I am back - Team Triatlon Arnhem

Ik heb het nooit gezegd, maar ik heb het wel gedacht:  “I’ll be back”

Of ik nou een Terminator T-800 ben of een oudere versie uit de 850 series Model 101 of een T1000, maakte mij niet uit. Teruggaan naar het verleden om de toekomst te wijzigen, dat was mijn missie.

Maar deze ochtend voel ik me geen terminator, geen Schwarzenegger, geen topacteur en geen governator. Dit was echt. Pijn, frustratie, angst, nervositeit. Vluchten of vechten.

Wat heb ik me op mijn hals gehaald denk ik. Samen met 3, beduidend snellere, triatleten een wedstrijd gaan doen. Een team triathlon. In een 25 meter zwembad, met een behoorlijk heuvelachtig fiets en loopparkoers.. met z’n 4’n het gehele parkoers zij aan zij afleggen. Samen.

Samen zwemmen, samen een tijdrit rijden en gezamenlijk 5 km hardlopen in Arnhem Noord, op de “weg langs het hazegrietje”, “de weg achter het bos” en zwembad Klarenbeek.
3 atleten die een gezellig een leuk triathlonnetje doen. Die op deze zondagsmiddag cruisend en genietend de wedstrijd afleggen. En ik, dus.

Dat hele gevoel van gezellig een triathlonnetje doen is er nu even helemaal niet.

Ik heb wel goed getraind heb de afgelopen maanden. Zelf een trainingskamp/relaxvakantie op Lanzarote. Eigenlijk veel meer en doelgerichter getraind dan ik ooit voor een hele triathlon gedaan heb. Dat klinkt misschien raar, meestal loop, fiets en zwem ik gewoon waar ik zin in heb, of juist niet. Dat is bevrijdend, want je doet het tenslotte voor de lol. Maar dat kan ook beperkend zijn als je een doel wilt behalen.

Ik heb een doel: Weer 1 triathlon doen na mijn revalidatie.

Zo’n triathlon waar je met een goed gevoel over de finish kan komen. Dat je zegt: ik laat nu alles achter me en ik ga door. Het leven gaat door, hoe dan ook. Vorige maand ben ik weer voor 100% aan het werk gegaan. Daarna besloten dat ik 4 dagen per week ga werken, omdat 5 dagen toch wel veel is. Ik voel me niet beperkt, maar het is natuurlijk wel zo. Niets is hetzelfde, zonder dat er iets is gewijzigd. Proberen alles wel weer zo normaal te kunnen doen als voorheen. Hetzelfde, maar dan anders.. Niels 2.0 (of 3,0 of ‘n T800-101).

Zelf voor mij is het lastig te omschrijven wat er in mijn hoofd is gebeurd na mn CVA. Het voelt alsof mijn accu nu voor slechts 70% kan opladen. Met die 70% kan je wel alles wat je wil doen, maar dan minder. Net als een bij elektrische auto; Je moet plannen waar je moet opladen. Hoe lang is de rit die je gaat maken en is er een oplaadpunt aan het eind van de rit?

Ik negeer het meestal, maar kan er ook niet omheen. Als ik moe ben kom ik echt slecht uit mijn woorden, dan kan ik ze niet vinden. Stilte in mijn hoofd en als ik dat ene woord wil zeggen dan komt er ineens een ander voor in de plaats. Frustrerend. Nog erger omdat anderen het soms niet eens in de gaten hebben.. omdat ik met alle macht aan het compenseren ben.

Vandaag niet, ik ben uitgerust. De hele week voelde ik me slecht, de afgelopen 3 weken 40 uur gewerkt, mijn laatste 40-urige werkweek. Iets teveel gedaan. Ik heb rust genomen en op deze zondag betaalt het zich terug. Ondanks dat ik nerveus ben, ben ik OK!

Als ik het een paar keer tegen mezelf zeg, ga ik er steeds meer in geloven. Ik ben OK, en de vorm is goed. Ook al heb ik afgelopen week alleen woensdag nog een uurtje gefietst. Een gedwongen taper.

(Taperen (En) : letterlijk spits toelopen. Betekenis: Temperen, afbouwen. Term uit de sport komt: het afbouwen van de training (stoppen of verminderen) voor een grote wedstrijd. Door rust te pakken je geestelijk en lichamelijk voorbereiden op een grote prestatie).

Op Lanza alleen maar swim-smiles...

We hebben geen plan, we gaan relaxed doen. Wetsuit or no wetsuit? That is the question. The answer is: Wetsuit! Robert voorop, overall duidelijk de beste en Paul achteraan om mij eventueel een zetje te geven. Wij beginnen goed, maar wel op tempo. De laatste 100 meter merk ik dat er een versnelling komt. Robert denkt: “Laat ik nou iets vooruit gaan zwemmen zodat ik die jongens kan helpen om de kant op te komen”. Peter gaat er vol gas achteraan. Paul geeft mij een duw en ik denk; :”shit, Paul wil dat ik aanhaak”. Door het duwetje van Paul tik ik Peter 'per ongeluk' tegen z’n voeten. Voet-tik-aan- is helaas het internationale teken om DOOR TE ZWEMMEN. Ik zie het bordje voor de laatste baan. Laat me gaan, ik wil eruit.

Mijn grootste angst voor de wedstrijd is trouwens dat ik het bad niet uit kom. Bijna 100 kilo en dan zo’n rand op. Ik had een paar keer geoefend in het zwembad van Sportsplanet in Westervoort. En ondanks, of omdat, dat ik me goed hard afzet word ik het bad uit gelanceerd alsof ik een veertje ben.

Net boven de 7 minuten komen we uit het bad. Dat is 1,5 minuut sneller dan ik zelf alleen zwem. Nu rennen naar de fiets. Rennen nu! 2 jaar lang heb ik geen hartslag gehad hoger dan 170, maar nu ren ik met 186 slagen op de klok naar mijn fiets. Ik probeer me in te houden, geen stress, relax… het is maar een triathlonnetje… Helm op en GENIETEN!! GENIETEN gdvr..

Vanaf het moment dat we het fietsparcours opdraaien begint de klim.. vals plat zo’n 40 hoogtemeters in de volgende 5 km’s omhoog langs ziekenhuis Rijnstate. Ik zie mijn tempo dalen, afhaken.. Peter en Robert voorop en ik steeds een centimeter verder er achter. Kramp in mijn beide bovenbenen. “Het is maar 20 km” zeg ik tegen mezelf..

In mijn beleving overleggen de 3 anderen hoe ze hier mee om moeten gaan en al vergaderend houden ze mij uit de wind. Iemand vertelt een mop en allen lachen, ze zwaaien naar leuke meisjes langs het parkoers. Er wordt gekaart, maar ik ben de enige van de 4 die niet kan overtroefen. Paul informeert de anderen van mijn status en ze komen elk om de beurt naar mij kijken hoe slecht ik er uit zie. “Jij nog wat drinken”; vraagt Peter.. ik zeg : “Euhhmmfppf… Ik..  heb…. al”

Terug naar beneden in de 1e ronde voel ik me alweer beter. En 2e ronde gaat zelfs duidelijk beter. Bijna goed. Lekker! Lopen hetzelfde liedje, eerste ronde heuvel op verschrikkelijk afzien, maar niet gewandeld. Bijna wou ik opgeven, maar Robert liep steevast naast me en praatte me moed in. Ik kon het nu niet meer opgeven.

Dat had ik al heel lang niet meer gedaan; doorlopen. Bij Ironman Maastricht en ook Challenge Almere altijd wel gewandeld en helaas ook in 2017 bij de 4e divisie wedstrijden.. toen ik al duidelijk niet goed in orde was. Nu, dus na zeker 3 jaar, een triathlon wedstrijd zonder wandelen.
EXACT gelijk met z’n 4’n gaan we over de finish. Euforie! Eureka en halleluja. Ik ben weer triatleet. Gewoon gefinisht en niet eens als laatste.

Flink diep gegaan en toch genoten.. Nu wel even gaan liggen best. Mijn hartslagmeter gilt een half uur later dat ik een paar drempelwaarden overschrijd. Ja joh, wat maakt het uit. Ik wil zo elke week wel drempelwaarden overschrijden. Over 3 weken alles nog eens dunnetjes overdoen in Almere. Er valt nog veel te winnen en nog veel meer te genieten. Want ik kan nu eindelijk zeggen: I AM BACK!

Zingend het jaar uit

Ik loop tegenwoordig de hele dag zingend door het huis. Het maakt me niet uit wat het is; Nederlandstalig, Engelstalig, pop, volksliedjes en zelfs kinderliedjes. Niet dat ik zo’n goede zanger ben, integendeel, maar ik heb wel steeds de neiging om de hele dag te zingen.

Ik zing heel vaak tijdens trainingen en wedstrijden. Het geeft me het gevoel dat ik kan precies peilen hoe mijn trainingen verlopen. Als ik “in de flow” zit dan kan ik steeds dat ene regeltje van een liedje blijven zingen of neuriën. Dat ene deuntje geeft me dan precies het goede gevoel. Aan de andere kant,  als ik geen goede melodie kan vinden, dan verlopen de trainingen vaak zwaar. Dan kan het een eeuwigheid zijn om de trainingen af te werken. Soms begin ik al voor de training met het afluisteren van een playlist met de beste liedjes om ze daarna tijdens de trainingen te gebruiken. Alleen om ‘dat ene gevoel’ op te roepen.

Zingen of neuriën in mijn beleving een geweldige manier om je training te beleven.  Sommige atleten vertrouwen helemaal op hun vermogensmeters. Het is alsof de cijfers op je horloge aangeven hoe het met je gaat. Er zijn steeds nieuwere methodes om trainingsintensiteit en vordering te meten en steeds meer atleten vertrouwen op de cijfertjes.

Uit de pre-hartslag periode.. 

Vroeger vond ik het trainen met een hartslagmeter eigenlijk ook al een opgave. Alsof ik een slaaf van de machine ben. Noem me ouderwets, maar als je bent opgegroeid met een dozijn Terminator films of met de trilogy van The Matrix kan je ook niet anders verwachten dat je een volwassen argwaan tegen machines hebt gekregen. Een machine kan je geen echte vreugde geven. Ja!, ik heb ze wel natuurlijk..gadgets. Ik ben gek op gadgets. Alleen als spielerei. Als het over serieuze trainingsarbeid gaat, dan is er geen betere graadmeter dan een pakkende melodie welke langdurig in m'n hoofd doorgalmt.

Nu denk je; “waarom loop je dan thuis zo te zingen?” . “Gaat het dan nu al zo goed met revalideren dat je weer aan het trainen bent?” “Ben ik al luidzingend mijn trainingsrondjes  aan het afwerken?”. Helaas, zo snel gaat het (nog) niet. Het revalideren beperkt zich nu tot 25 minuten op de hometrainer en daarna aansluitend 20 minuten badmintonnen. Samen met mijn groepje van 60+’ers lig ik dubbel van mijn revalidatiegroepje. Na dat uurtje fysiotherapieen blijf ik met mijn tong op m’n schoenen uitgeput de rest van de dag op de bank liggen. Ik heb nog een maand of 4 á 5 nodig om weer echt weer goed fit te worden. En misschien wel meer dan een jaar om weer helemaal “de oude” te zijn.  

Maar, om ‘ on topic’ te blijven,  ik zing volop. Ik zing om te oefenen. Ik oefen de hele dag liedjes. Na mijn herseninfarct kon ik een paar dagen erg lastig spreken en godzijdank is dat heel snel weer de goede kant op gegaan. Maar ongeveer een week geleden ontdekte ineens dat ik geen enkel liedje meer kon herinneren.  Ik bladerde mijn hele spotify playlist door en kon melodie en tekst maar moeizaam reproduceren.  Ik herken de liedjes wel, maar nazingen of zelfs mee neuriën was moeilijk. Ik kon niet meer zingen.

Je kan natuurlijk prima leven zonder zangtalent. Ook met alleen maar luisteren naar liedjes kan je ook prima je dag vullen. Maar hoe het gaat het dan straks bij de carnaval? Hoe gaat het dan straks als ik weer ga trainen op de fiets?

6 uur 1 regel van een liedje zingen..YES!

Tijdens Ironman Maastricht (2016) heb ik bijna 6 uur lang dat ene vervelende liedje in mijn hoofd gehad. Ik neuriede en zong dat ene regeltje steeds en steeds weer. Ik haatte het en ik hield er van. Ik kon niet meer zonder. Als een motor zonder benzine, als een vogel zonder vleugels. Of vul elke willekeurige songtekst van Nick en Simon maar in. Hoe ga ik dat doen als de woorden en de melodie niet meer samenkomen. Als ze niet meer vrij in mijn hoofd kunnen rondspoken.

Ik ben gaan oefenen. Steeds eenvoudiger en simpeler. Tot ik ben afgedaald naar het niveau van kinderliedjes. ‘1,2,3,4 hoedje van’ en ‘kortjakje die altijd ziek is’ en vanaf daar ben ik met het Wilhelmus van Na-ha-hause’weer aan het opklimmen. Via ‘de vlieger’ vlieg ik naar ‘een beetje verliefd’ en neurie ik alweer carnavalsliedjes.

Het is een ontdekkingstocht naar liedjes en melodieën.  Na 2 weken zingen en oefenen hangt er af en toe weer zo’n irritant deuntje in mijn hoofd. Zo’n regel die maar blijft hangen als je hem net op de radio hebt gehoord. Ook al verschijnen de liedjes nu weer uit de mist terug,  makkelijk gaat het zingen nog niet. Die woordvinding problemen zijn lastig. Ja, in mijn hoofd lukt het wel, daar gaat het prima. Vloeiend teksten meezingen kan ik het er nog niet uit krijgen. Dat is misschien een hindernis die net iets te hoog blijft.

Ik oefen met veel plezier. Tijdens die eenzame ritjes op de fiets is er straks geen mens die zich er aan kan of zal storen.  Goed, fout, vals, uit de toon en volkomen incorrect zal ik dat goede gevoel straks weer omzetten naar een heerlijke training.  

Angst om te starten!

Ik was bang om te starten in een loopwedstrijd, of beter; loopevenement. Niet omdat ik bang was voor het grote onbekende. Integendeel, ik was bang omdat ik exact wist wat ik ging tegenkomen. Mezelf! Tijdens 100 km hardlopen in 4 dagen 'in gesprek gaan' met mezelf. Hoeveel zin heb ik erin, hoe groot is mijn wil om te lopen, hoe goed voel ik mij nu eigenlijk, hoe goed ben ik eigenlijk? Hoe ga je om met die momenten waarop het allemaal niets meer uitmaakt en je toch nog gewoon moet lopen.. eh wil lopen!

Afgelopen vrijdag was het zover... de hardloop4daagse. Ik stond te beven als een rietje omdat ik ging/mocht starten. Dat is natuurlijk raar. Ik had helemaal niet bang hoeven zijn voor iets wat ik al eens heb meegemaakt. Dat is pas mannenlogica! - Als je het al een keer gedaan hebt is het makkelijk - Kan zo op een tegeltje.

In 2012 liep ik al eens de 100 km, fantastische ervaring. Helemaal leeg gaan. Het was toen ook zo warm, ik wist precies wat er ging komen. Als je ervaring hebt kan je jezelf vanzelfsprekend beter voorbereiden op wat gaat komen. Ik wist wel welke donkere duistere diepe gedachten naar boven zouden komen als je jezelf in 4 dagen helemaal leeg loopt. Elke etappe stond me helder voor ogen, elke heuvel (en dat zijn er veel) zandstrook en bocht had ik onthouden.

Maar ondanks dat, had ik er zin in en was ik er klaar voor. 100 km hardlopen van vrijdagavond t/m maandagochtend in 6 etappes.

Etappe
1 - Vr 19:30 - 17,1 km
2 - Za 11:00 - 20,4 km
3 - Za 19:00 - 14,6 km
4 - Zo 10:00 - 8,4 km
5 - Zo 17:00 - 19,1 km
6 - Ma 11:00 - 20,3 km

Even voor de goede orde; Dit is het leukste, spannendste, boeiendste, meest uitdagende en mooie hardloopevenement waaraan ik tot nu toe heb deelgenomen. Het is net of je in de Tour de France voor het hardlopen mag starten. Hardlopen door de bossen rondom Apeldoorn, afwisselend parcours, fantastisch georganiseerd en met een heerlijke ongedwongen sfeer. www.hardloop4daagse.nl (pinksterweekend)
Overigens, en niet in de laatste plaats, mannen mogen gewoon meelopen hoor, iets wat tegenwoordig helemaal niet meer zo vanzelfsprekend is. En... je wordt ook niet met verf besmeurd, nog zo'n onverwachte meevaller!

In 2012 begon ik als een dartel hertje aan het grote 100 km avontuur. Met een lichte wedstrijdspanning aan de start, het lijkt wel alsof je op die vrijdagavond in 1 keer de hele 100 km moet gaan lopen. Na een 10-tal kilometers besef je dat het er die dag gelukkig maar 17 zijn en dus gooi je er als vanzelf nog een versnelling in, in die laatste kilometers. Gewoon omdat het zo lekker gaat. Hoppa de eerste 17 van de 100 zijn geweest, nog maar 83 te gaan.

Zo ging het in 2012, heerlijk gelopen toen en uiteindelijk finishte ik op maandag in een totaaltijd van 8:48, 11,3 km/uur over 100 km, voor mij een meer dan mooi resultaat.

Dit jaar werd het een heel andere wedstrijd. Qua training was ik (cijfermatig en statistisch gezien) veel beter voorbereid, maar echt lekker voelde het allemaal niet aan. De vrijdagavond verliep net als 2 jaar terug. Rustig beginnen en naarmate het einde kwam toch nog een kleine versnelling, maar! ingehouden want ik wilde iets voorzichtiger finishen met het oog op maandag. En zo kwam ik 1 minuut langzamer dan 2012 over de finish. Ik voelde me fris en goed..

Zaterdag ochtend 11:00 stond ik klaar, maar ik had geen zin. Helemaal geen zin...20 km leek een verschrikkelijke lang end. Hoe lang ging ik daar wel niet over doen en echt lekker lopen kon ik ook niet, want ik moest me immers de hele tijd inhouden, wat is daar nu aan? Het was ook warm.. benauwd. Het verliep niet anders dan ik had kunnen verwachten. Moeizaam.. na een half uur keek ik op mijn Garmin.. 0,5 km gelopen.. wat!

Ik was in een starttrek achtige ruimte-tijd kromming/tunnel terecht gekomen. De kilometers gingen trager dan ik me maar kon voorstellen. Ik zweer het dat ik op gegeven moment alleen nog maar negatieve afstand aflegde. "ik ga stoppen, ik ga wandelen, ik ga terug, ik heb geen zin".  "Zeur niet zo"; zei ik tegen mezelf. "Houd je kop.. het is maar 20 km, je bent al bij 4, hoe ver is dat nou?", En mijn altijd favoriete vergelijk met de marathon tijdens de hele triathlon van Almere: "als je je in Almere zo zou voelen dan zou je heel blij zijn" waarop ik dan mezelf beantwoorde met "Als ik in Almerenananananananaaaah...."
Ik probeer beelden in mijn hoofd te halen die me blij maken; mijn gezin, mijn favoriete eten, liedjes, blote borsten vlogen door mijn geheugen.. "ga weg!" zei ik.. "ik wil niet meer", als een Peter Pan die Wendy uitlegt hoe ze moet vliegen zocht ik naar "happy thoughts" maar helaas kwam ik er toien achter dat ik zonder elfenstof was vertrokken.

“So come with me, where dreams are born, and time is never planned. Just think of happy things, and your heart will fly on wings, forever, in Never Never Land!”  (Peter Pan)

zo ziet mijn ellende er uit

Het lukte me niet om te vliegen, snel gelletje erin, wat drinken, even wandelen... die hitte maakte me gek. Ik zweette ook niet normaal. (Geen wind, 28 graden). Net als je denkt het is nog maar 7 km krijg je kramp in je kuiten. Kramp is mijn grootste vijand. Uitputting, uitdroging.. mentaal verzwakt.. kramp in mijn kuiten, mijn bovenbenen, mijn rug, mijn buik.. overal kramp..au.. Ik wandel over de finish, luid aangemoedigd door de omstanders, hardlopers en organisatie...ramptoeristen! Is er een nog betere manier om te laten zien dat dit het dus echt niet is. Ik wilde nog even blijven stilstaan vlak voor de tijdwaarnemingsmat, maar dat ging ook mij net even te ver. 2 uur en 11 minuten was al pijnlijk duidelijk genoeg .

Het is over... dacht ik. Hoe kan ik in godsnaam vanavond weer starten. Hoe kan ik ooit weer starten. Zo gebeurde het.. ik lag thuis op de bank.. kon ook niet meer opstaan. Achteruit de trap af na 2 etappes lopen. Ik was nooit daar waar ik dacht dat ik was. Ja ik was de week ervoor ziek geweest en ja ik had 1,5 week niets kunnen doen, maar dit? Om het te vieren 'savonds met Meinte, mijn oudste zoon, uit eten. Gezellig. Het maakt toch niet meer uit. Ik speel een spelletje op de Ipad en kijk een veel te late film en zondagochtend slaap ik dwars door etappe 4 heen.
Het hoeft niet meer, ik kan het niet.
Ik loop zondagochtend met de hond buiten, flinke spierpijn in beide benen. Even doe ik net alsof ik ga hardlopen, het ziet eruit alsof mij benen geen kniegewrichten meer hebben.. maar meer pijn krijg ik er niet van. Dat is raar.

Helemaal achteraan starten betekent dus: door niemand ingehaald!

Ik denk dat ik toen uit die ruimte-tijdskromme terugviel. Teruggestraald naar de aarde. Ineens hoefde het niet meer, ik bedoel, het was alsof ik mezelf bevrijdde van het 'moet' monster en zei: "Niels, je mag!"
Ik mocht nog gewoon starten. Ik mocht gaan hardlopen 1, 7, 20.. zoveel km's als ik wil. Het evenement was niet gewijzigd, maar ik wel. Ook al kan ik het niet, ik mag wel en dus doe ik het. Op de routekaart had ik gezien dat er een escape in de route zat en ik na 7 km weer terug zou kunnen. Laat ik eens gaan kijken bij de start, in mijn hardloopkleren. Ik kon een kleine giechel niet inhouden toen ik mijn handtekening op het startformulier zette.. nee, echt Niels ga jij in deze toestand nog lopen? Ik giechelde het komende half uur voor de start.. neeeeeeee echt, jij? Toen het startschot klonk zat ik nog op een hekje helemaal achteraan.

Ik hobbelde langzaam over de start, ik ging het echt doen. Ik keek na 2 minuten op mijn Garmin.. 4 km afgelegd.. wat! OK het was geen 2 minuten maar het voelde alsof de tijd voorbijvloog. En ik genoot. Bij radio Kootwijk maakte ik even een selfie, net nadat er 1,5 liter water over mijn achterwerk was weggestroomd uit mijn kapotte camelback.. Ach het maakte me niet uit. Ik moest me inhouden niet direct te gaan twitteren. In 2012 was ik tijdens deze etappe helemaal kapot gegaan, ik wist dat er een pittig tussenstuk in zat met zandverstuivingen, heuvels en hitte.

Het was allemaal minder lang, stijl en heet dan ik me op had ingesteld, eenmaal in het bos voelde het bevrijdend. Nog maar 7 km, nog maar 6... met nog 4 km te gaan voelde ik dat ik nog wat over had.
De loper met wie ik een tijdje meeliep was continu aan het tempowisselen, ik kon mijn eigen race gaan lopen.. van 6'00 per km naar 5'40 naar 5'30. Alsof er geen zaterdag was geweest, op naar de finish. Ik was fris en met een eindsprintje liep ik onder het finishdoek. Klaar! Het was mooi zo, bijna 60 km. Maandag liet ik aan me voorbijgaan. Lekker uitslapen en weer vooruit kijken. Heel blij dat ik die zondag nog zo kon lopen.

Volgend jaar weer 100 km! Dan weer net zoveel genieten en net zo lekker als nu, of zoals in 2012.

Je ziet er helemaal niet uit als een hardloper..

Op de vraag wat de meest vreemde hardloopvraag/opmerking die mij wel eens gesteld was, antwoordde ik: "Oh, maar je ziet er helemaal niet uit als een hardloper".
De vraag werd op facebook gesteld, dus een echte vraag was het niet, maar ik ben nu eenmaal niet te beroerd om mijn online bijdrage aan de maatschappij te leveren. Vooral mijn vrouw krijgt het wel eens te horen; "Niels een marathon gelopen? Raar? Hij heeft helemaal geen hardloopfiguur" Of wanneer mensen hoopvol aan mij vragen wat mijn beste onderdeel is bij de triathlon ik zonder aarzeling antwoord: "hardlopen", dan valt er meestal wel een pijnlijke stilte.

Ik stoor me er niet aan, maar het is wel een opmerkelijke constatering. Wanneer heeft iemand een echt 'hardloopfiguur'? Als je de ontwikkeling van de mensheid in de afgelopen 100.000 jaar een beetje napluist, weet je dat ALLE mensen in de basis een hardloopfiguur hebben, anders hadden we nu nog op handen en voeten in de bomen gehangen.
Sterker nog, als we ergens niet geschikt voor zijn is het wel de hele dag op een stoel achter een bureau zitten. "Jij een kantoorbaan? maar je hebt helemaal geen kantoorfiguur?" Je hoort het zelden, maar misschien heb ik dat dan juist weer wel. Ik geef het toe, ik heb geen standaard -mager- hardloop voorkomen, met mijn 90+ kg en 1'83m lengte zie ik er wellicht meer uit als een rugbyspeler, een linebacker of als de stevige linksback van het 7e elftal van SV Spero.

In het dierenrijk heeft elk dier dat op 4 poten staat een hardloopfiguur. Zelfs een Grizzly of IJsbeer rennen met gemak tegen de 50 km/uur. En dat is nog altijd sneller dan 100-meter-kanon Usain Bolt (op een goede dag bij perfecte omstandigheden). Voor de meeste viervoeters zien we er dus allemaal uit als bankzitters en strompelaars met onze 'hardloopfiguren'.

Tijdens trainingen en wedstrijden haal ik trouwens heel wat mensen in 'met een hardloopfiguur'. Ik ben jaloers op ze, lichte tred, mooi rechtop, blik vooruit. Ik zwoeg en raas voort alsof ik een touchdown ga maken, zonder dat ik ooit bij de 'end zone' kom. Ik ga soms misschien wel sneller, elegant is het niet.
Elegant is ook niet meer wat ik wil zijn, heb ik besloten. Lekker doorstampen, net zoals ik mijn trainingen doe. Ik ken geen D3 of D4 trainingen.. tempo of wedstrijdtempo zijn de 2 versnellingen die ik ken.

Als het mij uitkomt misbruik ik dezelfde stelling ook wel eens. b.v als iemand sneller heeft gelopen op de zevenheuvelenloop, dan kom ik al gauw met mijn gewichtige excuus op de proppen...Jaaaaa, maar ik heb ook helemaal geen hardloopfiguur. Laat hem (of haar) maar eens met een zak aardappelen op zijn rug lopen. Die Afrikanen wegen slechts de helft van mij en zijn niet eens 2 keer zo snel, dus gewicht/snelheidsratio is bij mij nog altijd beter.

Nu ik weer wat meer hardloopkilometers maak, merk ik wel dat ik weer ga afvallen en langzamerhand toch naar 'hardloopfiguur' ga lonken. Dat kan maar 1 ding betekenen! Vanavond een flink bord shoarma, biertje erbij en morgen weer naar de sportschool, excuustraining!

Hardloop4daagse en het heilige pinkstervuur.

Laat ik bij 't eind beginnen, het is tenslotte de meest levendige herinnering die ik heb aan de hardloop4daagse. Tijd: maandagochtend 2e pinksterdag 10:00h. Locatie: Vaassen tegenover kasteel Cannenburch. Tijd voor etappe 6; 20 km. 80km reeds gelopen.

Ik heb goed geslapen en ben toch nog doodop, mijn maag slaapt ook nog. Ik heb helemaal geen zin om te hardlopen, laat staan 20 km! Een vreemde hersenkronkel dwingt me om de 100 km van de hardloop4daagse vol te maken.

Ik zie de andere lopers, de sfeer wordt steeds relaxter. Iedereen berust in deze laatste dag. Ach ja nog een beetje lopen, alleen nog even naar de finish. Niet echt spierpijn, niet echt hersteld. Eten is een issue, iedereen heeft een slap gevoel in zijn maag, vooral zij die dit voor het eerst doen. Van mij mag het nog 3 uur duren voor de start maar de tijd vliegt voorbij.

Het is een aangename temperatuur, aangenaam voor een ochtendje vissen bedoel ik dan. Te warm voor mij eigenlijk. Ik voel de hitte van zondagmiddag nog, 26-27 graden over een droog stuk hei door het zand. Het was niet voor niets dat ik twee kabouters hoorde zingen. Maar dat was gister, ik sta vandaag weer klaar voor de start. Mijn vrouw, Annette, is gelukkig mee, goeie afleiding. Ze maakt nog wat foto's voor de start, dus ik moet me nog even groot houden. Pang.. u kunt starten. Zo ben ik ooit wel eens aan een triathlon begonnen. De wethouder riep vanuit een bootje “u kunt starten”. Prachtig, maar hier gaat alles perfect. De hardloop4daagse is de perfecte race. De entourage bij het kasteel is fantastisch, de verzorging en de routes zijn sprookjesachtig. Pang! Het startschot is mijn eerste hartslag deze ochtend en ik neem me voor het ritme niet boven de 160 te laten komen en heel rustig te beginnen. Het lukt, een kilometer of 8, dan loopt het hartritme toch gewoon op naar de 170, ondanks mijn lage tempo van rond de 11 km/u.

Op zaterdagochtend was mijn broer uit Groningen 'even' langs gekomen om een etappe mee te lopen, dat tempo moet ik hebben. Relaxed tempo was dat, lekker door het bos. Toen kon ik de hele ochtend kletsen tijdens het lopen, dat zit er nu niet meer in. Volgend jaar maar vragen of ie niet op de maandag mee wil lopen.. eh volgend jaar?

OK, nog maar een stuk of 12 km's te gaan. Ik wil nu het liefst helemaal alleen lopen, niemand inhalen, niet stoppen en vooral niet ingehaald worden. Dan maar nog iets rustiger, maar wel doorlopen. Mijn hartslag loopt synchroon met de temperatuur en stijgt langzaam. Na een km of 10, neem ik even de tijd bij een waterpost. Ik loop niet, maar drink heel rustig. 3 bekers water in de hand.. afkoelen en drinken. Ik stop een gelletje met moeite naar binnen, smakeloos. Kom op! verder lopen, maar ik ben echt wel moe. Nog geen kilometer verder wordt het warmer en gaan we weer omhoog. Wellicht de grootste hindernis bij de 4daagse zijn de meer dan 1000 hoogte meter die je moet overbruggen. Deze klim is niet groot, maar wel extra vermoeiend. Op vrijdag had ik voor de start van de eerste etappe het gevoel alsof ik toen al 100 km moest gaan hardlopen, ik was opgefokt en zenuwachtig, blij en spannend was het. Nu voelt het alsof ik er deze dag al 90 op heb zitten. Heb ik die 4 etappe's op zaterdag en zondag dus toch gedroomd?

OK, die laatste 10 kilometers kom ik ook wel door, even wandelen.. Heerlijk. Ik moet zelfs plassen, bizar en vast geen goed teken, maar het is rechtvaardiging om even aan de kant te staan. Mensen halen me in, de aanmoedigingen klinken vermoeid. “kom op he”. Best lekker, even wandelen. Ik ga maar weer hardlopen. Het is meer marsen geworden dan hardlopen en via de volgende waterpost komt de finish steeds dichterbij. Ik heb spijt, spijt dat ik zondagochtend zo hard heb gelopen bij de tijdloop. Ja het was fantastisch om vanuit een paardetrailer om de 30 seconden te starten en zo'n mooi kort parkoers te lopen. Al na 1 km had ik mijn voorgang(st)er bijgehaald, dat voelde lekker. Nu voel ik daar de pijn van.

Niemand die het ziet als ik verder loop. Niemand die weet dat ik mijn hoofd denk dat als ik nu naar de finish wandel ik ook 100 km gelopen heb. Niemand die weet dat ik op plek 32 in het klassement sta en binnen de 9 uur wil finishen. Als ik op mijn werk zou vertellen dat ik er 10 uur over gedaan had, vind iedereen dat even knap of bijzonder. Maar ik niet, balen! Ik wandel, ik loop, ik wandel, ik loop. Met nu nog 2 km te gaan, maar proberen door te lopen. Niemand voor me en achter me hoor ik wat gepraat van een paar lopers die me langzaam bijhalen.

Bijna springt er een traantje in mijn oog als ik het sportpark zie. Goddank; geen lange lussen. Gewoon direct het gras op.. de lopers achter mij hebben mij #@%^ al bijna bijgehaald en ik hoor ze zeggen dat ze me nog even willen inhalen. Bah.. 60 km lopers, fris als een hoentje. Ik ga sprinten. Ik zie het mezelf doen. Doe nou niet! Net voor de finish neem ik nog 2 meter afstand. Sterk... kapot. Ik was al kapot, maar nu ben ik kapot van het kapot zijn... ik zoek direct schaduw.. voorbij het water en de bananen... schaduw. Zitten. Annette brengt me water en bananen en water en water. Ik ben tevreden, het was even lastig maar eigenlijk alleen maar mooi. Binnen de 9 uur gebleven, voor wat het waard is. Diep gegaan en een nieuwe vermoeidheid leren kennen, fantastische routes gezien, leuke mensen en een perfecte organisatie. Een warm gevoel gaat door me heen als ik weer in de auto zit. Een heilig pinkster hardloopvuur stort zich over me uit. 100km, dat ik het kan. Wauw. Volgend jaar weer?... eh, het is nog te vers. De herinnering moet eerst de tijd krijgen om te vervagen tot een mooie grijze schaduw uit het verleden.

Nabrander: 10-20 Om mijn startnummer (1020) te beoordelen heb ik via de urban dictionary de volgende passende beschrijvingen van 1020 of 10-20 toegevoegd: 10 minutes of pleaseure 20 years of pain

1020:

1. 10 minutes of pleaseure 20 years of pain(Jail)

v 2. Jailbait

Guy1:Goddam that bitch is fine

Guy2:Shes 16

Guy3:(imitating a police man) we got a 10 20 in progress

---------------------------------------------------------------------------------------------

10-20:

a massive, messy, and liquidy shit that takes a quick 10 seconds to release, but 20 minutes to clean your ass.

Andy- "Jimmy what the hell were you doing in the bathroom for so long?"

Jimmy- "Had a 10-20 bro. shouldn't have eaten that shitty food from the cafeteria."