Mister positivo!

Ik ben geen positiviteitsguru, geen tsjakka Ratelband, geen stralende Jomanda en zeker niet de “Churandy van de lage landen”.  

 

Positiviteit; ik zag het eigenlijk nooit zo zitten…  

Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, daar ben ik mee opgevoed. Ik ben gewoon een eigenzinnig en eigenwijze calvanist. Lekker Hollands. Boerenkoolstampot met worst. Je zou mij ook bijna een vervelende stugge Fries kunnen noemen. Erger nog, ik kan (kon) me zelfs mateloos irriteren aan mensen die de hele tijd positieve spreuken op hun tijdlijn zetten. Van die mensen die huppelend in het voorterrein ‘zwerven en verdwalen’. Over hoe geweldig het leven allemaal is. Ik geloof(de) het gewoon niet.

En toch, toch, ben ik positiever geworden na mijn operatie en herseninfarct dan dat ik daarvoor was. Toen ik nog ‘gezond’ was en ik alles maar gewoon kon doen en alles kon doen waar ik zin in had. Ben nu positiever over het leven, mijn kansen, problemen. Oké, zeker niet over alles en ook niet elke dag, maar over het algemeen wel positiever. 

In de eerste maanden na mijn operatie was ik in een allesomvattende shock gevangen. Ik leefde nog, dat was het! Maar wat was er allemaal gebeurd? Alsof het leven met een noodstop tot stilstand kwam en ik daarna weer heel langzaam moest optrekken. Het absolute 0-punt voor mijn hoop was bereikt.

Ik had in het ziekenhuis na een aatal dagen de 50-meter test doorstaan. In de gang een eindje wandelen met de fysio. Mijn eerste PR in mijn nieuwe leven. Die eerste 50 meter wandelen was het signaal dat het vanaf nu allemaal beter zou gaan.

Een paar dagen ervoor, de dag na mijn herseninfarct, strubbelde ik nog fors tegen toen de dienstdoende fysiotherapeute mij uitlegde dat ik vandaag nu echt wel op de stoel moest gaan zitten. Dat was goed voor mij.

Ik ging zitten op de koude harde stoel naast mijn bed, met alle toeters en bellen aangesloten.

Ik zat nog helemaal onderin mijn dieptepunt. Ik heb aan de zaalarts duidelijk gemaakt dat ik die nazi-kamparts niet meer bij mijn bed hoefde te zien. Voor je het weet was ik over een paar dagen sterk genoeg om die stoel door haar strot heen te duwen. Dat wilde ik natuurlijk niet.

 

Maar dat was natuurlijk nog voordat ik in een euforie wolk terecht kwam. Het kon vanaf daar alleen maar beter gaan.

Alles komt goed, alles valt mee..  Hee ik kan alweer een hele trap oplopen. 100 meter buiten lopen en weer terug. Ik kan nu soms weer eens een liedje meezingen, bonus! De eerste keer zwemmen; bonus! De eerste keer buiten fietsen; bonus! Hardlopen… zwaar, vermoeiend, onmogelijk. Allemaal bonus!

Ik kon het toen niet en nu kan ik het toch. Zo ging het eigenlijk 6 maanden lang, elke dag iets beter, iets sterker. Meer energie, van 1 keer 20 minuten koffie drinken op het werk naar 5 uur per dag op kantoor.

Na een maand of 6 begon pas het besef bij mij in te dalen dat het wellicht allemaal wel eens iets minder zou kunnen worden dan wat ik ervoor had. Ik had het idee dat alles weer helemaal normaal zou worden. Alles weer normaal, dat klonk goed. Ik stoempte en werkte en deed alles om aan mezelf te bewijzen dat ik alles weer aan kon. Alles!

Dat was mij voor de operatie ook beloofd: “meneer Koster u kunt straks weer net zoveel als een paar jaar geleden toen u voor het eerst klachten kreeg..” Dat zei de arts immers de avond voor de operatie. Helaas zaten er wat kleine lettertjes onderaan het contract.  Er zijn altijd complicaties waar je rekening mee moet houden, helaas. Er was geen andere optie, dus de risico’s moest ik wel aanvaarden. Het alternatief zou zijn dat ik op een weekendritje dood langs de weg zou belanden. Geen geweldig vooruitzicht.

Ik moest een nieuwe weg inslaan en positief denken helpt me om te relativeren, om afscheid te kunnen nemen van mijn oude leven en met een nieuw leven te beginnen. Niels 2.0.

Met nieuwe regels en grenzen. Nieuwe grenzen proberen te stellen.. wat minder allemaal, op afstand.

Soms verval ik in oude gewoontes, ga ik s’ avonds weer ergens vergaderen, laat ik me meeslepen op de fiets of op een feestje. Ik word er keihard op afgerekend, de dag(en) erna. Maar daarna pak je het weer op, want je wil vooruit. Het liefst alles weer helemaal normaal. Zoals daarvoor normaal was maar dan net iets anders of misschien wel beter.

In februari had ik een gesprek met de psychotherapeut waarbij ik mezelf verwonderde dat ik zo verrekte irritant positief was. Ondanks alle ellende zag ik het steeds zo positief in.

Maar wat is ‘positief zijn’ vroeg ik aan hem. Waarom kan je na zoiets überhaupt positief zijn? 
Ik heb gelukkig tijd genoeg om daar nu over na te denken en 4 vormen van positief denken ontleed

1.       Het ‘Niet positief’ denken

Het geluk bij een ongeluk positief. Het had allemaal erger kunnen zijn, je hebt maar geluk gehad. Is er 1 been afgezet? Nou dan heb je geluk gehad, want het hadden ook je beide handen kunnen zijn. Dat is geen positiviteit, dat is negativiteit. Geen empathie, geen inleving. Ontkennen en negeren. Het is eigenlijk een satire van positief denken.

2.       Eigenwijs positief

Tegen beter weten in denken of moeten denken dat het allemaal positief is. Ik noem even het tegeltje: het is de weg niet de eindbestemming waar je geluk vindt. Het is nergens op gebaseerd en gewoon onwaar. Het is het soort positiviteit waar de ellende vanaf druipt. Ik ‘moet’ positief denken, maar ik weet eigenlijk niet waarom. Het type positiviteit waar je met mindfullness mee wordt doodgegooid of op tegeltjes . Het overkomt je echt niet, je moet er voor werken!
Een Tegen-beter-weten-in-positiviteit.

3.       Volhardend positief

Heel lang dacht ik dat ik wist was positief denken was.  Op de afsluitende marathon van de Ironman had ik me ingeprent dat ik ‘gewoon’ ging finishen en dat mijn positieve instelling mij hier ontzettend  bij ging helpen. Maar ik was gewoon alleen maar eigenwijs. Ik kon gewoon niet opgeven en gaf het een naam: positiviteit. Om het kracht te geven lachte ik er altijd bij. Zie die Niels eens gaan. Positief? Nee, wel eigenwijs en volhardend. Het is het voorportaal van positiviteit; hoop. Hoop had ik wel. De hoop dat ik iets kon of wilde doen. Maar het is geen overtuiging, het was door mezelf opgelegd. Niet dat daar iets mis mee, maar echt positief? Nee.

4.       Aangeboren positivisme

Dit is het type positief waar je jaloers op bent, maar waar veel mensen zich graag mee willen vereenzelvigen. Emiel Ratelband: Nee. Churandi Martina: Ja!
Het type positiviteit waar je gelijk om en mee kan lachen. Waar je warm van wordt. Zoals kinderen het benaderen. Ontwapenend en eerlijk, zonder na te denken. Ongefundeerd en helder als water. Omdat het er gewoon in zit. Ik ben iets positiever geworden en verbaas me wel eens dat ik me zo goed voel, ondanks wat er is gebeurd.  Vallen is opstaan en doorgaan. Dat is positief.
 
Om meest positieve Nederlander te quoten:
 

Het maakt niet uit wat je doet in het leven. Blijf er positief aan staan. Het gaat niet goed soms maar leer van die fout. Gewoon doorgaan. Positief!

(Churandy Martina)

  

Zo'n dag was het!

Halve triathlon Didam, 05 juli 2014

Het was zo’n dag waar je vooraf niet teveel over wilt nadenken. Ten eerste omdat je jezelf niet teveel druk wilt opleggen en ten tweede omdat je hem vrij lang uit je hoofd geband hebt. Een halve triathlon vereist nu eenmaal (veel) training en dat probeer je natuurlijk zoveel mogelijk uit te stellen.  

Het valt me tegenwoordig op dat je voor een halve triathlon, marathon of 100km toch echt wel serieus moet trainen. Dat klinkt misschien raar, dat weet ik,  maar vroeger had ik dat idee helemaal niet. Dan voelde je je hooguit iets minder in de laatste ronde en dan dacht je : “komt natuurlijk omdat ik niet genoeg getraind heb ” maar tegenwoordig komt dat gevoel al als je na 1 km zwemmen  pas op de helft van het zwemparcours bent en je daarna nog 80 km moet fietsen en 20 km moet hardlopen.

Maar helemaal ongetraind was ik ook weer niet en in een ‘soort van’ paniek aanval had ik 3 dagen ervoor nog gauw 80 km gefietst en nog wat hardgelopen, dus ging ik er vanuit dat het wel goed zou komen.
Het was de eerste wedstrijd op mijn Planet-X tijdritfiets, dus sowieso iets om naar uit te kijken.

Ik had me echter een ding voorgenomen en dat was genieten. Het enige wat ik mezelf had opgedragen was aan de start verschijnen en dan was ik klaar. In 2011 finishte ik hier in 4:47 , maar dat was nu onhaalbaar. Nee, geen tijdslimiet of doel voor specifieke onderdelen. Gewoon relaxed zwemmen, ontspannen en ingehouden fietsen en lopen proberen in 1 gelijk tempo af te leggen, tenminste: als ik daar zin in had.  Starten was het enige doel en daarna genieten . Het was als een toertocht.. dus als ik zin had kon ik onderweg gewoon ergens een bakkie koffie met een stuk vlaai nemen. Helaas viel het weer  tegen, het was geen terrasweer deze zaterdag.

Dat mijn doel hooguit starten was en ‘danzienwewel’ kon ik uit schaamte natuurlijk niet tegen mijn kennissen/vrienden van de triathlon zeggen. “heb je nog een doel, Niels?” , “Jaaa, relaxed finishen natuurlijk hahaha..nee geen tijd in gedachten hoor..poeh, nee..”

Je ontkomt niet aan het tijdsmonster dus iets van rond de 5 uur had ik wel in gedachten (het werd uiteindelijk 5:06:20). Ik probeerde het los te laten.... Starten en genieten, starten en genieten, starten en genieten.. Ik herhaalde mijn mantra terwijl ik naar de start liep, in de hoop dat ik er ook echt in ging geloven.

Zwemmen:

Terwijl ik bij het inzwemmen in het water lag, moest ik al lachen. Missie geslaagd! Ik ga starten, dus in feite zit het er al op. Dat viel even tegen toen het zwemmen echt begon en na 2 km kwam ik pas lekker in mijn slag. Helaas was het zwemmen toen voorbij. Ik wandelde naar mijn fiets en terwijl ik probeerde op te stappen werd ik toegeschreeuwd door een jurylid van de NTB, ik schrok me een ongeluk.”Hee jij..!”wat? “je nummer, je nummer!!”  Bleek dat mijn startnr. nog op mijn buik zat. Oeps..die moet op de rug... En toen scheurde m’n nummer af en verboog de veiligheidsspeld, afijn..

Fietsen:

Op de fiets in de eerste bocht naar rechts kwam ik met iets teveel snelheid aan, en net op dat moment realiseerde ik mij dat ik voor een wiel had gestoken met een draadband en dat ik daar veel minder scherpe bochten mee kon maken dan met de tubewielen die er normaal inzitten. Een idiote gedachte natuurlijk, maar plots dook ik de berm in. Paniek! Stuurde net iets te abrupt weer terug de weg op. Met een S-slinger kwam ik weer terug op het asfalt waarbij ik net niet wist te vallen. Zonder al teveel snelheid te hebben geminderd ging ik verder, hopende dat iemand dit op camera had vastgelegd.  Priceless momentje.
Na zo’n  5 km voelde ik dat mijn zadel te laag zat, toch weer iets teruggezakt, een euvel waar ik al eerder last van had gehad. Na 30 km toch maar even gestopt, net voordat we weer tegen de wind in moesten en het zadel 1,5 cm omhoog gezet. Wat een opluchting was dat. Op de stukken met tegenwind leverde mij dat net even de power op dit ik nodig had. Met een gemiddelde van rond de 33km/uur het fietsen afgelegd met een snelle laatste ronde.

En dan was er ook nog een incidentje met een dame vd jury die het nodig vond mijn nummer op te schrijven. Ze had een heel verhaal dat ze ergens een tijdje achter had gereden. Even  serieus. ik had keurig in mijn eentje zitten fietsen met niemand voor me, totdat ik werd ingehaald en zij naast me kwam rijden. Ze had het over mijn voorganger, maar omdat ik zei: “er is hier niets aan de hand hoor mevrouw, u kunt gewoon doorrijden” Ik ging zelfs even rechtop zitten en hield mijn bene stil... Ik was verbaasd dat ze toen mijn nummer wilde weten.. ”voor de zekerheid” ;zei ze.. maar eigenlijk is het  om te lachen dat je gewoon lekker een triatlonnetje doet, achter in het veld,  keurig op eigen kracht en iemand vanuit de bond zo zenuwachtig is dat ze maar van alles op gaat schrijven. Ik zag wel 30 nr’s op haar kaartje staan..  Ik ben wel eens gediskwalificeerd omdat ik 50 cm voor het parc ferme  mijn helmbandje heb losgedaan. Ik kon er heel lang nog boos om worden, maar ach.. ik doe gewoon mijn wedstrijdje.. het was immers zo’n dag.

Lopen:

En toen had ik geen zin meer.. en toch liep ik door. Ja zo’n dag was het, de dag dat het op het laatst wel ging lukken. Nee, ik wilde het niet voor thuis, niet voor mijn ‘teamgenoten’ , niet voor mezelf..  uitstappen! Dat zat er vandaag niet in. Starten en genieten. Kramp in mijn middenrif, maar nadat ik Tonny Bouman tegenkwam werd het gezellig. Ik nam een colaatje, keek wat rond naar de bijtjes en de bloemetjes. Lekker genieten. Ik stopte nog even om naar de finish van Dirk Wijnalda en Diederik Scheltinga te kijken. Had immers geen haast, wie heeft er nou haast als ie aan het genieten is?  En met 8 rondjes van 2,5 km ben je telkens weer zo snel terug dat je eigenlijk niet eens echt onderweg bent. Op de foto hierboven, zie je nog net hoe ik op de achtergrond verder ploeter, met nog 15 km te gaan, terwijl op de voorgrond Diederik door vriendin Bo wordt gefeliciteerd met zijn fantastische tweede plek.

Finish:

Tijd is niet belangrijk, ik was gestart en had genoten, dat was genoeg. Het weer was af en toe herfstachtig, maar ook dat heeft zijn charme. Bij het wegrijden van de parkeerplaats vergat ik nog mijn voorwiel, dus halsoverkop weer terug en gelukkig hij lag er nog (ongeschonden) Ja zo’n dag was het.  En toen kwam die kwartffinale tegen Costa Rica en toen nog en die penalty’s…. Ja zo’n dag was het. Ik was aan de dag begonnen en had echt alleen maar genoten vandaag.

Zo’n dag wil ik wel elke week!  

Ik pro? Nee, bedankt!

Ik train niet als een pro,
maar probeer er natuurlijk wel op te lijken

Ik vroeg vanmiddag aan mijn vrouw: "weet jij wat het verschil is tussen een recreant en een (top)atleet?"

Omdat ik het type ben die vindt dat hij zelf de meeste vragen het best ook zelf kan beantwoorden nam zij een gepaste stilte in acht en keek mij vragend aan.. "Ik" antwoordde ik, op mijn eigen vraag.

Iedereen die harder loopt dan mij is een atleet en iedereen de langzamer loopt een recreant. Ik zit precies! in het midden tussen atleet en recreant.
Weer keek ze me even met een gepaste stilte aan.. "dat zegt, denk ik, meer over jouw beeld van de wereld dan over hoe hard je loopt, lijkt me" voegde zij er aan toe. Nu moest ik op mijn beurt even tijd nemen om dit te verwerken, alhoewel ik het uiteraard niet kon ontkennen.

Volgens mij geldt dit voor meer hardlopers (of sporters in het algemeen). Bewonderend opkijken naar mensen die verder, sneller, beter en harder lopen dan jij en met een blij gevoel van kameraadschap naar allen die even hard of net iets langzamer lopen. Dat is tenminste de positieve versie, anders krijg je, met jaloezie naar de top en met afschuw naar beneden kijken, maar laten we het positief houden.

Diederik van het Davilexteam finishte afgelopen
weekend nog als 3e in Nieuwkoop

Ik bewonder hen die (veel) harder gaan en ik voel altijd de drang om zij die langzamer gaan aan te moedigen en te motiveren. Sinds enige tijd ben ik (langs de zijlijn) betrokken bij het Davilex Triathlon team (www.teamdavilex.nl). Dat is voor een middelbare leeftijd recreant, ookwel agegrouper genoemd in triathlon-lingo, een fantastische ervaring. In het team zit o.a. de Nederlands kampioen triatlon lange afstand: Erik Simon Strijk evenals de nr 2 van dat kampioenschap; Roeland Smits, verder nog Mirjam Weerd (meervoudig Nederlands Kampioen halve afstand en deed vorig jaar nog mee aan het WK traithlon op Hawaii) en zeer talentvolle triatleten Diederik Scheltinga en Bart Candel.
Stuk voor stuk topatleten, vrijbuiters, mannen (en vrouw) van staal, allen met topprestaties achter hun naam.

's Ochtends om 11:00 vergaderen? dan gaan we eerst nog even 30 km hardlopen, daarna nog even zwemmen of krachttraining? Als we maar niet te laat stoppen want ik moet weer 70 km terugfietsen.

Als sporter kijk ik tegen ze op, wat een passie wat een uithoudingsvermogen. Ongelooflijk hoeveel energie zij hebben om hun trainingen uit te voeren en hun schema's af te werken. Eerlijk gezegd zou dat niets voor mij zijn. Ik zie mezelf dan toch meer als een soort organische sporter. Trainen wanneer en hoeveel ik zin heb en met zoveel druk aan wedstrijden starten als ik zelf belief.

  In 1995 ging het bijna mis. Toen werd ik, per ongeluk, 2e in Liessel.

Een hele triathlon? finishen is mijn enige doel, niet top 3, top 10 of een hele snelle tijd. Stel dat je weken lang traint en het komt er niet uit. Ik zou de druk niet aankunnen. Nee, bij deze, je hoeft mij echt niet te vragen of ik professional wil worden. Ik zeg geheid: "nee!". Daarnaast betekent 'professional' voor de meesten gewoon dat je naast je baan 20-30 uur per week traint en je net doet alsof je door je sport kan leven, maar dat is meestal niet zo, tenminste als je geen tennis of voetbal speelt.

Mede daarom is het zo knap dat sommigen gewoon doen wat ze doen en is het zo heerlijk om dat vanaf de zijlijn te mogen bekijken. Waarbij het wel opvalt dat er voor mijn gevoel wel eens wat weinig bewondering of respect is voor de atleten die deze keuze maken. Of dat nou triatleten, hardlopers, wielrenners, zwemmers of volleyballers zijn. Mensen die hun dromen najagen moet je koesteren. Niet alleen die mensen die dromen van miljonair worden, daar heb ik persoonlijk dan weer heel weinig mee. Dat gaat immers altijd ten koste van iets of iemand anders..bij sporters heb je dat niet. Het is eerlijk, hard werk om dingen te bereiken die vanuit jezelf komen.

Ik kom uit een arbeidersfamilie; bouwvakkers, of nog beter stucadoors.. misschien heeft dat er wel wat mee te maken. Alhoewel ik zelf ook gewoon een baan heb waarbij ik voor meer dan de helft vd tijd achter een buro zit. Het eerlijke arbeidersgevoel zit er ergens nog in. Daarom hou ik van triathlon, een eerlijke sport die hard werk en doorzettingsvermogen eist. Sport liegt niet. Als recreant/age grouper kan ik daar een klein beetje deel van zijn, gewoon omdat ik dat leuk vind. Dus ik train hard genoeg, om mijn dromen na te jagen, maar pas echt wel op dat ik niet te goed word.
Want leven als een pro? Nee, bedankt!

Ik wou dat ik een vrouw was...

Toen ik een paar weken geleden zo'n mooie lofzang hield over het 'man-zijn' in mijn blogje over mijn compressie onderbroek, wist ik al dat dit geen stand kon houden. Voor mannen is alles makkelijker? laat me niet lachen. Natuurlijk is het helemaal niet makkelijk om man te zijn, sterker nog. Man-zijn gaat gepaard met een grote varieteit aan issues en problemen. Het zou maar zo eens veel makkelijker kunnen zijn om vrouw te zijn tegenwoordig.
Die doorlopende prestatiedrang van mannen bijvoorbeeld. Ik loop me de longen uit mijn lijf om een klein beetje redelijk te finishen in de 7heuvelenloop. Daar waar ik slechts matig tevreden kan zijn met mijn 1:08. Niet omdat ik naar mijn eigen prestatie kijk of naar allen die achter mij zijn gefinished. Als man kijk ik naar voren. Zo heb ik dat geleerd vroeger en het zit diep in mijn DNA ingebrand. Ik kijk naar de nr. 1 en iedereen die ik ken die sneller was dan ik.

Als ik dan thuiskom en mijn jongste zoon, Jelle, vraagt voor de grap: "en? heb je gewonnen??" Dan kan ik slechts lachen als een boer met kiespijn.. ik antwoord nog: "nee ik was iets van 4200ste..." en snik in stilte een traantje weg. Hij lacht en ik trek mijn mondhoeken uiteen zodat ik kan doen alsof ik volop meegeniet van zijn scherpte.

Twee dagen later belt een vriendin van mijn vrouw op. Ik had gehoord dat ze mee gelopen had met de zevenheuvelennacht en ik oefen mijn sociale skills door te vragen hoe het ging. Vol vuur vertelt ze over hoe lekker het ging, hoe makkelijk het aanvoelde , hoe gezellig het was, met wie ze stond te kletsen. Haar tijd was 51 minuten, maar ik durf niet te vragen welke afstand ze gelopen had. Meten is weten geldt eigenlijk alleen voor mannen. Vrouwen willen gewoon een goed gevoel. Gezelligheid.

Niks ten nadele van de snelheid van vrouwen. Veel lopen in een tergend langzaam tempo, anderen (en dat zijn hele hordes tegenwoordig) lopen mij er met gemak uit. Maar het wordt ze wel heel makkelijk gemaakt om zo een prijsje mee te pakken. Als je alle mannen die in dezelfde tijd of sneller zou finishen zou willen laten meegenieten van de prijzenpot bleef er ongeveer 30 cent per persoon over. Ik liep vroeger regelmatig in de buurt van het damespodium, maar heb nooit een cent gezien. En dat alleen maar omdat ik een penis heb. Nee, eerlijk is het niet, maar wel gezellig natuurlijk.

Gezellig hardlopen.. ik weet niet eens wat het is. De smaak van bloed, de darmen verkrampt, de longen die al protesterend mijn tong naar buiten duwen, een traantje na de finish van uitputting. De 'gemiddelde' hardlopende vrouw kent het niet, ik lees het nooit in de tweets en op facebook, alleen maar gezelligheid. Elke loop lijkt voor hen een heerlijkheid, een bevrijding, "ik heb toch zoooooo lekker gelopen.. pfff".
Terwijl ik na elke training steevast zit te rekenen wat ik ,gegeven deze training, over 6 maanden kan lopen op de marathon en hoeveel vooruitgang ik kan boeken over 3 jaar.

Waar praten ze eigenlijk over? Die hardlopende gezellige vrouwen... over ALLES! Ik heb er wel eens achter gelopen.. of was het wandelen? In elk geval; eten koken, vriendinnen, de kinderen.. andere hardlopers. Gewoon met wildvreemde(!) andere hardlopende vrouwen. Alsof ze lid zijn van een geheime club. De -manonvriendelijke- geheime club die wedstrijden organiseert, alsof het niet genoeg is dat ze onze sport hebben overgenomen. Een vrouwenloop, vrouwentriathlon, vrouwenparkeerplaatsen.. wat hebben we ze toch aangedaan? Het was met ons erbij toch ook altijd gezellig?

En dan nog wat, nu ik toch bezig ben. Hoe zit dat met de modieuze hardloopkleren? Mannen lopen al 30 jaar in hetzelfde grijs/zwart met een streepje geel. Vrouwen lopen opeens in alle kleuren van de regenboog, terwijl ze pas 5 jaar aan hardlopen doen! Rokjes, kousen, jurkjes, petjes, mutsjes, hoedjes, looptasjes, looplipstick, looptampons, weet ik wat. Waarom is dat truitje MET colletje er nou weer niet voor mannen? En voor dames heb je gewoon hardloopshirts met streepjes! Met streepjes..nou ja. Ze willen het en ze krijgen het, zo is het! Ik zie een paar mooie lichtblauwe KSWISS schoenen op Internet; "wauw" denk ik, helemaal mijn kleur, maar "Oh shit! het zijn vrouwenschoenen" Gelijk weer een heel andere soort 'geheime' schoenmaat en dan hebben ze mijn maat natuurlijk weer niet. Terwijl er weer een reclame over afscheiding en vreemde geurtjes over de TV gaat zoekt ik verder. Goh! zwart en donkerblauw zijn wel beschikbaar. In alle maten en voor mannen EN voor vrouwen.

Ik vraag me af of de mannenloopsport nog wel toekomst heeft. Het gaat al lang niet meer om wie de snelste is, de hele loopsport raakt gevrouwmatiseerd! Na de colorruns wist ik het zeker. 'Ze' maken van hardlopen een jurysport; De mooiste outfits, de gekste groepen, de meest herfstachtige kleurencombinatie, het raarste loopje. Als mannen al mee mogen doen vallen ze natuurlijk altijd buiten de prijzen, kansloos in hun zwart/grijze afgelopen tenues en hun hijgende afgepeigerde blik.


Ik heb me vorige week aangemeld bij een kookclubje.. daar (z)aten meer mannen zonder hobby. Gezellig samen eten koken en een beetje kletsen over het weer enzo.
En bij het toetje doen we altijd wie het snelste klaar is.

Even bijkomen..

Ik sta aan de kant van de weg, een wat oudere heer op de fiets stopt en zegt: "Dag meneer, gaat het wel?". Ik antwoord hijgend: "Ja hoor, ik sta alleen even uit te rusten".
Ik zie dat de meneer mij doordringend staat aan te kijken, waarschijnlijk wil hij weten of de uitgemergelde blik in mijn ogen, het zweet op mijn voorhoofd en de grauwe gelaats-trek een uiting is van een gezonde inspanning of van een naderend einde. Hij besluit nog een poging te wagen: "Oh , weet u het zeker?".
Ik lach om de spanning uit de lucht te halen: "Ja, hoor. Ik ben alleen maar even een stukje aan het hardlopen, even lekker genieten". Ik vervolg: "Ik weet het meneer, zo ziet het er niet uit misschien, maar ik doe het allemaal voor mijn lol". Hij lacht en fietst weg, ik moet ook lachen, niet alleen om dit voorval, maar vooral om het feit dat ik nog maar 2 km naar huis hoef te (hard)lopen. Ik heb er net 12km opzitten en dat was het streven, maar vandaag maak ik zelfs de 14km vol.

Lekker als je zo je doel haalt. Het was een mooie sprong van een langste duurloop van 8 km naar een van 14 km, na 4 weken niets doen. Ik begrijp die meneer wel hoor, want vermoeidheid is mij heel goed aan te zien. Ik kleur grijs als het asfalt, de holle blik en mijn shirt doordrenkt met zweet. Het kan er niet gezond uitzien, maar het voelt heerlijk.
Na het lopen kan ik vaak zo heerlijk op de bank zitten staren naar helemaal niets. Mijn hersens volledig verdoofd terwijl mijn benen nog uitlopen. Ik zie de spieren van mijn kuiten naijlen terwijl ik als een zombie naar de tv staar. Ik kijk wel, maar zie niet eens wat er op is. De kinderen praten, onze hond, Noortje, likt aan mijn hand.. "hmmmm lekker zout" denkt ze. Terwijl ze me schuin aankijkt meen ik te weten wat ze denkt: "gaat het wel baasje?". Als ik het lopen ergens voor doe, dan is het voor dat moment. Het is alsof je net naast een kanon stond terwijl hij afgeschoten werd. Je hoort even niets, geen geluid, alleen een hoge fluittoon, die overstemd alles. Alle andere geluiden als in een mist gevangen. Zo lijkt ook de wereld als je lekker een eind hebt gelopen of als je misschien niet zo lekker hebt gelopen, maar wel helemaal leeg bent.

Hooguit iets drinken kan of mag dat moment even onderbreken. Even zitten en genieten van de stilte, de oorverdovende stilte van mijn eigen gedachten. Het is daarom ook dat ik stiekem droom van een Ultrarun, omdat ik denk dat het gevoel dan nog langer gaat duren. Na Almere(triathlon) had ik het bijna een hele dag, verstomd liep ik door het huis. Waar ben ik, wat doe ik hier.. ik weet het niet, maar het is goed. Tijdens de afsluitende marathon vroeg trouwens ook iemand "of het nog wel ging" Ik stond met kramp in beide benen en voeten stil bij een lantaarnpaal op ongeveer 100 meter van de verzorginspost. Ik viel gelukkig nog net niet om.. "gaat het wel?" "Eh, nee..maar het moet maar". Dat is tijdens de race, daarna...alleen maar genieten. Bij de Berenloop voelde ik het zelfs al ver van te voren aankomen. Euforie ten top! Wat een uitbarsting bij de finish was dat toen. Eigenlijk net als een paar weken terug; bij de 12 km was mijn (afstands)doel gehaald, maar was ik nog niet gefinisht. Dat maakt het op de een of andere manier nog intenser.

Het gevoel is iets wat vooral bij hardlopen hoort. Bij zwemmen,fitness of fietsen heb ik weer heel andere ervaringen. Gevoelens van opluchting, voldoening, energie, vreugde, loomheid, slaap zelfs. Maar die afgematte moeheid, dat gevoel van leegte, dat ken ik alleen van (na het) lopen.
Mijn moeder heeft ooit een foto van me gemaakt op dat 'stilte' moment. Mijn vrouw heeft van die foto, van dat lome leegheidsgevoel jaren later weer een schilderij gemaakt. Ik kende haar toen nog niet zo lang, maar de gelijkenis is schitterend. Het was nadat ik de etappe Bolsward-Harlingen had gelopen voor een estafette team tijdens de hardloop 11stedentocht. Ik was keurig tweede geworden op mijn etappe en had me volledig leeggelopen. Was zo'n beetje als laatste vertrokken en had uiteindelijk de eerste loper nog in beeld gekregen. Valt mijzelf wel op dat ik toen iets vrolijker kon kijken na zo'n inspanning, maar de rust op mijn gezicht spreekt boekdelen.

Ik heb vandaag ook gelopen, 7 km slechts. Niet genoeg voor een oorverdovende stilte, maar net genoeg voor een korte 'powerdip'. Genoeg om in mijn behoefte voor één dag te voorzien. Misschien morgen een nieuwe poging wagen. Ik heb nu alweer zin in zo'n lekkere lome lege stille vermoeidheid.

Wat is een normaal stukje hardlopen eigenlijk? (+verslag N70trail zondag 22/9)

Via twitter en facebook houd ik mij op de hoogte van de hardloopvorderingen van mijn mede socialitee mediee. Ik volg de runners, de loopgroepen, de twitteraas, triatleten, @looppassies en de DRR's. Meestal in stilte en soms met een korte 'like' of een komisch commentje.
Uiteraad post ik zelf ook wel eens een loopje, zoals hier aan het eind over mijn ervaring bij de N70trail. Maar wat beweegt iedereen toch om juist zo ver te lopen als dat ze doen.. 4 km, 14, 20, 40 of 100. Je ziet van alles voorbij komen. De een is trots op zijn eerste 6 km of zijn 1ste minuut met Evy de ander is ontevreden over zijn marathon in 3'14. Hij doet 20 km tijdens de lunch en zij gaat om tien uur 'savonds nog gauw even 3km uitlopen. En wat te denken van 12x400 meter of 6x3km met wedstrijdtempo's D1,D2 en D3's..Geniaal? Overdreven of precies goed? Ja, soms moet je ze gewoon haten, die fanatieke hardlopers, het gemak van hun training is de pijn in mijn lijf, alsof ik in mijn trainingen extra moet boeten voor hun gemak en anderen daarom weer moeten boeten voor mijn gemak.
Wat is eigenlijk normaal? ...en dan bedoel ik natuurlijk; normaal voor MIJ!

As ik thuis zeg "ik ga even een stukje lopen" hoe ver ga ik dan? Mijn vrouw wil natuurlijk ook graag weten of ze na 30 minuten of na 2 uur de politie moet bellen vanwege een 'kleine vermissing', maar ik weet het vaak zelf niet eens.
Als ik de loopschoenen aantrek is dat in principe altijd voor een uur of twee onbekommerd "net onder wedstrijdtempo" rustige duurloop. In diezelfde gedachte is het ook altijd zonnig en droog, ben ik uitgeslapen en in topvorm.

Eenmaal buiten realiseer ik mij dat die 2 uur er vandaag niet in zit, en schik ik mij naar mijn mogelijkheden en kies een afstand ergens tussen een half uur en een uur. 30 minuten is toch wel het minste, waarbij ik best af en toe even mag wandelen, het is maar een hobby tenslotte. Als het mee zit plak ik er wat kilometers achteraan om langzamerhand die 2 uur vol te maken. Want wie 2 uur kan lopen, die kan alles lopen is mijn overtuiging.

Aan de andere kant wandel ik niet graag tijdens wedstrijden of beter gezegd 'loopevenementen' en mogen die uitspattingen ook best iets langer zijn dan mijn langste training. Stelregel is dat ik in een wedstrijd net zoveel km's kan lopen als ik max. in 7 dagen totaal heb gelopen ergens in de afgelopen 3 weken. Die regel voldoet voor mij heb ik geleerd.

Zo stond ik ook aan de start bij de N70trail. Ik was toe aan 14 km heuvellopen. Ik geef toe; ik had mij slecht voorbereid en realiseerde mij pas een uurtje voor de start dat ik de dag ervoor in dezelfde omgeving als de N70 route nog 2,5 uur was wezen klimmen en dalen op mijn racefiets, iets wat na3 km lopen ineens helemaal niet meer zo'n goed idee bleek.
De omgeving is er schitterend, rondom de Sint Maartenskliniek, in het Rijk van Nijmegen. Prachtige stuwwallen met hellingen van rond de 9 a 10%. Het weer was perfect, het was eigenlijk precies zo'n dag voor een "net bovenwedstrijdtempo 2 uurs duurloopje". De sfeer was gezellig en ontspannend, een clubje van 200 enthousiaste lopers liep alvast warm.

Over mijn loop kan ik kort zijn, het was afzien..gruwelijk. Een bijna traumatische ervaring, maar ook mooi afzien en genieten. Heuvel op (veel) meer gewandeld dan me lief was, komt er echt geen einde aan al die beklimmingen, tot het moment dat je zelfs de afdalingen gaat verwensen. Daar waar ze op de fiets nog rekening houden met maximale hellingspercentages doen ze dat met zo'n route zeker niet, voor mijn gevoel zaten er trappen met 40% helling bij.
Halverwege, ter hoogte van de Duivelsberg, zat ik er echt even helemaal doorheen, mijn bewustzijn leek zich te vernauwen en langzaam hoorde ik vanuit het niets doedelzakmuziek aanzwellen.
Hemelse tonen leken mijn intocht in het walhalla te begeleiden, maar bij navraag bleken ook mijn meelopers deze buitenaardse doedelzak muziek te horen. Loos alarm, ik moest helaas gewoon doorlopen terwijl ter plekke sterven toen helemaal niet zo'n slechte optie leek

Op een leuk klein heuveltje stond bovenop (jawel!) een heuse doedelzakspeler, dit was ook zo'n beetje het keerpunt in deze loop, dus terug naar de finish. Ik was er wel uit, dit was NIET een normaal stukje hardlopen..of toch weer wel.
Ik was heel erg blij dat de laatste 1,5 km min of meer vlak was en ik rustig over de finish kon kruipen, nog even aangemoedigd door de speaker. 13,5 k en ergens tussen de 450-500 hoogtemeters in 1:28. Na de finish stond een heerlijk -alcoholvrij- weissenbier klaar; koud , schuimend en fris, beter dan een gelletje. Al met al een (trail)loop en een ervaring die meer dan de moeite waard was. Een ideale training die je een fantastische spierpijn oplevert en waarbij je tegelijk een heerlijke zondagswandeling door een schitterend stukje Nijmegen meeneemt. Wat je ook zou kunnen samenvatten als 'gewoon een lekker stukje hardlopen'.

ps. de foto's heb ik 'gestolen' van Internet en zijn gemaakt door Misscha Visser.

Pizza of bonen?

Ik denk dat ik 'motivationeel-uitgedaagd' ben. 'Motivatie-gehandicapt' gaat me qua kwalificatie nog net iets te ver, maar ik heb wel degelijk een uitdaging als het om mijn (hardloop) motivatie gaat. Zin om te lopen, zo maar spontaan een eindje lekker rennen? Ik heb het soms, maar altijd vele malen minder dan het aantal keren dat ik zou willen trainen.

Waarom eigenlijk.. waarom gaat trainen niet altijd vanzelf? Waarom sta ik niet elke dag te trappelen van ongeduld tot ik na het werk thuis kom en lekker kan gaan fietsen, lopen of zwemmen. Waarom is er uberhaupt een verschil tussen wat ik wil doen met waar ik zin in heb? (en wat ik doe!).

Weet je waar ik wel (bijna) altijd zin in heb? nee, nee.. ik bedoel Pizza eten! 's ochtends, 'smiddags, 'savonds, 'snachts, voor ik ga eten, nadat ik net gegeten heb, als ik terug kom van een training, vlak voor ik ga trainen.. schotel mij pizza voor en ik heb er zin in. Hmmmmm. Bonen daarentegen zijn een heel ander verhaal, bah! Dan lijk ik meer op Bartje.. Ik bid niet voor bruine bonen en ik ga er ook niet harder van lopen. Verdacht veel huishoudklusjes vallen onder bonen. En als koken 'bonen' is, bestellen we meestal pizza.

Je zou ook kunnen zeggen: Waarom heb ik niet altijd een 'pizza' gevoel als ik wil/moet gaan trainen, ik hou van pizza. Zelfs als ik zin heb in lopen verandert mijn pizza gevoel wel eens in bonen. Tijdens de eerste interval rondjes op Papendal ben ik vastbesloten om 6 x 2 km te gaan lopen, in wedstrijdtempo! Na het eerste tempoblok besluit ik dat 4x 2km ook al een hele mooie uitdaging is. Die laatste 2 keer zijn simpelweg 'bonen'.
Er zijn ook dagen dat bonen spontaan veranderen in pizza. Als ik geen zin heb, maar toch ga. Hoe raar kan een mens zijn. Soms ga ik niet hardlopen als ik WEL zin heb en op een ander moment ga ik wel terwijl ik helemaal GEEN zin heb. Dat is pizza met bonen! En als je dan gaat terwijl je eigenlijk helemaal geen zin hebt realiseer je onderweg opeens dat je gewoon lekker, nee heerlijk, aan het hardlopen bent. Dan wordt alles pizza. Zo'n pizza met alles erop en eraan. Het zijn de beste trainingen die ik ooit liep, puur op basis van bonen!

Zou het niet heel veel makkelijker zijn als alle dingen die goed voor me zijn als 'pizza' zouden aanvoelen en de slechte dingen als 'bonen'? 100.000 jaar menselijke evolutie zeggen natuurlijk van niet. Vet en zoet voedsel was in de oertijd schaars, en dus, is dat lekker! En als je voldoende hebt gegeten verspil je liever geen energie om voor je lol nog een eindje te gaan rennen. Dan wil je nog hooguit wat energie besteden aan je voortplanting, moet tenslotte ook gebeuren. Neem een voorbeeld aan de leeuwen op de Afrikaanse savanne. Koning der dieren, de hele dag luieren totdat ze zin hebben in pizza.. en dan nog. De vrouwtjes doen het leeuwendeel van het werk, terwijl de mannen genoegzaam afwachten.

Als ik de hele dag hongerig buiten zou liggen, zou ik vast veel meer zin hebben om hard te lopen. Prooi bejagen. Mijn plek innemen bovenaan de voedselketen. Wie doet er nog hardlopend boodschappen tegenwoordig? Misschien dat ik beter naar de Albert Heijn 8 km verderop kan gaan ipv naar de C1000 om de hoek?. Terug naar de natuur, de basis omarmen.

Tsja, die aangeboren luiheid, het ongeschoren uiterlijk, het bourgondische eten.. misschien dat ik nog best dicht bij de natuur sta. Ik kan tenslotte niet anders concluderen dat er nog een heel groot stuk oermens in mij aanwezig is. Ik denk zelfs een stuk oermens uit de tijd dat de pizza nog eens niet uitgevonden was.

Je ziet er helemaal niet uit als een hardloper..

Op de vraag wat de meest vreemde hardloopvraag/opmerking die mij wel eens gesteld was, antwoordde ik: "Oh, maar je ziet er helemaal niet uit als een hardloper".
De vraag werd op facebook gesteld, dus een echte vraag was het niet, maar ik ben nu eenmaal niet te beroerd om mijn online bijdrage aan de maatschappij te leveren. Vooral mijn vrouw krijgt het wel eens te horen; "Niels een marathon gelopen? Raar? Hij heeft helemaal geen hardloopfiguur" Of wanneer mensen hoopvol aan mij vragen wat mijn beste onderdeel is bij de triathlon ik zonder aarzeling antwoord: "hardlopen", dan valt er meestal wel een pijnlijke stilte.

Ik stoor me er niet aan, maar het is wel een opmerkelijke constatering. Wanneer heeft iemand een echt 'hardloopfiguur'? Als je de ontwikkeling van de mensheid in de afgelopen 100.000 jaar een beetje napluist, weet je dat ALLE mensen in de basis een hardloopfiguur hebben, anders hadden we nu nog op handen en voeten in de bomen gehangen.
Sterker nog, als we ergens niet geschikt voor zijn is het wel de hele dag op een stoel achter een bureau zitten. "Jij een kantoorbaan? maar je hebt helemaal geen kantoorfiguur?" Je hoort het zelden, maar misschien heb ik dat dan juist weer wel. Ik geef het toe, ik heb geen standaard -mager- hardloop voorkomen, met mijn 90+ kg en 1'83m lengte zie ik er wellicht meer uit als een rugbyspeler, een linebacker of als de stevige linksback van het 7e elftal van SV Spero.

In het dierenrijk heeft elk dier dat op 4 poten staat een hardloopfiguur. Zelfs een Grizzly of IJsbeer rennen met gemak tegen de 50 km/uur. En dat is nog altijd sneller dan 100-meter-kanon Usain Bolt (op een goede dag bij perfecte omstandigheden). Voor de meeste viervoeters zien we er dus allemaal uit als bankzitters en strompelaars met onze 'hardloopfiguren'.

Tijdens trainingen en wedstrijden haal ik trouwens heel wat mensen in 'met een hardloopfiguur'. Ik ben jaloers op ze, lichte tred, mooi rechtop, blik vooruit. Ik zwoeg en raas voort alsof ik een touchdown ga maken, zonder dat ik ooit bij de 'end zone' kom. Ik ga soms misschien wel sneller, elegant is het niet.
Elegant is ook niet meer wat ik wil zijn, heb ik besloten. Lekker doorstampen, net zoals ik mijn trainingen doe. Ik ken geen D3 of D4 trainingen.. tempo of wedstrijdtempo zijn de 2 versnellingen die ik ken.

Als het mij uitkomt misbruik ik dezelfde stelling ook wel eens. b.v als iemand sneller heeft gelopen op de zevenheuvelenloop, dan kom ik al gauw met mijn gewichtige excuus op de proppen...Jaaaaa, maar ik heb ook helemaal geen hardloopfiguur. Laat hem (of haar) maar eens met een zak aardappelen op zijn rug lopen. Die Afrikanen wegen slechts de helft van mij en zijn niet eens 2 keer zo snel, dus gewicht/snelheidsratio is bij mij nog altijd beter.

Nu ik weer wat meer hardloopkilometers maak, merk ik wel dat ik weer ga afvallen en langzamerhand toch naar 'hardloopfiguur' ga lonken. Dat kan maar 1 ding betekenen! Vanavond een flink bord shoarma, biertje erbij en morgen weer naar de sportschool, excuustraining!

Weinig kans op sneeuw in juni

Ik ben een tijdje weggeweest. Niet op vakantie of voor mijn werk, maar emotioneel weggeweest.

Ik was zo tevreden na een goede winter, een mooie Berenloop en 2 weken daarna een PR bij de zevenheuvelenloop in Nijmegen. Het loopleven lachte me toe. De rest van de winter lekker rustig aan een beetje doortrainen, ik zat op schema. Tot de dag dat ik de 20 van Alphen met het Pro Run team liep; 4 maart 2012. Ik liep daar een keurige en exact voorspelde 1 uur en 30 minuten. Maar in de laatste kilometers voelde ik dat er ‘iets’ niet lekker zat, een onbestemd gevoel wat me zorgen baarde. Ik kreeg het tempo niet meer omhoog, ik harkte en modderde terwijl ik wist dat ik harder kon. De hele week was ik niet helemaal 100% geweest en woensdag had ik nog overgegeven, maar dat weet ik aan het ‘iets verkeerds gegeten’.

De dag voor Alphen had ik nog fors gefietst (voor mijn doen) in iets meer dan 3 uurtjes 90 km gereden, zware benen dat dus wel, maar dat kon niet verklaren waarom alles nu ineens ‘op’ leek. Een onverwachte vermoeidheid was in mijn lijf geslopen. Het gevolg was dat ik de dag na de 20 v Alphen al hoestend en proestend door ’t huis liep. Kniepijntjes, verkoudheidjes, griepjes, die tenslotte leidde tot een luchtweginfectie. Dit alles met gevolg dat ik een totaal gebrek aan motivatie ontwikkelde.

Dat laatste is uiteraard niet helemaal waar. Al vroeg dit jaar had ik me voor een paar hele mooie evenementen ingeschreven; de Hardloopvierdaagse, triatlon Steijn en de hele triatlon van Almere. Evenementen die om heel veel motivatie vragen, alleen al om je voor in te schrijven. Ik wilde wel, maar op de een of andere manier wilde het niet lukken. De koek leek op.

Groot aandeel zit ook op een ander vlak. Zo had ik een grote reorganisatie op mijn werk, had ik daarvoor een nieuwe baan gevonden die zelf na een akkoord niet doorging vanwege interne perikelen. Nieuwe functie, solliciteren, gezondheidsklachten.. Het is funest voor mijn zin om te trainen. Dat is nu juist het ergste en tegelijk onverklaarbaar! Als je denkt dat je in zulke situaties lekker alles van je af kunt trainen zit ik depressief op de bank onzinnige TV-series te kijken, chips etend en cola drinkend. ’s Avonds schakel ik over naar oneindige potjes onzinnig gamen. Niet aanspreekbaar, mopperig met een kort lontje. Liefst wil ik niemand zien of spreken. De vorderingen van medeatleten op facebook zorgen voor nog meer ergernis en een nog groter besef dat het ‘helemaal de verkeerde kant opgaat’. Als na een tijdje alles qua gezondheid en werk weer een beetje de goede kant op gaat merk ik dat mijn gemoedstoestand is blijven steken in die slechte periode. Hoe kan ik ooit die achterstand inhalen, zijn mijn doelen nog realistisch. Het lijkt onmogelijk om weer op het oude niveau te komen.

Daarnaast heb ik vrienden en sociale contacten verwaarloosd, ook dat gaat tijd vragen.. voor je het weet zit je weer in de rebound. Weer met chips en cola voor de TV, mokkend en depressief. Maar uiteindelijk begin je weer, met lood in je schoenen, aan een nieuw trainingsloopje. Niet te ver, maar eens kijken hoe het gaat. Gelukkig besef ik me dat hardlopen mijn basis is. De keuze tussen fitness, fietsen, zwemmen en hardlopen wordt altijd in het voordeel van hardlopen beslecht. Dat is de basis, het voorkomt dat ik mezelf nog meer stress opleg. Die eerste trainingen gaan natuurlijk voor geen meter. Mijn vrouw vraagt: “hoe ging het lopen?”, “Slecht” antwoord ik zonde na te denken.. het was al slecht voor ik wegging.

Maar het is als met de lente; net als je denkt dat het nooit zomer wordt breekt opeens de zon door en is het 25 graden en onbewolkt. Dan doe je ineens een training waarbij je onverwacht makkelijk loopt, of gewoon net even verder dan je gepland had. Dan wil je eigenlijk direct nog een keer. Dan is er opeens bijna geen achterstand meer. Dan is het zomer.

Achteraf is mijn winter dit jaar pas in maart begonnen en was hij kort en heftig. Nu zit ik dankzij een korte lente al midden in de zomer en loop en fiets ik alsof er niets is gebeurd. Net op tijd voor de komende wedstrijden. Vrijdag zal ik zien of het voldoende is voor de hardloopvierdaagse of dat ik met 25 graden celcius midden in mijn tweede winter kom. Ik reken er voorlopig op dat we geen sneeuw in juni krijgen.

Nielsuitelst

Mijn 'column' verschijnt 2-wekelijks op www.prorun.nl, de hardloopsite voor de Benelux!

Ik ben wereldkampioen!!

Mijn nieuwe column verschijnt deze week weer op http://www.prorun.nl/


Nee, nee, nee.. ik ben helemaal geen wereldkampioen, maar ik had het natuurlijk wel moeten zijn.
In ieder geval verdien ik (en met mij vele anderen) een eerlijke kans op die titel.

Een paar weken terug stond ik bij de start van de 7heuvelenloop nog geen 50 meter achter Haille (ja, die met die lelijke Adidassen). De man is een fenomeen. Slechts 1'56m hoog en 56 kilo licht. Vliegt over de weg alsof hij slechts aan het inlopen is, zo makkelijk. Alhoewel ik van dat hele gebeuren alleen 's avonds op TV een glimp kon opvangen overigens. Als je bij de start zo dichtbij staat voel je zelf ook een nerveuze spanning; “Hij staat daar en ik hier, best dichtbij”.
Vlak naast Haille stond de Japanse marathonloopster Mizuki Noguchi. Een naam die klinkt als een verrukkelijk mysterieus Japanse vruchtensorbet, in werkelijkheid is ze een aandoenlijke lachende Japanse hardloophazewind. 1'50 m hoog en 40 kilo 'zwaar'. Won olympisch goud op de marathon, held van beroep. Wat ik maar wil zeggen; als ze zo bij elkaar staan al dat hardlooptalent zie je een duidelijke relatie tussen gewicht en loopsnelheid.

Je begrijpt het al.. Ik sta vlak achter al die superlichte snelle hardlopers en hardloopsters, maar met mijn 85 kilo maak ik geen schijn van kans om een klein beetje serieuze snelheid te ontwikkelen. Vooraan staat geen Afrikaan van wie de weegschaal meer dan 60 kilo aangeeft en ik was zelfs in mijn goeie twintiger jaren nooit lichter dan 65 kilo. Nog even los van het feit dat ik ook nog eens zo'n 10 jaar ouder ben dan de meeste.
Het is kansloos om aan zoiets als winnen te denken. Mijn kinderen vroegen voorheen wel eens als ik terugkwam van een loopje; ”En? Heb je gewonnen?”. Dan ging ik weer uitleggen dat ik 300ste van de 1000 deelnemers was, en dus, heel tevreden mocht zijn. Maar als sporter heb je toch een hunkering naar winst, de beste zijn, kampioen van..

Terug naar de realiteit; Ik kan dus trainen wat ik wil, maar zonder serieus gewichtsverlies wordt het nooit wat. Mijn beste training is een dagje niet eten. Elke kilo eraf scheelt minuten op mijn eindtijd. Op de site: www.elitefeet.com las ik laatst een goeie tip om 17 minuten van je marathontijd af te halen; Val 9 kilo af! (ong. 20 pounds). Hieronder de tabel.

Droom even met me mee, al was het alleen om de rekensom compleet te maken. Als ik nog eens een kleine 30 kilo (!) kwijt zou raken, en het gewicht van een doorsnee Afrikaanse hardloper zou krijgen, dan kan ik een klein uurtje verbeteren op mijn marathontijd. Even rekenen; ca. 27kg afvallen = 3x9 kilo gewicht verliezen wordt dan 3x17 min. = 51 minuten sneller op de marathon. Mijn 3'37 marathontijd zou dan 2'46 worden. Snel gerekend en makkelijk verdient.
Nog geen 2 jaar terug woog ik bijna (!) 100 kilo. Het heeft een jaar geduurd voor ik die eerste 12 kilo kwijt was. Nu gaat het een stuk minder hard en het vraagt ook wat meer discipline (training). Die 9 kilo afvallen is helemaal niet zo makkelijk als het lijkt. Het trainen voor de marathon kostte mij, wat dat betreft, heel wat minder tijd en moeite.

Maar dan nog ben ik nog steeds ruim 40 minuten verwijderd van een echte wereldtijd. Ai, dat doet even zeer. Die 40 minuten is een flink obstakel. OK, misschien toch geen wereldkampioen. Moet ik me troosten dat ik, in mijn eigen 'gewichts'klasse, slechts ‘een goeie’ ben.

Op Terschelling droeg ik alvast een wereldkampioenstrui!


Tijdens de 7heuvelenloop werd ik veel ingehaald, uiteraard veroorzaakt door mijn uitstekende startpositie. Ondanks dat, glunderde ik tevreden. In de door mijzelf gecreëerde categorie (vader van 2 kinderen, 40+, kantoorbaan en >85kg) zag ik maar heel weinig lopers voorbijkomen of misschien wel helemaal niemand? Daarom kon ik na afloop met een gerust hart thuis zeggen.. “Jongens, ik ben wereldkampioen!”


Niels Koster
(Nielsuitelst)