Ik ga stoppen met bloggen!

Ik stop er mee, ik stop met die blogs. Ik stop met het schrijven én met het lezen van blogs..
Sportblogs, bleh!

Het schrijven (en lezen) van blogs en verslagen lijkt bij sommige atleten alleen nog maar een lange klaagzang. Het is kommer en kwel in blogland. Het sportleven is een zware last.

Dan heb ik het alleen nog maar over atleten die hun succesvolle blogjes volschrijven met  wedstrijdverslagen over binnen de doeltijd gefinishte wedstrijden. Want als het net even anders liep, of ze hadden gewoon niet genoeg getraind, dan komen de waterlanders. Je zou denken dat triatleten geen watjes zijn, nee, dus. Niet juist dus.

Triathlon is een complexe sport met een boven normale inspanning, dat moet je je natuurlijk wel blijven realiseren. Als een triathlon wedstrijd 100% maakbaar en voorspelbaar zou zijn, dan hoef je er eigenlijk niet aan mee te doen. Ga dan lekker yahtzee spelen en geniet van je gelukkige gouden hand  op het dobbelbord.

Train hard of zoveel als je wil, hou je verwachtingen realistisch en geniet. 

Soms, dan heel soms, dan heb je zo’n wedstrijd waarbij alles samenvalt en je op een wolk zwemt, fietst en loopt. Geniet van die ene keer, want meestal is het gewoon afzien (of waren je verwachtingen wat te laag).
Of wat dacht je van die atleten die volledig terecht een gele, blauwe of donkerrode kaart hebben ontvangen. En toen was het dit en dan is er weer dat. “Iemand anders deed het ook” en toen ging het net even anders en niemand zag het en toen had je dat filmpje moeten zien, toen er nog veel meer gestayerd werd.. ja, geklaag dus. Er woorden in heel wat woorden verspild op het digitale papier over het eigen falen.

Er zouden eigenlijk nog veel meer kaarten moeten worden gegeven, al is het maar om die triatleten wat emotionele eelt te laten kweken. Er wordt namelijk nogal wat net op of over de grens gestayerd,  gesjoemeld of gewoon als overtreding gemaakt .  Als je weet dat afval deponeren buiten de bestemde gebieden bij een wedstrijd dat je een diskwalificatie oplevert…waarom doe je het dan toch? Dan vraag je er om..  #RTFR (Read The Fucking Rules).

Triathleten klagen en dat ze er over gaan schrijven is geen zalf voor opgekropte emotionele spanning, het is een vergrootglas op het pijnlijke leven van een sporter.  
En, ja: ik ben ook triatleet. Ik heb ook heel wat te klagen. Ik vind dat ik tegenwoordig zelfs meer te klagen heb dan voorheen. Minsten 10x zoveel als voorheen. De eerste zwemtraining, de eerste 20 minuten op de hometrainer, mijn eerste 3 km hardlopen sinds september. Het is een drama. Het is een langdurig vermoeiende worsteling met mijn lijf om daar te komen waar ik eigenlijk nooit was.
Want ja, voordat ik aan m’n hart geopereerd werd en ‘n herseninfarct in mijn maag gesplitst kreeg, was ik natuurlijk ook al een middelmatig triatleet.

Ik deed voorheen ook nooit zoveel als ik plande en nog minder dan ik wilde. Ik hoopte ook heel vaak ‘op die ene dag’.. en ,ja: die ene dag heb ik wel gehad natuurlijk. Vroegâh

Mijn beste triathlon ooit. 1995 Liessel.

Ik heb op dit moment dus heel veel redenen of recht om te klagen. Maar net nu heb ik er geen zin in. Er is teveel te klagen. Het is net even te echt. Dat vergrootglas op mijn zogenaamde sportersleven is zo groot dat ik elk details van mijn poriën van mijn atleten huid zie.

Ik geef toe dat ik soms letterlijk op de tacx zit te huilen, gewoon omdat het allemaal zo kut is. Afzien. 30 minuten met 18 km/uur wegstoempen. Dan vraag ik me af waarom me dit is overkomen, terwijl ik motivatie filmpjes op youtube aan het kijken ben. Het is gewoon fucking oneerlijk dat ik niet lekker kan genieten van een beetje hardlopen of fietsen. Waarom is dit me overkomen? Het voelt alsof mijn hele leven in een pot dikke stroop zit.

“Hoe het gaat? Ja, prima”. Nee natuurlijk helemaal niet. Maar het heeft geen zin om te klagen. Je moet verder, dat weet ik ook wel. Ik had in december nog een leuk blogje zitten schrijven over meezingen bij de carnaval, maar ik kan eigenlijk maar een enkele regel meezingen. Ik ben al blij dat ik liedjes weer herken en ik weer kan mee neuriën. Met een beetje oefenen kan ik 2 regels achter elkaar meezingen en dan rollen de woorden alweer over elkaar.  Het praten is alsof ik een karaoke nummer moet zingen waarvan ik de tekst pas net voor me zie, in het koreaans. Gelukkig kan ik mij wel prima verwoorden in alledaagse gesprekken. Koetjes en kalfjes is prima, daar merkt niemand iets van. Vermoeiend en frustrerend, ja dat is het wel. Soms is het wel grappig als ik een tour-de-mallêtje maak… ik bedoel een gille-de-la-tourette versprekingkje maak. Daar kunnen we dan thuis wel over lachen.
 
Er is eigenlijk alleen maar wat te klagen, als er niet echt iets te klagen is. Als je lekker oud hollands kan nuilen over wat er allemaal niet goed is gegaan.

Pas als ik straks weer een echte lekkere triathlon ga doen (en finishen) en kapot en teleurgesteld mijn racereport kan intikken. Ik kijk er al naar uit, over een paar maanden of over een jaar, dat ik weer met overgave met teleurstelling een blogje kan typen.
Dat je denkt; “nou dat blogje van Niels dat is ook wat.. slechte wedstrijd, heel veel pijn en nog een gele kaart ook.” Dat lijkt me heerlijk!

Afstappen bij de Frysman.. genieten!

Zingend het jaar uit

Ik loop tegenwoordig de hele dag zingend door het huis. Het maakt me niet uit wat het is; Nederlandstalig, Engelstalig, pop, volksliedjes en zelfs kinderliedjes. Niet dat ik zo’n goede zanger ben, integendeel, maar ik heb wel steeds de neiging om de hele dag te zingen.

Ik zing heel vaak tijdens trainingen en wedstrijden. Het geeft me het gevoel dat ik kan precies peilen hoe mijn trainingen verlopen. Als ik “in de flow” zit dan kan ik steeds dat ene regeltje van een liedje blijven zingen of neuriën. Dat ene deuntje geeft me dan precies het goede gevoel. Aan de andere kant,  als ik geen goede melodie kan vinden, dan verlopen de trainingen vaak zwaar. Dan kan het een eeuwigheid zijn om de trainingen af te werken. Soms begin ik al voor de training met het afluisteren van een playlist met de beste liedjes om ze daarna tijdens de trainingen te gebruiken. Alleen om ‘dat ene gevoel’ op te roepen.

Zingen of neuriën in mijn beleving een geweldige manier om je training te beleven.  Sommige atleten vertrouwen helemaal op hun vermogensmeters. Het is alsof de cijfers op je horloge aangeven hoe het met je gaat. Er zijn steeds nieuwere methodes om trainingsintensiteit en vordering te meten en steeds meer atleten vertrouwen op de cijfertjes.

Uit de pre-hartslag periode.. 

Vroeger vond ik het trainen met een hartslagmeter eigenlijk ook al een opgave. Alsof ik een slaaf van de machine ben. Noem me ouderwets, maar als je bent opgegroeid met een dozijn Terminator films of met de trilogy van The Matrix kan je ook niet anders verwachten dat je een volwassen argwaan tegen machines hebt gekregen. Een machine kan je geen echte vreugde geven. Ja!, ik heb ze wel natuurlijk..gadgets. Ik ben gek op gadgets. Alleen als spielerei. Als het over serieuze trainingsarbeid gaat, dan is er geen betere graadmeter dan een pakkende melodie welke langdurig in m'n hoofd doorgalmt.

Nu denk je; “waarom loop je dan thuis zo te zingen?” . “Gaat het dan nu al zo goed met revalideren dat je weer aan het trainen bent?” “Ben ik al luidzingend mijn trainingsrondjes  aan het afwerken?”. Helaas, zo snel gaat het (nog) niet. Het revalideren beperkt zich nu tot 25 minuten op de hometrainer en daarna aansluitend 20 minuten badmintonnen. Samen met mijn groepje van 60+’ers lig ik dubbel van mijn revalidatiegroepje. Na dat uurtje fysiotherapieen blijf ik met mijn tong op m’n schoenen uitgeput de rest van de dag op de bank liggen. Ik heb nog een maand of 4 á 5 nodig om weer echt weer goed fit te worden. En misschien wel meer dan een jaar om weer helemaal “de oude” te zijn.  

Maar, om ‘ on topic’ te blijven,  ik zing volop. Ik zing om te oefenen. Ik oefen de hele dag liedjes. Na mijn herseninfarct kon ik een paar dagen erg lastig spreken en godzijdank is dat heel snel weer de goede kant op gegaan. Maar ongeveer een week geleden ontdekte ineens dat ik geen enkel liedje meer kon herinneren.  Ik bladerde mijn hele spotify playlist door en kon melodie en tekst maar moeizaam reproduceren.  Ik herken de liedjes wel, maar nazingen of zelfs mee neuriën was moeilijk. Ik kon niet meer zingen.

Je kan natuurlijk prima leven zonder zangtalent. Ook met alleen maar luisteren naar liedjes kan je ook prima je dag vullen. Maar hoe het gaat het dan straks bij de carnaval? Hoe gaat het dan straks als ik weer ga trainen op de fiets?

6 uur 1 regel van een liedje zingen..YES!

Tijdens Ironman Maastricht (2016) heb ik bijna 6 uur lang dat ene vervelende liedje in mijn hoofd gehad. Ik neuriede en zong dat ene regeltje steeds en steeds weer. Ik haatte het en ik hield er van. Ik kon niet meer zonder. Als een motor zonder benzine, als een vogel zonder vleugels. Of vul elke willekeurige songtekst van Nick en Simon maar in. Hoe ga ik dat doen als de woorden en de melodie niet meer samenkomen. Als ze niet meer vrij in mijn hoofd kunnen rondspoken.

Ik ben gaan oefenen. Steeds eenvoudiger en simpeler. Tot ik ben afgedaald naar het niveau van kinderliedjes. ‘1,2,3,4 hoedje van’ en ‘kortjakje die altijd ziek is’ en vanaf daar ben ik met het Wilhelmus van Na-ha-hause’weer aan het opklimmen. Via ‘de vlieger’ vlieg ik naar ‘een beetje verliefd’ en neurie ik alweer carnavalsliedjes.

Het is een ontdekkingstocht naar liedjes en melodieën.  Na 2 weken zingen en oefenen hangt er af en toe weer zo’n irritant deuntje in mijn hoofd. Zo’n regel die maar blijft hangen als je hem net op de radio hebt gehoord. Ook al verschijnen de liedjes nu weer uit de mist terug,  makkelijk gaat het zingen nog niet. Die woordvinding problemen zijn lastig. Ja, in mijn hoofd lukt het wel, daar gaat het prima. Vloeiend teksten meezingen kan ik het er nog niet uit krijgen. Dat is misschien een hindernis die net iets te hoog blijft.

Ik oefen met veel plezier. Tijdens die eenzame ritjes op de fiets is er straks geen mens die zich er aan kan of zal storen.  Goed, fout, vals, uit de toon en volkomen incorrect zal ik dat goede gevoel straks weer omzetten naar een heerlijke training.  

Als ik hardloop ben ik even vrij en zorgeloos. (Gelderlander 04-02-2012)

Ik wist het wel, want de journalist die langskwam en de fotograaf waren al een duidelijk voorteken, maar vanochtend is het dan toch even slikken als je dan de krant openslaat..

Artikel:
Als ik hardloop ben ik even vrij en zorgeloos. Niels Koster was zijn luie leventje zat en pakte na jaren van stilstand zijn oude liefhebberij, hardlopen, weer op. Hij viel twintig kilo af en traint als nooit tevoren.
Als Niels Koster iets doet, gaat hij er ook helemaal voor. Dat die instelling zijn voor- en nadelen heeft, beseft de 45-jarige Elstenaar maar al te goed. Na jaren van fanatiek sporten, stortte hij zich plots even fanatiek op het goede (uitgaans) leven. Anderhalf jaar geleden gooide hij het roer even radicaal weer om. Hij begon opnieuw met hardlopen en viel twintig kilo af. „Ik ben me nu aan het voorbereiden op de triathlon van Almere. Om de discipline er in te houden heb ik het nodig om mezelf een doel te stellen.”
De liefde voor de sport zit de in Harlingen geboren Niels Koster in het bloed. „Mijn vader hield van fietsen en zelf voetbalde en honkbalde ik in mijn jeugd. Maar ik kwam er al snel achter dat teamsporten niet echt iets voor mij zijn. Ik ben nogal fanatiek in wat ik doe en dat kan in een amateurteam tot botsingen leiden. In mijn eentje kan ik net zo fanatiek zijn als ik wil.”

„ Als het weer het toelaat, stap ik al om zeven uur ’ ochtends op de fiets. Op mijn werk kan ik douchen en als ik dan om negen uur achter mijn bureau zit, heb ik er al een lange training op zitten. Ik mag ook graag vanaf mijn werk naar huis lopen. In plaats van in de file te zitten besteed ik mijn tijd zo nuttig en gezond.” „Gelukkig vindt mijn vrouw het prima. Zij kende me eigenlijk niet als fanatiek sporter, maar ze heeft er geen problemen mee als ik vroeg in de ochtend van huis ga en wat later in de avond aanschuif. Op de zondag sta ik vaak ook lekker vroeg op. Dan ben ik om ongeveer elf uur weer thuis en heb ik nog de hele dag voor me.”
Dat hij daarvoor weleens sociale activiteiten moet afblazen, zegt Niels Koster op de koop toe te nemen. „Ik laat laat weleens een buurtfeestje of zo schieten. Doe ik dat niet, dan kom ik al snel in de verleiding om mee te feesten en dan komt er van die zorgvuldig geplande trainingsrit of -loop niets terecht. Vooral het hardlopen geeft me veel voldoening. Ik ben graag buiten en elke keer als ik gelopen heb, heb ik een goed, voldaan gevoel.”

Die gevoelens kan de geboren Fries sinds enige tijd kwijt in een door hemzelf geschreven column op de website van ProRun. Daar schrijft hij honderduit over het voordeel van gewichtsverlies of over de voordelen van een extra trainingsrondje, wanneer hij zijn geplande trainingsronde van een kilometer of 25 er al op heeft zitten. In een van zijn columns toonde hij ook zijn bewondering voor (en jaloezie op) Afrikaanse of Aziatische lopers. Alleen al vanwege hun geringe gewicht lopen die tijden waar Niels Koster zelfs in zijn beste jaren alleen maar van kon dromen. ‘Ik kan dus trainen wat ik wil, maar zonder serieus gewichtsverlies wordt het nooit wat. Mijn beste training is een dagje niet eten. Elke kilo eraf scheelt minuten op mijn eindtijd,’ zo erkent hij ruiterlijk in zijn column. Twee jaar geleden woog de Elstenaar bijna honderd kilo. In het eerste jaar raakte hij twaalf kilo kwijt, het jaar daarna nog eens een stuk of acht. Koster: „Hoe meer je kwijt bent, des te lastiger de volgende kilo’s worden. Daar komt bij dat ik mijn voedingspatroon nauwelijks gewijzigd heb. Mijn gewichtsverlies is vooral het gevolg van trainingsarbeid.” „Tegenwoordig kun je via tabelletjes op de computer precies zien hoeveel calorieën je na een bepaalde afstand precies verbrand hebt.

Vooral direct na een training is dat altijd leuk om even te checken. Als extra stimulans kun je een uitdaging aangaan met andere sporters, wie de meeste calorieën verbrandt in een bepaalde periode.” Al heeft de Elstenaar het niet op teamsporten, teamgeest waardeert hij wel. Vandaar dat hij er geen problemen meer heeft om in groepsverband te trainen voor de triathlon van Almere. Koster: „ Om een keer iets heel anders te doen ben ik ook een tijdje lid geweest van een worstelvereniging. Maar
nadat ik drie keer mijn knie had verdraaid ben ik er maar mee gestopt.”
Vrij nieuw voor de geboren Fries is ook het carnaval. Dat vindt hij zelfs zo leuk dat hij lid werd van carnavalsvereniging De Batsers in Elst. Niels Koster: „Ik heb altijd tegen mezelf gezegd dat ik een keer carnaval zou gaan vieren op het moment dat ik ook maar onder één van de drie rivieren zou komen te wonen . Daar heb ik me dus ook aan gehouden.”

mooi detail op de foto.. medaille links (met blauw) is van de Berenloop; marathon Terschelling november 2011, de medaille rechts (groene lint) is van de Rotterdam marathon 1992.. In 20 jaar tijd maar 20 minuten langzamer gaan lopen ;-)