regenjas, jij je knuffel dicht tegen je aangedrukt. Of al die medeleerlingen die toch liever de bus naar school namen in plaats van in de regen op te stappen. In de winter van '85 was ik er nogal trots op dat ik (samen met Anton) als enige bij -15, sneeuw een oostenwindkracht 7 met een gevoelstemperatuur van -21 graden Celcius in een sneeuwstorm naar school fietste. OK, toegegeven,  i moest bij aankomst op school  bijna overgeven van de kou, maar het gaf me toch een warm gevoel. Er werd niet gestayerd!

Stayeren: ik vind het niet storend, ik vraag me alleen af of je het wel wil als je triathlon doet.

Bij Jordy achter op de motor!

In Almere werd in de 3e divisie (OD) ook aardig wat gestayerd. Echter, als je dan achter op de motor zit, is het opeens best lastig om nou precies aan te wijzen wie er nou echt aan het stayeren en wie er slachtoffer van de omstandigheden is. Je ziet 7 - 8 atleten vrij dicht bij elkaar rijden, 3 halen in en 3 worden ingehaald, 1 zit kapot en 1 hangt er wat tussen in. Je moet best wel een flink gat laten vallen wil je uit deze groep komen, denk ik, of heel hard gaan fietsen als je er voorbij wil, met windkracht 6.

Tegen 1 atleet zeg ik dat ie een gat moet laten vallen..gelijk allemaal misbaar. Aha! Dus die stayert, denk ik. Tegen een ander kijk ik alleen boos en schud ik m'n hoofd. Tegen atleet nr 3, die een poging doet om in te halen, zeg ik dat ie echt wel wat harder moet gaan fietsen of het anders het inhalen maar moet opgeven, want dit lijkt nergens op. Tegen de andere 'inhaler' roep ik alleen: "Hee, fiets eens door" boze blik.. ja, dus ook stayeren.. ;-)

We rijden ze voorbij en wachten ze even later weer op... Ik bespreek het met mijn motard en geniet er wel van.

Naast mijn DavilexTeam werkzaamheden en het jureren bij de NTB binnenkort zelf weer aan de slag bij de Frysman. Hele triathlon, kleine wedstrijd en dus geen of weinig kans op stayeren. Een beetje ouderwets,  zoals het allemaal begon. Mijn eerste triathlon in 1987, Witmarsum (ook in Friesland). Had toen nog nooit meer dan 100 meter gezwommen en de fietsroute kreeg je op een kaartje, zodat je zelf de weg kon vinden. In de verte zag ik nog een deelnemer, ik deed mijn uiterste best om die in beeld te houden, zodat ik wist dat ik nog goed zat.
Ik wist helemaal niet wat stayeren was, je fietste gewoon je route en liet je kaart stempelen!

Stayeren is modern, zoals selfies op de fiets en motortjes in het frame. Dan beter een eenzame fietser, je kop in de wind en afzien, want dat is nog altijd beter dan een zakenman..

De zon schijnt er is geen reden

Met rotweer en met harde wind te gaan fietsen

Als ie maar geen voetballer wordt

Ze schoppen 'm misschien half dood

Als ie maar geen voetballer wordt

Ze schoppen 'm misschien half dood

Maar liever dat nog

Dan een bord voor z'n kop van een zakenman

Want daar wordt ie alleen maar slechter van

(Boudewijn de Groot)

Kwestie van plannen.

Om te starten, zomaar even wat kreten uit mijn eigen blogs van de afgelopen tijd:

• Ik doe maar wat
• Ik ben allergisch voor schema's
• Ik ben lui
• Ik hou niet van veel trainen

O, ja en deze nog; dit jaar doe ik in juli 2 hele triathlons. Frysman (9 juli) en Ironman Maastricht (31 juli).

Dat vinden sommige mensen raar, een beetje maar, gelukkig. Dat geeft natuurlijk niet. Ik vind ook heel veel dingen raar, of een beetje raar. Je accepteert het, want het hoort er bij. Zo is het leven. Wat je kent vind je normaal wat je niet kent is raar. Dat is normaal.

Verwarrend? Nee toch? Even een paar voorbeelden:

Er zijn mensen die planten drogen, aansteken en dan de rook inademen: heerlijk, verslavend lekker zeggen ze! Lijkt mij afschuwelijk.

Van de week zag ik een reclame van een gerenommeerd vrouwenmerk die vrouwen aanraadde de hele dag met een afdoende  laag chemicaliën op hun huid rond te lopen, het liefst meteen na het opstaan omdat je er dan zo gezond en jong uitziet. 'Omdat je het verdient' zeggen ze dan. Er zijn best veel dingen die ik niet goed begrijp.

Ik zag laatst een hippe blog over voedsel, ik bedoel superfoods.
Het is afschuwelijk wat sommige mensen 's ochtends op hun bord leggen en dan met een Über grote glimlach de dag beginnen. Aardbeien met havermout, vers gestampte linzen in zure yoghurt, Tarwegras met zeewier-shake; "een superstart van je morgen". "Laat je nakijken"; denk ik dan.

Dat komt omdat ik gewend ben 'sochtends een broodje hagelslag te eten en een glas melk te drinken. Dat is anno 2016 helemaal niet meer verantwoord. De gluten-, suiker-, tarwe- en lactose-intoleranties vliegen je om de oren. Dat ik de deur nog uitkom om wat te presteren is op zich al een raadsel.

Dus die 2 hele triathlons moet je in het perspectief zien van mijn verknipte levensstijl.
Ik geef toe; ik train wellicht niet zo gestructureerd als andere atleten en ik plan misschien wat grootmoedig, maar het is niet zo dat er helemaal geen plan achter zit. Daarvoor moet ik even iets kort over bosbouw toelichten.

Een gewild t-shirt voor bosbouwers

Wat? Bosbouw? Ja, ik heb Bos en Natuurbeheer gestudeerd aan de Hogeschool Larensteijn. Vroeger werd dat wel eens oneerbiedig: De Bosbouwschool genoemd. Nu is het een university of applied sciences. Het zal wel zo'n superfood/intollerantie achtig modeverschijnsel zijn.

Even eerlijk: Bos en natuurbeheer is de leukste studie die je kunt doen. Ik heb er 4 jaar heerlijk in de bossen rondgelopen en lekker vogels en planten gekeken. Het behoorde tot de normale zaken tijdens de opleiding om kuilen te graven, dwars door het bos te banjeren, met stokken te gooien. Het is een soort verlengd speelkwartier voor buitenliefhebbers. Er is echter 1 ding dat ik heel goed onthouden heb van mijn studie Bos en Natuurbeheer: procesplannen. OK, het is een beetje Cruyferiaans; maar je hebt dus in feite 2 verschillende manieren om planmatig te werken: 

• Einddoelplanning.
• Procesplanning.

Einddoelplanning.
Bij einddoelplanning staat wat je nu doet in het teken van wat je straks wilt bereiken. Zo plannen de meeste mensen hun wedstrijden en projecten. Het probleem met bosbeheer is dat je normaliter niet meer in leven bent op het moment dat jouw plannen realiteit worden. Bomen en bossen doen er nu eenmaal minimaal 2 á 3 mensenlevens over om een beetje tot volwassenheid te komen. 

Boompje groot, plantertje dood...
Een gevleugelde uitspraak van
Rien Poortvliet in De Kabouter

Kabouters vinden dat misschien om te lachen, maar voor mensen is het een pijnlijke waarheid. Daarnaast veranderen in 300 jaar de eisen en wensen van de maatschappij, dus hoeveel zin heeft het om een einddoel te plannen? Zeker als je ziet dat je dat doel in de toekomst misschien ook wel nooit haalt. Kies dan voor een goed alternatief waar je wel invloed op hebt.

Procesplanning. 
Als je zorgt voor voldoende verjonging, leeftijdsopbouw, doodhout en recreatie mogelijkheden etc dan voldoet elk bos aan jouw maatschappelijke 'doel'. Beter gezegd als je de processen die je belangrijk vind onder controle hebt dan voldoe je automatisch aan je doelstelling en bij bosbeheer is dat het maatschappelijke doel. En!!! Je hoeft geen 300 jaar te wachten om je project op te leveren.

Dit principe kan je uiteraard ook in je persoonlijke leven toepassen. 
Dus gewoon de dingen die je leuk of belangrijk vindt voldoende aandacht geven, zonder precies te kijken of dat in de toekomst wel helemaal volgens plan verloopt. Ja, ik vind trainen leuk, maar ik vind het vooral leuk om af en toe een fysieke en mentale uitdaging aan te gaan. Ik hou ook van mijn gezin en van lekker eten. Zelfs werken kan leuk zijn (hahahah, nee ik meen het) Allemaal zaken die in het leven voorbij komen. 

Tijdens ontwikkelgesprekken op je werk of bij sollicitaties vraagt men wel eens: Waar wil je staan over 5 jaar? Ik heb nog nooit daar gestaan wat ik tijdens gesprekken 5 jaar daarvoor aangaf te willen staan. De wereld verandert en je verandert mee. 
Waar ik over 5 jaar wil staan? Wat dacht je van ergens gezond en gelukkig samen met mijn gezin, dan maakt de plek waar je staat toch helemaal niet meer uit.

Dus die 2 hele triathlons in 1 maand is niets meer of minder dan een mooie samenloop van omstandigheden. Iets wat toevallig precies op dit moment in mijn leven het beste uitkomt. Wordt het gemakkelijk? Krijg ik achteraf spijt? Ga ik het halen? Ik weet het niet, ik weet wel dat ik er heel veel zin in heb.

En op 1 augustus zit ik bij mij achter in de tuin, op een kratje bier terwijl de BBQ aan staat en denk ik ongeacht het resultaat: "wat een mooi leven heb ik toch!".

Nulpunt

Ik heb zin om wat te tekenen, zomaar. Misschien wat ideetjes voor een trisuit voor volgend jaar, wie weet. Maar op het blaadje wat voor me ligt heb ik gisteren al wat dingetjes gekrabbeld..
Heb je wel eens een tekening gemaakt op een blaadje waar al iets op gekrabbeld was? Dat tekent lang niet zo lekker als een leeg vel papier. Zo'n tekenvel moet blanco/leeg zijn om echt je hart en ziel in een tekening te leggen.

Lego triathlon.

Als ik vroeger met mijn LEGO aan de slag ging om weer eens een fantastische maanlanceerbasis te bouwen, moest ik ook altijd helemaal met niets beginnen. Een blanco legoplaat voor me en de blokjes verspreid over de vloer. En dan bouwen maar, ontdekken en verbeteren.. Alles wat in je hoofd zat had voldoende ruimte om ergens op die legoplaat of dat lege vel papier te landen.

'Niets' is eigenlijk een fantastische inspiratiebron. Of zoals ik ergens las: Vanuit de leegte en de diepte groeien je grootste krachten, zolang er maar ergens een emotie geraakt wordt.

Dat gevoel dat je echt helemaal tot het dieptepunt moet voordat je weer omhoog kan. Je trainingen lopen niet, maar je gaat nog wel. Je harkt en zwoegt en moddert voort totdat je er helemaal genoeg van hebt. Even niets meer, een tijdje op de bank hangen, sjagerijnen en mopperen en dan opeens, net toen je dacht dat je nu definitief helemaal aan de grond zat komt dat gevoel van binnen dat je er weer uit moet.

Als je hard genoeg geslagen wordt ga je vanzelf uitspraken doen..

Soms heb je eigenlijk even een kleine blessure nodig om jezelf weer even te resetten en opnieuw te starten. Een goeie reden om fysiek gedwongen te worden even alles opnieuw te bekijken.
Ik ben zelf al heel wat keren opnieuw begonnen. Wel altijd vanuit een dieptepunt maar niet altijd met succes weer opgekrabbeld. Soms zat ik gewoon nog niet diep genoeg, had ik dat nulpunt nog niet bereikt. Je weet nooit zeker hoe diep je moet gaan.
Afgelopen zomer was met het afzeggen van de triathlon van Roth voor mij een serieus dieptepunt, maar nu de zomer voorbij is en ik weer vooruit kan kijken is de zin en de motivatie om te trainen ineens weer daar. Je vervloekt het dal op t moment dat je erin zit. Je weet dat je weer omhoog moet, maar als je eenmaal naar boven gaat voel je hoe belonend die tocht omhoog kan zijn.

De mannen van Davilex Eredivisie op het
podium in de eindstand! 

Donderdag zaten we vanuit de Stichting Bevordering Duurport Nederland (het Davilexteam) bij elkaar om naar de toekomst te kijken. Wij zaten ook op het nulpunt nadat vorig jaar al onze lange afstandsatleten om verschillende redenen opstapten. Het glipte uit onze handen. We stonden erbij en keken ernaar. De aansluiting bij het eredivisie team was een goede stap, maar qua besturing lag het eigenlijk bij teamcaptain Rob. Dit was natuurlijk niet waarom wij hier in waren gestapt.


Er ligt een diepe wens bij ons om echt iets voor de triathlon sport te doen, in de diepte en in de breedte. In feite zijn we (Menno, Ruben en ikzelf) verliefd op die lange afstand. De oorsprong van de triathlon, blijft toch het mooiste wat er is. Ook al is het misschien wat minder mediageniek dan de korte afstanden, heroïsch is het in elk geval wel. Vooral omdat het heroisch is op elk niveau van de sport. Dat merk je wel als het onderwerp sport op een feestje wordt aangebroken.. "Hee Niels jij moest toch eerst 200 km fietsen en daarna nog een marathon lopen, toch? ". "Ja, klopt en vergeet het uurtje inzwemmen niet.. oh, en het was maar 180 km hoor" Niet leuk voor iemand die net zijn eerste marathon gelopen heeft, dat begrijp ik.

Niet ALLE ideeën na een nulpunt
zijn goede ideeën.

Heroïsch, zo klinkt het misschien wel, maar zo voelt het niet altijd als je weet hoe diep je moet gaan om de finish te bereiken. Niet alleen tijdens de wedstrijd maar vooral in de voorbereiding. Als je veel alleen traint en een keer 150 km gaat fietsen, dan gaat er wel iets door je heen. Ik heb vroeger wel eens in de Flevopolder staan huilen toen ik in een weekend op en neer van Wageningen naar Harlingen fietste, ook 180 km.
Op vrijdag regen en zondag de hele dag in de mist... verdwalen, kou, lekke banden, eentonigheid... dat gesprek met jezelf.


Nulpunt..

Go Davilexteam

We willen met Davilexteam ook uit dat nulpunt, natuurlijk gaan we door met de eredivisie en hadden we dit jaar een prachtige derde plaats in de Eredivisie triathlon. Maar vanuit de stichting zoeken we naar nieuwe energie. Nieuwe wegen, de blik breder op de sport. Meer betekenen voor jeugd en aankomende talenten. Maar ook voor hen die het gewoon leuk vinden op bij een triathlon gemeenschap te horen en voor en met elkaar verder willen komen. We gaan de lijnen uitzetten, zoeken naar mensen die ons verder kunnen helpen en die wij ook verder kunnen helpen met trainingen, funrides, infoavonden, materiaal.

Ik ben dat nulpunt steeds meer gaan waarderen, want de weg en de strijd omhoog geeft een veel grotere beloning dan het afdalen vanaf het hoogtepunt.


ps. heb jij zin om iets te doen voor het Davilexteam en heb je een talent dat misschien bruikbaar is voor ons team meld je dan aan via: Niels@davilexteam.nl

De Hermannen-loop!

Nog even en dan is het weer zover; de grootste hardloopwedstrijd van Nederland..
voor vrouwen dan. Aanstaande 17 mei gaat het weer losbarsten. De Marikenloop.  Het is het carnaval van het hardlopen in strak (of minder strak) fluoriscerend groen, geel en vooral roze. Een bonte stoet van hijgers en zweters, 100% vrouw. Voor slechts een kleine 20 euro mag je als vrouw met alleen maar andere vrouwen hardlopen.

Nu denk je misschien: "Niels  heb jij zo'n hekel aan vrouwen, dat je hier een punt van maakt?". Nee, nee, helemaal niet. Ik heb he-le-maal geen hekel aan vrouwen.

Sterker nog ik kreeg onlangs nog een compliment (van een vrouw dus!) dat ik zo in contact stond met mijn vrouwelijke kant, doordat ik volkomen kleur-georiënteerd op mijn nieuwe fiets rondjes aan het rijden was in bijpassende outfit en zelf een foto maakte in bijpassende omgeving. Ik probeer zo modern mogelijk te zijn en ben juist getroffen door deze plotselinge afscheiding.

Ik vraag mij namelijk af, wat hebben wij mannen eigenlijk (nu weer) verkeerd gedaan? Want ik wil natuurlijk niet iets verkeerds doen waardoor vrouwen tot dit soort wanhopige acties komen. Een vrouwenloop is immers niets anders dan een uiterste roep om hulp. Ik wil die hulp bieden.

Mijn grootste verbazing is overigens niet zozeer dat er een 'vrouw-only' evenement wordt georganiseerd, dat is een kwestie van commercie en moderne uitbuiting, maar ik ben vooral verbaasd dat er ook zoveel vrouwen aan willen meedoen. Is er binnen bestaande loopevenementen soms niet voldoende ruimte voor vrouwen?

Of hebben ze (vrouwen) bij ons (mannen) jarenlang de indruk gewekt dat ze graag overal in gelijke mate aan mee wilden doen, maar dat dat nu helemaal niet waar blijkt te zijn. Nog geen 100 jaar geleden gaven we ze nota bene stemrecht. Gewoon omdat ze dan ook mee konden doen, leuk toch! Zelfs de SGP stond in 2013 al toe dat vrouwen officieel lid mogen worden van de partij.
Menig bedrijf heeft in zijn maatschappelijk doelstellingen staan de verhouding man/vrouw op 50-50 te zetten.

Het voelt nu toch ineens alsof vrouwen in hun snoezelige pakjes vooral op de voorgrond willen staan in een maatschappij waarbij geen ruimte is voor mannen.

Overigens, dat zo'n -verboden-voor-mannen-evenement nou bij uitstek 'de Marikenloop' moet heten is mij al helemaal niet duidelijk. Voor zover ik opgelet heb tijdens de middelbare school (want ik was natuurlijk vooral heel druk met het bewonderen van de vrouwlijke helft bij mij in de klas) , maar zover ik heb opgelet was die Mariken van Nieumeghen gewoon de hoe..ah  eh de lichtekooi van de duivel zelf!
Straks lopen al die roze gemutste zwetende lycra schepsels in een eerbetoon aan die hoe.. eh dame door Nijmegen of Nieumeghen te paraderen.  O, ja.. ik weet wat je gaat zeggen, later toen ging die Mariken toch weer op het goede pad.. dat klopt; Toen ze klaar was met hardlopen! Berouw komt na de zonde.

Nee het wordt tijd dat mannen meer aan zichzelf gaan denken. We hebben gelukkig al een eigen programma op RTL9 met "Meer voor mannen". Dat is natuurlijk al perfect. Maar ook op sportief vlak moeten wij onze eigen plek claimen en ruimte geven aan onze mannelijkheid.

Er is gewoon behoefte aan een mannenloop of een 'Hermannenloop',  Herman, gewoon omdat het woord man er in zit. Hermano..broer in het spaans. Ik zie Danny Trejo bij de start. Grote snor versiert zijn hoofd.  Run or I shoot ...perfect!

Er moet niet teveel gepland worden. Spontaan lopen, waar je zin in hebt. Gewoon lekker ongeorganiseerd. Op 17 mei uiteraard. Vetrek bij mijn voordeur. Route? Ach, we zien wel.
Wij mannen zijn gezegend met een perfect richtingsgevoel en oriëntatie vermogen. Wij komen altijd weer thuis. (ook zonder bordjes).

Geen opsmuk, geen fancy okergeel kleurige t-shirts of turquoise herinneringen. Natuurlijk kan ik thuis van een paar flinke takken gewoon een schijf afzagen, waar je daarna zelf met een soldeerbout een H in mag branden, natuurlijk. Kijk dat is mannenwerk.

Dat je daarna, na een paar biertjes, je medaille in de BBQ gooit, tsja dat neem je voor lief.

We maken het immers onvergetelijk door een paar biertjes te kloenken op onze mannelijkheid.
Omdat we rond BBQ tijd klaar willen zijn (en nog moeten indrinken) denk ik dat we rond 15:30 starten, maar kan ook iets later zijn, of eerder. Immers: mannen zijn toch altijd op tijd. En dan heb je gelijk een excuus om niet op je vriendin te hoeven wachten in Nijmegen. Afzetten en dan hup naar Elst!  Lekker een uurtje lopen.

Als iedereen een paar euro meeneemt en we finishen bij de Jumbo voor, kunnen we gelijk bier en worsten halen. Zo makkelijk is dat.
En als je nou je vriendin op de terugweg uit Nijmegen zo rond een uur of 20:00 laat langsrijden, kan ze je mooi meteen mee naar huis BOP'n. Dan heeft ze toch het idee dat ze "achter het stuur zit"!

Zie ik je de 17e?
Mail ff als je komt.

ps. finishselfies verboden.
pps. samen warm'uppen of cooliedownieoo doen we ook niet!

ppps. snorren zijn aanwezig!

Ken je die mop van die hardloper...

Herkenbaar: lachend over de finish 

Als vader van 2 opgroeiende puberjongens (12 en 15 jaar) merk je snel dat je eigen gevoel voor humor een heel stuk wordt afgeplat. Ik kan tegenwoordig weer volop genieten van de meest flauwe humor die er bestaat, helemaal als ik een van mijn jongens kan betrappen op een soort van plaatsvervangende schaamte. Het type humor wat ik sinds de brugklas niet meer ben tegengekomen is weer volop aanwezig... en ik voer thuis de boventoon.

Opmerkingen als: “Hee tas, waar ga jij met die brugpieper naar toe..?” maak ik 's ochtends standaard.

Evenals mijn doorsnee antwoord op elk probleem wat mij wordt voorgelegd door de mannen:
 “weet je wat daar tegen helpt?....  Vroeg naar bed gaan”.
Waarbij dat laatste vaak in koor door beide heren wordt uitgesproken.

Ja ik ben thuis de lolbroek van de bingo..

Zo vind ik het ook zo heerlijk om, als ik in de auto zit, uitgebreid flauw commentaar te geven op andere hardlopers en wielrenners..

“Kijk die dan lopen, die kon zeker geen fiets betalen” of

“Als ie nog langzamer gaat dan kan ie beter omdraaien en achteruit lopen..  gaat ie sneller “.

“Zie hem eens lekker bezig zijn… “

 “Zou ie weten dat de snackbar de andere kant op is?”

“Dat is of een slechte dief of een heeele slechte hardloper”

“Als hij dat hardlopen voor de lol doet, dan moet ie het thuis echt heel slecht hebben..”

“Kijk hem dan, hij wil wel naar huis, maar hij durft niet”

Zomaar een kleine greep aan wat ik zoal roep als ik met de puberende meute in de auto zit.. Voorspelbaar, weinig diepgang en licht (zelf)spottend.  Sarcasme en cynisme het zijn de moderne wapens van de middelbare man.

Natuurlijk is dit allemaal in de bescheiden privé omgeving en nooit gericht tegen een loper of fietser zelf. Nee, ik zou daar gek zijn, die loper en fietser ben ik natuurlijk zelf ook. Niemand beledigen, gewoon een beetje lol (om jezelf) maken.

Valt even niets te lachen voor Dolf

Heb jij als hardloper wel eens tegen een andere hardloper geroepen:  “Hee, ze hebben hem al?” ik wel.  Altijd lachen om de meest foute hardloopgrappen, werkt aanstekelijk.

Helaas zie je dat er tijdens het hardlopen maar weinig te lachen valt. Je komt ook maar heel weinig lachende hardlopers tegen. Lachen en hardlopen horen, met uitzondering van Dolf Jansen misschien, ook niet echt bij elkaar. Alhoewel  Dolf ook niet echt de grappigste hardloper is, maar wel een hardlopende grapjas. Dat dan weer wel.

Altijd lachen heeft ook nadelen

Al die vermoeide gezichten die je op een doordeweekse trainingsdag tegenkomt. Mensen (mannen en vrouwen) die tijdens hun trainingsrondjes boos in het rond stampen. Ik kan me voorstellen dat sommige niet-hardlopers wel eens het idee krijgen dat dat joggen daarom dus ook helemaal niet zo leuk is.

Als je een hardloper ziet met een gezicht dat op onweer staat, dan ga je al gauw denken dat die mensen het niet echt naar hun zin hebben.

Alsof ze extra hun best doen om zoveel mogelijk afstand tot hun omgeving te creëren. Oordoppen in om zich helemaal los van hun wereld te maken. Het werkt wel. Je kan met zoiemand geen contact maken, niets delen of even vriendelijk gedag zeggen. Laat ze gaan, loslaten. Het is niet altijd de sociale happy community die hardloopsamenleving. Er is trouwens wel een manier om altijd lachend door het leven te gaan, maar ook dat heeft zo zijn beperkingen...

Kijk, als je nou echt (echt, echt, echt) moe bent, dan snap ik het weer wel.. na 42 km doorstampen heb je even geen zin meer om te lachen. Dan zit je er doorheen en ben je kapot, logisch. Gek genoeg toveren de meesten juist dan nog een bizarre grimas op het gezicht zodra de finish in zicht komt. Kijk! Ze kunnen het dus toch, denk ik dan. 

Tijdens een trainingsrondje mag er wat mij betreft wel wat meer gelachen worden, ook als het regent of waait of je gewoo niet zo'n zin hebt. Als is het maar om elkaar als hardloper een beetje aan te moedigen. Je hoeft ook niet echt te schaterlachen, maar een kleine glimlach van loper tot loper. Heb je even niets om te lachen? ook al is het 1 april, denk dan aan die mop van die bankzitter die wilde gaan hardlopen.. ken je die?

Hij ging niet....

Mijn top 10 van Challenge Almere!

Afgelopen zaterdag was het zover. Mijn tweede deelname aan de hele triathlon van Almere. 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,1 km hardlopen. Dat allemaal uiteraard zo snel mogelijk. Mijn eerste plan was om vooraf alvast een raceverslag te schrijven. Maar dat leek zelfs mij iets te gewaagd. Achteraf is dan misschien weer wat slapjes, dus ik heb mijn eigen top 10 ervaringen van deze wedstrijd even op een rijtje gezet. 

Als ik het zo terug lees, heb ik genoten. Was het een mooie race (met prachtig weer) en een fantastische ambiance. Het mooiste is natuurlijk dat het voorbij is, maar ik gelukkig nog wel de foto's heb!

Dit jaar niet eens een hand of voet in mn gezicht gehad!

1.  Ik had niet verwacht dat ik het ooit zou zeggen, maar zwemmen bij de triathlon is echt een makkie. OK, misschien heb ik maar 1 goed zwemonderdeel per jaar, maar tot nu toe is dat dus steeds tijdens de triathlon van Almere geweest. Ik was iets langzamer dan 2 jaar terug (1:05 i.p.v. 1:03) maar man man man wat heb ik relaxed gezwommen en genoten van die 2 easy rondjes. Kan dat zwemmen niet wat langer?

Om de een of andere reden
doe ik altijd net alsof het
een makkie is.. dom natuurlijk

2.  Het waait harder dan verwacht en voorspeld was en terwijl ik daar over nadenk draai ik de Oostvaardersdijk op. Ik was vlak daarvoor al aardig ingehaald maar plotseling staat iedereen stil. De snelheid zakt van 32 naar 26 km/uur.  Ik kan makkelijk harder, dat doe ik. Maar 25 km tegen de wind in stampen kost me heel veel kracht. Terug laten zakken of doorgaan.. te laat beslis ik dat ik me moet inhouden. Na 45 km koers ben ik kapot leeg. De volgende 45 km lijken zelfs wind mee al een heel lang stuk, en dan nog een ronde.

3. Terwijl ik er mentaal doorheen zit besluit ik om met tegenzin maar een heleboel gelletjes te gaan eten. Naarmate de 90 km dichterbij komt knap ik op. Bij 60 km viel ik nog bijna in slaap op de fiets, maar nu kijk ik weer uit naar het 2e rondje. Gelukkig staat mijn gezin bij het begin van de 2e ronde. Ik zie Bart de Bruine nog even langskomen, hij ligt al een paar minuten voor. Dikke smile..gas erop! 2x tegenwind gaat beter. Ik wacht en in de laatste paar km voer ik het tempo op. Zo gaat ie goed.

4. 180 km fietsen, het is te ver voor mij. De laatste 30 km denk ik alleen maar: “Oh was ik er maar”. OK, ik train ook niet genoeg lange afstanden, anders had ik hier geen last van gehad. Shit ik moet zo ook nog lopen.. dat wordt niets. Maar eerst, in hemelsnaam, maak een einde aan dat fietsen.

5.  Terwijl ik de wisselzone, uitermate opgelucht, binnenkom zie ik een Duitser die vlak voordat hij zijn fiets ophangt zijn helm alvast losmaakt. Ik ben er niet van. Ja hoor, een 'attent jurylid' stapt naar voren en geeft hem een gele kaart. Hij begrijpt er niets van, logisch. Normaal gesproken vind ik Duitsertje plagen ook altijd leuk, maar ik schud mijn hoofd (met helm) en denk er het mijne van. Beetje jammer om zo rigoureus gele kaarten uit te delen. Geloof trouwens niet eens dat ie een penalty kreeg, maar dan nog. De onzekerheid.

Een hele mooie en gekke club supporters.
Wel Jammer dat ik nog 21 km moest lopen toen.

6.   Ken je dat je iets onbewust doet en je jezelf ineens in de winkel vindt om boodschappen te doen. Dat had ik nou ook met de fiets-loop wissel. Ineens liep ik op het parkoers. Hee, ik ga lopen. En hoe! Eerste 3 ronden gaan in 2 uur. Dat is dus een marathon tijd van rond de 4 uur. Het gaat zo lekker, bijna te hard voor mijn gevoel. Na de 3e ronde komt er een eind aan mijn gelukzalige gevoel. Niet eens kramp, maar leegheid. Totale leegheid. Ik ben zelfs bijna (!) blij als ik wat kramp voel opkomen, want dat is tenminste echt iets. Die 12 uur kan ik wel vergeten, rustig uitlopen. Tijd is onbelangrijk, alleen die finish. Voor mijn kinderen, Annette, die supporters..damn it! voor mezelf. Gaan ouwe! 

7.   Ik loop op het parkoers achter 2 Finnen: Jussi en Petteri, geloof ik. Ik zie het op de achterkant van hun pakken met Finse vlag staan. Ze wandelen en zijn druk met elkaar in gesprek. Mijn Fins is niet al te best, maar ik kan wel raden waar het over zal gaan. Hoe zwaar het is etc etc.. Terwijl ik ze inhaal zeg ik: “come on guys, keep running. Don’t you know there is Vodka at the finish line!”. Ik ken Finnen maar van 2 dingen, ze roepen heel hard tijdens Rally’s en F1 wedstrijden en ze zuipen ongelooflijke hoeveelheden sterke drank. Qua postuur waren dit ook echte Rally Finnen.. Een dikke glimlach zie ik bij beide verschijnen, ah..toch de juiste snaar geraakt.  

Dacht echt dat ik er heel leuk op stond!

8.   Ik loop mijn marathon relaxed. Als het kan maak ik een praatje, er staan toch wel veel bekenden. Mirjam Weerd, de hele club uit Didam/Duiven en omgeving, Markie Mark en nog een heleboel facebookfriends. Vaste gast in Almere is Bauke Wagenmaker. Elke ronde probeer ik natuurlijk lollig te zijn als ik langsloop, maar dat valt op een gegeven moment ook niet echt meer mee. Hij vraagt in de 3e ronde of ik even terug wil en nog een keer wil komen aanlopen, want ik sta niet goed op de foto. Dat doe je dan natuurlijk. Tijdens de laatste ronde zit hij op een andere plek, nog niet geinstalleerd. "Wat is dit nou?" zeg ik. "Je bent te snel man" antwoord hij. Dan maar even een selfie, met de beste en leukste fotograaf van Challenge Almere!.   

Met Meinte en Jelle na 3 ronden

9.   Mijn zoon; Meinte (in Barcelona shirt) loopt de een-na-laatste ronde met mij mee. We hadden het thuis doorgenomen. Ja,ja,ja het mag niet. Ik had het ook gelezen, maar ik heb toch heel vaak coaches zien meefietsen etc.. en Hee! Ik lig op koers voor 13 uur… Als ik hiervoor 5 minuten penalty krijg is dat bijna een opluchting. Na 3 km (vande 7 per rondje) komt een NTB jurylid naast mij rijden. Ik had hem in de voorgaande 6 rondjes nog niet gezien. “Het spijt me” zegt hij, “en het breekt mijn hart dat ik het moet zeggen”. “Hij mag niet meelopen”, vul ik hem aan. “Inderdaad”. “Loop maar vooruit jongen, ik kom zo”, zeg ik. Het jurylid zegt nog een keer sorry, ach ja. Wat maakt het nog uit..nog 1 ronde in deze ellende.

10.   Als je tijdens de afsluitende marathon van post naar post en km naar km loopt ben je blij dat een groepje enthousiaste mannen je verschrikkelijk staat toe te juichen elke keer als je langs komt vlak voor het 1km punt; "Kom op Niels, hup Niels, ga door Niels" heerlijk, denk ik dan. Tot de volgende ronde en hopelijk tot en met laatste! 

Dank onbekende enthousiaste mannen voor jullie support.
Dank aan alle supporters, vrijwilligers, atleten en organisatie. Topdag gehad.

Een oneerlijk nadeel..

You know you're getting un anfair advantage, het is de slogan van Castelli wielerkleding. Ze bedoelen natuurlijk dat die Castelli kleding zooo snel is dat het eigenlijk oneerlijk is voor de rest. Het staat ook op de facebook pagina van Frederik van Lierde, de huidige wereldkampioen lange afstands triathlon, toevallig gesponsord door Castelli. Ik heb -min-of-meer- toevallig ook een castelli trisuit. Het is een prachtig pak, voor een triathlon tenminste. Niet geschikt om naar de supermakt of naar je werk mee te gaan, alhoewel ik wel eens in wielerkleding naar mijn werk ben gegaan, maar daarover een andere keer.
Trisuits zijn helaas wel prijzig en dus is het maar goed dat ze tijdens een wedstrijd lekker zitten en je in elk geval het gevoel geven dat je snel bent.
Maar hoe mooi het trisuits van Castelli ook is; het gevoel een echt voordeel te hebben t.o.v. anderen wil maar nog niet echt tot me doordringen.

Triathlon is namelijk een verschrikkelijke sport, alleen kijken is al vermoeiend. Mijn vrouw bereid zich momenteel mentaal ook voor op Challenge Almere. 12 uur (of een beetje meer) aanmoedigen, wachten, meeleven en daarna nog ff alles verzorgen en wassen.

Als ik eenmaal over de finish ben, is het voor haar natuurlijk niet voorbij. Dan begint het pas echt. Ik kan de eerste dagen natuurlijk helemaal niets meer. In bed liggen gaat nog net. Ontbijt/lunch/diner moeten worden aangereikt.. "ok, ik kom even de trap af om beneden op de bank te gaan liggen"- Aaaaahh -Oeoeoe -Auauaua! "Ik ben er..lig op de bank..au"

Het is geen pretje voor ze, de thuisblijvers. Ik ga mijn vrouw en kinderen dit jaar ook maar eens aanmoedigen tijdens de race. Niet alleen door ze toe te juichen als ik langs rij of loop, maar vorige week heb ik een paar mooie tijdelijke tattoos gemaakt die ik tijdens de race op me zal plakken. Dan weten zij dat ik aan ze denk en aan wat zij allemaal moeten doormaken. Al die uren wachtend in spanning, hoop of ik goed zal langskomen en aanspreekbaar ben. Vooral voor die periode na de triathlon, mijn nukken en humeur als ik 3 weken niet zal trainen. Ik heb er gelijk een paar extra laten maken zodat ik voldoende heb voor de weken na Almere!

Tsja, supporter zijn van een lange afstands triatleet, het is bijna nog erger dan meedoen, alhoewel ik dat niet met 100% zekerheid durf te zeggen. Dat die hele triathlon een bijna ondankbare inspanning is, dat is ondertussen wel duidelijk. Het betekent heel wat uurtjes trainen. 'savonds of 'snachts op zolder op de Tacx, in ijs-ijs-ijskoud water zwemmen, hardlopen in de regen of de verscheurende hitte...waarvoor? Om de achterhoede te bevolken. Wedstrijdvulling, dat ben ik.

Ik durf best te zeggen dat ik op alle drie de sporten mijn mannetje sta. Zwem de kilometer in zo'n 17 minuten , niet heel snel maar kan dat toch gemakkelijk 4 km volhouden. 2 jaar terug was ik in 1'03 het water uit, goed voor een 78e plaats, heel netjes toch?  De 180 km fietste ik toen in 6 uur en 22 seconden, bijna exact 30 km/uur gemiddeld. Geen wereldprestatie, want dan zou ik nog zeker 10km/uur harder moeten rijden, maar ik ken heel wat toer-fietsers en fanaten die (helemaal alleen) ook niet sneller zouden gaan.
Niet te vergeten dat ik daarna nog een marathon moest lopen, he!. In 2012 ging die marathon in Almere van net geen 42 kilometer in 4:43 , terwijl ik het jaar ervoor 3:37 liep op Terschelling. Ook lang niet man voor een oude gek.
Maar met al die 'best wel aardige' gemiddelde resultaten zit ik in Almere gewoon achterin het veld. 220ste was ik van de 279 finishers. Het is, dus, niet zo dat ik niet goed ben, die anderen zijn gewoon verschrikkelijk.

Met nog 3 weken te gaan zit ik nu zo'n beetje in de top van mijn voorbereiding. 10-12 uur trainen per week, dat is voor mij lichamelijk en geestelijk ook wel een beetje het maximum. Anders hou ik er helemaal geen lol meer in. Nee als ik harder wil zal ik toch met wat anders op de proppen moeten komen. Carbon wielen met hoge velgen, aerodynamische helm, tijdritfiets, ik heb het al. Als ik nog eens 5.000 euro investeer in mn fiets kan ik zeker 5% tijdwinst behalen, dan wordt het 11 uur en 45 minuten ipv 12 uur, tsja.dat is maar liefst 20 plaatsen hoger.

Het schijnt dat men bij Castelli wielerjasjes heeft die je over je normale shirt aantrekt en die je een luchtweerstandsvoordeel van 5 seconden per km geven bij een gemiddelde snelheid van 40 km/uur. Ik zou er een stuk of 12 van moeten aantrekken om een beetje in de buurt van die 40km/uur te kunnen komen. Even los van de vraag of ze die shirts wel hebben in XXXL of XXXXL, want tegen de tijd ik dat 12e shirt aantrek zal ik toch wel een paar maatjes gegroeid zijn in omvang.

Er is nog 1 wapen, hulpmiddel of cheat over welke mij nog zou kunnen helpen. Nee, geen doping, ten eerste denk ik niet eens dat het echt wat op zou leveren en ten tweede onbetaalbaar. Ook geen bietensap; het natuurlijke wondermiddel wat net zo smaakt als je denkt dat het smaakt. Alleen de eerste keer ben je verrast en denk je: "hee, het smaakt net zo -smerig- als ik dacht dat het zou smaken" en waardoor je alle andere keren met gruwel probeert je glas leeg te drinken.

Nee ik bedoel een wondermiddel welke ik tot in de puntjes beheers: Mijn verbeelding.
Als ik namelijk tijdens de wedstrijd gewoon net doe alsof ik wel heel snel ben, dan kan niemand mij tegenhouden. Ik zwaai en lach onderweg, hahaha met 2 vingers in de neus. Het gaat makkelijk, hoor!

Lachen als ik wandel en fanatiek kijkend als ik weer ga lopen.. "kan ik nog iemand inhalen?" versus "wandelen?? ja eventjes, maar het gaat echt fantastisch!".
Tenminste als ik het nog kan.. als ik het nog op kan brengen om een klein beetje toneel voor en met mezelf te spelen. Met al die carbonwielen, speedjasjes, uitgeblanceerde sportvoeding en steunkousen.. eh..compressiesokken valt het niet mee om jezelf niet te serieus te nemen en te blijven denken: "we gaan gewoon lekker een dagje sporten". Als me dat lukt, dan is dat een heel groot oneerlijk nadeel... voor de rest!