Ik ga stoppen met bloggen!

Ik stop er mee, ik stop met die blogs. Ik stop met het schrijven én met het lezen van blogs..
Sportblogs, bleh!

Het schrijven (en lezen) van blogs en verslagen lijkt bij sommige atleten alleen nog maar een lange klaagzang. Het is kommer en kwel in blogland. Het sportleven is een zware last.

Dan heb ik het alleen nog maar over atleten die hun succesvolle blogjes volschrijven met  wedstrijdverslagen over binnen de doeltijd gefinishte wedstrijden. Want als het net even anders liep, of ze hadden gewoon niet genoeg getraind, dan komen de waterlanders. Je zou denken dat triatleten geen watjes zijn, nee, dus. Niet juist dus.

Triathlon is een complexe sport met een boven normale inspanning, dat moet je je natuurlijk wel blijven realiseren. Als een triathlon wedstrijd 100% maakbaar en voorspelbaar zou zijn, dan hoef je er eigenlijk niet aan mee te doen. Ga dan lekker yahtzee spelen en geniet van je gelukkige gouden hand  op het dobbelbord.

Train hard of zoveel als je wil, hou je verwachtingen realistisch en geniet. 

Soms, dan heel soms, dan heb je zo’n wedstrijd waarbij alles samenvalt en je op een wolk zwemt, fietst en loopt. Geniet van die ene keer, want meestal is het gewoon afzien (of waren je verwachtingen wat te laag).
Of wat dacht je van die atleten die volledig terecht een gele, blauwe of donkerrode kaart hebben ontvangen. En toen was het dit en dan is er weer dat. “Iemand anders deed het ook” en toen ging het net even anders en niemand zag het en toen had je dat filmpje moeten zien, toen er nog veel meer gestayerd werd.. ja, geklaag dus. Er woorden in heel wat woorden verspild op het digitale papier over het eigen falen.

Er zouden eigenlijk nog veel meer kaarten moeten worden gegeven, al is het maar om die triatleten wat emotionele eelt te laten kweken. Er wordt namelijk nogal wat net op of over de grens gestayerd,  gesjoemeld of gewoon als overtreding gemaakt .  Als je weet dat afval deponeren buiten de bestemde gebieden bij een wedstrijd dat je een diskwalificatie oplevert…waarom doe je het dan toch? Dan vraag je er om..  #RTFR (Read The Fucking Rules).

Triathleten klagen en dat ze er over gaan schrijven is geen zalf voor opgekropte emotionele spanning, het is een vergrootglas op het pijnlijke leven van een sporter.  
En, ja: ik ben ook triatleet. Ik heb ook heel wat te klagen. Ik vind dat ik tegenwoordig zelfs meer te klagen heb dan voorheen. Minsten 10x zoveel als voorheen. De eerste zwemtraining, de eerste 20 minuten op de hometrainer, mijn eerste 3 km hardlopen sinds september. Het is een drama. Het is een langdurig vermoeiende worsteling met mijn lijf om daar te komen waar ik eigenlijk nooit was.
Want ja, voordat ik aan m’n hart geopereerd werd en ‘n herseninfarct in mijn maag gesplitst kreeg, was ik natuurlijk ook al een middelmatig triatleet.

Ik deed voorheen ook nooit zoveel als ik plande en nog minder dan ik wilde. Ik hoopte ook heel vaak ‘op die ene dag’.. en ,ja: die ene dag heb ik wel gehad natuurlijk. Vroegâh

Mijn beste triathlon ooit. 1995 Liessel.

Ik heb op dit moment dus heel veel redenen of recht om te klagen. Maar net nu heb ik er geen zin in. Er is teveel te klagen. Het is net even te echt. Dat vergrootglas op mijn zogenaamde sportersleven is zo groot dat ik elk details van mijn poriën van mijn atleten huid zie.

Ik geef toe dat ik soms letterlijk op de tacx zit te huilen, gewoon omdat het allemaal zo kut is. Afzien. 30 minuten met 18 km/uur wegstoempen. Dan vraag ik me af waarom me dit is overkomen, terwijl ik motivatie filmpjes op youtube aan het kijken ben. Het is gewoon fucking oneerlijk dat ik niet lekker kan genieten van een beetje hardlopen of fietsen. Waarom is dit me overkomen? Het voelt alsof mijn hele leven in een pot dikke stroop zit.

“Hoe het gaat? Ja, prima”. Nee natuurlijk helemaal niet. Maar het heeft geen zin om te klagen. Je moet verder, dat weet ik ook wel. Ik had in december nog een leuk blogje zitten schrijven over meezingen bij de carnaval, maar ik kan eigenlijk maar een enkele regel meezingen. Ik ben al blij dat ik liedjes weer herken en ik weer kan mee neuriën. Met een beetje oefenen kan ik 2 regels achter elkaar meezingen en dan rollen de woorden alweer over elkaar.  Het praten is alsof ik een karaoke nummer moet zingen waarvan ik de tekst pas net voor me zie, in het koreaans. Gelukkig kan ik mij wel prima verwoorden in alledaagse gesprekken. Koetjes en kalfjes is prima, daar merkt niemand iets van. Vermoeiend en frustrerend, ja dat is het wel. Soms is het wel grappig als ik een tour-de-mallêtje maak… ik bedoel een gille-de-la-tourette versprekingkje maak. Daar kunnen we dan thuis wel over lachen.
 
Er is eigenlijk alleen maar wat te klagen, als er niet echt iets te klagen is. Als je lekker oud hollands kan nuilen over wat er allemaal niet goed is gegaan.

Pas als ik straks weer een echte lekkere triathlon ga doen (en finishen) en kapot en teleurgesteld mijn racereport kan intikken. Ik kijk er al naar uit, over een paar maanden of over een jaar, dat ik weer met overgave met teleurstelling een blogje kan typen.
Dat je denkt; “nou dat blogje van Niels dat is ook wat.. slechte wedstrijd, heel veel pijn en nog een gele kaart ook.” Dat lijkt me heerlijk!

Afstappen bij de Frysman.. genieten!

De 10 mooiste en slechtste momenten van mijn IM Maastricht

Een race verslag..leuk!
Nee, niet leuk.. "Eerst ging ik zwemmen en toen moest ik fietsen en dat was heel ver en toen lopen en toen was ik moe". Albert Geerling zei het ooit eens zo mooi over al die raceverslagen na een triathlon. Hij heeft/had wel een beetje gelijk. Daarom heb ik me beperkt tot de beste en de slechtste 5 momenten van mijn Ironman Maastricht. Keurig verzameld en aan het digitale papier toevertrouwd.

Ik bouw de spanning langzaam op en begin met de minst slechtste, en dan wissel ik het af en bouw ik het op naar het hoogste- en absolute dieptepunt. Eerlijk gezegd ben je op een gegeven moment niet meer in staat om tijdens zo'n wedstrijd de hoogte en dieptepunten van elkaar te onderscheiden.

Vergezicht op zwemparkoers Ironman Maastricht

5 Hoosbuien

Ja, het regende tijdens IM Maastricht. En niet zo'n beetje ook. In de eerste ronde fietsen (90km) had ik de afdalingen goed in me opgenomen, de meeste kende ik nog wel van de Amstel Goldrace of de Volta cycling classic. Dat werd dus knallen in de tweede omloop, totdat de hemel openbarstte. Het water stroomde over de straten, op sommige stukken zag je geen betonplaat meer liggen en reed je door een paar cm water. Hopen dat er geen grote gaten in de weg zaten. Mijn voornemen om in de tweede omloop dus nog een tandje harder de afdalingen in te gaan moest ik laten varen (hahaha varen! briljant). Gelukkig bleven ongelukken mij bespaard, er lagen al genoeg atleten op het asfalt. Nog even los van de tientallen lekke banden die ik onderweg zag.

5 Het materiaal

Specialized Tarmac

Kijk, aan het materiaal ligt het niet. Vroeger (toen ik goed was) moest ik het doen met wat ik maar voor weinig of niets kon krijgen. Tweedehands kleding van een teamlid, een surfpak van mijn 20 cm langere broer of een gratis binnenbandje van de plaatselijke tandenloze fietsenboer. Tegenwoordig heb ik alles hageltje nieuw. Ik kan kiezen uit 2 fietsen om de wedstrijd op te rijden. Ik koos voor mijn Specialized Tarmac, een gewone (ahum) wegfiets. Prima keuze op dit parkoers. Helemaal nagekeken door Roelofs Fietsenspeciaalzaak, er kon niets misgaan

Lazer Wasp

Ik had een gloedje nieuwe Lazer WASP tijdrithelm.. Wat een genot!
Tijdens de stortbuien zat ik dankzij die helm in een cocon van stilte, droogte, rust en warmte. Mijn lijf werd nat maar in mijn hoofd bleef het droog.

Dit jaar ook een nieuw TYR wetsuit gekocht (via Davilexteam). Simpelweg fantastisch om in te zwemmen. Ik denk nog wel eens terug aan dat surfpak.. het water stroomde aan de voorzijde zo hard naar binnen dat ik het gevoel had dat ik in een parachute aan het zwemmen was. Mijn huidige wetsuit houdt mij tot bijna halverwege de 3,8 km droog. Als ik er bij een kortere afstand in zou zwemmen dan zou ik gewoon droog aan de kant komen, ben er van overtuigd. Maar gelukkig doe ik niet van die korte triathlonnetjes..

4 Eenzaamheid

Tijdens IM Maastricht heb ik geen meter alleen gereden. Altijd zag ik wel een andere atleet ergens voor me rijden (of lopen). Ik ben ongeveer 600x ingehaald, dat was prima en ingecalculeerd. Bij het lopen echter merk in je in de laatste 2 ronde's dat het aantal deelnemers dat nog overblijft snel minder wordt. In je laatste ronde loop je wel eens in een lege straat of staan de bewoners hun tent al in te pakken en lopen de terrassen leeg. Maar eenzaamheid verbroedert, je krijgt meer gesprekken met je medestanders. Gedeelde smart is halve smart tenslotte. Stuart uit Engeland, die in zijn derde ronde zat toen ik al in de laatste liep. Wandelend, lopend, rennend, hinkelend elkaar moed inspreken. Beloven dat erop de finish iets ligt wat ongrijpbaar magisch is.. succes, good luck, hang in there.. samen alleen zijn. Terwijl je jezelf afvraagt: " waarom doe ik dit ook alweer?".
Er was echter maar plaats voor 1 gedachte in mijn hoofd.. ik moet finishen!

4 De Leeuw van Vlaanderen brult!

ergens op de grens tussen Nederland en Belgie, op een stuk betonstraat in niemandsland. Op een lokatie die een mooie start zou zijn voor een veldrit, stonden 2 vlaggen van de Vlaamse leeuw aan beide kanten van het pad opgesteld.
Naast de vlaggen stond een stalen constructie waar voor en na elk atleet een steekvlam van ca. 1 meter uitvloog.
De Leeuw brult..
De leeuw brult: Welkom in Vlaanderen.  Welkom in het hol van de Leeuw! Het zwaarste en lastigste stuk fietsparkoers ging over een onafgebroken reeks heuvels en dalen met betonplaten, bochten en obstakels. Vlaanderen is Vlaanderen.. Soms lastig om van te houden maar ook een eenvoud en schoonheid in het landschap waar ik echt van heb genoten tijdens het fietsen.

3 Plassen

Ik moet plassen. Na 1 ronde fietsen gaat die gedachte ongeveer 50 km lang door mijn hoofd. "Plas dan op de fiets!": zeg ik tegen mezelf. "Als je toch zo nodig moet, toe dan". Het lukt niet.. 20 km lang probeer ik al fietsend te plassen. Er komt niets. Bij een verzorgingspost stop ik bij de Dixi. Met veel gewurm en gedoe shirt en trisuit omlaag..
Was ik eens de trotse bezitter van een penis, nu kijk ik naar een verschrompelde drukknop.  Alsof ik vuur aan het plassen ben zo sproeit er urine uit, dwars door de Dixi. Mijn urinebuis is ontstoken door de 140 km fietsen op het soms hobbelige parkoers. Pijnlijk. Au! Gelukkig voel ik me opgelucht na het sproeien en kan ik ook weer gewoon op mijn zadel zitten.. De laatste 40 km is aftellen, het fietsen zit er bijna op, maar krijg ik ooit mijn pielemans weer terug?

3 Ik heb geen zin meer

Het is iets wat elke triatleet tegen zichzelf zegt.. Stuart die ik eerder al noemde, Bas Diederen, maar bv ook Stefan van der Pal; de winnaar van de Frysman, DE Frysman, zeg maar! Ik sta bij een verzorgingspost en doe een poging even mijn been te strekken terwijl direct in een andere spier een kramp schiet.. Ik vloek.. *(&^*@  "Wat is er aan de hand grote vriend", zegt Stefan.. Ik denk: "Hee Stefan vd Pal loopt ook nog, net als ik dus!". Op zijn advies neem ik een TUCje, om een beetje zout binnen te krijgen. Droge troep trouwens als je het niet voor de buis bij een biertje neemt.
"Ik heb helemaal geen zin meer, echt helemaal niet meer.." zegt Stefan. Ik weet wel dat ie gewoon doorgaat, maar het is als zalf op mijn wonden. Dus ook deze toppers verliezen in deze fase een beetje de lust. Ik ben eigenlijk best normaal. We spreken elkaar nog een beetje moed in en gaan allebei weer op weg. Hij loopt ik strompel. Ik roep nog: "kom op Stefan, dan maak je maar zin.. dat zou je moeder ook zeggen". Er een beetje vanuitgaande dat iedereen uit Friesland op dezelfde manier is grootgebracht. Niet sjanteren maar doorzetten. Het geeft mij weer net voldoende energie om de volgende 5 km af te leggen.

2 Pietersberg

Ze zeiden: er zit nog wel een heuveltje in het parkoers, een heuveltje.
Het blijkt dat parkoersverkenning eigenlijk noodzakelijk is.
De Pietersberg is een heuvel als een dijk. Pittig, stijl en een verschrikkelijke aanslag op je spieren. Ik haat de Pietersberg. Ik betaal hier de prijs voor mijn tekort aan trainingen. 40 uur zwemmen, 90 uur fietsen en 60 uur hardlopen en nog wat uren in de sportschool. Mijn voorbereiding voor IM Maastricht. Efficient getraind, maar pijnlijke realiteit op dit moment.

Naast alle fysieke ongemakken blijkt dat André Rieu aan de voet van de Pietersberg woont. In de tweede ronde (of de derde of eerste, weet ik veel) zit André in het parkje naar het schouwspel te kijken. "Hee André Rieu", denk ik..
Ik zie dat hij ziet dat ik zie dat hij ziet dat ik hem herken.. Maar, ja hij kent mij natuurlijk niet.. Ik lach daarom wat naar hem, met een knikje van herkenning en en hij knikt vriendelijk terug. Waarom speelt ie eigenlijk geen stukje viool? denk ik ik voor 10 seconden, todat die 'berg' me weer kapot laat gaan.

2 48 jaar

Lastig punt. In de derde ronde had ik het zwaar en voelde ik emoties opborrelen. Peter ten Tuijnte kwam ik tegen. "Ik zie je zo bij de finish"..zegt ie. "Doe maar alvast een biertje"; roep ik. "maar niet van dat flauwe alcoholvrije he.." tenminste "als ik niet dood neerval"; denk ik.
Ik denk aan mijn vader, die was (ook) 48 jaar toen hij overleed. En ik doe een Ironman, wat betekent dat? Vanaf het begin van dit jaar stromen die gedachten al door me heen. Ik word 48. Misschien doe ik daarom wel deze idiote race.. Waarom doe ik dit? Ik denk het al de hele dag..waarom?
Omdat ik leef en ik wil leven. Dit is leven, idiote dingen doen en genieten, naar bekende en minder bekenden roepen dat het goed gaat en 'hou vol' en 'we doen het samen'.
Voor mijn vrouw en kinderen. Ik kan het, dus jij kan het. 48 is niet het einde voor mij, ik zit er middenin. Ik begin vandaag gewoon aan een nieuw leven, als Ironman!

Er zijn nog 2 zaken over; mijn 2 meest opmerkelijke momenten van Ironman Maastricht. terwijl ik voor mijn gevoel al gefinished ben. Alleen nog even uitlopen dus...

1 Het lastigste punt van de dag

Het lastigste punt is in de derde ronde, eigenlijk de hele derde ronde is afschuwelijk. Ik voel me misselijk, ik heb honger, ben duizelig en heb het warm. Als ik erover schrijf breekt het zweet me weer uit. Bij de start van de 3e ronde zie ik Ramon, ik kan het niet meer verbergen of verbloemen. "Ik voel me slecht", zeg ik tegen hem. Ik denk dat hij weet wat ik bedoel. Ik kan even niet meer lachen. Geen vingers meer in de neus, geen grappen of grollen. Even later kom ik Sietske tegen. "Hoe gaat het?" roept ze enthousiast. Ik wil zeggen: OK! maar ik roep: "het gaat KUT!" shit! waarom zeg ik dat nou.. waarom zeg ik niet "joepie..nog 1,5 ronde" maar het is K*&.. dat is wel zo.
Annette (mijn vrouw) ziet het gelijk. De grauwe kleur op mijn gezicht. Ik voel zelf ook dat ik grauw , grijs en klam ben. Bij een verzorgingspost wil ik eigenlijk even gaan zitten, maar ik kan nauwelijks rechtop blijven staan. Als ik nu ga zitten dan kom ik misschien niet meer omhoog en als ik hier blijf staan dan roept iemand misschien wel een EHBO'er. Ik moet doorlopen. Ik moet naar de finish. Uit wanhoop pak ik op het laatste punt bij post een stuk banaan. Dan maar een banaan, denk ik. Hij smaakt heerlijk, bijna goddelijk. Ik voel de structuur in mijn mond en geniet van elke hap. Gered door een banaan ga ik verder. Zo loop ik door van banaan tot banaan. Nog een gelletje en nog een cola.. toe maar. Het lijkt wel feest!

1 De fans

Van alle zaken die in de triathlon meetellen is er 1 factor die doorslaggevend is voor het succes en dat is de support van de fans. Het thuisfront, de kennissen, de medeatleten, de onbekende juichers langs de kant en ja, zelf het knikje van André Rieu.

Maurits Smakman op de Bemelerberg.. De hele Scheltinga clan bij de ingang van de tweede fietsronde, ik juichde me gek (zie foto). De familie Bouman en alle andere supporters van Triathliem uit Didam. De Davilexer's; Rob, Donald, Stefan, Menno en Ruben inclusief familie. Het "kom op Davilex" van Edo op de Halembay. Ik sport niet op gels en repen, niet op brandstof of sportdrank.
Als ik tijdens de wedstrijd denk aan de finish zie ik geen finishboog of zwart-rood tapijt..Ik zie mijn gezin staan.. Ik zie de bewondering en hun lach. De tranen schieten in mijn ogen.

Bij de start van het zwemmen werden voiceberichten via de Ironman geluidsinstallatie afgespeeld. Annette had er ook één ingesproken. Ik was stil en ontroerd, een persoonlijke boodschap tussen 1000'n mensen. Zo direct van haar naar mij. Mijn brilletje moest ik even afdoen, de glazen besloegen aan de binnenzijde. Ik moest het doen, ik wilde het doen en heb het gedaan. Voor mezelf en dankzij velen.

Ik ben een ironman!

en voor iedereen die het niet gelooft, de video 'or it didn't happen!'

(ps en mijn pieleman is ook weer terug!)

De marathon kent geen weg terug!

In 2000 liep mijn vriend Hans Baars de marathon van Rotterdam en stapte onfortuinlijk uit bij km 32 waar ik toen op hem wachtte. Ik schreef daarna een gedicht over zijn heldentocht. Gister tijdens de marathon had ook ik het moeilijk op km 32. Ongewild gingen mijn gedachten naar toen, die keer. Ik dacht: "ik doe het voor Hans". Het gedicht van Hans heb ik 's avonds weer opgezocht en herschreven.. want dromen sterven nooit!

Rotterdam Marathon (Ode aan Hans Baars, deel II) 

Een zwaarder tocht was niet voorradig 
was niet voorhand verzonnen 
Ik voelde mij nog 'zo aardig' 
en was echt (ja echt) rustig begonnen 

Niet alleen liep ik mij stuk 
wat deden mijn benen pijn 
Ik trof helaas het ongeluk 
om wat later terug te zijn. 

Lijfelijk leed en geestelijk moe 
gingen Hand-in-Hand. 
In het Rotterdamse loopgebied, 
kwam mijn droom heel traag tot stand. 

's Avonds na het eten, 
weer met beide benen op de grond, 
Droomde ik al weer over de Frysman, 
die in de zomer komt. 

En daarna .... Ironman Maastricht,
en volgend jaar weer Rotterdam, dat staat! 
Het leert dat in dit heldendicht,

het dromen verder gaat.

Op het zwaarste moment van de dag,

achter in het Kralingse bos was ik zo zwak.

Dacht ik even terug aan toen,

toen vriend Hans Baars daar strijdbaar brak.

Plots fluisterde zijn stem,

als een onzichtbare wind zachtjes in mijn oor.

“Geef niet op Niels, de finish is nabij,

ga door, strijd door, ga door!”

Het gaf mij moed en hoop

Ik rechtte nog één keer mijn rug
De enige weg die is vooruit,
de marathon kent geen weg terug!

Niels

Bonus: het originele gedicht voor Hans uit 2000:

Rotterdam Marathon & Hans Baars 

Een zwaarder tocht was niet voorradig 
was niet voorhand verzonnen 
hij voelde zich nog 'zo aardig' 
en was echt (ja echt) rustig begonnen 

Niet alleen liep hij zich stuk 
zijn benen deden pijn 
hij trof ook nog het ongeluk 
om 'eerder' terug te zijn 

Lijfelijk leed en geestelijk moe 
gingen Hand-in-Hand 
In het Rotterdamse loopgebied 
is zijn droom gestrand 

Maar 's avonds na de Ba-mie 
weer met beide benen op de grond 
droomt hij verder over de Marmotte 
die in de zomer komt 

en daarna .... Amsterdam 
en Rotterdam dat staat! 
het leert dat deze (jonge) man 
met dromen verder gaat 

Ik ben hem dankbaar want ik droom(de) mee 
en ga terstond beginnen 
met trainen, lopen en schrijf me in 
om in 2001 te winnen.

Een man mag niet huilen

Zit je ook zo te genieten van het WK voetbal…even geen atletiek, triathlon of wielrennen. Gewoon lekker voetbal kijken. Ik ben zo'n die-hard oranjefan. Dat wil zeggen: lekker ongezouten kritiek geven op het Nederlandse voetbalspel, of we nou gewonnen hebben of niet. Lekker droog de wedstrijden beleven, maar natuurlijk wel in vol ornaat, compleet met oranje juichpak, voor de tv. De vlaggetjes hangen bij ons weer traditiegetrouw aan de gevel  en bij het Wilhelmus gaan we allemaal staan en zingen we uit volle borst mee. Doe maar gewoon op de gekst mogelijke manier. 

Tijdens de poulewedstrijden viel me echter iets op bij een aantal Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse landen. Er wordt niet alleen gezongen, maar ook uit volle borst meegehuild met het volkslied. Een ontlading van emotie vóór de wedstrijd.

Zingen is leuk, maar huilen? Als Hollandsche calvinist leer je al heel jong via Jaques Herb dat een ‘man niet mag huilen’. Huilen doe je als je pijn hebt of verdriet of heel boos bent en dat moet je leren te onderdrukken. Huilen is heel oncomfortabel voor anderen. Het is bijna egoïstisch. Huilen hoort bij kinderen die hun zin niet krijgen of dwazen die niet naar het WK kunnen om te supporteren. Soms kan ik wel huilen als ik naar mijn werk rij, maar ook dat heeft weer een heel andere reden.

In balans blijven, evenwichtig en emotioneel onder controle. Keurig netjes en beschaafd. Huilen omdat je iets mooi vind? Dat ken ik al helemaal niet. Het lijkt dat huilen in onze cultuur, of voor mij persoonlijk, alleen een negatieve betekenis heeft.

Je begrijpt dat daar, in mijn geval, nog wel een paar jeugdtrauma’s aan vooraf gaan. Ik moest vroeger flink zijn. Doorzetten. Maar dat was toen. Misschien is het tijd voor wat anders, tijd voor een zuidelijk temperament, voor een bevrijding van mijn emoties.

Ik merk, terwijl ik naar de volksliederen kijk, dat ik het eigenlijk helemaal niet raar, kinderachtig of belachelijk vind. Dat had ik een beetje van mezelf verwacht. Ik ben toch meer van de “hahaha zie ze nou eens huilen die watjes”. Nee, er straalt iets moois van uit, een intense beleving van het moment. Een ontlading en volwassenheid om zo met het volkslied mee te kunnen huilen. Ik vind ze sympathiek, misschien winnen ze wel? Juist op zo’n mooi en groots moment je zo kwetsbaar blootgeven. Het is indrukwekkend. Stel dat je tegenstander zich zo lekker kan ontladen voor de wedstrijd, hoe zit het dan met jezelf en al je opgekropte spanning, zenuwen en woede. Ik zou angst hebben voor zo'n tegenstander.

Je begrijpt het al.. ik wil het ook!

Huilen voor de start van een wedstrijd. Even voor de goede orde, niet bij een doordeweeks trainingsloopje van 10 km of als ik een half uur baantjes ga trekken. Ik heb namelijk wel eens de indruk krijg dat niet iedereen dezelfde verhouding inspanning-beleving heeft als ik. Tegenwoordig huilen mensen al als ze 3 minuten gewandeld hebben of een nieuw hardloopbroekje hebben aangeschaft. Nee, ik bedoel hier; huilen voor een marathon of een hele triathlon. Of een andere inspanning waar je bv al meer dan een jaar serieus voor getraind hebt. 

Huilen, omdat het zo’n mooi moment is. Om je hele ‘hebben en houden’ eruit te gooien. Even geen grenzen meer hebben of voelen, pure ontlading van de spanning en de beleving van het moment. Huilen uit liefde!

Zou ik het wel kunnen?  De ‘mooie’ momenten waarbij ik tot nu toe moest huilen zijn er niet zo veel; Toen Adri vd Poel wereldkampioen werd en toen de volleyballers olympisch goud haalden in Barcelona. Voor mezelf: na de Berenmarathon op Terschelling, maar ik had wel 3,5 uur voor nodig om me daarvoor helemaal op te laden. Het is in die gevallen toch meer spanning en uitputting dan echte pure vaderlandslievende emotie.

Ik ga het de komende weken eens goed bestuderen, hopende dat de grootste huilers (met uitzondering van Ronaldo) de halve finales gaan halen, zodat ik zo lang mogelijk van ze kan genieten..

Todat ze uiteindelijk droogjes door Nederland worden verslagen in de finale natuurlijk, misschien dat ik dan al een traantje kan gaan laten. 

Je wordt ouder papa....

Ik word ouder, niet omdat ik het wil, maar omdat het zo hoort. Het is een natuurlijk proces; zoals je (meestal) ook een winter na de herfst krijgt en soms een zomer na de lente. "Ouder worden is een heel normaal proces", zeg ik tegen mezelf; "niets om je ongerust over te maken".

Toch valt het niet mee. In mijn hoofd komt er sinds mijn 25ste verjaardag geen jaar meer bij, maar mijn buik, benen, rug, haardos, ogen en voeten zeggen anders. Ik begrijp wel dat mijn looptijden langzamer worden en mijn herstel langer duurt, maar ook mentaal gezien verander ik. Langzaam en onmerkbaar berust ik in de mogelijkheden die ik heb, in de tijden die ik kan lopen en de wil om al dan niet de competitie aan te gaan.

Jarenlang heb ik met volle teugen gebruik gemaakt van de mogelijkheden die mijn lichaam mij bood. Altijd in goede harmonie, dat wel natuurlijk. Ik gaf het te eten en te drinken, liet het op tijd rusten en mijn lichaam zorgde er dan voor dat ik van A naar B kwam, dat ik plezier kon maken, kon dansen & zingen, hardlopen, zwemmen en fietsen. Soms deed ik het pijn, maar altijd was er een beloning, een euforie of ene mooi PR. Maar de relatie geest-lichaam lijkt verstoord. Mijn voet sukkelt nu al heel lang met klachten en mijn lijf wordt steeds kritischer op wat ik het te eten geef. Ik maak mijn lichaam de laatste jaren ook niet meer blij met een paar biertjes (meer) of een nachtje doorhalen, terwijl het daar vroeger geen enkel probleem mee had.

Ik kan niet echt klagen, want ik heb altijd geluk gehad. Nooit blessures, ik verbrandde mijn calorierijke voedsel als een dolle. Zag er jong uit, kon alles, deed alles. Ik liep, zwom en fietste in een meer dan redelijk tempo zonder problemen. Ik dacht dat ik superman was.

Het werd nog erger toen ik kinderen kreeg, zij hebben mij verwend of beter; verpest! Steeds maar tegen mij opkijken. Ik was voor hen de onverwoestbare vader. Ik liep sneller, was er altijd, haalde hogere scores bij de meest complexe PC games en hielp hun met een half oog ook nog eens bij hun huiswerk. Ik kon alles, deed alles en zonder moeite.

Maar nu... Vorige week werd ik zoek gespeeld op onze nieuwe PlayStation4, Call of Duty;. Terwijl ik steeds in paniek riep: "waar ben ik, waar ben ik?" en alle toetsen van de controller uitprobeerde om mijn leven te redden, rende mijn jongste zoon van 11 door het voorterrein met een sniper-gun en liet hij me alle hoeken van het speelveld zien. "Pap je spanwde net in de hotzone, pas op voor die Tango's he!"

Wat ze ook zo hilarisch vinden is dat ik tegenwoordig een bril nodig heb bij het lezen, vooral 's avonds. Ik zie de letters gewoon niet meer staan. Ik kon het 2 jaar geleden nog wel, maar nu simpelweg niet meer: focussen op iets wat dichtbij is. Er is geen houden meer aan, op alle fronten verandert mijn status van superheld naar sterveling. En ik ben tegenwoordig ook gewoon moe. Slapen deed ik vroeger nooooit. Mijn lijf en ik genoten maximaal van de dag, we misten hooguit een paar uurtjes per etmaal. Tegenwoordig lig ik na het werk of een rondje hardlopen of 2 uurtjes fietsen ineens thuis op de bank een dutje te doen en ga ik zomaar voor 23:00 naar bed.. gewoon omdat ik oprecht moe ben.

We zijn nog niet eens onder in de put aangeland, het ergste moet nog komen. Zo zit er tegenwoordig zo'n 6 seconden per km verschil tussen een snelle en een langzame kilometer. Mijn D1, D2 en D3 tempo's worden gescheiden door ongeveer 2 seconden. Hoe hard (of hoe zacht) ik het ook probeer. Nog een jaar of 3 en dan heb ik slechts 1 tempo tot mijn beschikking voor AL mijn duurlopen. Met fietsen hoor ik steeds vaker het gehijg van mijn oudste zoon in mijn oor bij een flinke beklimming. Ik weet dat hij sneller is, maar gelukkig heeft hij dat zelf nog niet in de gaten. Hij denk nog steeds dat er een beetje superman in mij schuilt. Maar als we eenmaal boven zijn ben ik uitgeblust en moet ik in de afdaling bijkomen.. terwijl hij rustig mijn wiel kiest en alweer uitkijkt naar de volgende klim.

Had ik maar een echte vijand, zoals Superman Lex Luther heeft. Een tastbare slechterik! Dan kon ik hem overwinnen, hem en zijn buitenaardse kryptoniet.

Tegen ouderdom valt niet te vechten, je kan alleen maar meegaan en er het beste van maken. Zoeken naar nieuwe wegen, nieuwe uitdagingen en vooral andere uitdagingen. Niet alleen langere afstanden of minder competatief. Meer focus op genieten, gezondheid, het motiveren van anderen. Ouderdom biedt ook kansen.

Genieten van anderen, want ik merk ook dat het me niet meer zoveel doet als anderen sneller zijn of mij inhalen. Vorige week hoorde ik 2 topatleten praten over een medeatleet die tijdens een wedstrijd "gechickt" was... ik moest lachen. Gechickt worden? Ik wordt al gechickt in de supermarkt bij de groenteafdeling, ik kijk er echt niet meer van op. Het si mij vroeger uiteraard ook overkomen, maar ik was er niet dol op, dat geef ik toe. Maar nu hoop ik tijdens het lopen of fietsen dat het me lukt om heel even aan te haken om in de luwte met 'de chick' mee te liften. Ja, ik durf nu ook gewoon de voordelen van gechickt worden toe te geven.

Van nadelen voordelen maken, Cruyff had het niet beter kunnen bedenken. Meer genieten van de omgeving, van de prestaties van anderen, van mijn kinderen en misschien wel meer inspiratie opdoen. Niet minder, maar anders.

Maar toch geef ik het ook nog niet helemaal op, dit jaar toch maar weer voor dat PR op de hele triathlon in Almere en ik ga ook nog voor een PR bij de hardloop4daagse. Er zit nog genoeg ruimte voor verbetering. Harder trainen zit er dan misschien niet in, maar slimmer wel. En na een wedstrijd plan ik gewoon 2 of 3 dagen slaap in, heerlijk.

Want als ik nu , zo af en toe, op een zondagje op de bank ligt bij te komen van een lange training en lekker mijn ogen even dicht doe terwijl ik half het veldrijden op Sporza volg, dan denk ik wel eens: "dit had ik 20 jaar eerder moeten doen".

http://youtu.be/LjjHoUSTHtM

Ben ik te oud om Bauke Mollema te zijn?

Iedereen doet het wel eens, als je fietst of loopt je inbeelden dat je een bekende wielrenner in een grote ronde bent of aan kop vd olympische marathon loopt, ja toch?. Ja toch?? Ik doe het al vanaf mijn 9e jaar, toen ik voor het eerst een racefiets kreeg en ik mag zeggen dat ik na 35 jaar inbeelding erg goed ben geworden, zo niet, de beste!.

Ik ben opgegroeid in de tijd van Johan vd Velde en Henk Lubberding en was als een pauw zo trots toen mijn moeder op mijn 10e verjaardag een echt rood-wit-blauw wielershirt voor me had gemaakt met bijpassende broek, net als Henk Lubberding! Ja in die tijd ('78, '79) kon je nog helemaal geen kinder wielershirts kopen, sterker nog, in Harlingen was niet eens een wielerclub. Ik was al zeer gelukkig dat ik een racefiets kreeg omdat mijn vader nu eenmaal gek van fietsen was. Een echte Kalkhoff, duitse grundlichkeit ten top. Ja en ook ik zat huilend voor de TV toen Johan vd Velde in '83 in de 16e etappe op weg naar Pra-Loup viel en Joop Zoetemelk in zijn val meenam. Misschien wel omdat het op de 13e juli was. Uiteindelijk kwam het toen goed en werden mijn helden, gouden helden! Ik heb die etappe rond mijn woonplaats talloze malen overgereden, en steeds kon ook ik de gele trui veilig stellen!

Ik droomde vroeger van de tour de France en op het platte Friese land veranderde elke drempel, brug of sluis in een col van de buitengewone categorie. Ik heb op de Tjerk Hiddes sluizen tussen Midlum en Harlingen heel wat bolletjes truien ver en heroverd, zelfs als ik steeds achter mijn broer als tweede op de top aankwam wist ik het voor mezelf nog zo te draaien dat ik uiteindelijk in de betreffende gewenste trui belandde. Zelfs als het op verbeelding aankomt is er concurrentie. Met mijn broer zwaar in de slag wie vandaag Jan Raas of Joop zoetemelk mocht zijn; ok vandaag ben ik Lubberding maar morgen mag ik weer Joop zijn!
Misschien is het hebben van een oudere broer wel een prima voorwaarde om je verbeelding tot het uiterste te ontwikkelen, als je toch steeds als tweede eindigt moet je creatief worden. Omdat EPO nog niet bestond losten we alles op met onze fantasie.


Toen ik in 1992 in Barcelona tijdens de goude race van Ellen van Langen in het olympisch stadion zat, was het niet de race van Ellen van Langen die mij het meest is bijgebeleven. Nee, het waren de helden van de 10 km Richard Chelimo, Khalid Skah en Addis Abebe met wie ik mij vereenzelfdigde. Dat waren de helden met wie ik tijdens trainingen streed, in gedachten dan.

Misschien is het een geheim voor de meesten, want bijna niemand praat er over. Alleen als ik met mijn oudste zoon fiets discussiëren we openlijk over de helden die we voor dat ene moment even zouden willen zijn. Cancellara tijdens Parijs Roubaix of Peter Sagan die een mooie etappe wegsnaait voor de andere favorieten. Of wie van Ons Bauke Mollema mag zijn of Laurens ten Dam tijdens de tour. Maar dan alleen in hun goeie dagen, want vergis je niet, we zijn alleen geïnteresseerd in hun glorie momenten, niet in het afzien tijdens de vele wekelijkse trainingsuurtjes of bij de zware etappes waarbij ze minuten verliezen op de koplopers. Daar geniet ik het liefst vanaf een afstandje van, via TV, facebook of met een leuk youtube filmpje over de trainingen in winterse hagel en sneeuwbuien. Ik ben ondertussen elke bekende wielrenner of hardloper al een keer geweest en soms ben ik ook gewoon mezelf die op miraculeuze wijze op z'n 45ste nog een profcontract weet af te dwingen en die nu, in het olympische jaar, het hele peloton op een hoop loopt of fietst.

Ik fiets en loop niet voor niets nog af en toe rond in een wereldkampioenstrui, uit China geïmporteerd nota bene!. Ik beeld me in dat mensen langs de kant zeggen: "is dat DE wereldkampioen"? Ja, de wereldkampioen verbeelding!
Daarom was ik als een kind zo blij toen ik 2 jaar terug via een veiling een heus gesigneerd wereldkampioensshirt van Oscar Camenzind kon kopen. Eindelijk had ik er één.. dichter bij kom ik niet, behalve in mijn verbeelding natuurlijk.

Als je het wat minder glamoureus wilt bekijken, zou je het ook een korte sportpsychose kunnen noemen. Volgens de definitie van een psychose kom ik ook aardig in de buurt: "Denken dat je iemand anders bent, is een bekend verschijnsel bij een psychose". OK, het maakt me ook niet uit, ik kan er prima mee leven.
In die 35 jaar is er wat betreft mijn verbeelding eigenlijk niets verandert, behalve dat er nieuwe helden zijn bijgekomen en andere weer zijn afgevallen. Sommige renners heb ik nooit willen zijn, Lance Armstrong bijvoorbeeld.. gewoon geen aardige man en achteraf maar goed ook, stel dat ik 7 tourwinsten had moeten inleveren. Maar ik moet weer verder, eergister won Phillipe Gilbert namelijk in zijn wereldkampioenstrui in een geweldige krachtsuitbarsting de eindsprint in de Vuelta, die moet ik vandaag echt even zijn!

Pizza of bonen?

Ik denk dat ik 'motivationeel-uitgedaagd' ben. 'Motivatie-gehandicapt' gaat me qua kwalificatie nog net iets te ver, maar ik heb wel degelijk een uitdaging als het om mijn (hardloop) motivatie gaat. Zin om te lopen, zo maar spontaan een eindje lekker rennen? Ik heb het soms, maar altijd vele malen minder dan het aantal keren dat ik zou willen trainen.

Waarom eigenlijk.. waarom gaat trainen niet altijd vanzelf? Waarom sta ik niet elke dag te trappelen van ongeduld tot ik na het werk thuis kom en lekker kan gaan fietsen, lopen of zwemmen. Waarom is er uberhaupt een verschil tussen wat ik wil doen met waar ik zin in heb? (en wat ik doe!).

Weet je waar ik wel (bijna) altijd zin in heb? nee, nee.. ik bedoel Pizza eten! 's ochtends, 'smiddags, 'savonds, 'snachts, voor ik ga eten, nadat ik net gegeten heb, als ik terug kom van een training, vlak voor ik ga trainen.. schotel mij pizza voor en ik heb er zin in. Hmmmmm. Bonen daarentegen zijn een heel ander verhaal, bah! Dan lijk ik meer op Bartje.. Ik bid niet voor bruine bonen en ik ga er ook niet harder van lopen. Verdacht veel huishoudklusjes vallen onder bonen. En als koken 'bonen' is, bestellen we meestal pizza.

Je zou ook kunnen zeggen: Waarom heb ik niet altijd een 'pizza' gevoel als ik wil/moet gaan trainen, ik hou van pizza. Zelfs als ik zin heb in lopen verandert mijn pizza gevoel wel eens in bonen. Tijdens de eerste interval rondjes op Papendal ben ik vastbesloten om 6 x 2 km te gaan lopen, in wedstrijdtempo! Na het eerste tempoblok besluit ik dat 4x 2km ook al een hele mooie uitdaging is. Die laatste 2 keer zijn simpelweg 'bonen'.
Er zijn ook dagen dat bonen spontaan veranderen in pizza. Als ik geen zin heb, maar toch ga. Hoe raar kan een mens zijn. Soms ga ik niet hardlopen als ik WEL zin heb en op een ander moment ga ik wel terwijl ik helemaal GEEN zin heb. Dat is pizza met bonen! En als je dan gaat terwijl je eigenlijk helemaal geen zin hebt realiseer je onderweg opeens dat je gewoon lekker, nee heerlijk, aan het hardlopen bent. Dan wordt alles pizza. Zo'n pizza met alles erop en eraan. Het zijn de beste trainingen die ik ooit liep, puur op basis van bonen!

Zou het niet heel veel makkelijker zijn als alle dingen die goed voor me zijn als 'pizza' zouden aanvoelen en de slechte dingen als 'bonen'? 100.000 jaar menselijke evolutie zeggen natuurlijk van niet. Vet en zoet voedsel was in de oertijd schaars, en dus, is dat lekker! En als je voldoende hebt gegeten verspil je liever geen energie om voor je lol nog een eindje te gaan rennen. Dan wil je nog hooguit wat energie besteden aan je voortplanting, moet tenslotte ook gebeuren. Neem een voorbeeld aan de leeuwen op de Afrikaanse savanne. Koning der dieren, de hele dag luieren totdat ze zin hebben in pizza.. en dan nog. De vrouwtjes doen het leeuwendeel van het werk, terwijl de mannen genoegzaam afwachten.

Als ik de hele dag hongerig buiten zou liggen, zou ik vast veel meer zin hebben om hard te lopen. Prooi bejagen. Mijn plek innemen bovenaan de voedselketen. Wie doet er nog hardlopend boodschappen tegenwoordig? Misschien dat ik beter naar de Albert Heijn 8 km verderop kan gaan ipv naar de C1000 om de hoek?. Terug naar de natuur, de basis omarmen.

Tsja, die aangeboren luiheid, het ongeschoren uiterlijk, het bourgondische eten.. misschien dat ik nog best dicht bij de natuur sta. Ik kan tenslotte niet anders concluderen dat er nog een heel groot stuk oermens in mij aanwezig is. Ik denk zelfs een stuk oermens uit de tijd dat de pizza nog eens niet uitgevonden was.

Bedankt Bauke..(en Lauke)

Ik mag ze wel eens bedanken,die Bau en Lau.

Natuurlijk omdat ik van ze genoten heb tijdens de Tour de France, ze hebben het spannend voor ons gemaakt. Maar ik wil ze vooral bedanken omdat, voornamelijk dankzij hen, het wielrennen weer van en voor de 'gewone jongen' is geworden. Een gewone jongen zoals ik!; de middelbare iets te zware man. Allemaal door Bau en Lau, prachtig. Niet eens door wat ze op de fiets deden maar vooral hoe ze er daarna, tijdens interviews, over praatten.

Kijk, ik heb niets tegen Gesink, hij is een klasse renner. Maar als Gesink zegt "ik heb mijn ballen eraf gedraaid voor Bau en Lau" dan gelooft ik dat niet. Misschien heeft ie zijn best gedaan, maar hij is zo netjes, te clean, te afstandelijk. Je kan helemaal niet zien dat Gesink heeft afgezien. Hij heeft misschien gehuild, dat geloof ik nog wel, maar echt afgezien?? Rondrijden met het snot op de kop zoals Laurens ten Dam of half gehoekt, krom en scheef kilometerslang in het wiel van de groten der aarde hangen zoals Bauke? ...nee, dacht het niet. Als Laurens ten Dam zegt ik kan echt niet meer, dan heb je het zijn gezicht al horen schreeuwen. Na een teleurstellende etappe zegt Bauke dat hij nog tevreden is met zijn 5e plaats, terwijl zijn hele lichaam staat te vloeken, de ogen betraand en boos.

Het gaat niet om het afzien, maar om de persoonlijkheden. Bauke en Laurens wonen gewoon bij jou en mij om de hoek. Tijdens de tour werd het me al duidelijk: Bau en Lau hebben een zaadje gepland in het brein van de Nederlanders. Dat zaadje is gaan groeien en heeft het besef opgeleverd bij de Nederlanders dat fietsers (wielrenners of daarop lijkende individuen) leuke normale hardwerkende jongens zijn.

Dat merk ik als ik door de Betuwe fiets en met name het westelijke deel, zo vanaf Valburg. Daar zijn de mensen een beetje stug. Behoorlijk stug.. Het lijken wel Friezen, denk ik wel eens. Vooral op zondag, dan kan je je lol op in de bijbel-gordel. Ik werd vroeger vooral afgesneden en boos nagekeken, maar nu zie ik automobilisten bewust afremmen om mij nog net even voor te laten gaan. Moeders met kinderen wijzen hun zoontjes op de renners die voorbij komen. Er wordt weer gezwaaid.. kinderen zeggen weer "hoi". En ik "hoi" natuurlijk gewoon terug.

Toen ik vroeger nog in Friesland woonde was het normaal dat je iedereen gedag zei die je tegenkwam. Bekend of onbekend, iedereen werd begroet. Een onbekende was immers een bekende van een bekende, dus nooit echt onbekend.
In de Betuwe gaat dat net even anders, daar groet men geen onbekenden, tenminste tot nu toe niet. Voorbijgaande passanten op stalen rossen werden al helemaal niet begroet, die bestonden niet. Mochten niet bestaan. Helemaal niet als die goddelozen ook nog eens op zondag door HUN dorp reden. Daar was een onbekende een indringer, in plaats van een toevallige en tijdelijke potentiele bekende van een bekende.

Maar nu... Ik rij door de dorpen en groet de mensen links en rechts. Men knikt, vriendelijk alsof ik geen onbekende of indringer meer ben. Ik rij ook vaker en meer kilometers, met meer plezier. Ik vlucht niet meer naar de Veluwe om mensen te vermijden, ik wil juist bij ze zijn.
3 weken afzien in Frankrijk, een paar woordjes op TV...Bau en Lau, bedankt!

Ik voel me thuis.

Geen ene f@#k zin in Doetinchem!!

Ik had dus echt geen zin, geen (puntje puntje) zin... zo aan t eind van t jaar toch nog een triathlon doen. Waarom eigenlijk? Gister in Almere zoveel moois gezien op de hele. Tsja, dat wil ik ook! En dan zelf weer een kwartje doen.. 'oooo maar een kwartje'. Zelfs bij mij thuis wordt er al oneerbiedig over een 'kwartje' gesproken.

Misschien als ik mijn spullen klaar leg, dan krijg ik wel zin, of als ik mijn fiets in de auto leg. Alles stond klaar, de fiets, wetsuit, auto bepakt en toch zat ik nog in de woonkamer koffie te drinken. Tot Annette zei, je moet toch gewoon lekker doen waar je zin in hebt, het hoeft niet. Toen dacht ik, ja, ik had me direct ingeschreven voor Doetinchem toen het kon, omdat me dat zo leuk leek..zo'n lekkere knusse triathlon. Ik ga gewoon.

En zo ging ik toch nog op tijd naar de Achterhoek (of daar ergens in t oosten) voor een lekker tochtje. Ondanks mijn twijfel was ik ruim op tijd. Direct alles uitgepakt en klaargezet. Nummer [21] op mijn nummerband gespeld. Hup mijn wetsuit aan, dan krijg ik het in elk geval niet koud. Nog een beetje rondkijken wie er nog meer zijn, Dwayne, Tonny, Jorik. Ook zie ik Sonja nog ergens lopen.. ja leuke sfeer relaxed. maar nog steeds geen zin.

Ik wandel naar de start. Zwemmen. Ik heb al 5 weken niet echt gezwommen.. dat wordt afzien. Als ik aan de waterkant sta ben ik bang dat ik moet poepen, ook dat nog. Ik zal wel ergens anders aan denken, maar waaraan.. de wedstrijd? Nee, geen zin.
Pang! We gaan, gekrioel. 2 mannen voor me proberen elkaar te verdrinken.. raar gezicht. Ze duwen elkaar echt helemaal kopje onder.. ik zwem maar wat verder naar rechts.. het duurt een eeuwigheid voor we bij de boei zijn en voor mijn gevoel lig ik laatste. Terug gaat sneller en als ik uit het water stap sta ik net als bij de start naast Jorik, hee maar dan heb ik goed gezwommen.. 17'27 zie ik op mijn horloge.. hmmm. Fietsen dan maar. Wetsuit wil niet uit, Dwayne en Tonny zijn al weg, schiet op!!
Zodra ik op de fiets stap voelt het goed en terwijl ik denk dat ik 30 rij zie ik op de teller 35 staan.. hoe kan dat? Doorgaan, wind mee, genieten. Mooi fietsparkoers, lekker snel. Het gaat makkelijk. bij zijwind hou ik iets in om met echte voor en tegenwind door te trekken. met bijna 35 km/uur gemiddeld kom ik na 1:09 weer terug in parc ferme.. lekker! Nog geen Dwayne en Tonny gezien, maar Wimpie Drost lag vlak voor me met fietsen. Ik zag hem net nog gaan. Na 1 km zie ik Dwayne lopen. Kom op motherfucker roep ik naar hem ;-) Mooi moment om even te genieten. Loop de eerste ronde met hem mee. Vlak voor t eind pak ik mijn eigen tempo weer op, iets versnellen en nog meer genieten. Ik krijg er zowaar bijna zin in. Rondje 1 in bijna 13 min, rondje 2 in 11,5 minuut. Het gaat best goed.. gewoon uitlopen. Ik stel; me voor hoe ik me in november voel tijdens de marathon van Terschelling. Als ik me dan zo voel na 30 km zou ik dat heerlijk vinden. Eigenlijk gaat het heel goed. Ronde 3 in 11'12. Nu voel ik me zweven.. nog wat gas erbij. Deze ronde gaat gewoon hard. laatste rondje in 11'10 maar dat is inclusief de 100 meter extra naar de finish..

2'17'25.. 9 minuten sneller dan in mei. goed, lekker. Fris. Ik voel me fris. beetje kletsen wat drinken. Daarna lekker naar huis. 't is mooi geweest.

Ik had er zin in!