Ik ga stoppen met bloggen!

Ik stop er mee, ik stop met die blogs. Ik stop met het schrijven én met het lezen van blogs..
Sportblogs, bleh!

Het schrijven (en lezen) van blogs en verslagen lijkt bij sommige atleten alleen nog maar een lange klaagzang. Het is kommer en kwel in blogland. Het sportleven is een zware last.

Dan heb ik het alleen nog maar over atleten die hun succesvolle blogjes volschrijven met  wedstrijdverslagen over binnen de doeltijd gefinishte wedstrijden. Want als het net even anders liep, of ze hadden gewoon niet genoeg getraind, dan komen de waterlanders. Je zou denken dat triatleten geen watjes zijn, nee, dus. Niet juist dus.

Triathlon is een complexe sport met een boven normale inspanning, dat moet je je natuurlijk wel blijven realiseren. Als een triathlon wedstrijd 100% maakbaar en voorspelbaar zou zijn, dan hoef je er eigenlijk niet aan mee te doen. Ga dan lekker yahtzee spelen en geniet van je gelukkige gouden hand  op het dobbelbord.

Train hard of zoveel als je wil, hou je verwachtingen realistisch en geniet. 

Soms, dan heel soms, dan heb je zo’n wedstrijd waarbij alles samenvalt en je op een wolk zwemt, fietst en loopt. Geniet van die ene keer, want meestal is het gewoon afzien (of waren je verwachtingen wat te laag).
Of wat dacht je van die atleten die volledig terecht een gele, blauwe of donkerrode kaart hebben ontvangen. En toen was het dit en dan is er weer dat. “Iemand anders deed het ook” en toen ging het net even anders en niemand zag het en toen had je dat filmpje moeten zien, toen er nog veel meer gestayerd werd.. ja, geklaag dus. Er woorden in heel wat woorden verspild op het digitale papier over het eigen falen.

Er zouden eigenlijk nog veel meer kaarten moeten worden gegeven, al is het maar om die triatleten wat emotionele eelt te laten kweken. Er wordt namelijk nogal wat net op of over de grens gestayerd,  gesjoemeld of gewoon als overtreding gemaakt .  Als je weet dat afval deponeren buiten de bestemde gebieden bij een wedstrijd dat je een diskwalificatie oplevert…waarom doe je het dan toch? Dan vraag je er om..  #RTFR (Read The Fucking Rules).

Triathleten klagen en dat ze er over gaan schrijven is geen zalf voor opgekropte emotionele spanning, het is een vergrootglas op het pijnlijke leven van een sporter.  
En, ja: ik ben ook triatleet. Ik heb ook heel wat te klagen. Ik vind dat ik tegenwoordig zelfs meer te klagen heb dan voorheen. Minsten 10x zoveel als voorheen. De eerste zwemtraining, de eerste 20 minuten op de hometrainer, mijn eerste 3 km hardlopen sinds september. Het is een drama. Het is een langdurig vermoeiende worsteling met mijn lijf om daar te komen waar ik eigenlijk nooit was.
Want ja, voordat ik aan m’n hart geopereerd werd en ‘n herseninfarct in mijn maag gesplitst kreeg, was ik natuurlijk ook al een middelmatig triatleet.

Ik deed voorheen ook nooit zoveel als ik plande en nog minder dan ik wilde. Ik hoopte ook heel vaak ‘op die ene dag’.. en ,ja: die ene dag heb ik wel gehad natuurlijk. Vroegâh

Mijn beste triathlon ooit. 1995 Liessel.

Ik heb op dit moment dus heel veel redenen of recht om te klagen. Maar net nu heb ik er geen zin in. Er is teveel te klagen. Het is net even te echt. Dat vergrootglas op mijn zogenaamde sportersleven is zo groot dat ik elk details van mijn poriën van mijn atleten huid zie.

Ik geef toe dat ik soms letterlijk op de tacx zit te huilen, gewoon omdat het allemaal zo kut is. Afzien. 30 minuten met 18 km/uur wegstoempen. Dan vraag ik me af waarom me dit is overkomen, terwijl ik motivatie filmpjes op youtube aan het kijken ben. Het is gewoon fucking oneerlijk dat ik niet lekker kan genieten van een beetje hardlopen of fietsen. Waarom is dit me overkomen? Het voelt alsof mijn hele leven in een pot dikke stroop zit.

“Hoe het gaat? Ja, prima”. Nee natuurlijk helemaal niet. Maar het heeft geen zin om te klagen. Je moet verder, dat weet ik ook wel. Ik had in december nog een leuk blogje zitten schrijven over meezingen bij de carnaval, maar ik kan eigenlijk maar een enkele regel meezingen. Ik ben al blij dat ik liedjes weer herken en ik weer kan mee neuriën. Met een beetje oefenen kan ik 2 regels achter elkaar meezingen en dan rollen de woorden alweer over elkaar.  Het praten is alsof ik een karaoke nummer moet zingen waarvan ik de tekst pas net voor me zie, in het koreaans. Gelukkig kan ik mij wel prima verwoorden in alledaagse gesprekken. Koetjes en kalfjes is prima, daar merkt niemand iets van. Vermoeiend en frustrerend, ja dat is het wel. Soms is het wel grappig als ik een tour-de-mallêtje maak… ik bedoel een gille-de-la-tourette versprekingkje maak. Daar kunnen we dan thuis wel over lachen.
 
Er is eigenlijk alleen maar wat te klagen, als er niet echt iets te klagen is. Als je lekker oud hollands kan nuilen over wat er allemaal niet goed is gegaan.

Pas als ik straks weer een echte lekkere triathlon ga doen (en finishen) en kapot en teleurgesteld mijn racereport kan intikken. Ik kijk er al naar uit, over een paar maanden of over een jaar, dat ik weer met overgave met teleurstelling een blogje kan typen.
Dat je denkt; “nou dat blogje van Niels dat is ook wat.. slechte wedstrijd, heel veel pijn en nog een gele kaart ook.” Dat lijkt me heerlijk!

Afstappen bij de Frysman.. genieten!

Zingend het jaar uit

Ik loop tegenwoordig de hele dag zingend door het huis. Het maakt me niet uit wat het is; Nederlandstalig, Engelstalig, pop, volksliedjes en zelfs kinderliedjes. Niet dat ik zo’n goede zanger ben, integendeel, maar ik heb wel steeds de neiging om de hele dag te zingen.

Ik zing heel vaak tijdens trainingen en wedstrijden. Het geeft me het gevoel dat ik kan precies peilen hoe mijn trainingen verlopen. Als ik “in de flow” zit dan kan ik steeds dat ene regeltje van een liedje blijven zingen of neuriën. Dat ene deuntje geeft me dan precies het goede gevoel. Aan de andere kant,  als ik geen goede melodie kan vinden, dan verlopen de trainingen vaak zwaar. Dan kan het een eeuwigheid zijn om de trainingen af te werken. Soms begin ik al voor de training met het afluisteren van een playlist met de beste liedjes om ze daarna tijdens de trainingen te gebruiken. Alleen om ‘dat ene gevoel’ op te roepen.

Zingen of neuriën in mijn beleving een geweldige manier om je training te beleven.  Sommige atleten vertrouwen helemaal op hun vermogensmeters. Het is alsof de cijfers op je horloge aangeven hoe het met je gaat. Er zijn steeds nieuwere methodes om trainingsintensiteit en vordering te meten en steeds meer atleten vertrouwen op de cijfertjes.

Uit de pre-hartslag periode.. 

Vroeger vond ik het trainen met een hartslagmeter eigenlijk ook al een opgave. Alsof ik een slaaf van de machine ben. Noem me ouderwets, maar als je bent opgegroeid met een dozijn Terminator films of met de trilogy van The Matrix kan je ook niet anders verwachten dat je een volwassen argwaan tegen machines hebt gekregen. Een machine kan je geen echte vreugde geven. Ja!, ik heb ze wel natuurlijk..gadgets. Ik ben gek op gadgets. Alleen als spielerei. Als het over serieuze trainingsarbeid gaat, dan is er geen betere graadmeter dan een pakkende melodie welke langdurig in m'n hoofd doorgalmt.

Nu denk je; “waarom loop je dan thuis zo te zingen?” . “Gaat het dan nu al zo goed met revalideren dat je weer aan het trainen bent?” “Ben ik al luidzingend mijn trainingsrondjes  aan het afwerken?”. Helaas, zo snel gaat het (nog) niet. Het revalideren beperkt zich nu tot 25 minuten op de hometrainer en daarna aansluitend 20 minuten badmintonnen. Samen met mijn groepje van 60+’ers lig ik dubbel van mijn revalidatiegroepje. Na dat uurtje fysiotherapieen blijf ik met mijn tong op m’n schoenen uitgeput de rest van de dag op de bank liggen. Ik heb nog een maand of 4 á 5 nodig om weer echt weer goed fit te worden. En misschien wel meer dan een jaar om weer helemaal “de oude” te zijn.  

Maar, om ‘ on topic’ te blijven,  ik zing volop. Ik zing om te oefenen. Ik oefen de hele dag liedjes. Na mijn herseninfarct kon ik een paar dagen erg lastig spreken en godzijdank is dat heel snel weer de goede kant op gegaan. Maar ongeveer een week geleden ontdekte ineens dat ik geen enkel liedje meer kon herinneren.  Ik bladerde mijn hele spotify playlist door en kon melodie en tekst maar moeizaam reproduceren.  Ik herken de liedjes wel, maar nazingen of zelfs mee neuriën was moeilijk. Ik kon niet meer zingen.

Je kan natuurlijk prima leven zonder zangtalent. Ook met alleen maar luisteren naar liedjes kan je ook prima je dag vullen. Maar hoe het gaat het dan straks bij de carnaval? Hoe gaat het dan straks als ik weer ga trainen op de fiets?

6 uur 1 regel van een liedje zingen..YES!

Tijdens Ironman Maastricht (2016) heb ik bijna 6 uur lang dat ene vervelende liedje in mijn hoofd gehad. Ik neuriede en zong dat ene regeltje steeds en steeds weer. Ik haatte het en ik hield er van. Ik kon niet meer zonder. Als een motor zonder benzine, als een vogel zonder vleugels. Of vul elke willekeurige songtekst van Nick en Simon maar in. Hoe ga ik dat doen als de woorden en de melodie niet meer samenkomen. Als ze niet meer vrij in mijn hoofd kunnen rondspoken.

Ik ben gaan oefenen. Steeds eenvoudiger en simpeler. Tot ik ben afgedaald naar het niveau van kinderliedjes. ‘1,2,3,4 hoedje van’ en ‘kortjakje die altijd ziek is’ en vanaf daar ben ik met het Wilhelmus van Na-ha-hause’weer aan het opklimmen. Via ‘de vlieger’ vlieg ik naar ‘een beetje verliefd’ en neurie ik alweer carnavalsliedjes.

Het is een ontdekkingstocht naar liedjes en melodieën.  Na 2 weken zingen en oefenen hangt er af en toe weer zo’n irritant deuntje in mijn hoofd. Zo’n regel die maar blijft hangen als je hem net op de radio hebt gehoord. Ook al verschijnen de liedjes nu weer uit de mist terug,  makkelijk gaat het zingen nog niet. Die woordvinding problemen zijn lastig. Ja, in mijn hoofd lukt het wel, daar gaat het prima. Vloeiend teksten meezingen kan ik het er nog niet uit krijgen. Dat is misschien een hindernis die net iets te hoog blijft.

Ik oefen met veel plezier. Tijdens die eenzame ritjes op de fiets is er straks geen mens die zich er aan kan of zal storen.  Goed, fout, vals, uit de toon en volkomen incorrect zal ik dat goede gevoel straks weer omzetten naar een heerlijke training.  

Triathlon; het belangrijkste in het leven!

Het belangrijkste in het leven is triathlon. Niet alleen in mijn leven, in ieders leven.  Al het andere in de wereld vervaagd bij het doen van deze fantastische sport. Het leven bestaat voornamelijk uit bijzaken Én triathlon. Triathlon; zwemmen-fietsen-lopen. Niet van die lullige afstandjes, nee hoe langer hoe beter. Langer is leuker. Pijn is fijn. Geen leven zonder triathlon.
Triathlon is toppie!

Afgelopen zaterdag deed ik mee aan de Frysman en was ik bovenstaande statement even vergeten. Het was me zomaar even ontschoten. Opeens was er een idiote gedachte in mijn hoofd gaan zitten dat het 'leuk' moest zijn. En ik ben nu eenmaal wat minder goed in 'leuk' heb ik gemerkt, behalve tijdens de Carnaval, maar dan ben ik ook gelijk hilarisch.

TYR warrior!

Dat het niet meer leuk was had ik al snel door. Zo vlak na de start van het zwemmen. Normaal kijk ik uit naar het zwemmen omdat me dat vrij eenvoudig af gaat. Natuurlijk is meer dan een uur zwemmen best nog een eindje, maar het is nog steeds 'maar' een uurtje en in vergelijking met de andere onderdelen is het zo voorbij. Een beetje met je armen in het water zwaaien en je kom er wel. Je zweeft half gewichtloos glijdend door het water, hoe moeilijk kan het zijn. Je krijgt het ook nog eens niet snel te warm en je mag nog stayeren ook.

Ik was daarom bijzonder teleurgesteld dat ik het gevoel kreeg dat ik niet vooruit ging en praktisch alleen zwom. Dit uurtje kon wel eens heel lang gaan duren. De tweede ronde ging het iets beter en was het 3 slagen vooruit en 1 slag terug. Moe maar voldaan kwam ik uit het water. Gelukzalig constateerde ik dat meer dan de helft van de fietsen nog in de wisselzone stond en ik dus gewoon 'goed' had gezwommen, ondanks de 1'24 die op de klok stond.

Carnaval is wel leuk,
Ook alleen met z'n drieen. 

Nu moet je weten dat triathlon een sport is die zeer geschikt is voor geestelijk beperkte schizofrene ADHD patiënten. Ga maar na; wie doet er nou liever in zijn eentje 3 sporten, in plaats van met z'n 3'n 1 sport. Dan heb je dus naast teveel energie ook nog eens onderontwikkelde sociale skills. 10-20 uur per week trainen, feestjes overslaan, bizarre eetgewoontes.
De definitie van Triathlon klinkt als de omschrijving van een aanvullende polis met 3 sterren.
Dat zit niet in de basisverzekering.

Als je heel even bij zinnen komt en min of meer 'normaal' gaat denken, dan slaat de twijfel toe.
Dan ga je denken: "dit is eigenlijk helemaal niet normaal" of "dit is helemaal niet leuk"of nog erger: "waarom doe ik dit?". Als dit soort vragen en uitspraken in je hoofd opborrelen dan ben je gestopt met het doen van een triathlon maar ben je bezig met het eerste onderdeel van de trut-a-thlon.

Waar ik normaliter de eerste 90 km steeds hetzelfde liedje aan het neuriën ben, zit ik nu antwoorden te bedenken op vragen die ik niet weet. Het knaagt aan me. In plaats van "work, work, work, work, work" te zingen van Rihanna zing ik nu het "waarom, waarom, waarom, waarom" van NielsuitElst.

Na 90 km (2 rondes) stop ik bij mijn familie. Ik voel me slecht, moe, misselijk, slaperig en ik heb last van kramp. Ik heb er niet alleen geen zin meer in, ik ben gewoon slecht. Mijn moeder en haar vriend Freddy zijn net aangekomen op de dijk waar ooit de Hollanders door de Friezen werden verslagen in de zoveelste poging Friesland in te nemen. Wat ben ik? Hollander of Fries.

Vooruit nog 1 rondje, gelukkig fiets ik dat rondje helemaal alleen en zie ik geen enkele andere deelnemer.  En daarna nog maar 1 rondje fietsen, want ook mijn broer is in de 3e ronde net uit Groningen gekomen.

Eerlijk gezegd fiets ik op dat moment nog liever een rondje met kramp dan nu te moeten uitleggen waarom ik niet meer met kramp wil fietsen. Ik wil niets uitleggen.. Ik wil gewoon een leuke triathlon.

Trots om in t Davilextenue te starten

In de 3e ronde zing ik ook opeens weer een liedje en in de 4e ronde sta ik 3x met kramp naast de fiets. Vanaf de buitenkant van mijn heup, via de binnenkant naar mijn lies naar de voorkant van mijn knie loopt via de knieholte naar het puntje van mijn achillespees een krampje door mijn been. Het is bidden tot het weg trekt..en gillen. Dan zo snel mogelijk weer opstappen en weer door. Zodra ik fiets kan ik ook weer echt doortrappen. Wind tegen of niet maakt me niet meer uit.

Lopen is geen onderdeel van de trut-athlon en dus weet ik zeker dat er niet gelopen gaat worden vandaag. Wij zijn het er met onszelf over eens. Onder geen voorwaarde, het moet tenslotte leuk blijven. Triathlon is namelijk he-le-maal niet belangrijk.

De enige tri die belangrijk is zijn die drie die bij mij thuis op de bank zitten. Het is een belachelijke onderneming voor een midlife 40'er van bijna 100kg. Wat denk ik eigenlijk. Met het figuur van een discuswerper zo'n idiote duursport gaan doen. Het is vragen om problemen. Die hele sport is waanzin, ze zijn allemaal gek geworden! Triathlon is stom!

En ik wou zo graag een keer een leuke lange triathlon doen, beetje makkelijk zwemmen en dan met fietsen een beetje op tempo maar gematigd die 6 uurtjes uitfietsen. Dan als toetje aan één stuk door in iets van een uur of 4 de marathon lopen. Een voorbeeld als Davilexatleet voor de rest van de wereld.
Wat ik vandaag aan het doen was leek helemaal niet op het plan en dus was het plan stuk. Ik was stuk, alles was stuk.

perfecte anti-stayer wedstrijd!

Omdat mijn broer Willem hoopvol naar me toe komt gerend of ik toch gewoon ga beginnen aan het hardlopen kleed ik me om. Ik toon mijn goede wil, maar ik ga niet lopen, dat is duidelijk. "Nee ik ga niet lopen hoor". "Het gaat niet"; zeg ik tegen mijn vrouw en vooral hardop tegen mezelf. Van de fiets: kramp, fiets ophangen: kramp. Maar bij het omkleden krijg ik helaas geen kramp, ik maak gebukt mijn veter vast en er gebeurd verdorie niets.. wat is dit?
Ik ga NIET lopen.. en vertrek toch.

Bij de eerste verzorgingspost neem ik een lekker stukje suikerbrood en maak ik een gezellig praatje. Mijn tempo is nog best aardig, maar elke kilometer schiet er wel ergens een krampscheut doorheen. Ik ben gestopt met denken. Ik kan niet anders meer dan stoppen, er is geen strijd meer over om te strijden. Ik baal dat ik niet uitgeput langs de weg lig. Dat ik niet zo kapot ben dat ik niet meer kan lopen of praten.. Ik voel me schuldig, dat ik familie laat opdraven om mij niets te zien doen. Schuldig dat ik zo'n mietje ben.

Op zondag zie ik Contador in de volgauto instappen.. met een slap handje zwaait ie naar de camera. Tsja.. ik ken dat wel. Ronaldo valt uit met een onduidelijk toneelspel in de finale van het EK. Hij huilt als een trut-atleet. Ik ken dat wel, dat gevoel dan. Niet die krokodillentranen. Ik ben blijkbaar in goed gezelschap dit weekend.

Over 2 weken is Ironman Maastricht, dezelfde afstand. Hetzelfde, maar toch anders. Maastricht wordt geen leuke wedstrijd, Maastricht wordt tandvlees verbijtende waanzin. Afzien tot het op is. Tot op het bot. Geen gelach maar 'finish till you die'. Het zal me toch niet nog een keer gebeuren.
Triathlon is niet leuk, als ik me dat maar goed in mijn hoofd prent.
Triathlon is het belangrijkste wat er is!

Tenminste zolang je in de wedstrijd zit.

De Hermannen-loop!

Nog even en dan is het weer zover; de grootste hardloopwedstrijd van Nederland..
voor vrouwen dan. Aanstaande 17 mei gaat het weer losbarsten. De Marikenloop.  Het is het carnaval van het hardlopen in strak (of minder strak) fluoriscerend groen, geel en vooral roze. Een bonte stoet van hijgers en zweters, 100% vrouw. Voor slechts een kleine 20 euro mag je als vrouw met alleen maar andere vrouwen hardlopen.

Nu denk je misschien: "Niels  heb jij zo'n hekel aan vrouwen, dat je hier een punt van maakt?". Nee, nee, helemaal niet. Ik heb he-le-maal geen hekel aan vrouwen.

Sterker nog ik kreeg onlangs nog een compliment (van een vrouw dus!) dat ik zo in contact stond met mijn vrouwelijke kant, doordat ik volkomen kleur-georiënteerd op mijn nieuwe fiets rondjes aan het rijden was in bijpassende outfit en zelf een foto maakte in bijpassende omgeving. Ik probeer zo modern mogelijk te zijn en ben juist getroffen door deze plotselinge afscheiding.

Ik vraag mij namelijk af, wat hebben wij mannen eigenlijk (nu weer) verkeerd gedaan? Want ik wil natuurlijk niet iets verkeerds doen waardoor vrouwen tot dit soort wanhopige acties komen. Een vrouwenloop is immers niets anders dan een uiterste roep om hulp. Ik wil die hulp bieden.

Mijn grootste verbazing is overigens niet zozeer dat er een 'vrouw-only' evenement wordt georganiseerd, dat is een kwestie van commercie en moderne uitbuiting, maar ik ben vooral verbaasd dat er ook zoveel vrouwen aan willen meedoen. Is er binnen bestaande loopevenementen soms niet voldoende ruimte voor vrouwen?

Of hebben ze (vrouwen) bij ons (mannen) jarenlang de indruk gewekt dat ze graag overal in gelijke mate aan mee wilden doen, maar dat dat nu helemaal niet waar blijkt te zijn. Nog geen 100 jaar geleden gaven we ze nota bene stemrecht. Gewoon omdat ze dan ook mee konden doen, leuk toch! Zelfs de SGP stond in 2013 al toe dat vrouwen officieel lid mogen worden van de partij.
Menig bedrijf heeft in zijn maatschappelijk doelstellingen staan de verhouding man/vrouw op 50-50 te zetten.

Het voelt nu toch ineens alsof vrouwen in hun snoezelige pakjes vooral op de voorgrond willen staan in een maatschappij waarbij geen ruimte is voor mannen.

Overigens, dat zo'n -verboden-voor-mannen-evenement nou bij uitstek 'de Marikenloop' moet heten is mij al helemaal niet duidelijk. Voor zover ik opgelet heb tijdens de middelbare school (want ik was natuurlijk vooral heel druk met het bewonderen van de vrouwlijke helft bij mij in de klas) , maar zover ik heb opgelet was die Mariken van Nieumeghen gewoon de hoe..ah  eh de lichtekooi van de duivel zelf!
Straks lopen al die roze gemutste zwetende lycra schepsels in een eerbetoon aan die hoe.. eh dame door Nijmegen of Nieumeghen te paraderen.  O, ja.. ik weet wat je gaat zeggen, later toen ging die Mariken toch weer op het goede pad.. dat klopt; Toen ze klaar was met hardlopen! Berouw komt na de zonde.

Nee het wordt tijd dat mannen meer aan zichzelf gaan denken. We hebben gelukkig al een eigen programma op RTL9 met "Meer voor mannen". Dat is natuurlijk al perfect. Maar ook op sportief vlak moeten wij onze eigen plek claimen en ruimte geven aan onze mannelijkheid.

Er is gewoon behoefte aan een mannenloop of een 'Hermannenloop',  Herman, gewoon omdat het woord man er in zit. Hermano..broer in het spaans. Ik zie Danny Trejo bij de start. Grote snor versiert zijn hoofd.  Run or I shoot ...perfect!

Er moet niet teveel gepland worden. Spontaan lopen, waar je zin in hebt. Gewoon lekker ongeorganiseerd. Op 17 mei uiteraard. Vetrek bij mijn voordeur. Route? Ach, we zien wel.
Wij mannen zijn gezegend met een perfect richtingsgevoel en oriëntatie vermogen. Wij komen altijd weer thuis. (ook zonder bordjes).

Geen opsmuk, geen fancy okergeel kleurige t-shirts of turquoise herinneringen. Natuurlijk kan ik thuis van een paar flinke takken gewoon een schijf afzagen, waar je daarna zelf met een soldeerbout een H in mag branden, natuurlijk. Kijk dat is mannenwerk.

Dat je daarna, na een paar biertjes, je medaille in de BBQ gooit, tsja dat neem je voor lief.

We maken het immers onvergetelijk door een paar biertjes te kloenken op onze mannelijkheid.
Omdat we rond BBQ tijd klaar willen zijn (en nog moeten indrinken) denk ik dat we rond 15:30 starten, maar kan ook iets later zijn, of eerder. Immers: mannen zijn toch altijd op tijd. En dan heb je gelijk een excuus om niet op je vriendin te hoeven wachten in Nijmegen. Afzetten en dan hup naar Elst!  Lekker een uurtje lopen.

Als iedereen een paar euro meeneemt en we finishen bij de Jumbo voor, kunnen we gelijk bier en worsten halen. Zo makkelijk is dat.
En als je nou je vriendin op de terugweg uit Nijmegen zo rond een uur of 20:00 laat langsrijden, kan ze je mooi meteen mee naar huis BOP'n. Dan heeft ze toch het idee dat ze "achter het stuur zit"!

Zie ik je de 17e?
Mail ff als je komt.

ps. finishselfies verboden.
pps. samen warm'uppen of cooliedownieoo doen we ook niet!

ppps. snorren zijn aanwezig!

Ken je die mop van die hardloper...

Herkenbaar: lachend over de finish 

Als vader van 2 opgroeiende puberjongens (12 en 15 jaar) merk je snel dat je eigen gevoel voor humor een heel stuk wordt afgeplat. Ik kan tegenwoordig weer volop genieten van de meest flauwe humor die er bestaat, helemaal als ik een van mijn jongens kan betrappen op een soort van plaatsvervangende schaamte. Het type humor wat ik sinds de brugklas niet meer ben tegengekomen is weer volop aanwezig... en ik voer thuis de boventoon.

Opmerkingen als: “Hee tas, waar ga jij met die brugpieper naar toe..?” maak ik 's ochtends standaard.

Evenals mijn doorsnee antwoord op elk probleem wat mij wordt voorgelegd door de mannen:
 “weet je wat daar tegen helpt?....  Vroeg naar bed gaan”.
Waarbij dat laatste vaak in koor door beide heren wordt uitgesproken.

Ja ik ben thuis de lolbroek van de bingo..

Zo vind ik het ook zo heerlijk om, als ik in de auto zit, uitgebreid flauw commentaar te geven op andere hardlopers en wielrenners..

“Kijk die dan lopen, die kon zeker geen fiets betalen” of

“Als ie nog langzamer gaat dan kan ie beter omdraaien en achteruit lopen..  gaat ie sneller “.

“Zie hem eens lekker bezig zijn… “

 “Zou ie weten dat de snackbar de andere kant op is?”

“Dat is of een slechte dief of een heeele slechte hardloper”

“Als hij dat hardlopen voor de lol doet, dan moet ie het thuis echt heel slecht hebben..”

“Kijk hem dan, hij wil wel naar huis, maar hij durft niet”

Zomaar een kleine greep aan wat ik zoal roep als ik met de puberende meute in de auto zit.. Voorspelbaar, weinig diepgang en licht (zelf)spottend.  Sarcasme en cynisme het zijn de moderne wapens van de middelbare man.

Natuurlijk is dit allemaal in de bescheiden privé omgeving en nooit gericht tegen een loper of fietser zelf. Nee, ik zou daar gek zijn, die loper en fietser ben ik natuurlijk zelf ook. Niemand beledigen, gewoon een beetje lol (om jezelf) maken.

Valt even niets te lachen voor Dolf

Heb jij als hardloper wel eens tegen een andere hardloper geroepen:  “Hee, ze hebben hem al?” ik wel.  Altijd lachen om de meest foute hardloopgrappen, werkt aanstekelijk.

Helaas zie je dat er tijdens het hardlopen maar weinig te lachen valt. Je komt ook maar heel weinig lachende hardlopers tegen. Lachen en hardlopen horen, met uitzondering van Dolf Jansen misschien, ook niet echt bij elkaar. Alhoewel  Dolf ook niet echt de grappigste hardloper is, maar wel een hardlopende grapjas. Dat dan weer wel.

Altijd lachen heeft ook nadelen

Al die vermoeide gezichten die je op een doordeweekse trainingsdag tegenkomt. Mensen (mannen en vrouwen) die tijdens hun trainingsrondjes boos in het rond stampen. Ik kan me voorstellen dat sommige niet-hardlopers wel eens het idee krijgen dat dat joggen daarom dus ook helemaal niet zo leuk is.

Als je een hardloper ziet met een gezicht dat op onweer staat, dan ga je al gauw denken dat die mensen het niet echt naar hun zin hebben.

Alsof ze extra hun best doen om zoveel mogelijk afstand tot hun omgeving te creëren. Oordoppen in om zich helemaal los van hun wereld te maken. Het werkt wel. Je kan met zoiemand geen contact maken, niets delen of even vriendelijk gedag zeggen. Laat ze gaan, loslaten. Het is niet altijd de sociale happy community die hardloopsamenleving. Er is trouwens wel een manier om altijd lachend door het leven te gaan, maar ook dat heeft zo zijn beperkingen...

Kijk, als je nou echt (echt, echt, echt) moe bent, dan snap ik het weer wel.. na 42 km doorstampen heb je even geen zin meer om te lachen. Dan zit je er doorheen en ben je kapot, logisch. Gek genoeg toveren de meesten juist dan nog een bizarre grimas op het gezicht zodra de finish in zicht komt. Kijk! Ze kunnen het dus toch, denk ik dan. 

Tijdens een trainingsrondje mag er wat mij betreft wel wat meer gelachen worden, ook als het regent of waait of je gewoo niet zo'n zin hebt. Als is het maar om elkaar als hardloper een beetje aan te moedigen. Je hoeft ook niet echt te schaterlachen, maar een kleine glimlach van loper tot loper. Heb je even niets om te lachen? ook al is het 1 april, denk dan aan die mop van die bankzitter die wilde gaan hardlopen.. ken je die?

Hij ging niet....

Maart - Gele kaart!

Ik zit op de bank TV te kijken en wrijf zachtjes over m'n rechterknie.
"hmmmgrgrgrmmm" mompel ik. Ik trek tegelijk een pijnlijke grimas op mijn gezicht.
"wat is er liefie?" vraagt mijn vrouw belangstellend.
"Ja, eh..ik eh.. ik heb wat last van mijn knie en het gaat maar niet echt over.. enne..tsja. daarom kom ik er ook niet echt toe om weer te gaan trainen"

Vol medelijden kijkt ze me aan. Ze denkt: "ach, en mijn schatje wil natuurlijk weer heel graag beginnen. het is tenslotte alweer 2 maanden geleden dat ie echt weer wat gedaan heeft en dat is natuurlijk vreselijk voor zo'n sportieve knappe leuke man".

Ok, ok.. dat 'knappe' en 'leuke'  heb ik er zelf  bij verzonnen, maar ik weet gewoon dat ze dat vindt.

Carnaval is ook pas weer net voorbij, niet echt een periode om flink te gaan trainen. Ik heb er weer echt van genoten dit jaar, onbezorgd genieten en lol maken. Lekker met je vrienden op stap, biertje erbij en genieten.

Tijdens de carnaval, wat ik dus volop gevierd heb, hoorde ik meermalen: "Niels, jij bent ook echt helemaal gek van sport he...Het is echt een passie van jou he, jij sportman". Ik ging natuurlijk mee in het verhaal, over hoe ik het allemaal maar gewoon vond om na 180 km fietsen een marathon te lopen en dat ik het zwemmen eigenlijk niet eens serieus neem. Het was alsof ik het over een ander persoon had.. 'mijn passie?'... ik heb liever een ijskoud biertje.

Ik zit op de bank en wrijf over mijn knie. Mijn excuses zijn op. Het is heerlijk zonnig lente weer, er is geen carnaval, het triatlon seizoen komt eraan.. Ik ben die sportieve sportman., hij die zo'n heerlijke passie heeft.

Ik dacht, of hoopte even, dat mijn passie kip eten en bier drinken was en #boerzoektvrouw kijken of southpark. Waarom kijkt niemand daar tegen op. Ik ben in kip en hamburgers eten immers vele malen beter dan in zwemmen,fietsen of hardlopen. En het doet ook nog eens geen pijn.

Ik heb helemaal geen last van mijn knie!

Ik voer thuis een toneelstukje op, ik pleeg een regelrechte schwalbe. Zoéén van het niveau van Arjan Robben. Een klein duwtje, een beetje suggestie en dan ga ik. Vol onderuit, volledig gevloerd, rollend over de grond....huilend en schreeuwend. Ik zou het liefst willen pleiten voor een gele kaart, maar de enige die dat verdiend ben ik zelf. Geen rood, dat zou te makkelijk zijn. Doorspelen met de belasting van geel op zak is een veel zwaardere straf.

In de afgelopen week heb ik gezwommen, gefietst en hardgelopen. Ik ben uiteraard niet in vorm. Kom ook net terug van een blessure. Dat wil zeggen; ik had wel een klein beetje last van mijn knie, maar niet zoveel als van mijn buik. Die lijkt meer geblesseerd dan mijn knie en heeft zich in de wintermaanden mooi opgerekt. Ik denk zelf dat die extra 10 kilo mijn knie onder druk gezet heeft. 10 kilo blessure, geen schwalbe voor nodig, je ziet het direct.


Er is werk aan de winkel. De wedstrijd is pas net begonnen. Ik heb geen vrije trap mee gekregen maar wel een gele kaart tegen. Opstaan en doorgaan. Er is nog niet gescoord en ik moet gewoon een lekker potje gaan ballen. Weg met de stress! Plezier! Beetje fietsen en lopen en soms nog eens wat zwemmen. De afstanden komen vanzelf. Omdat ik het type van de lange adem ben ga ik voor de verlenging en het liefst nog penalties. Winnen met het laatste schot.

De penalty reeks is voor mij op 12 juli: Challenge Roth. Nog 120 dagen op de klok. De fluit klinkt; We gaan ervoor!

Het zwarte gat

Het triathlon seizoen is voorbij, de strijd is gestreden. De wedstrijden zijn voorbij en alle kampioenen zijn bekend.
We kunnen en mogen weer de hele winter op het berevel voor het haardvuur, smakelijk vertellen over onze belevenissen van afgelopen zomer. Triathleten hebben namelijk (nog) een super onbekende hele fantastische eigenschap, ze kunnen uitstekend en uitgebreid over hun wedstrijd- en trainingservaringen vertellen.
Lang, vaak, veel en gedetailleerd....noem het saai, zo je wil... "en daar ging ik door de bocht, waar die ene vrijwilliger met die vlag stond en toen reed ik zo door de berm, weetjenog?"

Dat noemen ze het zwarte gat. Die periode waarin je niet anders te doen hebt dan een leven leiden net als alle andere normale mensen. Het zwarte gat zou je ook een normaal bestaan kunnen noemen.
Natuurlijk, natuurlijk..er zijn ook wintertriathlons, maar schaatsers neem je als triathleet niet al te serieus. Tenzij het langs 11 Friese steden gaat, de enige uitdaging van formaat waar wij ons warme bedje nog voor uitkomen in de winter.
Als Harlinger weet ik waar ik over praat hoor! Elke winter bel ik bij het minste of geringste 11-steden koorts ijs naar mijn moeder om te vragen hoe de súderhaven erbij ligt en of de Tjerk Hiddes sluizen al gesloten zijn. Waarop mijn moeder zegt:  "Nee, ik zag dat er nog boten vanuit Franeker kwamen" en ik met jaarlijkse regelmaat opmerk: "Nou dat zal dan wel heeeeeel slecht ijs worden dit jaar"

'Het zwarte gat' is de periode waarin je weer Candy Crush gaat spelen en ziet dat je in februari bij level 168 bent blijven steken en je nog 345 levens hebt. Goed om te weten dat flauwe internetspelletjes geen zwart gat kennen. Of je kan tussendoor nog even carnaval vieren, dat zit altijd precies in mijn zwarte gat periode, perfecte timing hoor!

Ik hou van het zwarte gat!
Kan ik weer eens uitslapen in het weekend, geen stress over trainingen en schema's. Lekker een zaterdagje taarten bakken en dan zondag gewoon naar het bos toe, om te wandelen bv.
Bij het voetbal kijken gewoon nog even napraten in de kantine en doe eens gek, ik neem een biertje.

Een werkdag volmaken zonder bezweet achter je laptop te zitten omdat je een lunchloop, vroegeochtendzwemtraining of middag-dip-rit hebt gemaakt. "Black hole, I love you", zeggen ze in Amerika. Ik roep het niet hardop, dat zou tot verkeerde ideeen kunnen leiden.
Ik roep liever: "Ik hou van het licht! Het witte licht" of "Ik heb het licht gezien..."
Wat voor de meeste triathleten als een gruwelijke donkere vervelende periode wordt beschouwd zie ik als een opluchting. Als een helder warm wit licht. Thuiskomen!

Al in de laatste ronde lopen in Almere zie ik in de verte een wit licht opdoemen. Het roept me: "kom naar het licht, Niels!" Ik loop gretig door en verbijt de pijn in mijn bovenbenen. Het witte licht wuift naar me. "Ja, ja, ik kom al".

In de laatste kilometers naar de finish verheug ik me opeens op de eerste dag waarop ik na al deze ellende weer een eindje ga fietsen. Dat zal nog wel een weekje of twee duren, denk ik. Ik kan me ook nog niet echt voorstellen dat ik straks überhaupt weer wil fietsen, maar dat gevoel om te fietsen, zonder afstand, zonder richting..fietsen omdat je het leuk vindt, dat is een bevrijdend gevoel. De verlossing ligt bij de finish.
Ik boet voor mijn zonden in die laatste loopronde.. 7 km lang lijden. Ik draag mijn kruis symbolisch met me mee (aan de voorkant, rond mijn navel). Boeten voor mijn gulzigheid en luiheid, voor al die keren dat ik niet dat tweede rondje eraan vastplakte in de training maar linea recta naar huis ging. Voor al die frikandellen en zakken chips, die avondjes opblijven om een B-film af te kijken.

Ik ben er van overtuigd, er is helemaal geen zwart gat. Witgatjes... die zijn er wel. Als je goed kijkt zie je ze misschien bij de uiterwaarden langs de Rijn. Vogelspotten is nog zo'n mooie hobby waar ik in het triathlonseizoen de tijd niet voor neem. Maar zodra de druk eraf is en ik weer voor de lol ga fietsen altijd weer direct opvalt. Zo zie je al gauw 6 soorten ganzen en kan je met een beetje geluk wel eens 8 ooievaars tegenkomen bij Heteren. Ik kijk niet lager alleen maar naar dat klokje op mijn stuur, ik kijk weer gewoon om me heen.
Als een normaal mens.


Toch wil ik (ook dit jaar) stiekem de hele winter blijven doortrainen. Op zondagmiddag tijdens veldrijden op Sporza lekker op de tacx een uurtje meestampen, en in de regen rennend door het bos.
Ik blijf het nog even volhouden: "er is geen zwart gat, er is geen zwart gat, er is geen zwart gat".
Wetenschappers van de NASA hebben het al lang ontdekt, en ook ik kom er straks achter.. Niets ontkomt aan de zwaartekracht van een zwart gat.

Hoe hard je het ook ontkent, hoe hard je de andere kant ook op rent. Zelfs het meest witte heldere licht wordt afgebogen om onder de immense zwaartekracht te worden opgeslokt in het zwartste zwart van het zwarte gat.

Het trekt aan me.. dat zwarte gat en het is te sterk om te negeren. Het is immers nog maar 9 maanden tot Challenge Roth.

Ik wou dat ik een vrouw was...

Toen ik een paar weken geleden zo'n mooie lofzang hield over het 'man-zijn' in mijn blogje over mijn compressie onderbroek, wist ik al dat dit geen stand kon houden. Voor mannen is alles makkelijker? laat me niet lachen. Natuurlijk is het helemaal niet makkelijk om man te zijn, sterker nog. Man-zijn gaat gepaard met een grote varieteit aan issues en problemen. Het zou maar zo eens veel makkelijker kunnen zijn om vrouw te zijn tegenwoordig.
Die doorlopende prestatiedrang van mannen bijvoorbeeld. Ik loop me de longen uit mijn lijf om een klein beetje redelijk te finishen in de 7heuvelenloop. Daar waar ik slechts matig tevreden kan zijn met mijn 1:08. Niet omdat ik naar mijn eigen prestatie kijk of naar allen die achter mij zijn gefinished. Als man kijk ik naar voren. Zo heb ik dat geleerd vroeger en het zit diep in mijn DNA ingebrand. Ik kijk naar de nr. 1 en iedereen die ik ken die sneller was dan ik.

Als ik dan thuiskom en mijn jongste zoon, Jelle, vraagt voor de grap: "en? heb je gewonnen??" Dan kan ik slechts lachen als een boer met kiespijn.. ik antwoord nog: "nee ik was iets van 4200ste..." en snik in stilte een traantje weg. Hij lacht en ik trek mijn mondhoeken uiteen zodat ik kan doen alsof ik volop meegeniet van zijn scherpte.

Twee dagen later belt een vriendin van mijn vrouw op. Ik had gehoord dat ze mee gelopen had met de zevenheuvelennacht en ik oefen mijn sociale skills door te vragen hoe het ging. Vol vuur vertelt ze over hoe lekker het ging, hoe makkelijk het aanvoelde , hoe gezellig het was, met wie ze stond te kletsen. Haar tijd was 51 minuten, maar ik durf niet te vragen welke afstand ze gelopen had. Meten is weten geldt eigenlijk alleen voor mannen. Vrouwen willen gewoon een goed gevoel. Gezelligheid.

Niks ten nadele van de snelheid van vrouwen. Veel lopen in een tergend langzaam tempo, anderen (en dat zijn hele hordes tegenwoordig) lopen mij er met gemak uit. Maar het wordt ze wel heel makkelijk gemaakt om zo een prijsje mee te pakken. Als je alle mannen die in dezelfde tijd of sneller zou finishen zou willen laten meegenieten van de prijzenpot bleef er ongeveer 30 cent per persoon over. Ik liep vroeger regelmatig in de buurt van het damespodium, maar heb nooit een cent gezien. En dat alleen maar omdat ik een penis heb. Nee, eerlijk is het niet, maar wel gezellig natuurlijk.

Gezellig hardlopen.. ik weet niet eens wat het is. De smaak van bloed, de darmen verkrampt, de longen die al protesterend mijn tong naar buiten duwen, een traantje na de finish van uitputting. De 'gemiddelde' hardlopende vrouw kent het niet, ik lees het nooit in de tweets en op facebook, alleen maar gezelligheid. Elke loop lijkt voor hen een heerlijkheid, een bevrijding, "ik heb toch zoooooo lekker gelopen.. pfff".
Terwijl ik na elke training steevast zit te rekenen wat ik ,gegeven deze training, over 6 maanden kan lopen op de marathon en hoeveel vooruitgang ik kan boeken over 3 jaar.

Waar praten ze eigenlijk over? Die hardlopende gezellige vrouwen... over ALLES! Ik heb er wel eens achter gelopen.. of was het wandelen? In elk geval; eten koken, vriendinnen, de kinderen.. andere hardlopers. Gewoon met wildvreemde(!) andere hardlopende vrouwen. Alsof ze lid zijn van een geheime club. De -manonvriendelijke- geheime club die wedstrijden organiseert, alsof het niet genoeg is dat ze onze sport hebben overgenomen. Een vrouwenloop, vrouwentriathlon, vrouwenparkeerplaatsen.. wat hebben we ze toch aangedaan? Het was met ons erbij toch ook altijd gezellig?

En dan nog wat, nu ik toch bezig ben. Hoe zit dat met de modieuze hardloopkleren? Mannen lopen al 30 jaar in hetzelfde grijs/zwart met een streepje geel. Vrouwen lopen opeens in alle kleuren van de regenboog, terwijl ze pas 5 jaar aan hardlopen doen! Rokjes, kousen, jurkjes, petjes, mutsjes, hoedjes, looptasjes, looplipstick, looptampons, weet ik wat. Waarom is dat truitje MET colletje er nou weer niet voor mannen? En voor dames heb je gewoon hardloopshirts met streepjes! Met streepjes..nou ja. Ze willen het en ze krijgen het, zo is het! Ik zie een paar mooie lichtblauwe KSWISS schoenen op Internet; "wauw" denk ik, helemaal mijn kleur, maar "Oh shit! het zijn vrouwenschoenen" Gelijk weer een heel andere soort 'geheime' schoenmaat en dan hebben ze mijn maat natuurlijk weer niet. Terwijl er weer een reclame over afscheiding en vreemde geurtjes over de TV gaat zoekt ik verder. Goh! zwart en donkerblauw zijn wel beschikbaar. In alle maten en voor mannen EN voor vrouwen.

Ik vraag me af of de mannenloopsport nog wel toekomst heeft. Het gaat al lang niet meer om wie de snelste is, de hele loopsport raakt gevrouwmatiseerd! Na de colorruns wist ik het zeker. 'Ze' maken van hardlopen een jurysport; De mooiste outfits, de gekste groepen, de meest herfstachtige kleurencombinatie, het raarste loopje. Als mannen al mee mogen doen vallen ze natuurlijk altijd buiten de prijzen, kansloos in hun zwart/grijze afgelopen tenues en hun hijgende afgepeigerde blik.


Ik heb me vorige week aangemeld bij een kookclubje.. daar (z)aten meer mannen zonder hobby. Gezellig samen eten koken en een beetje kletsen over het weer enzo.
En bij het toetje doen we altijd wie het snelste klaar is.

Ik wist het niet..

Ik wist helemaal niet dat ik mee deed aan de zevenheuvelenloop, en zelfs nu, een paar dagen later twijfel ik nog of ik wel echt heb meegedaan.. Halverwege de zomervakantie zat ik op de website van onze personeelsvereniging te browsen en klik ik opeens op een linkje helemaal links onderaan, iets met hardlopen en in Nijmegen.. klik "ja" klik "ja" klik "ok" klik klik klikkerdeklik..
Ik zoek nog even naar kaarten voor André Hazes, maar ik zie geen geschikte datum, kerststukjes maken, klik "nee".. wintersportreis klik "nee" , ik sluit mijn laptop.
Heb ik me nou net opgegeven voor de zevenheuvelenloop? De volgende ochtend zie ik het bewijs in mijn mailbox.. "je hebt je opgegeven voor..." Oh, dus toch, ach het duurt nog 3 maanden.
Terwijl ik rustig een beetje door hardloop en een paar meer dan geweldige fietsdagen beleef bij een SKODA baanclinic bij het EK baanwielrennen in Apeldoorn en als #profvooreendag op circuit Zandvoort met Belkin en Argos profrijders tellen de dagen rustig af.

Ik kijk vooral vooruit, naar 2014. Het jaar 2013 is voor mij wedstrijdloos verlopen. Gewoon een jaartje voor de lol trainen, is ook wel eens lekker. Pas op 2 februari staat de Midwintermarathon gepland, dat wordt een mooie aanloop naar een boeiend seizoen.

Weken later.. een 'ping' verraad dat ik een mailtje heb. Hé een mailtje over..puntje puntje puntje..de zevenheuvelenloop? Volgende week zondag, dus. "Hee schat, hebben wij volgende week zondag nog wat op de planning staan?". De agenda blijkt leeg, via mijn werk meedoen aan de zevenheuvelenloop, ach ja. Het is niet mijn eerste voorkeur om via onze PV mee te lopen, omdat ik dan van die lelijke kleren moet dragen. In Alliander uniform, op zich niets mis mee, maar gifgroen met wit, laat ik het zo zeggen; het kleed niet echt voordelig af.
Het evenement zelf is door de Personeels Vereniging perfect geregeld! Opvang in het gebouw van de ROC, welke tijdelijk tot loopfabriek is omgebouwd en een goede 40 bedrijventeams huisvest. Er is drinken, broodjes, soep en zelfs massage. Je komt er af en toe nog eens een bekende tegen en ik start zelfs in vak geel, dus net achter de wedstrijdlopers. Helemaal niet slecht en dat tegen een gereduceerd tarief. Maar die witte broeken en dat opvallende gifgroen, die matige pasvorm. Ik accepteer het, in gedachten ga ik 'gewoon een stukje lopen' als een soort van training, zevenheuvelen of niet. Het stond toch al in de planning voor de Midwintermarathon. Als ik me na afloop goed voel loop ik gewoon naar huis. Ik heb een rugzakje met droge loopspullen bij me, voor het geval.

In tegenstelling tot mijn normale routine kom ik, in plaats van 2 uur te vroeg, precies op tijd aan. Ik kleed me om, nummer opspelden en voor ik het weet ren ik al over de Groesbeekse weg. Ik voel een stuk minder spanning dan bij een 'normale' wedstrijd. Misschien omdat ik me stiekem heb voorgenomen na de wedstrijd de 8 km naar huis terug te lopen. Desondanks wil ik een goede tijd lopen, of op zijn minst sneller dan vorig jaar.
Ik ken de route en de routine, het zijn elk jaar dezelfde snelle en langzame kilometers op dezelfde punten. Ik schrik er niet meer van. Hard starten, dan even gas terug. Ik houd me in, want er komt nog een klimmetje bij de 10 km, daarna is het freewheelen naar de finish. Ik tel de kilometers af en ipv "ai nog 6 kilometer" denk ik steeds.."Ah nog maar 6.." Altijd een goed teken als het glas half vol is (of is dit nu juist weer een voorbeeld van half leeg?) Tijd: 1:08:23. Ruim een minuutje sneller dan vorig jaar, 3 minuten langzamer dan 3 jaar geleden.

Ondanks het bewijs hou ik stug vol dat ik eigenlijk niet echt heb meegedaan aan de zevenheuvelenloop, alleen meegelopen. Ik besluit al voor de finish om toch maar hardlopend naar huis te gaan. Dat past mooi in mijn marathonschema en het is ook niet zo heel ver. Het is ook een mooi excuus voor mijn tijd, die ondanks geweldig ook tegenvalt.
Als ik bij de fietsbrug sta die over de Waal richting Lent gaat, voel ik me ineens heel anders dan 20 minuten eerder. In plaats van 25000 lopers is er nu maar eentje.. Ikzelf dus. Het is mistig en stil. Ik ben van massaloper getransformeerd naar eenzame, vreemde dwaze hardloper. Ik voel me zo'n hardloper van 30 jaar geleden. Toen hardlopen nog was weggelegd voor excentrieke vreemdelingen. Toen er nog geen 30 soorten broeken in 80 soorten kleuren te verkrijgen waren en je sportschoenen gewoon voor voetbal, tennis en hardlopen kon gebruiken. Je kon ze na het hardlopen ook gewoon weer aantrekken om mee naar school te gaan. Heerlijk. helemaal back to the eighties


Mijn tempo is nu langzamer dan over de Nijmeegse heuvels, maar toch nog redelijk. Het zijn lange kilometers, ik kijk uit naar de herkenningspunten; Station Lent, scholengemeenschap Citadel, voetbalvereniging OSC en de brug over de A15. Ik bel naar huis dat ik er aan kom, want mijn plan neemt nog een wending. Het kan altijd nog gekker.
Goede vriend Daan is gisteravond prins Carnaval geworden en geeft nog een borrel bij hem thuis. Ik wil hem en zijn adjudant graag nog even feliciteren. Eerst naar huis gaan zal wel een fiasco worden omdat ik dan kapot op de bank ga hangen, dus maar direct door. Annette komt me mijn kleren en douchespullen brengen. Moe, zeg maar kapot, maar voldaan pak ik een biertje op de nieuwe prins. Het carnaval seizoen staat weer voor de deur. Ik had er vroeger nooit van gehoord; carnaval. Het idee klonk mij raar en zonderling in de oren. Je doet het voor je plezier, als tijdbesteding. Een beetje als hardlopen eigenlijk, alleen dan met bier. Ik neem er nog één! Alaaf!