Ik ga stoppen met bloggen!

Ik stop er mee, ik stop met die blogs. Ik stop met het schrijven én met het lezen van blogs..
Sportblogs, bleh!

Het schrijven (en lezen) van blogs en verslagen lijkt bij sommige atleten alleen nog maar een lange klaagzang. Het is kommer en kwel in blogland. Het sportleven is een zware last.

Dan heb ik het alleen nog maar over atleten die hun succesvolle blogjes volschrijven met  wedstrijdverslagen over binnen de doeltijd gefinishte wedstrijden. Want als het net even anders liep, of ze hadden gewoon niet genoeg getraind, dan komen de waterlanders. Je zou denken dat triatleten geen watjes zijn, nee, dus. Niet juist dus.

Triathlon is een complexe sport met een boven normale inspanning, dat moet je je natuurlijk wel blijven realiseren. Als een triathlon wedstrijd 100% maakbaar en voorspelbaar zou zijn, dan hoef je er eigenlijk niet aan mee te doen. Ga dan lekker yahtzee spelen en geniet van je gelukkige gouden hand  op het dobbelbord.

Train hard of zoveel als je wil, hou je verwachtingen realistisch en geniet. 

Soms, dan heel soms, dan heb je zo’n wedstrijd waarbij alles samenvalt en je op een wolk zwemt, fietst en loopt. Geniet van die ene keer, want meestal is het gewoon afzien (of waren je verwachtingen wat te laag).
Of wat dacht je van die atleten die volledig terecht een gele, blauwe of donkerrode kaart hebben ontvangen. En toen was het dit en dan is er weer dat. “Iemand anders deed het ook” en toen ging het net even anders en niemand zag het en toen had je dat filmpje moeten zien, toen er nog veel meer gestayerd werd.. ja, geklaag dus. Er woorden in heel wat woorden verspild op het digitale papier over het eigen falen.

Er zouden eigenlijk nog veel meer kaarten moeten worden gegeven, al is het maar om die triatleten wat emotionele eelt te laten kweken. Er wordt namelijk nogal wat net op of over de grens gestayerd,  gesjoemeld of gewoon als overtreding gemaakt .  Als je weet dat afval deponeren buiten de bestemde gebieden bij een wedstrijd dat je een diskwalificatie oplevert…waarom doe je het dan toch? Dan vraag je er om..  #RTFR (Read The Fucking Rules).

Triathleten klagen en dat ze er over gaan schrijven is geen zalf voor opgekropte emotionele spanning, het is een vergrootglas op het pijnlijke leven van een sporter.  
En, ja: ik ben ook triatleet. Ik heb ook heel wat te klagen. Ik vind dat ik tegenwoordig zelfs meer te klagen heb dan voorheen. Minsten 10x zoveel als voorheen. De eerste zwemtraining, de eerste 20 minuten op de hometrainer, mijn eerste 3 km hardlopen sinds september. Het is een drama. Het is een langdurig vermoeiende worsteling met mijn lijf om daar te komen waar ik eigenlijk nooit was.
Want ja, voordat ik aan m’n hart geopereerd werd en ‘n herseninfarct in mijn maag gesplitst kreeg, was ik natuurlijk ook al een middelmatig triatleet.

Ik deed voorheen ook nooit zoveel als ik plande en nog minder dan ik wilde. Ik hoopte ook heel vaak ‘op die ene dag’.. en ,ja: die ene dag heb ik wel gehad natuurlijk. Vroegâh

Mijn beste triathlon ooit. 1995 Liessel.

Ik heb op dit moment dus heel veel redenen of recht om te klagen. Maar net nu heb ik er geen zin in. Er is teveel te klagen. Het is net even te echt. Dat vergrootglas op mijn zogenaamde sportersleven is zo groot dat ik elk details van mijn poriën van mijn atleten huid zie.

Ik geef toe dat ik soms letterlijk op de tacx zit te huilen, gewoon omdat het allemaal zo kut is. Afzien. 30 minuten met 18 km/uur wegstoempen. Dan vraag ik me af waarom me dit is overkomen, terwijl ik motivatie filmpjes op youtube aan het kijken ben. Het is gewoon fucking oneerlijk dat ik niet lekker kan genieten van een beetje hardlopen of fietsen. Waarom is dit me overkomen? Het voelt alsof mijn hele leven in een pot dikke stroop zit.

“Hoe het gaat? Ja, prima”. Nee natuurlijk helemaal niet. Maar het heeft geen zin om te klagen. Je moet verder, dat weet ik ook wel. Ik had in december nog een leuk blogje zitten schrijven over meezingen bij de carnaval, maar ik kan eigenlijk maar een enkele regel meezingen. Ik ben al blij dat ik liedjes weer herken en ik weer kan mee neuriën. Met een beetje oefenen kan ik 2 regels achter elkaar meezingen en dan rollen de woorden alweer over elkaar.  Het praten is alsof ik een karaoke nummer moet zingen waarvan ik de tekst pas net voor me zie, in het koreaans. Gelukkig kan ik mij wel prima verwoorden in alledaagse gesprekken. Koetjes en kalfjes is prima, daar merkt niemand iets van. Vermoeiend en frustrerend, ja dat is het wel. Soms is het wel grappig als ik een tour-de-mallêtje maak… ik bedoel een gille-de-la-tourette versprekingkje maak. Daar kunnen we dan thuis wel over lachen.
 
Er is eigenlijk alleen maar wat te klagen, als er niet echt iets te klagen is. Als je lekker oud hollands kan nuilen over wat er allemaal niet goed is gegaan.

Pas als ik straks weer een echte lekkere triathlon ga doen (en finishen) en kapot en teleurgesteld mijn racereport kan intikken. Ik kijk er al naar uit, over een paar maanden of over een jaar, dat ik weer met overgave met teleurstelling een blogje kan typen.
Dat je denkt; “nou dat blogje van Niels dat is ook wat.. slechte wedstrijd, heel veel pijn en nog een gele kaart ook.” Dat lijkt me heerlijk!

Afstappen bij de Frysman.. genieten!

Zingend het jaar uit

Ik loop tegenwoordig de hele dag zingend door het huis. Het maakt me niet uit wat het is; Nederlandstalig, Engelstalig, pop, volksliedjes en zelfs kinderliedjes. Niet dat ik zo’n goede zanger ben, integendeel, maar ik heb wel steeds de neiging om de hele dag te zingen.

Ik zing heel vaak tijdens trainingen en wedstrijden. Het geeft me het gevoel dat ik kan precies peilen hoe mijn trainingen verlopen. Als ik “in de flow” zit dan kan ik steeds dat ene regeltje van een liedje blijven zingen of neuriën. Dat ene deuntje geeft me dan precies het goede gevoel. Aan de andere kant,  als ik geen goede melodie kan vinden, dan verlopen de trainingen vaak zwaar. Dan kan het een eeuwigheid zijn om de trainingen af te werken. Soms begin ik al voor de training met het afluisteren van een playlist met de beste liedjes om ze daarna tijdens de trainingen te gebruiken. Alleen om ‘dat ene gevoel’ op te roepen.

Zingen of neuriën in mijn beleving een geweldige manier om je training te beleven.  Sommige atleten vertrouwen helemaal op hun vermogensmeters. Het is alsof de cijfers op je horloge aangeven hoe het met je gaat. Er zijn steeds nieuwere methodes om trainingsintensiteit en vordering te meten en steeds meer atleten vertrouwen op de cijfertjes.

Uit de pre-hartslag periode.. 

Vroeger vond ik het trainen met een hartslagmeter eigenlijk ook al een opgave. Alsof ik een slaaf van de machine ben. Noem me ouderwets, maar als je bent opgegroeid met een dozijn Terminator films of met de trilogy van The Matrix kan je ook niet anders verwachten dat je een volwassen argwaan tegen machines hebt gekregen. Een machine kan je geen echte vreugde geven. Ja!, ik heb ze wel natuurlijk..gadgets. Ik ben gek op gadgets. Alleen als spielerei. Als het over serieuze trainingsarbeid gaat, dan is er geen betere graadmeter dan een pakkende melodie welke langdurig in m'n hoofd doorgalmt.

Nu denk je; “waarom loop je dan thuis zo te zingen?” . “Gaat het dan nu al zo goed met revalideren dat je weer aan het trainen bent?” “Ben ik al luidzingend mijn trainingsrondjes  aan het afwerken?”. Helaas, zo snel gaat het (nog) niet. Het revalideren beperkt zich nu tot 25 minuten op de hometrainer en daarna aansluitend 20 minuten badmintonnen. Samen met mijn groepje van 60+’ers lig ik dubbel van mijn revalidatiegroepje. Na dat uurtje fysiotherapieen blijf ik met mijn tong op m’n schoenen uitgeput de rest van de dag op de bank liggen. Ik heb nog een maand of 4 á 5 nodig om weer echt weer goed fit te worden. En misschien wel meer dan een jaar om weer helemaal “de oude” te zijn.  

Maar, om ‘ on topic’ te blijven,  ik zing volop. Ik zing om te oefenen. Ik oefen de hele dag liedjes. Na mijn herseninfarct kon ik een paar dagen erg lastig spreken en godzijdank is dat heel snel weer de goede kant op gegaan. Maar ongeveer een week geleden ontdekte ineens dat ik geen enkel liedje meer kon herinneren.  Ik bladerde mijn hele spotify playlist door en kon melodie en tekst maar moeizaam reproduceren.  Ik herken de liedjes wel, maar nazingen of zelfs mee neuriën was moeilijk. Ik kon niet meer zingen.

Je kan natuurlijk prima leven zonder zangtalent. Ook met alleen maar luisteren naar liedjes kan je ook prima je dag vullen. Maar hoe het gaat het dan straks bij de carnaval? Hoe gaat het dan straks als ik weer ga trainen op de fiets?

6 uur 1 regel van een liedje zingen..YES!

Tijdens Ironman Maastricht (2016) heb ik bijna 6 uur lang dat ene vervelende liedje in mijn hoofd gehad. Ik neuriede en zong dat ene regeltje steeds en steeds weer. Ik haatte het en ik hield er van. Ik kon niet meer zonder. Als een motor zonder benzine, als een vogel zonder vleugels. Of vul elke willekeurige songtekst van Nick en Simon maar in. Hoe ga ik dat doen als de woorden en de melodie niet meer samenkomen. Als ze niet meer vrij in mijn hoofd kunnen rondspoken.

Ik ben gaan oefenen. Steeds eenvoudiger en simpeler. Tot ik ben afgedaald naar het niveau van kinderliedjes. ‘1,2,3,4 hoedje van’ en ‘kortjakje die altijd ziek is’ en vanaf daar ben ik met het Wilhelmus van Na-ha-hause’weer aan het opklimmen. Via ‘de vlieger’ vlieg ik naar ‘een beetje verliefd’ en neurie ik alweer carnavalsliedjes.

Het is een ontdekkingstocht naar liedjes en melodieën.  Na 2 weken zingen en oefenen hangt er af en toe weer zo’n irritant deuntje in mijn hoofd. Zo’n regel die maar blijft hangen als je hem net op de radio hebt gehoord. Ook al verschijnen de liedjes nu weer uit de mist terug,  makkelijk gaat het zingen nog niet. Die woordvinding problemen zijn lastig. Ja, in mijn hoofd lukt het wel, daar gaat het prima. Vloeiend teksten meezingen kan ik het er nog niet uit krijgen. Dat is misschien een hindernis die net iets te hoog blijft.

Ik oefen met veel plezier. Tijdens die eenzame ritjes op de fiets is er straks geen mens die zich er aan kan of zal storen.  Goed, fout, vals, uit de toon en volkomen incorrect zal ik dat goede gevoel straks weer omzetten naar een heerlijke training.  

De roestige Ironman

Ik wilde al een tijdje weer eens een blog schrijven over mijn  triathlon ervaringen. Er zijn tenslotte alweer een paar triathlons gepasseerd dit jaar. En het is ook meer dan een jaar geleden dat ik euforisch over de finish in Maastricht kwam en daar heroische epische memorabele woorden over neerzette, ja toch.

Hoe lang duurt het eigenlijk voordat die Ironman magie is uitgewerkt? Duurt dat echt een leven lang? Dat je je Ironman t-shirt kan dragen zonder dat je er op aangesproken wordt.. of jij andere mensen er op aanspreekt.

Wanneer verschijnt de eerste roest op het onkreukbare ironman logo? Het ouder en langzamer worden is een onderwerp waar ik vaak over nadenk, of beter gezegd: waar ik veel mee geconfronteerd word. Ben ik de roestige Ironman. De contouren van de geweldigheid zijn zichtbaar maar de glans gaat langzamerhand schuil onder een laagje aftakeling. Trek je in één keer die conclusie, is het een illusie. Of blijft die glans voor altijd als een Tellsell Supersale op je aura shinen?

Al een paar jaar worstel ik met teruglopende tijden of  het überhaupt succesvol kunnen uitlopen van wedstrijden. De impact van mijn leeftijd is veel groter dan ik had verwacht. Vorig jaar nog Maastricht volbracht en dit jaar worstelend om een paar km te hardlopen.

Begin mei bij de UT teamtriathlon: een supersprint! Een wedstrijd die veel moeilijker is dan de afstanden doen vermoeden; 175 meter zwemmen, 8 km fietsen en 2,3 km lopen.. hoe moeilijk kan het zijn. Na 175 meter zwemmen sprintend naar de fiets. Ik hark en zucht, deze paniekaanval van een triathlon is een aanslag op mijn lijf. Opzij, opzij, opzij, maak plaats.... mijn hartslag tegen de 250. Mijn hersenen leggen het werk neer. Ik ben benauwd, alles vervaagd.. Tempo, tempo, tempo: roep ik tegen mezelf. Mijn lichaam weigert harder te gaan. Na een km of 5 fietsen zakt de 'paniek' langzaam weg en kan ik toch nog normaal uitrijden en lopen. De middagserie ben ik niet eens gestart.. het was hyperventilatie of iets anders.. ik kon gewoon niets.

Meer trainen is natuurlijk de oplossing zijn. Dat is echte triatleten logica. Beetje bij beetje zag ik weer vooruitgang, alhoewel ik thuis net 10 km hardlopen kan volhouden gaat het zwemmen en fietsen beter. Een sprint triathlon met mijn zoon Meinte in Zeewolde, een 1/8e in Weert bij de 4e divisie. Het was erg warm en weer kwam die paniek, het lichaam weigerde, ik negeerde de signalen en zette door. Met pijn op de borst doorgelopen; zwetend, schokkend, kreperend...maar gefinished.

Ik sla nu even wat chronologische zaken over, niet omdat ze niet hilarisch of boeiend zijn, maar omdat ze in het niet vallen bij het vervolg.

Vorige week komen we na 2 fantastische weken terug van vakantie in Frankrijk. Het was heerlijk. Ik heb met Meinte in de Alpen gefietst en voor het eerst 'echt' geklommen. Ja ik geloof er weer in, kan weer een inspanning doen heb ik het gevoel.

Ondertussen was ik voor onze vakantie al bij de huisarts geweest, gewoon voor de zekerheid en had een gesprek met de cardioloog gehad. Gewoon voor de zekerheid. Misschien een vernauwing en door even te kijken met een katheterisatie waren we daar zo achter. Als we iets vinden kunnen we ook direct dotteren, dus goed en makkelijk te verhelpen. Ja toch. Dotteren is tegenwoordig een dagbehandeling, poliklinisch. Een bezoek aan de tandarts is moeilijker in te plannen en duurt nog langer ook. Wacht.. ik doe er langer over om naar de kapper te gaan!

Dinsdag, een week nadat we terug waren van vakantie, was het al zover. Nog licht euforisch en gemotiveerd door de 1-2 op het NK triathlon in Veenendaal van Niek en Donald. Nog even lekker de hooligan uitgehangen met een blauwe rookbom, heerlijk. Volgend jaar zelf ook weer mooie triathlons op het programma.. of toch weer een Ironman? Ik voel dat alles straks weer mogelijk is.


"Ik roep uw vrouw er even bij om te bespreken wat ik net allemaal gezien heb" zegt de cardiologe als ze de katheter terugtrekt uit de slagader in mijn pols.. In mijn hoofd herhaal ik de woorden, terwijl ik nog misselijk en gespannen van de ingreep ben; "wat ik allemaal gezien heb?" Wat betekent dat.. Ik dacht dat er niets te zien was, ze heeft tenslotte niets gedotterd, of heb ik dat gemist in de commotie.

"Vernauwingen links en rechts". Annette en ik kijken naar de opnames op het scherm. Contrast vloeistof vloeit als bliksem door mijn aderen en precies zo voelde het ook.. "ik zakte wel even weg", zeg ik nog opgelucht dat het voorbij is. "Kijk, hier links kan u goed zien dat de vernauwing helemaal aan het begin van uw kransslagader zit. Als hier wat mee gebeurd zullen de gevolgen groot zijn. We gaan dit bespreken in het medische team maar rekent u maar op een bypass operatie over een week of 4".

Het is stil.. ijzig stil, als na een inslag van de bliksem.

Het personeel doet de nazorg. Het gordijn gaat dicht. "Heeft u goed begrepen wat er net allemaal gezegd is? De situatie is ernstig." Iemand fluistert buiten het gordijn: "meneer heeft net slecht nieuws gehad".

Ik heb het gehoord maar nog niet echt begrepen. Wat is dit? Hoezo? Wat? Ik voel me best OK, toch?
Vorige week klom ik nog een uur op de Col de Manse.
We zijn Bedasses!.

Wat nu? vraag ik aan de verpleging. "U moet niet meer gaan sporten meneer Koster". "Werken? Als het u ontspant om een paar uurtjes per dag te werken dan kan u dat wel doen denk ik"

Ik rol zo van één van de leukste vakanties van mijn leven naar de donkerste en slechte dag die ik heb meegemaakt.
Kan toch wel gewoon een rondje fietsen, toch? Gewoon recreatief? "Meneer u heeft nu geen schade en daar moet u echt heel blij mee zijn, als er iets gebeurd is het niet te zeggen of u daar nog goed uitkomt. Voorkomt u gewoon elke inspanning of stress de komende weken".

Ik huil, ik zucht. We kijken elkaar aan.. Ik probeer opgelucht te zijn. Denk aan de lange termijn. Straks kan ik alles weer, ja toch? Ja, als u een jaar verder bent kunt u echt weer alles wat u een paar jaar geleden ook kon. Dat is wel mooi, denk ik. Maar eerst zagen ze me open en moet ik er vanuit gaan dat het komende half jaar in het teken van revalideren staat.

Geen triathlons, loopjes, zwemmen, trainen met Meinte.. werken in de tuin, avondje naar de kroeg, traplopen.. Ik weet helemaal niet meer waar ik naar toe ga.
Geen stress zeggen ze dan.

Toen ik 's ochtends het ziekenhuis binnenkwam voelde ik me een Ironman. Dit klusje ging ik ook wel even klaren. Nu voel ik mee als een oud roestig versleten en vergeten beeldje dat in de garage is blijven liggen. Het ligt ergens achter op een schapje lig te wachten tot iemand besluit of het al dan niet de moeite waard is om hem nog te bewaren.

Na 6 uur wachten tot de ader in mijn pols weer dicht is mag ik naar huis.
Ik pak m'n tas en zeg de verpleging gedag. Past u op meneer Koster: "niet meer de trap oprennen hoor...."





Tot slot:

Dit is geen leuke blog, zoals ik ze wel eens schrijf. Maar misschien moet je slechte dingen ook gewoon delen. Ik heb in elk geval gemerkt dat ik het fijn vind om het te delen en erover te praten.
Dit nieuws heeft natuurlijk een ontzettende impact op mijzelf en ons leven als gezin. Veel meer dan dat ik hier in een paar woorden kan weergeven.
Deze slechte déja vu is als een donkere droom die ik al eens eerder beleefd heb. Het is meer dan 25 jaar geleden dat mijn vader hetzelfde overkwam.. zelfde leeftijd, zelfde vage klachten, zelfde uitslag, zelfde operatie. Toen met slechte afloop. Gelukkig is de operatie tegenwoordig met weinig risico, in elk geval veel minder dan toen, maar evenzogoed ingrijpend. Ik zal de komende tijd wellicht niet zoveel op social media actief zijn.. of misschien juist wel. Hopelijk kan ik volgend jaar weer actief zijn in de sport waar ik zo van hou. Ik hoop in elk geval dat ik volgend jaar een blog kan schrijven en dan terug kan kijken op een ander leven en de toekomst er weer anders uit ziet.

Niels

Triathlon; het belangrijkste in het leven!

Het belangrijkste in het leven is triathlon. Niet alleen in mijn leven, in ieders leven.  Al het andere in de wereld vervaagd bij het doen van deze fantastische sport. Het leven bestaat voornamelijk uit bijzaken Én triathlon. Triathlon; zwemmen-fietsen-lopen. Niet van die lullige afstandjes, nee hoe langer hoe beter. Langer is leuker. Pijn is fijn. Geen leven zonder triathlon.
Triathlon is toppie!

Afgelopen zaterdag deed ik mee aan de Frysman en was ik bovenstaande statement even vergeten. Het was me zomaar even ontschoten. Opeens was er een idiote gedachte in mijn hoofd gaan zitten dat het 'leuk' moest zijn. En ik ben nu eenmaal wat minder goed in 'leuk' heb ik gemerkt, behalve tijdens de Carnaval, maar dan ben ik ook gelijk hilarisch.

TYR warrior!

Dat het niet meer leuk was had ik al snel door. Zo vlak na de start van het zwemmen. Normaal kijk ik uit naar het zwemmen omdat me dat vrij eenvoudig af gaat. Natuurlijk is meer dan een uur zwemmen best nog een eindje, maar het is nog steeds 'maar' een uurtje en in vergelijking met de andere onderdelen is het zo voorbij. Een beetje met je armen in het water zwaaien en je kom er wel. Je zweeft half gewichtloos glijdend door het water, hoe moeilijk kan het zijn. Je krijgt het ook nog eens niet snel te warm en je mag nog stayeren ook.

Ik was daarom bijzonder teleurgesteld dat ik het gevoel kreeg dat ik niet vooruit ging en praktisch alleen zwom. Dit uurtje kon wel eens heel lang gaan duren. De tweede ronde ging het iets beter en was het 3 slagen vooruit en 1 slag terug. Moe maar voldaan kwam ik uit het water. Gelukzalig constateerde ik dat meer dan de helft van de fietsen nog in de wisselzone stond en ik dus gewoon 'goed' had gezwommen, ondanks de 1'24 die op de klok stond.

Carnaval is wel leuk,
Ook alleen met z'n drieen. 

Nu moet je weten dat triathlon een sport is die zeer geschikt is voor geestelijk beperkte schizofrene ADHD patiënten. Ga maar na; wie doet er nou liever in zijn eentje 3 sporten, in plaats van met z'n 3'n 1 sport. Dan heb je dus naast teveel energie ook nog eens onderontwikkelde sociale skills. 10-20 uur per week trainen, feestjes overslaan, bizarre eetgewoontes.
De definitie van Triathlon klinkt als de omschrijving van een aanvullende polis met 3 sterren.
Dat zit niet in de basisverzekering.

Als je heel even bij zinnen komt en min of meer 'normaal' gaat denken, dan slaat de twijfel toe.
Dan ga je denken: "dit is eigenlijk helemaal niet normaal" of "dit is helemaal niet leuk"of nog erger: "waarom doe ik dit?". Als dit soort vragen en uitspraken in je hoofd opborrelen dan ben je gestopt met het doen van een triathlon maar ben je bezig met het eerste onderdeel van de trut-a-thlon.

Waar ik normaliter de eerste 90 km steeds hetzelfde liedje aan het neuriën ben, zit ik nu antwoorden te bedenken op vragen die ik niet weet. Het knaagt aan me. In plaats van "work, work, work, work, work" te zingen van Rihanna zing ik nu het "waarom, waarom, waarom, waarom" van NielsuitElst.

Na 90 km (2 rondes) stop ik bij mijn familie. Ik voel me slecht, moe, misselijk, slaperig en ik heb last van kramp. Ik heb er niet alleen geen zin meer in, ik ben gewoon slecht. Mijn moeder en haar vriend Freddy zijn net aangekomen op de dijk waar ooit de Hollanders door de Friezen werden verslagen in de zoveelste poging Friesland in te nemen. Wat ben ik? Hollander of Fries.

Vooruit nog 1 rondje, gelukkig fiets ik dat rondje helemaal alleen en zie ik geen enkele andere deelnemer.  En daarna nog maar 1 rondje fietsen, want ook mijn broer is in de 3e ronde net uit Groningen gekomen.

Eerlijk gezegd fiets ik op dat moment nog liever een rondje met kramp dan nu te moeten uitleggen waarom ik niet meer met kramp wil fietsen. Ik wil niets uitleggen.. Ik wil gewoon een leuke triathlon.

Trots om in t Davilextenue te starten

In de 3e ronde zing ik ook opeens weer een liedje en in de 4e ronde sta ik 3x met kramp naast de fiets. Vanaf de buitenkant van mijn heup, via de binnenkant naar mijn lies naar de voorkant van mijn knie loopt via de knieholte naar het puntje van mijn achillespees een krampje door mijn been. Het is bidden tot het weg trekt..en gillen. Dan zo snel mogelijk weer opstappen en weer door. Zodra ik fiets kan ik ook weer echt doortrappen. Wind tegen of niet maakt me niet meer uit.

Lopen is geen onderdeel van de trut-athlon en dus weet ik zeker dat er niet gelopen gaat worden vandaag. Wij zijn het er met onszelf over eens. Onder geen voorwaarde, het moet tenslotte leuk blijven. Triathlon is namelijk he-le-maal niet belangrijk.

De enige tri die belangrijk is zijn die drie die bij mij thuis op de bank zitten. Het is een belachelijke onderneming voor een midlife 40'er van bijna 100kg. Wat denk ik eigenlijk. Met het figuur van een discuswerper zo'n idiote duursport gaan doen. Het is vragen om problemen. Die hele sport is waanzin, ze zijn allemaal gek geworden! Triathlon is stom!

En ik wou zo graag een keer een leuke lange triathlon doen, beetje makkelijk zwemmen en dan met fietsen een beetje op tempo maar gematigd die 6 uurtjes uitfietsen. Dan als toetje aan één stuk door in iets van een uur of 4 de marathon lopen. Een voorbeeld als Davilexatleet voor de rest van de wereld.
Wat ik vandaag aan het doen was leek helemaal niet op het plan en dus was het plan stuk. Ik was stuk, alles was stuk.

perfecte anti-stayer wedstrijd!

Omdat mijn broer Willem hoopvol naar me toe komt gerend of ik toch gewoon ga beginnen aan het hardlopen kleed ik me om. Ik toon mijn goede wil, maar ik ga niet lopen, dat is duidelijk. "Nee ik ga niet lopen hoor". "Het gaat niet"; zeg ik tegen mijn vrouw en vooral hardop tegen mezelf. Van de fiets: kramp, fiets ophangen: kramp. Maar bij het omkleden krijg ik helaas geen kramp, ik maak gebukt mijn veter vast en er gebeurd verdorie niets.. wat is dit?
Ik ga NIET lopen.. en vertrek toch.

Bij de eerste verzorgingspost neem ik een lekker stukje suikerbrood en maak ik een gezellig praatje. Mijn tempo is nog best aardig, maar elke kilometer schiet er wel ergens een krampscheut doorheen. Ik ben gestopt met denken. Ik kan niet anders meer dan stoppen, er is geen strijd meer over om te strijden. Ik baal dat ik niet uitgeput langs de weg lig. Dat ik niet zo kapot ben dat ik niet meer kan lopen of praten.. Ik voel me schuldig, dat ik familie laat opdraven om mij niets te zien doen. Schuldig dat ik zo'n mietje ben.

Op zondag zie ik Contador in de volgauto instappen.. met een slap handje zwaait ie naar de camera. Tsja.. ik ken dat wel. Ronaldo valt uit met een onduidelijk toneelspel in de finale van het EK. Hij huilt als een trut-atleet. Ik ken dat wel, dat gevoel dan. Niet die krokodillentranen. Ik ben blijkbaar in goed gezelschap dit weekend.

Over 2 weken is Ironman Maastricht, dezelfde afstand. Hetzelfde, maar toch anders. Maastricht wordt geen leuke wedstrijd, Maastricht wordt tandvlees verbijtende waanzin. Afzien tot het op is. Tot op het bot. Geen gelach maar 'finish till you die'. Het zal me toch niet nog een keer gebeuren.
Triathlon is niet leuk, als ik me dat maar goed in mijn hoofd prent.
Triathlon is het belangrijkste wat er is!

Tenminste zolang je in de wedstrijd zit.

Kwestie van plannen.

Om te starten, zomaar even wat kreten uit mijn eigen blogs van de afgelopen tijd:

• Ik doe maar wat
• Ik ben allergisch voor schema's
• Ik ben lui
• Ik hou niet van veel trainen

O, ja en deze nog; dit jaar doe ik in juli 2 hele triathlons. Frysman (9 juli) en Ironman Maastricht (31 juli).

Dat vinden sommige mensen raar, een beetje maar, gelukkig. Dat geeft natuurlijk niet. Ik vind ook heel veel dingen raar, of een beetje raar. Je accepteert het, want het hoort er bij. Zo is het leven. Wat je kent vind je normaal wat je niet kent is raar. Dat is normaal.

Verwarrend? Nee toch? Even een paar voorbeelden:

Er zijn mensen die planten drogen, aansteken en dan de rook inademen: heerlijk, verslavend lekker zeggen ze! Lijkt mij afschuwelijk.

Van de week zag ik een reclame van een gerenommeerd vrouwenmerk die vrouwen aanraadde de hele dag met een afdoende  laag chemicaliën op hun huid rond te lopen, het liefst meteen na het opstaan omdat je er dan zo gezond en jong uitziet. 'Omdat je het verdient' zeggen ze dan. Er zijn best veel dingen die ik niet goed begrijp.

Ik zag laatst een hippe blog over voedsel, ik bedoel superfoods.
Het is afschuwelijk wat sommige mensen 's ochtends op hun bord leggen en dan met een Über grote glimlach de dag beginnen. Aardbeien met havermout, vers gestampte linzen in zure yoghurt, Tarwegras met zeewier-shake; "een superstart van je morgen". "Laat je nakijken"; denk ik dan.

Dat komt omdat ik gewend ben 'sochtends een broodje hagelslag te eten en een glas melk te drinken. Dat is anno 2016 helemaal niet meer verantwoord. De gluten-, suiker-, tarwe- en lactose-intoleranties vliegen je om de oren. Dat ik de deur nog uitkom om wat te presteren is op zich al een raadsel.

Dus die 2 hele triathlons moet je in het perspectief zien van mijn verknipte levensstijl.
Ik geef toe; ik train wellicht niet zo gestructureerd als andere atleten en ik plan misschien wat grootmoedig, maar het is niet zo dat er helemaal geen plan achter zit. Daarvoor moet ik even iets kort over bosbouw toelichten.

Een gewild t-shirt voor bosbouwers

Wat? Bosbouw? Ja, ik heb Bos en Natuurbeheer gestudeerd aan de Hogeschool Larensteijn. Vroeger werd dat wel eens oneerbiedig: De Bosbouwschool genoemd. Nu is het een university of applied sciences. Het zal wel zo'n superfood/intollerantie achtig modeverschijnsel zijn.

Even eerlijk: Bos en natuurbeheer is de leukste studie die je kunt doen. Ik heb er 4 jaar heerlijk in de bossen rondgelopen en lekker vogels en planten gekeken. Het behoorde tot de normale zaken tijdens de opleiding om kuilen te graven, dwars door het bos te banjeren, met stokken te gooien. Het is een soort verlengd speelkwartier voor buitenliefhebbers. Er is echter 1 ding dat ik heel goed onthouden heb van mijn studie Bos en Natuurbeheer: procesplannen. OK, het is een beetje Cruyferiaans; maar je hebt dus in feite 2 verschillende manieren om planmatig te werken: 

• Einddoelplanning.
• Procesplanning.

Einddoelplanning.
Bij einddoelplanning staat wat je nu doet in het teken van wat je straks wilt bereiken. Zo plannen de meeste mensen hun wedstrijden en projecten. Het probleem met bosbeheer is dat je normaliter niet meer in leven bent op het moment dat jouw plannen realiteit worden. Bomen en bossen doen er nu eenmaal minimaal 2 á 3 mensenlevens over om een beetje tot volwassenheid te komen. 

Boompje groot, plantertje dood...
Een gevleugelde uitspraak van
Rien Poortvliet in De Kabouter

Kabouters vinden dat misschien om te lachen, maar voor mensen is het een pijnlijke waarheid. Daarnaast veranderen in 300 jaar de eisen en wensen van de maatschappij, dus hoeveel zin heeft het om een einddoel te plannen? Zeker als je ziet dat je dat doel in de toekomst misschien ook wel nooit haalt. Kies dan voor een goed alternatief waar je wel invloed op hebt.

Procesplanning. 
Als je zorgt voor voldoende verjonging, leeftijdsopbouw, doodhout en recreatie mogelijkheden etc dan voldoet elk bos aan jouw maatschappelijke 'doel'. Beter gezegd als je de processen die je belangrijk vind onder controle hebt dan voldoe je automatisch aan je doelstelling en bij bosbeheer is dat het maatschappelijke doel. En!!! Je hoeft geen 300 jaar te wachten om je project op te leveren.

Dit principe kan je uiteraard ook in je persoonlijke leven toepassen. 
Dus gewoon de dingen die je leuk of belangrijk vindt voldoende aandacht geven, zonder precies te kijken of dat in de toekomst wel helemaal volgens plan verloopt. Ja, ik vind trainen leuk, maar ik vind het vooral leuk om af en toe een fysieke en mentale uitdaging aan te gaan. Ik hou ook van mijn gezin en van lekker eten. Zelfs werken kan leuk zijn (hahahah, nee ik meen het) Allemaal zaken die in het leven voorbij komen. 

Tijdens ontwikkelgesprekken op je werk of bij sollicitaties vraagt men wel eens: Waar wil je staan over 5 jaar? Ik heb nog nooit daar gestaan wat ik tijdens gesprekken 5 jaar daarvoor aangaf te willen staan. De wereld verandert en je verandert mee. 
Waar ik over 5 jaar wil staan? Wat dacht je van ergens gezond en gelukkig samen met mijn gezin, dan maakt de plek waar je staat toch helemaal niet meer uit.

Dus die 2 hele triathlons in 1 maand is niets meer of minder dan een mooie samenloop van omstandigheden. Iets wat toevallig precies op dit moment in mijn leven het beste uitkomt. Wordt het gemakkelijk? Krijg ik achteraf spijt? Ga ik het halen? Ik weet het niet, ik weet wel dat ik er heel veel zin in heb.

En op 1 augustus zit ik bij mij achter in de tuin, op een kratje bier terwijl de BBQ aan staat en denk ik ongeacht het resultaat: "wat een mooi leven heb ik toch!".

Ik doe maar wat.

Sinds kort ben ik met enige regelmaat in de sportschool te vinden. Niet echt mijn favoriete ding (er wordt namelijk ook spinning gegeven), maar het schijnt goed voor je te zijn; 'core workout', krachtopbouw, blessurepreventie. Ik gebruik een heel setje aan semi-medische termen om te verantwoorden waarom ik 2 dagen in de week in een warme klamme bezwete sportzaal voornamelijk zit uit te rusten op een Technogym apparaat van 3000€.

Gymzalen (ik bedoel fitness hotspots) worden opgesierd door trainers, enthousiast in het begeleiden van leden. Trainers, zijn ook niet helemaal mijn ding, want eerlijk gezegd: Ik doe maar wat.
Ik verzin zelf een setje oefeningen en probeer in een half uur met zo min mogelijk wachttijd zo snel mogelijk moe te worden. Dan heb ik nog een beetje het idee dat ik iets aan het doen ben. Na een half uurtje heb ik met hard doorwerken zo'n 6 oefeningen met 3x herhalen gedaan. Dan maak ik het uur of anderhalf uur af door een nomadisch bestaan door de ruimte. Van apparaat tot apparaat zwerf ik rond en het liefst ga ik af en toe nog even op de grond liggen. Om buikspieroefeningen te doen natuurlijk.
De jonge enthousiaste trainer zit mij te observeren, ik noem hem even: Tim. Tim heeft een baardje, hij is hip en jong. Ik denk dat Tim in geen enkele sport echt goed is en in alle sporten een beetje. Hij staart veel naar zijn PC, om schema's te maken, denk ik. Tim is goed bezig!

Als ik in de gym zit is het altijd rustig, dwz weinig andere fitnessjunkies. Het nieuwe werken, of zoals misschien beter zou kunnen heten: Het Nieuwe Recreën zorgt ervoor dat ik ook overdag naar de Sport Studio kan. Tim heeft daarom alle tijd om op mij te letten en mij te 'helpen'.
Ik wil niet geholpen worden, tenslotte hoeveel hulp heb je nodig met: maar wat doen.... "Hee, hoi, ik zie dat je lekker bezig bent met je triceps"; zegt Tim enthousiast tegen mij. Ik denk gauw: "Niels, je zit in de sportschool, Tim is niets iets aan de deur aan het verkopen, dus reageer normaal".

Ik lach maar even naar Tim: "Hoi, ja..eh, ik dacht weet je wat. Ik doe een beetje armen vandaag." stamel ik terug. Na een mooie uitleg over de juiste houding en het aantal voorgeschreven herhalingen vraagt Tim of ik ook een programma volg, Tim is immers verantwoordelijk voor de schema's en hij kent mijn schema nog niet.

"Eh, nee.. ik doe eigenlijk maar wat" zeg ik triomfantelijk tegen Tim. Hij fronst. Ik ga vrolijk verder: "ik probeer zo snel mogelijk moe te worden en verzin zelf een setje oefeningen, maakt mij eigenlijk niet uit hoe en wat. Gewoon lekker bezig zijn". Tim wil mij toch het liefst een schema aanbieden, maar hij ziet wel dat hier weinig eer aan te behalen valt. "Nou dat klinkt interessant.." zegt Tim. "Train je nog voor een specifiek doel?", vraagt hij als laatste redmiddel om mij toch een schema aan te smeren. Ik bedoel aan te bieden..

Nu moet je weten dat triatleten verschrikkelijke arrogante asociale sporters zijn. Je weet als triatleet heel goed dat er weinig sporten in de buurt komen van de prestatie die je als triatleet neergelegd. Nog even ongeacht je niveau en zelfs als je slechts "een kwartje" doet. Niet-triatleten vinden de combinatie van 3 sporten in 1 nu eenmaal verschrikkelijk. Omdat ik er dan toch van geniet begin ik nonchalant tegen Tim  te vertellen dat ik na mijn hele triathlon vorig jaar in 2016 ook weer een hele triathlon wil doen, of misschien wel 2. Maar dan hoop op een betere marathon aan het eind van de race en dat ik met krachtoefeningen me wat beter wil voorbereiden.
"Heb jij nog tips?" , vraag ik hem...
Je voorbereiden op een hele triathlon klinkt ineens als het exact tegenovergestelde van: Ik doe maar wat. Tim is uit het veld geslagen. Met een "veel succes" en een "als je ooit hulp nodig hebt..", "Dan weet ik je te vinden" beantwoord ik snel, is het gesprek afgelopen.
Ik kan weer verder met mijn doe-maar-wat training.

Ik doe maar wat, het is de perfecte omschrijving voor mijn trainingsmethode. En ik vind hem net zo goed als 'met max. 15 km trainen een marathon lopen' , of met >20 uur per week trainen een hele triathlon doen. Als ik doe wat ik leuk vind, en een beetje mijn best doe, dan komt het best goed.
Veel meer moet je als recreant ook niet verwachten, vind ik voor mezelf tenminste.
Mijn (sport)doelen gaan ook vaak niet verder dan met plezier finishen.

Onlangs heb ik met mijn oudste zoon de 7heuvelenloop gelopen. Ik had het hem in augustus meegedeeld. Hij hanteert duidelijk mijn trainingsfilosofie. Ik heb nog geprobeerd een schema en wat motivatie erin te gooien, maar hij koos ervoor om zich volgens de ik-doe-maar-wat trainingsmethode voor te bereiden.
Gelukkig hebben we twee samen 10 km gelopen en dat vonden we dan ook wel genoeg voor de 15 van Nijmegen. Als we maar bleven lachen, dan zou alles goedkomen zei ik..

Het werkte, "maar wat doen" is gewoon een groot succes! We hebben samen heerlijk gelopen en genoten.


Maar na zo'n mooie race samen, kijk je natuurlijk ook weer vooruit, de volgende uitdaging, samen verder.  Dus wat gaan we in 2016 gaan doen, onze doelen? Wat denk je?

We-Doen-Maar-Wat ™®
Succes verzekerd!

Mijn top 10 van Challenge Almere!

Afgelopen zaterdag was het zover. Mijn tweede deelname aan de hele triathlon van Almere. 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,1 km hardlopen. Dat allemaal uiteraard zo snel mogelijk. Mijn eerste plan was om vooraf alvast een raceverslag te schrijven. Maar dat leek zelfs mij iets te gewaagd. Achteraf is dan misschien weer wat slapjes, dus ik heb mijn eigen top 10 ervaringen van deze wedstrijd even op een rijtje gezet. 

Als ik het zo terug lees, heb ik genoten. Was het een mooie race (met prachtig weer) en een fantastische ambiance. Het mooiste is natuurlijk dat het voorbij is, maar ik gelukkig nog wel de foto's heb!

Dit jaar niet eens een hand of voet in mn gezicht gehad!

1.  Ik had niet verwacht dat ik het ooit zou zeggen, maar zwemmen bij de triathlon is echt een makkie. OK, misschien heb ik maar 1 goed zwemonderdeel per jaar, maar tot nu toe is dat dus steeds tijdens de triathlon van Almere geweest. Ik was iets langzamer dan 2 jaar terug (1:05 i.p.v. 1:03) maar man man man wat heb ik relaxed gezwommen en genoten van die 2 easy rondjes. Kan dat zwemmen niet wat langer?

Om de een of andere reden
doe ik altijd net alsof het
een makkie is.. dom natuurlijk

2.  Het waait harder dan verwacht en voorspeld was en terwijl ik daar over nadenk draai ik de Oostvaardersdijk op. Ik was vlak daarvoor al aardig ingehaald maar plotseling staat iedereen stil. De snelheid zakt van 32 naar 26 km/uur.  Ik kan makkelijk harder, dat doe ik. Maar 25 km tegen de wind in stampen kost me heel veel kracht. Terug laten zakken of doorgaan.. te laat beslis ik dat ik me moet inhouden. Na 45 km koers ben ik kapot leeg. De volgende 45 km lijken zelfs wind mee al een heel lang stuk, en dan nog een ronde.

3. Terwijl ik er mentaal doorheen zit besluit ik om met tegenzin maar een heleboel gelletjes te gaan eten. Naarmate de 90 km dichterbij komt knap ik op. Bij 60 km viel ik nog bijna in slaap op de fiets, maar nu kijk ik weer uit naar het 2e rondje. Gelukkig staat mijn gezin bij het begin van de 2e ronde. Ik zie Bart de Bruine nog even langskomen, hij ligt al een paar minuten voor. Dikke smile..gas erop! 2x tegenwind gaat beter. Ik wacht en in de laatste paar km voer ik het tempo op. Zo gaat ie goed.

4. 180 km fietsen, het is te ver voor mij. De laatste 30 km denk ik alleen maar: “Oh was ik er maar”. OK, ik train ook niet genoeg lange afstanden, anders had ik hier geen last van gehad. Shit ik moet zo ook nog lopen.. dat wordt niets. Maar eerst, in hemelsnaam, maak een einde aan dat fietsen.

5.  Terwijl ik de wisselzone, uitermate opgelucht, binnenkom zie ik een Duitser die vlak voordat hij zijn fiets ophangt zijn helm alvast losmaakt. Ik ben er niet van. Ja hoor, een 'attent jurylid' stapt naar voren en geeft hem een gele kaart. Hij begrijpt er niets van, logisch. Normaal gesproken vind ik Duitsertje plagen ook altijd leuk, maar ik schud mijn hoofd (met helm) en denk er het mijne van. Beetje jammer om zo rigoureus gele kaarten uit te delen. Geloof trouwens niet eens dat ie een penalty kreeg, maar dan nog. De onzekerheid.

Een hele mooie en gekke club supporters.
Wel Jammer dat ik nog 21 km moest lopen toen.

6.   Ken je dat je iets onbewust doet en je jezelf ineens in de winkel vindt om boodschappen te doen. Dat had ik nou ook met de fiets-loop wissel. Ineens liep ik op het parkoers. Hee, ik ga lopen. En hoe! Eerste 3 ronden gaan in 2 uur. Dat is dus een marathon tijd van rond de 4 uur. Het gaat zo lekker, bijna te hard voor mijn gevoel. Na de 3e ronde komt er een eind aan mijn gelukzalige gevoel. Niet eens kramp, maar leegheid. Totale leegheid. Ik ben zelfs bijna (!) blij als ik wat kramp voel opkomen, want dat is tenminste echt iets. Die 12 uur kan ik wel vergeten, rustig uitlopen. Tijd is onbelangrijk, alleen die finish. Voor mijn kinderen, Annette, die supporters..damn it! voor mezelf. Gaan ouwe! 

7.   Ik loop op het parkoers achter 2 Finnen: Jussi en Petteri, geloof ik. Ik zie het op de achterkant van hun pakken met Finse vlag staan. Ze wandelen en zijn druk met elkaar in gesprek. Mijn Fins is niet al te best, maar ik kan wel raden waar het over zal gaan. Hoe zwaar het is etc etc.. Terwijl ik ze inhaal zeg ik: “come on guys, keep running. Don’t you know there is Vodka at the finish line!”. Ik ken Finnen maar van 2 dingen, ze roepen heel hard tijdens Rally’s en F1 wedstrijden en ze zuipen ongelooflijke hoeveelheden sterke drank. Qua postuur waren dit ook echte Rally Finnen.. Een dikke glimlach zie ik bij beide verschijnen, ah..toch de juiste snaar geraakt.  

Dacht echt dat ik er heel leuk op stond!

8.   Ik loop mijn marathon relaxed. Als het kan maak ik een praatje, er staan toch wel veel bekenden. Mirjam Weerd, de hele club uit Didam/Duiven en omgeving, Markie Mark en nog een heleboel facebookfriends. Vaste gast in Almere is Bauke Wagenmaker. Elke ronde probeer ik natuurlijk lollig te zijn als ik langsloop, maar dat valt op een gegeven moment ook niet echt meer mee. Hij vraagt in de 3e ronde of ik even terug wil en nog een keer wil komen aanlopen, want ik sta niet goed op de foto. Dat doe je dan natuurlijk. Tijdens de laatste ronde zit hij op een andere plek, nog niet geinstalleerd. "Wat is dit nou?" zeg ik. "Je bent te snel man" antwoord hij. Dan maar even een selfie, met de beste en leukste fotograaf van Challenge Almere!.   

Met Meinte en Jelle na 3 ronden

9.   Mijn zoon; Meinte (in Barcelona shirt) loopt de een-na-laatste ronde met mij mee. We hadden het thuis doorgenomen. Ja,ja,ja het mag niet. Ik had het ook gelezen, maar ik heb toch heel vaak coaches zien meefietsen etc.. en Hee! Ik lig op koers voor 13 uur… Als ik hiervoor 5 minuten penalty krijg is dat bijna een opluchting. Na 3 km (vande 7 per rondje) komt een NTB jurylid naast mij rijden. Ik had hem in de voorgaande 6 rondjes nog niet gezien. “Het spijt me” zegt hij, “en het breekt mijn hart dat ik het moet zeggen”. “Hij mag niet meelopen”, vul ik hem aan. “Inderdaad”. “Loop maar vooruit jongen, ik kom zo”, zeg ik. Het jurylid zegt nog een keer sorry, ach ja. Wat maakt het nog uit..nog 1 ronde in deze ellende.

10.   Als je tijdens de afsluitende marathon van post naar post en km naar km loopt ben je blij dat een groepje enthousiaste mannen je verschrikkelijk staat toe te juichen elke keer als je langs komt vlak voor het 1km punt; "Kom op Niels, hup Niels, ga door Niels" heerlijk, denk ik dan. Tot de volgende ronde en hopelijk tot en met laatste! 

Dank onbekende enthousiaste mannen voor jullie support.
Dank aan alle supporters, vrijwilligers, atleten en organisatie. Topdag gehad.

De luie triatleet

Je zou denken dat het niet bestaat, maar het bestaat: 'de luie triatleet' en ik ben er één!
Ik ben een luie triatleet. Een hele luie triatleet en misschien wel de meest luie triatleet die je kent. Hoogst waarschijnlijk de meest luie die je in september aan de start van de triathlon in Almere zal zien verschijnen.

Ik hou namelijk niet zo van trainen. Ik werd al behoorlijk gespannen van schema's en ik heb nu eenmaal heeeeel veel andere super belangrijke bijzaken. Trainen is slechts optioneel voor mij.

Ik hou natuurlijk wel van sporten. Een lekker stukje fietsen of een eindje onbekommerd hardlopen. Heerlijk. Op een zondagochtend, als het lekker weer is, klein zonnetje en een licht briesje en iedereen thuis vrij is.  "Hee, weet je wat..ik ga een uurtje fietsen..lekker". Dat is ontspannen en gezond sporten.

Trainen voor een triatlon (een hele in dit geval) heeft helemaal niets meer met 'ontspannen een stukje fietsen' te maken. Dat heeft te maken met 3 uur fietsen op een dinsdagavond na het werk omdat je op zaterdag die 30 km wilt hardlopen en alleen op maandag en donderdag tijd hebt om 7:00 's ochtends 3 km te gaan zwemmen.
Is dit mijn hobbie, vraag ik me af. Ben ik nu echt gek geworden?
"Eet je zo meteen mee, schatje?"
"Nee. ik MOET lopen..."
Mijn maag krimpt ineen als ik het zeg. Ik wil helemaal niet lopen ik wil lekker tv kijken, een bord warm eten en een biertje.

Waarom dan toch met alle geweld een triathlon doen? Die vraag houdt mij ook al heel lang bezig.
Waarom eigenlijk? Is meedoen zo belangrijk voor mij? Waarom heb ik het er toch allemaal voor over om al die uren te gaan trainen om vervolgens half september anoniem achter in het veld te eindigen.

Wat als ik niet mee zou doen, maar er alleen van zou dromen, zou het dan anders zijn? Dromen dat ik een ijzersterk zwemonderdeel heb en de wereldkampioen, Frederik van Lierde, ver achter me laat op de fiets.. Zo kijk ik immers ook naar het WK voetbal of de Tour de France.. ik kijk, ik droom, ik geniet.
Ik geef Laurens ten Dam ongevraagd advies en zeg tegen mijn oudste zoon hoe ik het zou doen, of, hoe hij het straks moet gaan doen, mocht hij daartoe ooit in de gelegenheid zijn. Kijk NU moet je aanzetten op je buitenblad....Oh dat doet ie ook. Zie ik heb dus gewoon gelijk!
Alle keren dat ik in Almere ging kijken (vanaf 1989) dacht ik elke keer; Hier wil ik een keer meedoen! Ik droomde van meedoen.. niet van het trainen natuurlijk.

Dromen van sporten en successen, dat doe ik al heel lang en ik ben er steengoed in. In het behalen van successen zit ik op een ander niveau. Het finishen is mijn overwinning geworden.
Alleen kijken of dromen brengt me, op de een of andere manier, niet genoeg bevrediging. Ik moet weten of ik het ook echt kan, of ik het wel red. Ben ik wel mans genoeg. Besta ik wel echt als ik het niet doe. Zien ze wel wat ik kan. Ik heb last van geldingsdrang en dan vooral voor mezelf.

Als je het zo bekijkt dan is trainen ook helemaal geen voorwaarde meer. Het gaat mij eigenlijk om de train/prestatie verhouding. Kan ik het halen met de hoeveelheid uren die ik erin steek. Kan ik het volbrengen door gewoon af en toe een lekker stukje te gaan fietsen en relaxed te lopen. Kan ik als mens iets 'onmenselijks' doen? Ben ik onsterfelijk, bovenmenselijk?
Ik train net genoeg om de finish te halen. 100% efficiënt trainen noem ik dat. Ik ken eigenlijk geen andere sporter die zo efficiënt is als ik. Natuurlijk gaat het wel eens mis (zie de hardloopvierdaagse van dit jaar) maar soms lukt het me ook nog. Als ik de finish kon halen zonder training dan zou ik het overwegen en misschien nog doen ook, helaas heb ik die luxe niet.

In 1992 (toen was ik 24) liep ik voor het eerst de marathon. In Rotterdam. Leek me leuk, had het op TV gezien en dat wilde ik ook. Ik liep thuis mijn rondjes van 10 km en breidde dat uit tot een keer 20 en een keer 25 km. Dat vond ik al aardig lang. Leek me voldoende om die marathon uit te lopen.
Ik startte rustig, want dat was me verteld. In een nieuw PR op de 5 en 10 km kwam ik de eerste km's door.. Halverwege liep ik op een schema van 2 uur 50. Uiteraard moest ik dat bekopen na het 30 km punt. Ik was onbekend met eten en drinken onderweg en ik was leeg. Krampen namen mijn benen over en uiteindelijk finishte ik in 3'17.  Ik had aardig wat gewandeld het laatste stuk, maar ik was binnen. 3 dagen moest ik achteruit de trap af, maar wat n efficiency. Finish gehaald met gewoon een paar 'leuke stukjes hardlopen'.

Vroeger op school was ik al een kei in efficiency. Een 7 halen met minimale inspanning, maar wel gewoon slagen natuurlijk. en een 7, net iets meer dan een 6, lekker veilig. Als een leraar mij vroeg wil je dan nergens heel goed in zijn? Dan zei ik: "Ja, in heel efficiënt leren en het maximale uit mijn tijd halen". Ik denk dat dat eigenlijk geen luiheid is, maar dat je het -breed georiënteerd- zou kunnen noemen, of dat je er wellicht een andere medische term aan zou kunnen hangen.

In Almere is snelheid voor mij geen optie en een hoge klassering ook niet. Ik kan alleen maar hopen op een super efficiënte race met niet teveel pijn of kramp. Gewoon een lekker stukje zwemmen, fietsen en hardlopen..om te finishen.
En stiekem, heel stiekem, droom ik tijdens de race dat ik een heel stuk sneller zou kunnen zijn als ik meer zou trainen.......

Meer trainen... Ja, ik zou het doen, als ik niet zo lui was..

Zo'n dag was het!

Halve triathlon Didam, 05 juli 2014

Het was zo’n dag waar je vooraf niet teveel over wilt nadenken. Ten eerste omdat je jezelf niet teveel druk wilt opleggen en ten tweede omdat je hem vrij lang uit je hoofd geband hebt. Een halve triathlon vereist nu eenmaal (veel) training en dat probeer je natuurlijk zoveel mogelijk uit te stellen.  

Het valt me tegenwoordig op dat je voor een halve triathlon, marathon of 100km toch echt wel serieus moet trainen. Dat klinkt misschien raar, dat weet ik,  maar vroeger had ik dat idee helemaal niet. Dan voelde je je hooguit iets minder in de laatste ronde en dan dacht je : “komt natuurlijk omdat ik niet genoeg getraind heb ” maar tegenwoordig komt dat gevoel al als je na 1 km zwemmen  pas op de helft van het zwemparcours bent en je daarna nog 80 km moet fietsen en 20 km moet hardlopen.

Maar helemaal ongetraind was ik ook weer niet en in een ‘soort van’ paniek aanval had ik 3 dagen ervoor nog gauw 80 km gefietst en nog wat hardgelopen, dus ging ik er vanuit dat het wel goed zou komen.
Het was de eerste wedstrijd op mijn Planet-X tijdritfiets, dus sowieso iets om naar uit te kijken.

Ik had me echter een ding voorgenomen en dat was genieten. Het enige wat ik mezelf had opgedragen was aan de start verschijnen en dan was ik klaar. In 2011 finishte ik hier in 4:47 , maar dat was nu onhaalbaar. Nee, geen tijdslimiet of doel voor specifieke onderdelen. Gewoon relaxed zwemmen, ontspannen en ingehouden fietsen en lopen proberen in 1 gelijk tempo af te leggen, tenminste: als ik daar zin in had.  Starten was het enige doel en daarna genieten . Het was als een toertocht.. dus als ik zin had kon ik onderweg gewoon ergens een bakkie koffie met een stuk vlaai nemen. Helaas viel het weer  tegen, het was geen terrasweer deze zaterdag.

Dat mijn doel hooguit starten was en ‘danzienwewel’ kon ik uit schaamte natuurlijk niet tegen mijn kennissen/vrienden van de triathlon zeggen. “heb je nog een doel, Niels?” , “Jaaa, relaxed finishen natuurlijk hahaha..nee geen tijd in gedachten hoor..poeh, nee..”

Je ontkomt niet aan het tijdsmonster dus iets van rond de 5 uur had ik wel in gedachten (het werd uiteindelijk 5:06:20). Ik probeerde het los te laten.... Starten en genieten, starten en genieten, starten en genieten.. Ik herhaalde mijn mantra terwijl ik naar de start liep, in de hoop dat ik er ook echt in ging geloven.

Zwemmen:

Terwijl ik bij het inzwemmen in het water lag, moest ik al lachen. Missie geslaagd! Ik ga starten, dus in feite zit het er al op. Dat viel even tegen toen het zwemmen echt begon en na 2 km kwam ik pas lekker in mijn slag. Helaas was het zwemmen toen voorbij. Ik wandelde naar mijn fiets en terwijl ik probeerde op te stappen werd ik toegeschreeuwd door een jurylid van de NTB, ik schrok me een ongeluk.”Hee jij..!”wat? “je nummer, je nummer!!”  Bleek dat mijn startnr. nog op mijn buik zat. Oeps..die moet op de rug... En toen scheurde m’n nummer af en verboog de veiligheidsspeld, afijn..

Fietsen:

Op de fiets in de eerste bocht naar rechts kwam ik met iets teveel snelheid aan, en net op dat moment realiseerde ik mij dat ik voor een wiel had gestoken met een draadband en dat ik daar veel minder scherpe bochten mee kon maken dan met de tubewielen die er normaal inzitten. Een idiote gedachte natuurlijk, maar plots dook ik de berm in. Paniek! Stuurde net iets te abrupt weer terug de weg op. Met een S-slinger kwam ik weer terug op het asfalt waarbij ik net niet wist te vallen. Zonder al teveel snelheid te hebben geminderd ging ik verder, hopende dat iemand dit op camera had vastgelegd.  Priceless momentje.
Na zo’n  5 km voelde ik dat mijn zadel te laag zat, toch weer iets teruggezakt, een euvel waar ik al eerder last van had gehad. Na 30 km toch maar even gestopt, net voordat we weer tegen de wind in moesten en het zadel 1,5 cm omhoog gezet. Wat een opluchting was dat. Op de stukken met tegenwind leverde mij dat net even de power op dit ik nodig had. Met een gemiddelde van rond de 33km/uur het fietsen afgelegd met een snelle laatste ronde.

En dan was er ook nog een incidentje met een dame vd jury die het nodig vond mijn nummer op te schrijven. Ze had een heel verhaal dat ze ergens een tijdje achter had gereden. Even  serieus. ik had keurig in mijn eentje zitten fietsen met niemand voor me, totdat ik werd ingehaald en zij naast me kwam rijden. Ze had het over mijn voorganger, maar omdat ik zei: “er is hier niets aan de hand hoor mevrouw, u kunt gewoon doorrijden” Ik ging zelfs even rechtop zitten en hield mijn bene stil... Ik was verbaasd dat ze toen mijn nummer wilde weten.. ”voor de zekerheid” ;zei ze.. maar eigenlijk is het  om te lachen dat je gewoon lekker een triatlonnetje doet, achter in het veld,  keurig op eigen kracht en iemand vanuit de bond zo zenuwachtig is dat ze maar van alles op gaat schrijven. Ik zag wel 30 nr’s op haar kaartje staan..  Ik ben wel eens gediskwalificeerd omdat ik 50 cm voor het parc ferme  mijn helmbandje heb losgedaan. Ik kon er heel lang nog boos om worden, maar ach.. ik doe gewoon mijn wedstrijdje.. het was immers zo’n dag.

Lopen:

En toen had ik geen zin meer.. en toch liep ik door. Ja zo’n dag was het, de dag dat het op het laatst wel ging lukken. Nee, ik wilde het niet voor thuis, niet voor mijn ‘teamgenoten’ , niet voor mezelf..  uitstappen! Dat zat er vandaag niet in. Starten en genieten. Kramp in mijn middenrif, maar nadat ik Tonny Bouman tegenkwam werd het gezellig. Ik nam een colaatje, keek wat rond naar de bijtjes en de bloemetjes. Lekker genieten. Ik stopte nog even om naar de finish van Dirk Wijnalda en Diederik Scheltinga te kijken. Had immers geen haast, wie heeft er nou haast als ie aan het genieten is?  En met 8 rondjes van 2,5 km ben je telkens weer zo snel terug dat je eigenlijk niet eens echt onderweg bent. Op de foto hierboven, zie je nog net hoe ik op de achtergrond verder ploeter, met nog 15 km te gaan, terwijl op de voorgrond Diederik door vriendin Bo wordt gefeliciteerd met zijn fantastische tweede plek.

Finish:

Tijd is niet belangrijk, ik was gestart en had genoten, dat was genoeg. Het weer was af en toe herfstachtig, maar ook dat heeft zijn charme. Bij het wegrijden van de parkeerplaats vergat ik nog mijn voorwiel, dus halsoverkop weer terug en gelukkig hij lag er nog (ongeschonden) Ja zo’n dag was het.  En toen kwam die kwartffinale tegen Costa Rica en toen nog en die penalty’s…. Ja zo’n dag was het. Ik was aan de dag begonnen en had echt alleen maar genoten vandaag.

Zo’n dag wil ik wel elke week!  

Angst om te starten!

Ik was bang om te starten in een loopwedstrijd, of beter; loopevenement. Niet omdat ik bang was voor het grote onbekende. Integendeel, ik was bang omdat ik exact wist wat ik ging tegenkomen. Mezelf! Tijdens 100 km hardlopen in 4 dagen 'in gesprek gaan' met mezelf. Hoeveel zin heb ik erin, hoe groot is mijn wil om te lopen, hoe goed voel ik mij nu eigenlijk, hoe goed ben ik eigenlijk? Hoe ga je om met die momenten waarop het allemaal niets meer uitmaakt en je toch nog gewoon moet lopen.. eh wil lopen!

Afgelopen vrijdag was het zover... de hardloop4daagse. Ik stond te beven als een rietje omdat ik ging/mocht starten. Dat is natuurlijk raar. Ik had helemaal niet bang hoeven zijn voor iets wat ik al eens heb meegemaakt. Dat is pas mannenlogica! - Als je het al een keer gedaan hebt is het makkelijk - Kan zo op een tegeltje.

In 2012 liep ik al eens de 100 km, fantastische ervaring. Helemaal leeg gaan. Het was toen ook zo warm, ik wist precies wat er ging komen. Als je ervaring hebt kan je jezelf vanzelfsprekend beter voorbereiden op wat gaat komen. Ik wist wel welke donkere duistere diepe gedachten naar boven zouden komen als je jezelf in 4 dagen helemaal leeg loopt. Elke etappe stond me helder voor ogen, elke heuvel (en dat zijn er veel) zandstrook en bocht had ik onthouden.

Maar ondanks dat, had ik er zin in en was ik er klaar voor. 100 km hardlopen van vrijdagavond t/m maandagochtend in 6 etappes.

Etappe
1 - Vr 19:30 - 17,1 km
2 - Za 11:00 - 20,4 km
3 - Za 19:00 - 14,6 km
4 - Zo 10:00 - 8,4 km
5 - Zo 17:00 - 19,1 km
6 - Ma 11:00 - 20,3 km

Even voor de goede orde; Dit is het leukste, spannendste, boeiendste, meest uitdagende en mooie hardloopevenement waaraan ik tot nu toe heb deelgenomen. Het is net of je in de Tour de France voor het hardlopen mag starten. Hardlopen door de bossen rondom Apeldoorn, afwisselend parcours, fantastisch georganiseerd en met een heerlijke ongedwongen sfeer. www.hardloop4daagse.nl (pinksterweekend)
Overigens, en niet in de laatste plaats, mannen mogen gewoon meelopen hoor, iets wat tegenwoordig helemaal niet meer zo vanzelfsprekend is. En... je wordt ook niet met verf besmeurd, nog zo'n onverwachte meevaller!

In 2012 begon ik als een dartel hertje aan het grote 100 km avontuur. Met een lichte wedstrijdspanning aan de start, het lijkt wel alsof je op die vrijdagavond in 1 keer de hele 100 km moet gaan lopen. Na een 10-tal kilometers besef je dat het er die dag gelukkig maar 17 zijn en dus gooi je er als vanzelf nog een versnelling in, in die laatste kilometers. Gewoon omdat het zo lekker gaat. Hoppa de eerste 17 van de 100 zijn geweest, nog maar 83 te gaan.

Zo ging het in 2012, heerlijk gelopen toen en uiteindelijk finishte ik op maandag in een totaaltijd van 8:48, 11,3 km/uur over 100 km, voor mij een meer dan mooi resultaat.

Dit jaar werd het een heel andere wedstrijd. Qua training was ik (cijfermatig en statistisch gezien) veel beter voorbereid, maar echt lekker voelde het allemaal niet aan. De vrijdagavond verliep net als 2 jaar terug. Rustig beginnen en naarmate het einde kwam toch nog een kleine versnelling, maar! ingehouden want ik wilde iets voorzichtiger finishen met het oog op maandag. En zo kwam ik 1 minuut langzamer dan 2012 over de finish. Ik voelde me fris en goed..

Zaterdag ochtend 11:00 stond ik klaar, maar ik had geen zin. Helemaal geen zin...20 km leek een verschrikkelijke lang end. Hoe lang ging ik daar wel niet over doen en echt lekker lopen kon ik ook niet, want ik moest me immers de hele tijd inhouden, wat is daar nu aan? Het was ook warm.. benauwd. Het verliep niet anders dan ik had kunnen verwachten. Moeizaam.. na een half uur keek ik op mijn Garmin.. 0,5 km gelopen.. wat!

Ik was in een starttrek achtige ruimte-tijd kromming/tunnel terecht gekomen. De kilometers gingen trager dan ik me maar kon voorstellen. Ik zweer het dat ik op gegeven moment alleen nog maar negatieve afstand aflegde. "ik ga stoppen, ik ga wandelen, ik ga terug, ik heb geen zin".  "Zeur niet zo"; zei ik tegen mezelf. "Houd je kop.. het is maar 20 km, je bent al bij 4, hoe ver is dat nou?", En mijn altijd favoriete vergelijk met de marathon tijdens de hele triathlon van Almere: "als je je in Almere zo zou voelen dan zou je heel blij zijn" waarop ik dan mezelf beantwoorde met "Als ik in Almerenananananananaaaah...."
Ik probeer beelden in mijn hoofd te halen die me blij maken; mijn gezin, mijn favoriete eten, liedjes, blote borsten vlogen door mijn geheugen.. "ga weg!" zei ik.. "ik wil niet meer", als een Peter Pan die Wendy uitlegt hoe ze moet vliegen zocht ik naar "happy thoughts" maar helaas kwam ik er toien achter dat ik zonder elfenstof was vertrokken.

“So come with me, where dreams are born, and time is never planned. Just think of happy things, and your heart will fly on wings, forever, in Never Never Land!”  (Peter Pan)

zo ziet mijn ellende er uit

Het lukte me niet om te vliegen, snel gelletje erin, wat drinken, even wandelen... die hitte maakte me gek. Ik zweette ook niet normaal. (Geen wind, 28 graden). Net als je denkt het is nog maar 7 km krijg je kramp in je kuiten. Kramp is mijn grootste vijand. Uitputting, uitdroging.. mentaal verzwakt.. kramp in mijn kuiten, mijn bovenbenen, mijn rug, mijn buik.. overal kramp..au.. Ik wandel over de finish, luid aangemoedigd door de omstanders, hardlopers en organisatie...ramptoeristen! Is er een nog betere manier om te laten zien dat dit het dus echt niet is. Ik wilde nog even blijven stilstaan vlak voor de tijdwaarnemingsmat, maar dat ging ook mij net even te ver. 2 uur en 11 minuten was al pijnlijk duidelijk genoeg .

Het is over... dacht ik. Hoe kan ik in godsnaam vanavond weer starten. Hoe kan ik ooit weer starten. Zo gebeurde het.. ik lag thuis op de bank.. kon ook niet meer opstaan. Achteruit de trap af na 2 etappes lopen. Ik was nooit daar waar ik dacht dat ik was. Ja ik was de week ervoor ziek geweest en ja ik had 1,5 week niets kunnen doen, maar dit? Om het te vieren 'savonds met Meinte, mijn oudste zoon, uit eten. Gezellig. Het maakt toch niet meer uit. Ik speel een spelletje op de Ipad en kijk een veel te late film en zondagochtend slaap ik dwars door etappe 4 heen.
Het hoeft niet meer, ik kan het niet.
Ik loop zondagochtend met de hond buiten, flinke spierpijn in beide benen. Even doe ik net alsof ik ga hardlopen, het ziet eruit alsof mij benen geen kniegewrichten meer hebben.. maar meer pijn krijg ik er niet van. Dat is raar.

Helemaal achteraan starten betekent dus: door niemand ingehaald!

Ik denk dat ik toen uit die ruimte-tijdskromme terugviel. Teruggestraald naar de aarde. Ineens hoefde het niet meer, ik bedoel, het was alsof ik mezelf bevrijdde van het 'moet' monster en zei: "Niels, je mag!"
Ik mocht nog gewoon starten. Ik mocht gaan hardlopen 1, 7, 20.. zoveel km's als ik wil. Het evenement was niet gewijzigd, maar ik wel. Ook al kan ik het niet, ik mag wel en dus doe ik het. Op de routekaart had ik gezien dat er een escape in de route zat en ik na 7 km weer terug zou kunnen. Laat ik eens gaan kijken bij de start, in mijn hardloopkleren. Ik kon een kleine giechel niet inhouden toen ik mijn handtekening op het startformulier zette.. nee, echt Niels ga jij in deze toestand nog lopen? Ik giechelde het komende half uur voor de start.. neeeeeeee echt, jij? Toen het startschot klonk zat ik nog op een hekje helemaal achteraan.

Ik hobbelde langzaam over de start, ik ging het echt doen. Ik keek na 2 minuten op mijn Garmin.. 4 km afgelegd.. wat! OK het was geen 2 minuten maar het voelde alsof de tijd voorbijvloog. En ik genoot. Bij radio Kootwijk maakte ik even een selfie, net nadat er 1,5 liter water over mijn achterwerk was weggestroomd uit mijn kapotte camelback.. Ach het maakte me niet uit. Ik moest me inhouden niet direct te gaan twitteren. In 2012 was ik tijdens deze etappe helemaal kapot gegaan, ik wist dat er een pittig tussenstuk in zat met zandverstuivingen, heuvels en hitte.

Het was allemaal minder lang, stijl en heet dan ik me op had ingesteld, eenmaal in het bos voelde het bevrijdend. Nog maar 7 km, nog maar 6... met nog 4 km te gaan voelde ik dat ik nog wat over had.
De loper met wie ik een tijdje meeliep was continu aan het tempowisselen, ik kon mijn eigen race gaan lopen.. van 6'00 per km naar 5'40 naar 5'30. Alsof er geen zaterdag was geweest, op naar de finish. Ik was fris en met een eindsprintje liep ik onder het finishdoek. Klaar! Het was mooi zo, bijna 60 km. Maandag liet ik aan me voorbijgaan. Lekker uitslapen en weer vooruit kijken. Heel blij dat ik die zondag nog zo kon lopen.

Volgend jaar weer 100 km! Dan weer net zoveel genieten en net zo lekker als nu, of zoals in 2012.