Ik ga stoppen met bloggen!

Ik stop er mee, ik stop met die blogs. Ik stop met het schrijven én met het lezen van blogs..
Sportblogs, bleh!

Het schrijven (en lezen) van blogs en verslagen lijkt bij sommige atleten alleen nog maar een lange klaagzang. Het is kommer en kwel in blogland. Het sportleven is een zware last.

Dan heb ik het alleen nog maar over atleten die hun succesvolle blogjes volschrijven met  wedstrijdverslagen over binnen de doeltijd gefinishte wedstrijden. Want als het net even anders liep, of ze hadden gewoon niet genoeg getraind, dan komen de waterlanders. Je zou denken dat triatleten geen watjes zijn, nee, dus. Niet juist dus.

Triathlon is een complexe sport met een boven normale inspanning, dat moet je je natuurlijk wel blijven realiseren. Als een triathlon wedstrijd 100% maakbaar en voorspelbaar zou zijn, dan hoef je er eigenlijk niet aan mee te doen. Ga dan lekker yahtzee spelen en geniet van je gelukkige gouden hand  op het dobbelbord.

Train hard of zoveel als je wil, hou je verwachtingen realistisch en geniet. 

Soms, dan heel soms, dan heb je zo’n wedstrijd waarbij alles samenvalt en je op een wolk zwemt, fietst en loopt. Geniet van die ene keer, want meestal is het gewoon afzien (of waren je verwachtingen wat te laag).
Of wat dacht je van die atleten die volledig terecht een gele, blauwe of donkerrode kaart hebben ontvangen. En toen was het dit en dan is er weer dat. “Iemand anders deed het ook” en toen ging het net even anders en niemand zag het en toen had je dat filmpje moeten zien, toen er nog veel meer gestayerd werd.. ja, geklaag dus. Er woorden in heel wat woorden verspild op het digitale papier over het eigen falen.

Er zouden eigenlijk nog veel meer kaarten moeten worden gegeven, al is het maar om die triatleten wat emotionele eelt te laten kweken. Er wordt namelijk nogal wat net op of over de grens gestayerd,  gesjoemeld of gewoon als overtreding gemaakt .  Als je weet dat afval deponeren buiten de bestemde gebieden bij een wedstrijd dat je een diskwalificatie oplevert…waarom doe je het dan toch? Dan vraag je er om..  #RTFR (Read The Fucking Rules).

Triathleten klagen en dat ze er over gaan schrijven is geen zalf voor opgekropte emotionele spanning, het is een vergrootglas op het pijnlijke leven van een sporter.  
En, ja: ik ben ook triatleet. Ik heb ook heel wat te klagen. Ik vind dat ik tegenwoordig zelfs meer te klagen heb dan voorheen. Minsten 10x zoveel als voorheen. De eerste zwemtraining, de eerste 20 minuten op de hometrainer, mijn eerste 3 km hardlopen sinds september. Het is een drama. Het is een langdurig vermoeiende worsteling met mijn lijf om daar te komen waar ik eigenlijk nooit was.
Want ja, voordat ik aan m’n hart geopereerd werd en ‘n herseninfarct in mijn maag gesplitst kreeg, was ik natuurlijk ook al een middelmatig triatleet.

Ik deed voorheen ook nooit zoveel als ik plande en nog minder dan ik wilde. Ik hoopte ook heel vaak ‘op die ene dag’.. en ,ja: die ene dag heb ik wel gehad natuurlijk. Vroegâh

Mijn beste triathlon ooit. 1995 Liessel.

Ik heb op dit moment dus heel veel redenen of recht om te klagen. Maar net nu heb ik er geen zin in. Er is teveel te klagen. Het is net even te echt. Dat vergrootglas op mijn zogenaamde sportersleven is zo groot dat ik elk details van mijn poriën van mijn atleten huid zie.

Ik geef toe dat ik soms letterlijk op de tacx zit te huilen, gewoon omdat het allemaal zo kut is. Afzien. 30 minuten met 18 km/uur wegstoempen. Dan vraag ik me af waarom me dit is overkomen, terwijl ik motivatie filmpjes op youtube aan het kijken ben. Het is gewoon fucking oneerlijk dat ik niet lekker kan genieten van een beetje hardlopen of fietsen. Waarom is dit me overkomen? Het voelt alsof mijn hele leven in een pot dikke stroop zit.

“Hoe het gaat? Ja, prima”. Nee natuurlijk helemaal niet. Maar het heeft geen zin om te klagen. Je moet verder, dat weet ik ook wel. Ik had in december nog een leuk blogje zitten schrijven over meezingen bij de carnaval, maar ik kan eigenlijk maar een enkele regel meezingen. Ik ben al blij dat ik liedjes weer herken en ik weer kan mee neuriën. Met een beetje oefenen kan ik 2 regels achter elkaar meezingen en dan rollen de woorden alweer over elkaar.  Het praten is alsof ik een karaoke nummer moet zingen waarvan ik de tekst pas net voor me zie, in het koreaans. Gelukkig kan ik mij wel prima verwoorden in alledaagse gesprekken. Koetjes en kalfjes is prima, daar merkt niemand iets van. Vermoeiend en frustrerend, ja dat is het wel. Soms is het wel grappig als ik een tour-de-mallêtje maak… ik bedoel een gille-de-la-tourette versprekingkje maak. Daar kunnen we dan thuis wel over lachen.
 
Er is eigenlijk alleen maar wat te klagen, als er niet echt iets te klagen is. Als je lekker oud hollands kan nuilen over wat er allemaal niet goed is gegaan.

Pas als ik straks weer een echte lekkere triathlon ga doen (en finishen) en kapot en teleurgesteld mijn racereport kan intikken. Ik kijk er al naar uit, over een paar maanden of over een jaar, dat ik weer met overgave met teleurstelling een blogje kan typen.
Dat je denkt; “nou dat blogje van Niels dat is ook wat.. slechte wedstrijd, heel veel pijn en nog een gele kaart ook.” Dat lijkt me heerlijk!

Afstappen bij de Frysman.. genieten!

Het is weer voorbij die mooie zomer

Je hebt 'r maandenlang naar uitgekeken

De koude winter wou maar eerst niet om

Traag en langzaam kropen langs de weken

Maar eindelijk daar was 'ie toch de zon

De nachten kort de dagen lang

De ochtend vol van vogelzang

't Scherpe hoge zoemen van een mug

Dan denk je, ha daar is-t-ie dan

Dit wordt minstens een zomer van

een eeuw, maar lieve mensen, oh, wat gaat 't vlug

't Is weer voorbij die mooie zomer

Nanana naa na naa ...

Gerard Cox bezong mijn triathlonzomer in 1973, het begon zowat in mei..Een triathlonloos jaar, nog voordat ik begon met trainen was het allang weer voorbij, nananana naa na naa

Mooie plannen had ik, ICAN triathlon in Amsterdam en dan knallen in Roth. Na Almere lekker doortrainen en dan een echte goede hele doen, maar het mag niet altijd zo zijn zoals je hoopt. Op hopen kan je geen triathlon lopen. Kan zo op een tegeltje en is nog waar ook.

Ik hoopte dat ik in de winter flink door zou trainen, maar van uitstel kwam afstel. Ik heb geen excuses nodig om niet te trainen, ik heb redenen vond ik! OK, geen goeie redenen, maar ik heb ze wel. Gelukkig had ik nog een goeie hardloop4daagse dit jaar en heb ik genoten van de etappes die ik gelopen heb en van de manier waarop. 
Het is het fietsen wat me nekt. De lange ritten van meer dan 4 uur.Waar halen mensen de tijd vandaan? en de zin...

Niet deelnemen aan Roth was misschien wel de meest beroerde beslissing die ik ooit gemaakt heb op sportief gebied. Gewoon omdat het mijn eigen schuld was. Het was alsof ik hard liep door stroop en altijd wind tegen had op de fiets. De zwaartekracht trok me onder water bij het zwemmen. Als in zo'n droom waarin de wereld in vertraagd lijkt. Ik realiseerde me meer dan anders dat ik echt hard moest trainen om het er op het heuvelachtige parkoers in Roth een beetje goed vanaf te brengen. Het parkoers stond steevast op mijn Tacx ingeprogrammeerd en te wachten. Niet een keer heb ik het met plezier gereden. Niet starten voelde als opgeven, voordat ik begonnen was. Dat was een nieuwe ervaring. Maar dood gaan op een hele triathlon had ik vorig jaar al gedaan, dat lijkt wel leuk, maar is het natuurlijk niet.

Ik ben een minimalist als het op trainen aankomt, dat is overigens geen speciale eigenschap, maar eerder een tekortkoming. Meestal red ik het er ook nog mee, tenminste tot m'n 45ste levensjaar ging het nog best goed. Ik ben, denk ik, goed ervaren op het gebied van minimaal trainen en er het maximale uithalen. Iedereen die met max 8 uur per week een hele triathlon wil doen kan natuurlijk gratis tips krijgen. Ik geef geen garantie op plezier geven, maar wel op voldoening.

Gelukkig waren er ook lichtpuntjes dit jaar, de hardloop4daagse was, aldus, leuk en ik kocht een nieuwe Specialized Tarmac die echt geweldig fietst. Mijn oudste zoon deed zijn eerste triathlon in Rutbeek. Lachend van start tot finish! Dat was heerlijk, maar ja daar heb ik zelf weinig aan bijgedragen, helemaal zijn eigen verdienste.

Maar die zomer is nu dus alweer allang voorbij en wat krijgen we dan.. herfst.

De tijd van het niet trainen, van bezinning.. relativeren. Alweer zo'n gouwe oude van Gerard Cox. Maar er broeit iets in het vooronder, ik krijg enorme zin om een triathlon te doen. Lekker zo'n lange afstand en dan de hele winter KEIHARD doortrainen. Frysman, Ironman, Challengeman. Of alle 3..

Mijn knie, nek, rug en voet blessures zijn allemaal met de zon mee vertrokken naar warmere oorden. Ik beeld me in dat kou en regen gewoon mijn weertype is, dan ben ik pas echt goed. Koud en regen.
Afgelopen week nog naar een lezing geweest over koud douchen en de IJsman Wim Hof. Ja kou, mij op het lijf geschreven. Winterhard worden, net als vroeger toen ik in de maand maart ook gewoon 600 km reed door de natte sneeuw. Ik ben een watje geworden die lekker veilig thuis bij de verwarming wil zitten. 

Ik kan het gevoel niet pakken, die motivatie om door te gaan. Ergens is het verloren gegaan toen ik ouder werd en ging werken en weekenden gevuld werden met taxiritjes van en naar de voetbalvelden en verjaardagspartijtjes. Tussen boodschappen doen en werkuren maken is mijn fanatisme ergens in de schappen blijven liggen. Op mijn werk wordt fanatisme of passie ook niet echt gewaardeerd, daar moet je vooral beleefd en kalm blijven, je volwassen gedragen. Maar ben ik nou echt veranderd, of ben ik het gewoon vergeten.. Vergeten hoe leuk het was om je ergens echt voor in te spannen. Om fanatiek te zijn en van je sport het aller aller allerbelangrijkste te maken. Of van je hobby of van iets anders. Als een hokkeling de wei in.

Dat lijkt me een mooi streven voor 2016, maar eerst nog even lekker bij de verwarming relativeren met Gerard Cox.

Word je soms geteisterd door de grillen van het lot

en krijg je van diverse kanten tikken en klappen?

Zit je het gedonder ongeveer tot aan de strot

en helemaal geen schijn van kans om te ontsnappen?

Of je werkt je uit de naad,

elke dag van vroeg tot laat,

maar niemand noteert het

en niemand waardeert het,

geen hond interesseert het,

hoe hard je ook sjouwt.

Of je houdt het niet meer bij,

want de harde maatschappij

is niet voor de zwakken.

Ze laten je zakken,

je mist alle boten,

de kleintjes en grote.

Je voelt je verstoten

en dan gaat het fout:

Zeg het elke dag ten minste honderd keren:

relativeren, steeds relativeren!

Want relativeren, dat is je behoud!

(Gerard Cox)

De Hermannen-loop!

Nog even en dan is het weer zover; de grootste hardloopwedstrijd van Nederland..
voor vrouwen dan. Aanstaande 17 mei gaat het weer losbarsten. De Marikenloop.  Het is het carnaval van het hardlopen in strak (of minder strak) fluoriscerend groen, geel en vooral roze. Een bonte stoet van hijgers en zweters, 100% vrouw. Voor slechts een kleine 20 euro mag je als vrouw met alleen maar andere vrouwen hardlopen.

Nu denk je misschien: "Niels  heb jij zo'n hekel aan vrouwen, dat je hier een punt van maakt?". Nee, nee, helemaal niet. Ik heb he-le-maal geen hekel aan vrouwen.

Sterker nog ik kreeg onlangs nog een compliment (van een vrouw dus!) dat ik zo in contact stond met mijn vrouwelijke kant, doordat ik volkomen kleur-georiënteerd op mijn nieuwe fiets rondjes aan het rijden was in bijpassende outfit en zelf een foto maakte in bijpassende omgeving. Ik probeer zo modern mogelijk te zijn en ben juist getroffen door deze plotselinge afscheiding.

Ik vraag mij namelijk af, wat hebben wij mannen eigenlijk (nu weer) verkeerd gedaan? Want ik wil natuurlijk niet iets verkeerds doen waardoor vrouwen tot dit soort wanhopige acties komen. Een vrouwenloop is immers niets anders dan een uiterste roep om hulp. Ik wil die hulp bieden.

Mijn grootste verbazing is overigens niet zozeer dat er een 'vrouw-only' evenement wordt georganiseerd, dat is een kwestie van commercie en moderne uitbuiting, maar ik ben vooral verbaasd dat er ook zoveel vrouwen aan willen meedoen. Is er binnen bestaande loopevenementen soms niet voldoende ruimte voor vrouwen?

Of hebben ze (vrouwen) bij ons (mannen) jarenlang de indruk gewekt dat ze graag overal in gelijke mate aan mee wilden doen, maar dat dat nu helemaal niet waar blijkt te zijn. Nog geen 100 jaar geleden gaven we ze nota bene stemrecht. Gewoon omdat ze dan ook mee konden doen, leuk toch! Zelfs de SGP stond in 2013 al toe dat vrouwen officieel lid mogen worden van de partij.
Menig bedrijf heeft in zijn maatschappelijk doelstellingen staan de verhouding man/vrouw op 50-50 te zetten.

Het voelt nu toch ineens alsof vrouwen in hun snoezelige pakjes vooral op de voorgrond willen staan in een maatschappij waarbij geen ruimte is voor mannen.

Overigens, dat zo'n -verboden-voor-mannen-evenement nou bij uitstek 'de Marikenloop' moet heten is mij al helemaal niet duidelijk. Voor zover ik opgelet heb tijdens de middelbare school (want ik was natuurlijk vooral heel druk met het bewonderen van de vrouwlijke helft bij mij in de klas) , maar zover ik heb opgelet was die Mariken van Nieumeghen gewoon de hoe..ah  eh de lichtekooi van de duivel zelf!
Straks lopen al die roze gemutste zwetende lycra schepsels in een eerbetoon aan die hoe.. eh dame door Nijmegen of Nieumeghen te paraderen.  O, ja.. ik weet wat je gaat zeggen, later toen ging die Mariken toch weer op het goede pad.. dat klopt; Toen ze klaar was met hardlopen! Berouw komt na de zonde.

Nee het wordt tijd dat mannen meer aan zichzelf gaan denken. We hebben gelukkig al een eigen programma op RTL9 met "Meer voor mannen". Dat is natuurlijk al perfect. Maar ook op sportief vlak moeten wij onze eigen plek claimen en ruimte geven aan onze mannelijkheid.

Er is gewoon behoefte aan een mannenloop of een 'Hermannenloop',  Herman, gewoon omdat het woord man er in zit. Hermano..broer in het spaans. Ik zie Danny Trejo bij de start. Grote snor versiert zijn hoofd.  Run or I shoot ...perfect!

Er moet niet teveel gepland worden. Spontaan lopen, waar je zin in hebt. Gewoon lekker ongeorganiseerd. Op 17 mei uiteraard. Vetrek bij mijn voordeur. Route? Ach, we zien wel.
Wij mannen zijn gezegend met een perfect richtingsgevoel en oriëntatie vermogen. Wij komen altijd weer thuis. (ook zonder bordjes).

Geen opsmuk, geen fancy okergeel kleurige t-shirts of turquoise herinneringen. Natuurlijk kan ik thuis van een paar flinke takken gewoon een schijf afzagen, waar je daarna zelf met een soldeerbout een H in mag branden, natuurlijk. Kijk dat is mannenwerk.

Dat je daarna, na een paar biertjes, je medaille in de BBQ gooit, tsja dat neem je voor lief.

We maken het immers onvergetelijk door een paar biertjes te kloenken op onze mannelijkheid.
Omdat we rond BBQ tijd klaar willen zijn (en nog moeten indrinken) denk ik dat we rond 15:30 starten, maar kan ook iets later zijn, of eerder. Immers: mannen zijn toch altijd op tijd. En dan heb je gelijk een excuus om niet op je vriendin te hoeven wachten in Nijmegen. Afzetten en dan hup naar Elst!  Lekker een uurtje lopen.

Als iedereen een paar euro meeneemt en we finishen bij de Jumbo voor, kunnen we gelijk bier en worsten halen. Zo makkelijk is dat.
En als je nou je vriendin op de terugweg uit Nijmegen zo rond een uur of 20:00 laat langsrijden, kan ze je mooi meteen mee naar huis BOP'n. Dan heeft ze toch het idee dat ze "achter het stuur zit"!

Zie ik je de 17e?
Mail ff als je komt.

ps. finishselfies verboden.
pps. samen warm'uppen of cooliedownieoo doen we ook niet!

ppps. snorren zijn aanwezig!

Ken je die mop van die hardloper...

Herkenbaar: lachend over de finish 

Als vader van 2 opgroeiende puberjongens (12 en 15 jaar) merk je snel dat je eigen gevoel voor humor een heel stuk wordt afgeplat. Ik kan tegenwoordig weer volop genieten van de meest flauwe humor die er bestaat, helemaal als ik een van mijn jongens kan betrappen op een soort van plaatsvervangende schaamte. Het type humor wat ik sinds de brugklas niet meer ben tegengekomen is weer volop aanwezig... en ik voer thuis de boventoon.

Opmerkingen als: “Hee tas, waar ga jij met die brugpieper naar toe..?” maak ik 's ochtends standaard.

Evenals mijn doorsnee antwoord op elk probleem wat mij wordt voorgelegd door de mannen:
 “weet je wat daar tegen helpt?....  Vroeg naar bed gaan”.
Waarbij dat laatste vaak in koor door beide heren wordt uitgesproken.

Ja ik ben thuis de lolbroek van de bingo..

Zo vind ik het ook zo heerlijk om, als ik in de auto zit, uitgebreid flauw commentaar te geven op andere hardlopers en wielrenners..

“Kijk die dan lopen, die kon zeker geen fiets betalen” of

“Als ie nog langzamer gaat dan kan ie beter omdraaien en achteruit lopen..  gaat ie sneller “.

“Zie hem eens lekker bezig zijn… “

 “Zou ie weten dat de snackbar de andere kant op is?”

“Dat is of een slechte dief of een heeele slechte hardloper”

“Als hij dat hardlopen voor de lol doet, dan moet ie het thuis echt heel slecht hebben..”

“Kijk hem dan, hij wil wel naar huis, maar hij durft niet”

Zomaar een kleine greep aan wat ik zoal roep als ik met de puberende meute in de auto zit.. Voorspelbaar, weinig diepgang en licht (zelf)spottend.  Sarcasme en cynisme het zijn de moderne wapens van de middelbare man.

Natuurlijk is dit allemaal in de bescheiden privé omgeving en nooit gericht tegen een loper of fietser zelf. Nee, ik zou daar gek zijn, die loper en fietser ben ik natuurlijk zelf ook. Niemand beledigen, gewoon een beetje lol (om jezelf) maken.

Valt even niets te lachen voor Dolf

Heb jij als hardloper wel eens tegen een andere hardloper geroepen:  “Hee, ze hebben hem al?” ik wel.  Altijd lachen om de meest foute hardloopgrappen, werkt aanstekelijk.

Helaas zie je dat er tijdens het hardlopen maar weinig te lachen valt. Je komt ook maar heel weinig lachende hardlopers tegen. Lachen en hardlopen horen, met uitzondering van Dolf Jansen misschien, ook niet echt bij elkaar. Alhoewel  Dolf ook niet echt de grappigste hardloper is, maar wel een hardlopende grapjas. Dat dan weer wel.

Altijd lachen heeft ook nadelen

Al die vermoeide gezichten die je op een doordeweekse trainingsdag tegenkomt. Mensen (mannen en vrouwen) die tijdens hun trainingsrondjes boos in het rond stampen. Ik kan me voorstellen dat sommige niet-hardlopers wel eens het idee krijgen dat dat joggen daarom dus ook helemaal niet zo leuk is.

Als je een hardloper ziet met een gezicht dat op onweer staat, dan ga je al gauw denken dat die mensen het niet echt naar hun zin hebben.

Alsof ze extra hun best doen om zoveel mogelijk afstand tot hun omgeving te creëren. Oordoppen in om zich helemaal los van hun wereld te maken. Het werkt wel. Je kan met zoiemand geen contact maken, niets delen of even vriendelijk gedag zeggen. Laat ze gaan, loslaten. Het is niet altijd de sociale happy community die hardloopsamenleving. Er is trouwens wel een manier om altijd lachend door het leven te gaan, maar ook dat heeft zo zijn beperkingen...

Kijk, als je nou echt (echt, echt, echt) moe bent, dan snap ik het weer wel.. na 42 km doorstampen heb je even geen zin meer om te lachen. Dan zit je er doorheen en ben je kapot, logisch. Gek genoeg toveren de meesten juist dan nog een bizarre grimas op het gezicht zodra de finish in zicht komt. Kijk! Ze kunnen het dus toch, denk ik dan. 

Tijdens een trainingsrondje mag er wat mij betreft wel wat meer gelachen worden, ook als het regent of waait of je gewoo niet zo'n zin hebt. Als is het maar om elkaar als hardloper een beetje aan te moedigen. Je hoeft ook niet echt te schaterlachen, maar een kleine glimlach van loper tot loper. Heb je even niets om te lachen? ook al is het 1 april, denk dan aan die mop van die bankzitter die wilde gaan hardlopen.. ken je die?

Hij ging niet....

Mijn allergie

Ik had een veel (lees: veeeeeeeeeel) betere sporter kunnen zijn als ik geen last had gehad van die vervelende allergie. Ik praat er niet graag over, want ik wil me niet aanstellen, maar vanwege mijn allergie heb ik al heel wat trainingen moeten missen en moet ik vaak (ja, heel vaak) afhaken. De medische wereld staat voor een raadsel. Niet omdat ik, zoals sommige atleten, buiten en boven alle normen en grafieken om presteer, maar omdat er tegen mijn allergie geen enkel medicijn bestaat.

Ik ken helaas niemand die dezelfde allergie heeft. Bij de meesten veroorzaakt het hooguit een beetje irritatie of in sommige gevallen wat stress, maar ik kan er gewoon niet tegen; Schema's! Ik ben chronisch allergisch voor schema's. Loopschema's, fietsschema's, zwemschema's, zelfs corveeschema's zijn niet aan mij besteed. Ik sla dicht, mijn hartslag verhoogd, het zweet breekt me uit.

Schema's zijn een gesel voor mijn gestel. Volkomen geblokkeerd staar ik naar het papier of het computerscherm. Dagje gemist? Reken, reken, reken.. of ik het gemiste onderdeel van mijn schema wellicht later nog kan inhalen. Altijd bang dat als ik een onderdeel van het schema mis ik dan het einddoel zeker niet ga halen.. Dat is uiteindelijk toch het doel van een schema? Schema's veroorzaken stress, vragen dingen van me die ik niet kan (of wil) waarmaken. Ze zijn opdringerig en sturen mijn hele leven in de war.

Niet weten waar je naar toe gaat kan ook lekker zijn.

Uit de praktijk blijkt ook nog eens dat ik helemaal geen schema nodig heb. Uiteraard moet zelfs ik trainen om een marathon te kunnen lopen, maar of ik daarvoor echt 5x per week de loopschoenen aan moet trekken zoals de ASICS website mij voorschrijft? Nee! 2 of 3 keer per week een stukje rennen, minimaal een keertje 30 km lopen, dat is een goed uitgangspunt en dat doe je nadat je eerst 25 km hebt gelopen. Dat is geen schema, dat is logica. En gelukkig maar dat ik niet allergisch ben voor logica.

Naast dat ik slecht ben (eh..allergisch) in het opvolgen van schema's is het vaak ook praktisch niet uitvoerbaar, tenminste als je niet als semi-prof kan leven. Ik moet mijn trainingen aanpassen aan de omstandigheden in mijn leven (en niet andersom). Kinderen, werkende vrouw in ploegendienst, carnaval, verjaardagen, o,ja en werk.. dat bepaald welke tijd ik over heb voor trainingen en helaas niet andersom.

Ik zou het wel willen, blind schema's volgen. Doen wat je of een trainer je voorschrijft. Je overgeven aan de wijsheid van anderen. Misschien ben ik gewoon te eigenwijs en naarmate je ouder wordt neemt dat alleen maar toe (heb ik gehoord). Je krijgt immers steeds meer ervaring in wat je zelf doet en dus 'weet' je ook steeds beter wat je kan. Tenminste binnen het kader van je denkwereldje.

Sinds dit jaar probeer ik het anders aan te pakken, want ook al heb ik die vervelende schema-allergie, toch probeer ik enige structuur in mijn leven aan te brengen. De trainingsaanpak van Chris McCormack heeft mij daarbij geholpen. Ik ben namelijk, volgens Chris, een Weekend Warrior. In plaats van te proberen alles zoveel mogelijk te spreiden door de week, probeer ik het nu juist zoveel mogelijk samen te voegen. De dagen in het weekend volstampen met trainingen zodat ik door de week wat minder stress voel van het trainen. Een 'weekend warrior', klinkt nog goed ook. Elke training op een werkdag is dan een bonus en in het weekend 5-6 uur zwemmen,fietsen of lopen. Zo is het zonder 'schema' toch gestructureerd.

Niet schematisch trainen geeft de mogelijkheid om eens wat anders te doen, 
zoals spelen met je GoPro

Het is een aanrader hoor, zonder schema. Je voelt je vrij, kan gaan en staan waar en wanneer je wilt, zoveel doen als je zin in hebt, of niet.
Er zitten echter wel 2 nadelen aan of moet ik zeggen voorwaarden:

1. Je moet goed kunnen pieken.
Niet schematisch naar een einddoel werken lijkt een beetje op blind boogschieten. Of je precies op de roos gericht staat weet je nooit zeker, je kan er alleen maar op vertrouwen dat je gevoel het goed heeft.

2. Je moet goed tegen teleurstellingen kunnen.
Als je niet weet waar je je pijl heen schiet, moet je accepteren dat hij daar heen gaat waar jij op richt. Soms is dat raak (wonder boven wonder) en soms mis. Maar als het dan eens mis is, realiseer je dan hoeveel vrijheid je hebt genoten in je trainingen. Dat je precies krijgt wat je mag verwachten, dus dat je eigenlijk nooit echt teleurgesteld kan of mag zijn.

lachend een teleurstelling verwerken, wie kan dat?

Allergisch of niet, met trucs, stelregels en uitgangspunten probeer ik toch nog een wekelijks gestructureerd programma af te werken naar een min of meer specifiek einddoel, zoiets als de hele triathlon van Almere. Wat op zich dan weer verdacht veel op een schema gaat lijken. Waarvan ik dan weer spontaan jeuk begin te krijgen.. bah!